အခန်း ၂၂၂

အပိုင်း(၂၂၂) စကားတတ်သောရဟန်း၊ သီလဖောက်ဖျက်ရန် ကူညီခြင်း

"မင်းက ဝန်ထမ်း၊ ငါက မြင်းဆွဲ၊ နေထွက်တာကို ကြိုဆိုပြီး နေဝင်တာကို နှုတ်ဆက်ကြမယ်။"

"လမ်းဖောက်ဖို့ အဖုအထစ်တွေ ရှင်းလင်း၊ အန္တရာယ်တွေ ဖြတ်ကျော်တိုက်ခိုက်ပြီး ထွက်ခွာကြမယ်၊ ထပ်ပြီထွက်ခွာကြမယ်... ."

...

"သခင်လေး၊ ဘာသီချင်းဆိုနေတာလဲ။ နားထောင်လို့ အရမ်းကောင်းတာပဲ။"

အနောက်အရပ်သို့ခရီးသွားခြင်း၏ ဇာတ်ဝင်တေးသီချင်းပင် ဖြစ်သည်။

"တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"

ကျယ်ဝန်းလှသော ဤဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်တွင် ဆယ်မိုင်ခန့်သွားတိုင်း ဘုရားကျောင်းတစ်ခု တွေ့ရတတ်သည်။ အချို့မှာ သဲမုန်တိုင်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေပြီး စေတီထိပ်ပိုင်းလေးများကိုသာ မြင်ရကာ အချို့မှာမူ ပျက်စီးဟောင်းနွမ်းပြီး လူသူကင်းမဲ့လျက် ပင့်ကူမျှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အချို့နေရာများတွင်မူ ရဟန်း အနည်းငယ်က တရားထိုင်အခင်းများပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ သစ်သားငါးခေါက်ပြီး သုတ်တော်များကို ရွတ်ဖတ်နေကြသည်။

ဗုဒ္ဓမြေ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ ရောက်လေလေ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဘုရားကျောင်းများကို မြင်တွေ့ရလေလေပင်။

ကူရှီးယွဲ့က ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားနိုင်ရန် လမ်းလျှောက်ရန် အကြံပြုလိုက်မှသာ သူတို့လေးယောက်က အချိန်-နေရာလွတ်မြစ်ထဲမှ ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ နူးညံ့သော သဲပြင်ပေါ်သို့ နင်းလိုက်တိုင်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီက တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကို ကျန်ရစ်စေသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးသုံးဦး၊ သူတို့က အားလပ်ရက် အပန်းဖြေခရီး ထွက်လာကြသကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ကွက်တိကျနေသော အနောက်အရပ်သို့ခရီးသွားခြင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။ အစေခံမလေး သုံးယောက်ရှိသည်။ အကြီးဆုံး အစေခံ စုချင်ချိုး၊ ဒုတိယအစေခံ ဝူတျဲနှင့် တတိယအစေခံ ကူရှီးယွဲ့။ ပြီးလျှင် သူက ဆရာတော်(သခင်လေး) ဖြစ်သည်။

အနောက်အရပ်သို့ခရီးသွားခြင်းမှ အဖွဲ့ဝင်လေးဦး၏ ပြီးပြည့်စုံသော ပုံတူကူးချမှုတစ်ခုပင်။

အကယ်၍ ထိုအချိန်တွင် ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး "မျောက်မင်း၊ မင်းရဲ့ ခရီးစဉ် ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်မည်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ရယ်စရာကောင်းနေလိမ့်မည်။

"ဓားသူတော်စင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏစောင့်ပါဦး။ ဘာလို့ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုထိအောင် ခရီးနှင်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို မေးခွင့်ပြုပါ။"

ရုတ်တရက်။

အဝေးမှ အသံတစ်သံ လွင့်ပျံလာ၏။

မုန့်ချင်ကျိုး၏အပြုံးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဘာလဲ။ တကယ်ကြီး ရောက်လာတာလား။

