အခန်း ၂၆၅

အခန်း (၂၆၅) - တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းကို မဖြတ်တောက်ချင်ဘူး

မြင့်မြတ်နယ်မြေ။

လက်ခံရေးစင်မြင့် ပေါ်တွင်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံတွေ့သွားပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ထကြွလာကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသံတစ်သံ လွင့်ပျံလာ၏။

"လက်ခံရေးစင်မြင့် ပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို တားမြစ်ထားတယ်... ချိုးဖောက်သူတွေကို သတ်ပစ်မယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက အသံလာရာဆီသို့ အကြည့်များ လှည့်သွားကြရာ လက်ခံရေးစင်မြင့်ပေါ်တွင် ထင်ယောင်ထင်မှား အမျိုးသမီးပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေကာ အိုးရန်ကျင်းနှင့် အခြားအမျိုးသားကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကြီးမားသော အကြောက်တရားတစ်ခု၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ဒူးများ ခွေယိုင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ 'ဒုံး!' ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားကြ၏။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာပေးပါ"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အချိန်မဆွဲရဲဘဲ ချက်ချင်း ဦးချကာ အသနားခံလိုက်ကြသည်။

"ဟွန့်"

အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ အေးစက်သော အသံက ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဒီနေရာက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လက်ခံရေးစင်မြင့်ပဲ... လက်ခံရေးစင်မြင့် ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားသူတိုင်း အပြစ်ပေးခံရမယ်"

"ကြိုပြောထားမယ်... လက်ခံရေးစင်မြင့် ရဲ့ ပတ်လည်မှာ ပျံသန်းခွင့် တားမြစ်နယ်ပယ် ရှိတယ်... တာအို ဝင်ရောက်ခြင်း အဆင့် အောက်မှာဆိုရင် ဘယ်သူမှ ပျံသန်းခွင့် မရှိဘူး... ယာဉ်ပျံတွေနဲ့တောင် မရဘူး"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ္တိမွေးကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ထွက်သွားရမလဲ"

အမျိုးသမီးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နေ့တိုင်း နေ့လယ် ၃ နာရီ ၄၅ မိနစ်ကျော်တိုင်း ပျံသန်းခွင့် တားမြစ်နယ်ပယ် က ၁၅ မိနစ်လောက် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ရပြီ"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်ကြ၏။

သူတို့ ဤနေရာတွင် စောင့်နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လက်ခံရေးစင်မြင့် ၏ အစွန်းနားသို့ ကပ်သွားပြီး ထွက်ခွာရန် စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရဲအောင် တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျင့်ကြံသူ၏ အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်းက လုံးဝ မှန်ကန်နေပေ၏။

အမျိုးသမီးက လူအုပ်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီးနောက် အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"အခုမှ သန်းခေါင်ကျော်ရုံပဲ ရှိသေးတာ... မနက်ဖြန် နေ့လယ်အထိ ငါတို့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး... ခက်ခဲတော့မှာပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သံသယများ ပြည့်နှက်နေစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"စောစောက စီနီယာ က ဘယ်သူများလဲ... သူက ငါတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားပေးနိုင်မလား"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက သူ့ကို 'မင်းက တကယ် သတ္တိကောင်းတာပဲ' ဟု ပြောနေသည့်အလား ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက စကားစပြောလာ၏။

"ငါက မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကနေ သေမျိုးနယ်ပယ် ကို ဆင်းသွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာ ဆုံတွေ့ခွင့် ရခဲ့တယ်... သူဆီကနေ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို ငါ သိလာရတယ်... ဒီလက်ခံရေးစင်မြင့် က ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ဖန်ဆင်းမှုဖြစ်ပြီး အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်လို့ ဆိုတယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ အံ့သြမှုနှင့် သံသယများ ပေါ်လာကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက တကယ်ပဲ လက်ခံရေးစင်မြင့် ၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်နေနိုင်သလား။

သို့သော် သူတို့က ထိုအမျိုးသမီးအကြောင်း မကောင်းပြောမိပါက သူမ၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရမည်စိုးသဖြင့် စကားများများ မပြောရဲကြချေ။

လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက အမျိုးသမီး ပျောက်ကွယ်သွားသော ဦးတည်ချက်ဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ လွင့်မျောသွားကာ သူမ ပြန်ပေါ်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား ရှိနေသည်။

သို့သော် အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည့်တိုင်အောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီးက ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ထိုအခါမှသာ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးများ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားပြီး အားလုံးက သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ကြ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ သူက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ အဘိုးအိုကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားက ဒီမြင့်မြတ်နယ်မြေ အကြောင်းကို တော်တော်လေး သိထားပုံရတယ်... တခြား ဘာတွေများ သိသေးလဲဟင်... အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကို အသေးစိတ် ပြောပြပေးလို့ ရမလား"

သူက အဘိုးအိုကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဘိုးအိုက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်ထားလိုက်၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ထို့နောက်တွင် အဘိုးအိုထံမှ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မရင်းနှီးတဲ့ နေရာတွေမှာ သတင်းအချက်အလက်ဆိုတာ တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရဘူးလေ"

အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားပေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည့်ရဆိုးသွား၏။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသူများ၏ အမူအရာများမှာလည်း ကွဲပြားနေကြသည်။ အချို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကြပြီး အချို့က ဒေါသထွက်နေပုံရကာ အချို့ကမူ အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါယမ်းနေကြသည်။

ရှင်းနေသည်မှာ အဘိုးအို၏ စကားများနောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်ကို လူတိုင်း နားလည်ထားကြခြင်းပင်—ဤအဘိုးအိုက အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ သိသာလှပေ၏။

တစ်ခဏမျှ လူတိုင်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

မည်သူကမျှ အခွင့်ကောင်းယူ မခံချင်ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးအို၏ သတင်းအချက်အလက်များက မှန်ကန်မှု ရှိမရှိ မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်။

အိုးရန်ကျင်းက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သဘောကျသွားပြီ... ငါတို့ ခဏလောက် စကားပြောကြမလား"

နန်ကုန်းယွီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးတိအေးစက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ... ငါက လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ကြည့်ရတာ ပိုသဘောကျတယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် ပြုံးခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြဘဲ သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ အကြည့်များ ဝေ့ဝဲသွားကြ၏။

အိုးရန်ကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး သူက အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို သဘောကျပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်း ဖွဲ့တာကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ပါဘူး မဟုတ်လား"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ပြောလေ... မင်း ဘာမေးချင်တာလဲ"

အိုးရန်ကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်... အစ်ကိုကြီးက မြင့်မြတ်နယ်မြေ အကြောင်း တစ်ခုခု သိထားတာလားဟင်"

နန်ကုန်းယွီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အခြားသူများလည်း ခိုးနားထောင်နေကြသည်ကို သဘာဝကျစွာ သတိထားမိလိုက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်၏။

"နည်းနည်းပါးပါး သိထားတာက ကိစ္စမရှိပေမယ့်... တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းကိုတော့ သွားဖြတ်လို့ မရဘူးလေ"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အမူအရာများမှာ ကွဲပြားသွားကြသည်။ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုနှင့် သံသယများ တောက်ပသွားကာ နန်ကုန်းယွီ၏ စကားများက အမှန် သို့မဟုတ် အမှား ဖြစ်မည်ကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ရှိနေသည်။

အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အိုးရန်ကျင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... အဲ့ဒီလူက ခင်ဗျားဆီကနေ ငွေညှစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ... သူက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော့်ကိုသာ ပြောပြပါ... ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ကာကွယ်ပေးမယ်"

နန်ကုန်းယွီက မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှာ လက်ခံရေးစင်မြင့် ငါးခု ရှိတယ်... နေ့လယ်ကျော်သွားရင် ငါတို့ ထွက်သွားစရာမလိုဘဲ လာကြိုမယ့်သူ ရှိတယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်တောက်သွားကြပြီး အဘိုးအို၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

အိုးရန်ကျင်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"တခြား ဘာသိသေးလဲဟင်"

နန်ကုန်းယွီက တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များက အဘိုးအိုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

"တခြားသူရဲ့ ဝင်ငွေကို ဖြတ်တောက်တာက သူတို့ရဲ့ မိဘကို သတ်တာနဲ့ တူတူပဲ... ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်စံအိမ် က သခင်ကြီး... ခင်ဗျားရော အဲ့ဒီလို မထင်ဘူးလား"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဘိုးအိုမှာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ နန်ကုန်းယွီကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

နန်ကုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ... အရင်က ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်စံအိမ် က တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံဖူးပြီး အချိန်တိုလေး အတူတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ဖူးတယ်လေ... ခင်ဗျားရဲ့ အရှိန်အဝါက သူ့အရှိန်အဝါနဲ့ နည်းနည်း ဆင်တူနေလို့ပါ"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဘိုးအိုမှာ သံသယဖြစ်သွားသော်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအဘိုးကြီးက သွမ်းရှင်းယွန်း ပါ... တာအိုမိတ်ဆွေကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"ရှန်ကွမ်စစ်ချန် ပါ... တာအိုမိတ်ဆွေနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

နန်ကုန်းယွီက မတ်တတ်မထဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ကို တခြားသူတွေ ထပ်မေးဖို့ မလိုတော့ပါဘူး... စောစောက ပြောခဲ့သလိုပဲ တခြားသူရဲ့ ငွေလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တာက သူတို့ရဲ့ မိဘကို သတ်တာနဲ့ တူတူပဲ... ဒီ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် ထဲမှာ ကျွန်တော် မပါဝင်ချင်ဘူး"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အမူအရာများမှာ ကွဲပြားသွားကြသော်လည်း အိုးရန်ကျင်း အပါအဝင် မည်သူကမျှ စကားမပြောခဲ့ကြချေ။

ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်စံအိမ် ကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အင်အားစုကို မည်သူကမျှ မဆွရဲကြသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေ၏။

ထိုအချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးက မတ်တတ်ထရပ်ကာ သွမ်းရှင်းယွန်းကို ရိုသေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ သွမ်း... မြင့်မြတ်နယ်မြေ အကြောင်း ခင်ဗျားသိထားသမျှ အားလုံးကို သိဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက် ပေးရမလဲဟင်"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက သူတို့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်မှာ ထင်ရှားပေ၏။

သွမ်းရှင်းယွန်းက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါနဲ့ ဟိုမိတ်ဆွေငယ်လေး အပြင် ဒီနေရာမှာ လူဆယ့်သုံးယောက် ရှိတယ်... မင်းတို့အနေနဲ့ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းနဲ့ သီးခြားစီ ဝယ်ယူနိုင်သလို... စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ့်နှစ်သန်းနဲ့ စုပေါင်းဝယ်ယူလို့လည်း ရတယ်"

"သေချာတာပေါ့... တစ်ယောက်တည်း ဝယ်ယူထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို တခြားသူတွေကို မျှဝေခွင့် မရှိဘူး... မဟုတ်ရင်တော့"

အဘိုးအို စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူတိုင်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းဆိုသည်မှာ ဤ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်များ အတွက် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသော်လည်း မည်သူက အရူးအလုပ်ခံချင်မည်နည်း။