အခန်း ၂၆၉

အခန်း (၂၆၉) - မင်းကို ငါက မျက်နှာသာပေးရမလား

အဘိုးအိုနှင့် အမျိုးသမီးက သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်များကို ပြုလုပ်ချိန်တွင် လူတိုင်းက မျက်နှာလွှဲသွားကြပြီး သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကြ၏။

အဘိုးအိုက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ တို့... ငါတို့အားလုံး သေမျိုးနယ်ပယ် ကနေ လာကြတာလေ... မင်းတို့က တကယ်ပဲ ငါတို့သေမှာကို ရပ်ကြည့်နေကြတော့မလို့လား"

မည်သူကမျှ စကားမပြောကြချေ။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များကို မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို လိုအပ်လာနိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးအတွက် အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သိန်းပေါင်းများစွာကို မည်သူက အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ချင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောလာ၏။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အလုံအလောက် မရှိရင် ဘာလို့ ဝိညာဉ်ရတနာ တွေကို အပေါင်ပစ္စည်းအနေနဲ့ မသုံးတာလဲ"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အန်းယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ က အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း... အလယ်အလတ်အဆင့် က ငါးသောင်း... အဆင့်မြင့်က နှစ်သိန်း... အထွတ်အထိပ်အဆင့် က ငါးသိန်းပဲ"

"ဘာ"

အဘိုးအိုနှင့် အမျိုးသမီး၏ အမူအရာများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

"ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်လေးပဲ တန်ရတာလဲ... မင်း... မင်းက..!"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် တစ်ဖက်လူ၏ အမှတ်အသားနှင့် အင်အားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ရမ်းကားစွာ မပြောရဲတော့ချေ။

အန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ရတနာ ကို အပေါင်ထား... ဒါမှမဟုတ်ရင် စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးရမယ်"

"ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ သေခြင်းတရားပဲ"

အဘိုးအိုက လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ရတနာ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက ဝိညာဉ်ရတနာ အပေါ်ရှိ ပိုင်ရှင်အမှတ်အသားကို မလိုလားစွာ ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်သိန်းနှင့်အတူ ပေးအပ်လိုက်၏။

အန်းယွမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အခြားဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သိန်းကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်း ကတ်ပြားအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝိညာဉ်ရတနာ ကို ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်း ကတ်ပြားနှင့်အတူ လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူထံ ပေးအပ်လိုက်၏။

"ဦးလေး... တာဝန်ပြီးပါပြီ... အန်းရှင်း ဆီမှာ နောက်ထပ် ဂျူနီယာညီမလေး ရဲ့ ကျောက်စိမ်းကတ်ပြား တစ်ခု ကျန်ပါသေးတယ်"

လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပစ္စည်းကို ယူလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး... အသိဉာဏ်ရှိတာပဲ"

"ဟဲဟဲ"

အန်းယွမ်က ခေါင်းကုတ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အန်းရှင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အမျိုးသမီး ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအကြောင်း စဉ်းစားဖို့ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူးနော်"

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အမျိုးသမီး မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာ၏။

"ကျွန်မ... ကျွန်မမှာ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုနဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ နှစ်ခုပဲ ရှိတော့တာ... အဲ့ဒါလည်း မလောက်သေးဘူးလေ"

"မလောက်ဘူး ဟုတ်လား"

အန်းရှင်းက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဆို အစေခံစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုး... ဒါမှမဟုတ်ရင် သေလိုက်"

"ကျွန်မ…!"

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အမျိုးသမီး မှာ စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် လူတိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူကမျှ သူမကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။

အန်းရှင်း၏ အမူအရာ အေးစက်သွားပြီး သူမ ထပ်မံစကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူမ၏အနောက်မှ အေးအေးလူလူ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"နေပါဦး... တာအိုမိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ရတနာ ကို ဒီစီနီယာကို ပေးလိုက်ပါ... လိုနေတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သိန်းကို ကျွန်တော် ဖြည့်ပေးပါ့မယ်"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး နန်ကုန်းယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။

"အချင်းချင်း ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီကြရမှာပေါ့... ပြီးတော့ သူက သိပ်အများကြီး လိုနေတာမှ မဟုတ်တာ... ကျွန်တော့်မှာလည်း နည်းနည်းလေး ပိုနေလို့ပါ"

လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် ပြုံးခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"မင်းက သဘောကောင်းတာပဲ... အဲ့ဒါဆို အန်းရှင်း... သူပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်ပါ"

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အမျိုးသမီး က အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မက ချင်ယို ပါ... တာအိုမိတ်ဆွေ ရဲ့ ရက်ရောတဲ့ ကူညီမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူမ၏ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ဓားပေါ်ရှိ သခင်အမှတ်အသားကို ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်သိန်းကို ထုတ်ယူကာ အန်းရှင်းထံသို့ ပေးလိုက်၏။

အန်းရှင်းက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှင့် ဝိညာဉ်ရတနာ ကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်း ကတ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သိန်းကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သော်လည်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျန်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေက ကျွန်တော့်အမေကို ရှာဖို့ လုံလောက်ပါ့မလား မသိဘူး"

အန်းရှင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သိန်းကိုလည်း ပေးချေလိုက်ကာ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်း ကတ်ပြားနှင့် ဝိညာဉ်ရတနာ ကို လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ အန်းယွမ်က ဤသို့လုပ်ပြီး သူမက လိုက်မလုပ်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ပြဿနာအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။ ဘေးဒုက္ခကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုတင်ငွေကြေးသုံးစွဲခြင်းက ပိုကောင်းပေ၏။

လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ"

"ဦးလေး ကို အရိုအသေပေးတာက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပါ" အန်းရှင်းက ရိုသေစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်၏။

လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက နန်ကုန်းယွီနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီနေရာမှာ စောင့်နေ... ယာဉ်ပျံထဲကို ဝင်ခွင့် မရှိဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာ"

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူသုံးဦးက လှည့်ကာ ယာဉ်ပျံအတွင်းသို့ ဝင်သွားကြပြီး ယာဉ်ပျံမှာ အလျင်အမြန် ဆက်လက် ပျံသန်းသွားလေ၏။

ယာဉ်ပျံပေါ်တွင် အဘိုးအိုက နန်ကုန်းယွီကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖုံးကွယ်နေသည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။

"လာစမ်း... ငါ့ ကို ပြောပြစမ်း... ငါက မင်းကို ဘာစော်ကားမိလို့လဲ... ငါ့အပေါ်ထားတဲ့ မင်းရဲ့ မုန်းတီးမှုက ဘယ်ကနေ လာတာလဲ"

အဘိုးအိုက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေမှတော့... ဘာလို့ ငါ့ကို မကူညီပေးချင်ရတာလဲ"

"သောက်ကျိုးနည်း!" နန်ကုန်းယွီမှာ ဆွံ့အသွားပြီး အေးစက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်းက ငါ့သားလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့မြေးလား... သခင်လေးက ဘာလို့ မင်းကို ကူညီပေးရမှာလဲ"

"မင်း!" အဘိုးအိုက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရာ အေးစက်သောအလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပသွား၏။

"မင်းက မစဉ်းစားဘဲ စကားပြောနေတာပဲ... ပြဿနာမတက်အောင် သတိထား"

"မင်းက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား"

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်နှာထား အေးစက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဘိုးအို၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဘိုးအို၏ အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နန်ကုန်းယွီ၏ လက်ထဲတွင် အဆင့်ကိုး ချုပ်နှောင်ခြင်း အဆောင်ပြား တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အသက်သွင်းကာ အဘိုးအို၏ နဖူးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားစေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ချုပ်နှောင်ခြင်း စွမ်းအားတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အန်းယွမ်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ အန်း... သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်ရတနာ အနည်းငယ် ကျန်နေသေးလောက်တယ်... သူ့ကို သတ်ခွင့်ပြုပါ... သိုလှောင်လက်စွပ် နဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာ တွေကို ခင်ဗျားကို ပေးပါ့မယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

အဘိုးအိုမှာ ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီး နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် နန်ကုန်းယွီက လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အင်အားတစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲမတင်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်နှာတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေပြီး အန်းယွမ်ထံ အလျင်အမြန် အကူအညီတောင်းလိုက်၏။

"စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ပါဦး... သူ ကျွန်တော့်ကို သတ်တော့မယ်"

အန်းယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က မင်းတို့ကို လာကြိုဖို့ပဲ တာဝန်ရှိတာ... လူနည်းသွားတာ များသွားတာက အရေးမကြီးဘူး... ယာဉ်ပျံကိုသာ မပေကျံစေနဲ့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ ယာဉ်ပျံအတွင်းသို့ ဝင်သွားလေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး အန်းယွမ်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကြသည်။

ယာဉ်ပျံကို မပေကျံစေနဲ့ဆိုတာ တိုက်ခိုက်မှုတွေ မလုပ်ဖို့လား။

အဘိုးအိုက နန်ကုန်းယွီကို ထိတ်လန့်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... စီနီယာ... ကျွန်တော် မျက်စိကန်းပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မမြင်ခဲ့မိလို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပါ"

နန်ကုန်းယွီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါ့အပေါ် မုန်းတီးနေတဲ့ ယုတ်မာတဲ့ကောင်... ငါက မင်းကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်း အိပ်မက်မက်နေတာပဲ"

"ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာ နဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ် ကို ပေးပစ်မယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်လေ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ကို တိုက်ရိုက် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် အဆင့်ကိုး ဆေးမီးတောက် တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

"အဆင့်ကိုး ဆေးဆရာ"

လူအုပ်ကြီးက အံ့အားသင့်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။

အန်းယွမ်နှင့် အခြားနှစ်ဦးက ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာပြီး နန်ကုန်းယွီကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူ၏ အဆင့်ကိုး ဆေးမီးတောက် ကို ဓားမြှောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဘိုးအို၏ နဖူးကို တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း!"

အဘိုးအိုမှာ ထိတ်လန့်သွားပုံရသော်လည်း ဓားမြှောင်က သူ၏နဖူးကို ထိုးဖောက်သွားသည်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့၏။

"အား!"

စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ့ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အဘိုးအိုသည် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် လောင်ကျွမ်းပြာကျမသွားမီ အော်ဟစ်သံတစ်ချက်သာ ထွက်ပေါ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် နန်ကုန်းယွီက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်ရတနာ သုံးခုက သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

လူအုပ်ကြီး၏ ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်များကြားတွင် ဆေးမီးတောက် ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားမြှောင်သည် ရုတ်တရက် မီးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလောင်းကို ရစ်ပတ်ကာ ယာဉ်ပျံအပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပိုင်ရှင်၏ ခုခံနိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးသွားသော အလောင်းမှာ ချက်ချင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက နန်ကုန်းယွီကို ရိုသေလေးစားစွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ရှောင်ဖယ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် နောက်ပိုင်းအဆင့် တွေ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤလူငယ်ကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ကြ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... သတ်ဖြတ်ရာမှာ ပြတ်သားပြီး ကလဲ့စားချေရာမှာ မြန်ဆန်တယ်... ကောင်လေး... ငါ့ရဲ့ လက်ခံရေးဌာန ကို ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား"