အခန်း ၂၇၀

အခန်း (၂၇၀) - နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကို သုံးလို့ မရဘူးလား

လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက လှည့်ကာ ဝိညာဉ်ရတနာ နှင့် သိုလှောင်လက်စွပ် ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ဒီပစ္စည်းတွေက ကျွန်တော့်ဟာ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားကို ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ အခြေခံကိစ္စတွေကိုတော့ မေ့လိုက်ပါ... ကျွန်တော်က အမေကို သွားရှာဖို့ လိုသေးတယ်"

သို့သော် လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူသည် ဝိညာဉ်ရတနာ ကို လက်မခံခဲ့ဘဲ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါ့ရဲ့ လက်ခံရေးဌာန ကို ဝင်တာနဲ့ မင်းရဲ့ အမေကို ရှာတာက နှောင့်နှေးမှု မရှိပါဘူး"

နန်ကုန်းယွီက ထပ်မံ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အမေကို မတွေ့မချင်း ဘယ်ဂိုဏ်းကိုမှ ဝင်ဖို့ မစဉ်းစားသေးပါဘူး"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ဖိတ်ကြားချက်ကို ထပ်မံ မတိုးချဲ့တော့ချေ။

လက်ခံရေးဌာန သည် သေမျိုးနယ်ပယ် မှ သတ္တဝါများကို လမ်းပြပေးရန် တည်ရှိသော ကြားနေအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ပိုမိုတိကျစွာပြောရလျှင် ဤသတ္တဝါများကို လမ်းပြပေးပြီး အမှတ်အသား တံဆိပ်ပြားများ ထုတ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဤလူများသည် သူတို့ဘာသာ ထွက်ခွာသွားကြသည် သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ တပည့်များ စုဆောင်းသည့် နှစ်ပတ်လည် ပွဲကြီးကို စောင့်ဆိုင်းရင်း လက်ခံရေးဌာန တွင် နေထိုင်ကြသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ထိုသူတို့သည် သေမျိုးနယ်ပယ် မှ သတ္တဝါများကို တပည့်များအဖြစ် ကြိုတင်စုဆောင်းခြင်း မပြုရပေ။ ယခု သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ မသင့်လျော်သဖြင့် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်ချေ။

သူက နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... မင်းက ဆန္ဒမရှိရင်လည်း မေ့လိုက်တော့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ နန်ကုန်းယွီက လက်မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာ... ပစ္စည်းတွေ ကျန်ခဲ့တယ်"

လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက ခေါင်းလှည့်လာသည်။

"မလိုပါဘူး... မင်းက လူကို သတ်ခဲ့တာဆိုတော့ သက်သေခံပစ္စည်းက မင်းပိုင်တာ သဘာဝပဲလေ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပစ္စည်းကို အန်းယွမ်ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်ဟာ မဟုတ်တော့... တာအိုမိတ်ဆွေ အန်း ကိုပဲ လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်ပါမယ်"

"ဒါက…"

အန်းယွမ်က ပစ္စည်းများကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေ၏။ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုနှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ နှစ်ခု၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ဆိုတော့ သူ စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ပြောရင် လိမ်ရာကျသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ၏ရှေ့ရှိလူမှာ အဆင့်ကိုး ဆေးဆရာဖြစ်ပြီး မိတ်ဆွေဖွဲ့သင့်သူဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဦးလေူက ဤလူကို မျက်နှာရစေရန် ရည်ရွယ်ပုံရသဖြင့် လက်ဆောင်ကို တမင် ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို လုပ်ရဲမှာလဲ။

နန်ကုန်းယွီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဘေးသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ကိုယ်မပိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လက်မခံချင်ဘူး... အဲ့ဒါကြောင့် တာအိုမိတ်ဆွေ တို့ကိုပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးဖို့ ဒုက္ခပေးရလိမ့်မယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အန်းယွမ်က အန်းရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးက ပစ္စည်းများကို ယူကာ ယာဉ်ပျံအတွင်းသို့ ဝင်သွားကြ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ယိုက တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်... ရှင့်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး"

နန်ကုန်းယွီက လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို မြင်ရင် အမြဲတမ်း စိတ်ပျော့သွားတတ်တဲ့ သူမျိုးပါ... ကူညီနိုင်ရင် ကူညီပါ့မယ်... ဒီအကြောင်းကို အရမ်းကြီး တွေးနေစရာ မလိုပါဘူး"

ချင်ယိုက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်... ကျွန်မ ပြောတဲ့အတိုင်း တည်ပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို ထားခဲ့လို့ ရမလား"

"မလိုပါဘူး" နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းခါယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားအတွက် တစ်ခုခုကို ရှင်းပြပေးပါ့မယ်... ကျွန်တော့်ဆီမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သိန်း ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ရတနာ ကို မထုတ်ပေးဘူးဆိုရင် နာကြည်းမှုကို ဖြစ်စေနိုင်ခြေ ရှိတယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်ယို၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဓိကအချက်ကို ချက်ချင်းနီးပါး နားလည်သွား၏။

သိပါပြီ။

အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ရတနာ များသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းပေါင်းများစွာ တန်ကြေးရှိသည်။ အန်းယွမ်က လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူအား ဓားရိုးတစ်ခုကို အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သိန်းဖြင့် လက်ဆောင်ပေးခဲ့ရာ အန်းရှင်းက ထိုသို့မလုပ်ပါက အဓိပ္ပာယ်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက သူမအား အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးသိန်း ထုတ်ပေးရန် ကူညီခဲ့လျှင်တောင် သူနှင့် နန်ကုန်းယွီတို့သည် အန်းရှင်း၏ နာကြည်းမှုကို ခံရနိုင်ပြီး သူမအနေဖြင့် စွန့်လွှတ်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီးနောက် ချင်ယိုက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရန် ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

လူတိုင်းက ထိုကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရက်စက်ပြတ်သားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေ၏။

သူတို့၏ အဓိက အားသာချက်များနှင့် နည်းလမ်းများမှာ အတော်လေး ထူးကဲလှပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းက နန်ကုန်းယွီကို ရန်မစသင့်သူအဖြစ် လျှို့ဝှက်စွာ သတ်မှတ်လိုက်ကြ၏။

ယာဉ်ပျံအတွင်း၌။

အန်းယွမ်က ဝိညာဉ်ရတနာ နှင့် သိုလှောင်လက်စွပ် ကို ဆက်သလိုက်သည်ကို လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက ကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ နှင့် သိုလှောင်လက်စွပ် ကို ယူလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ နှစ်ခုကိုတော့ မင်းတို့ဘာသာ ယူလိုက်တော့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ဦးလေး"

သူတို့နှစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုစီကို ယူလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ဤခရီးက တကယ်ကို တန်တာပဲ။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ။

အဝေးတွင် ပေါလောပေါ်နေသော မြို့တော်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူသုံးဦးက ယာဉ်ပျံပေါ်မှ ထွက်လာကြသည်။

"ကြားနေအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအနေနဲ့ လက်ခံရေးဌာန က အဖွဲ့အစည်းအားလုံးအတွက် သေမျိုးနယ်ပယ် ဝန်ဆောင်မှုတွေကို ပေးတယ်"

တက်လှမ်းလာသူများအတွက် မြင့်မြတ်နယ်မြေ တစ်လျှောက် အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် နှင့် အလယ်ဗဟို ဟူ၍ နေရာငါးခုတွင် ဌာနခွဲများ ရှိပြီး တစ်ခုစီတွင် ပေါလောပေါ်နေသော မြို့တော်တစ်ခုစီ ရှိကြသည်။

"ရှေ့မှာရှိတဲ့ ရှီးဖူ ကျွန်း က ငါတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ပဲ... အဲ့ဒီရောက်ရင် မင်းတို့ကို အမှတ်အသား တံဆိပ်ပြားတွေ ထုတ်ပေးမယ်... ပြီးရင် မင်းတို့ ဆန္ဒရှိသလို နေနိုင်၊ ထွက်သွားနိုင်ပြီ"

"သေချာတာပေါ့... ထွက်သွားတဲ့သူတွေကို ငါတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး... နေချင်တဲ့သူတွေက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်း ပေးရမယ်... ငါတို့က နေထိုင်စရာနဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အမိုးအကာတွေ ပေးမယ်"

"နောက်ခြောက်လနေရင် တပည့်စုဆောင်းတဲ့ ပွဲရှိမယ်... အဲ့ဒီပွဲကို အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းအားလုံး တက်ရောက်ကြလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ ကြိုက်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို ဝင်ခွင့် ရွေးချယ်နိုင်တယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောသွားပုံရ၏။

နန်ကုန်းယွီက လက်နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ယှက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ ကို မေးခွင့်ပြုပါ... ပေါလောပေါ်နေတဲ့ မြို့တော်မှာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ ရှိပါသလား"

လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"မင်းမှာ သွားမယ်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်... မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ပြောပြလို့ ရမလား"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် စီနီယာ... အမေကနေ အောက်ဘုံ ကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်သခင် ပြောဖူးတယ်... ကျွန်တော့်မယ်တော်က မဟာရှ ရဲ့ နယ်မြေထဲက ထျန်းချီ နယ်မြေ လို့ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ရှိနေပုံရတယ်တဲ့... အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အဲ့ဒီကို သွားမှာပါ"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။

"မင်းက တော်တော် ကံကောင်းတာပဲ... ရှီးဖူ ကျွန်း ပေါ်မှာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ တစ်ခု တကယ်ရှိတယ်... ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ကျုံးဖူ ကျွန်း ဆီကို တိုက်ရိုက် ရောက်တယ်... မင်း အဲ့ဒါကို လွှဲပြောင်းရာ နေရာအဖြစ် သုံးလို့ရတယ်"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဆို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် စီနီယာ"

"ဧည့်သည်တော်"

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ။

ယာဉ်ပျံပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် လူတိုင်းက ခမ်းနားထည်ဝါသော ပေါလောပေါ်နေသည့် မြို့တော်ကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အံ့သြများ ပြည့်နှက်သွားကြ၏။

ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးသည် လက်ခံရေးဌာန အဆောက်အအုံများဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အနောက်ဘက်အနီးရှိ ဘေးဘက်ခန်းမတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ထို့နောက် လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက ခန်းမထဲမှ အနက်ရောင် သံတံဆိပ်ပြား နှစ်ဆယ့်နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများ ထွင်းထုထားပြီး တံဆိပ်ပြားတစ်ခုစီ၏ အနောက်ဘက်တွင် ပျံသန်းနေသော ကြိုးကြာငှက်ပုံစံ ပါရှိသည်။

သူက တံဆိပ်ပြားများကို လူအုပ်ထံ ပစ်ပေးကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်း... နာမည်တွေကို ထွင်းထုဖို့ အဲ့ဒါကို သုံး... တံဆိပ်ပြားက မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်တွေကို သယ်ဆောင်ခွင့် ပြုလိုက်"

လူတိုင်းက နန်ကုန်းယွီကို မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူက ခိုင်းသည့်အတိုင်း လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် လိုက်လုပ်ကြသည်။

လူတိုင်းက အမှတ်အသား တံဆိပ်ပြား အသိအမှတ်ပြုခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြီးစီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်၏။

"လက်ခံရေးဌာန ကို လာတဲ့သူတိုင်း နောက်ပိုင်းမှာ အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးက စစ်ဆေးနိုင်ဖို့ မှတ်ပုံတင်ရမယ်... မင်းတို့ရဲ့ နာမည်၊ လူမျိုး နဲ့ ဘယ်ကိုသွားမလဲ ဆိုတာကို ပြောပြပါ"

နန်ကုန်းယွီက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်ကွမ်စစ်ချန်... လူသားမျိုးနွယ်... ထွက်ခွာမယ်"

လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက စကားမပြောမီ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။

"ရှန်ကွမ်စစ်ချန်... မင်းကို ပြောဖို့ မေ့နေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်... မင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ ကို သုံးလို့မရလောက်ဘူး"

နန်ကုန်းယွီက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ... တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

လူလတ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူက ခေါင်းခါယမ်းကာ အခက်တွေ့စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ဒီနေ့ ညနေ ၅ နာရီမှာ ကျုံးဖူ ကျွန်း ကို သွားဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ ကို သုံးမှာမို့လို့ပါ"

"အချို့လူတွေ သွားနေတာပဲ... ကျွန်တော်က ဘာလို့ သူတို့နဲ့အတူ မသွားရမှာလဲ... ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလို့လား"

နန်ကုန်းယွီက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။