စုချင်ချိုး နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ စုတ်ပြဲနေသောသင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ခွန်အားပြည့်ဝပုံရသော်လည်း ပါးချိုင့်များ ချိုင့်ဝင်နေပြီး ဝါးလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပိန်ချုံးနေသည်။ သူ၏ သင်္ကန်းများက လေထဲတွင် လွင့်ခါနေသောကြောင့် သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။

"သတိထားပါ၊ ဒီဘုန်းကြီးအိုက ရိုးရှင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါတို့ သတိမထားမိဘဲ မီတာ၁၀၀ အကွာအဝေးကနေ ကပ်ပြီး လိုက်လာတာ။" ဝူတျဲ၏ မျက်လုံးများက သတိဝီရိယရှိစွာဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မုန့်ချင်းက... ဆရာတော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့က ပိတ်မိနေတဲ့ နန်းရင်းဝန် ကျန်းစန်းဟိုင်ကို ကယ်တင်ဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်က ကျယ်ဝန်းပြီး နယ်နိမိတ် အပိုင်းအခြား မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ယေဘုယျဦးတည်ရာကိုပဲသိပြီး နေရာအတိအကျကို မသိပါဘူး။ ဆရာတော်က ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းမှန် ညွှန်ပြပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ယခင်က လန်ယဘုရဒင်သည် နန်းရင်းဝန် ကျန်းစန်းဟိုင်မှာ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်၏ မြောက်ဘက်ရှိ စိမ်းလန်းသောအိုအေစစ်တစ်ခုတွင် ရှိနေကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်သည် မိုင်သန်းရာချီ ကျယ်ဝန်းသော သဲကန္တာရများနှင့်အတူ အလွန်ပင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လွန်းလှသည်။ ထို့အပြင် ပြင်းထန်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ရာသီဥတုအခြေအနေ အမျိုးမျိုးနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ရှာဖွေရသည်မှာ အတော်လေး ဒုက္ခများလှသည်။

ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွား၏။

မင်းက တကယ်ကို အားနာတာမဟုတ်ဘဲ တိုက်ရိုက်ကြီးကို မေးလိုက်တာလား။

မင်းတို့ရဲ့ နန်းရင်းဝန် ကျန်းစန်းဟိုင်က စစ်သည် တစ်သန်းကို ဦးဆောင်လာပြီး အရဟတ္တတစ်ပါးကို သတ်ခဲ့သေးတယ်၊ အဲဒါတောင် မင်းက ငါ့ကို လမ်းညွှန်ပြခိုင်းချင်သေးတာလား... .

"အဟမ်း၊ ဒီဘုန်းကြီးလည်း သိပ်မသေချာဘူး။"

ဘုန်းကြီးအိုက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ "ငါက ဓားသူတော်စင်ဆီကို သတင်းစကားတစ်ခုပါးဖို့ အမိန့်အရ လာခဲ့တာပါ။"

"ဘယ်သူက သတင်းစကား ပါးခိုင်းတာလဲ။"

"အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓပါ။"

မုန့်ချင်ကျိုးက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စကားပြောရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ။"

"ဗုဒ္ဓက သတင်းစကားတစ်ခု ပါးခိုင်းလိုက်ပါတယ်၊ ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်သူက တောရိုင်းမြေကို ပေါင်းစည်းမယ့်ကိစ္စကို ဆိုင်းငံ့ထားဖို့ အမိန့်ချမှတ်ထားတယ်။ လောလောဆယ်တော့ လန်ယကို ပြန်သွားပေးပါ။ အချိန်ကျလာတဲ့အခါ မဟာကျင်ငးနဲ့ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်တို့ ခမ်းနားစွာ ဝင်ရောက်လာမယ့်အချိန် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဆိုပါတယ်။" ဘုန်းကြီးအိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်သူလား။

အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ရဲ့ နယ်ရုပ်လေးတစ်ရုပ်ပဲလား။

မုန့်ချင်ကျိုး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အော်ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။"

"ဘာသာတရားတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ကြီးမြတ်လှတဲ့ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်အဆင့်က ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ရဲ့ အမိန့်ပေးခိုင်းစေတာကို ခံနေရတယ်။ အာဏာရှင်ပေါင်းစည်းရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နှစ်သောင်းပေါင်းများစွာအတွင်း အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စရပ်ကြီးကို ကလေးကစားစရာလို သဘောထား နေကြတယ်။"

"ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်က သူကိုယ်သူ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ သခင်လို့ ထင်နေပြီး ငါတို့ကို သရုပ်ဆောင်တွေလို အမိန့်ပေးခိုင်းစေနေတယ်။ အချိန်မကျသေးဘူးလို့ပြောပြီးတေ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ။"

ဘုန်းကြီးအိုက ဤအရာကို မျှော်လင့်ထားသည့်အလား ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဗုဒ္ဓက ဓားသူတော်စင် သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူသိထားတယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဓားသူတော်စင်ဆီကို နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခုပါးဖို့ ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။"

"မင်းက ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကို လှည့်လည်သွားလာလို့ရတယ်။ ပြဿနာရှာလို့ရတယ်။ ပြီးတော့ သဘောကျ ဆူပူသောင်းကျန်လို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဉာဏ်အလင်းရဖို့အတွက် အရဟတ္တတစ်ပါးကို သတ်ဖို့တော့ မတွေးပါနဲ့။ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်လို့ မရဘူး။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်သူရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးရမယ်ဆိုရင်တောင် သူက ကြိုတင်ပြီးတော့ အရေးယူလှုပ်ရှားလိမ့်မယ်။ ဗုဒ္ဓက မင်းကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေလိမ့်မယ်။"

"ဒီဘုန်းကြီးရဲ့တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် ဒကာကြီး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဘုန်းကြီးအိုက ထွက်ခွာရန် အေးအေးဆေးဆေး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"နေဦး... ."

မုန့်ချင်ကျိုး၏မျက်နှာက အေးစက်ပြီး တင်းမာနေသည်။ သူက ဘုန်းကြီးအို၏ပခုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းမှန်ကို ညွှန်ပြပေးပါ။ နန်းရင်းဝန် ကျန်းစန်းဟိုင် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မပြောရသေးဘူးလေ။"

ဘုန်းကြီးအိုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဘုန်းကြီး တကယ်ပဲ မသိပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့... ."

ချွမ်... .

မုန့်ချင်ကျိုးက ပုစဉ်းရင်ကွဲတေးသံဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဘုန်းကြီးအို၏ပခုံးပေါ်သို့ တင်ကာ သူ၏ လည်ပင်းနားသို့ ကပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သွေးကြောမျှင်လေးတစ်ခု ပြတ်ရှသွားကာ နီရဲသော သွေးများ စိမ့်ထွက်လာ၏။

"ဆရာတော်၊ ကျွန်တော်က ဆရာတော်ဆီကနေ ရိုးရိုးသားသား သိချင်တာပါ။ ပြီးတော့ ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ကို လမ်းမှန်ညွှန်ပြပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဘုန်းကြီးအိုက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရှိနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ယှက်ကာ ဗုဒ္ဓသုတ်တော်များကို ရွတ်ဖတ်နေလေသည်။

"ခင်ဗျားက သေရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ခင်ဗျားက ဇန်ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ စစ်မှန်တဲ့သုတ်တော်တွေကို ကျင့်ကြံနေတဲ့ လာမာဘုန်းကြီးတစ်ပါး မဟုတ်ဘူးလား။" မုန့်ချင်ကျိုးက အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်လိုက်ကာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဘုန်းကြီးအို ရွတ်ဖတ်နေသော သုတ်တော်များက ပျော်ရွှင်ခြင်းအရဟတ္တကဲ့သို့ ဘုန်းကြီးတုတစ်ပါး၏ သုတ်တော်များမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော ဇန်ဗုဒ္ဓဘာသာသုတ်တော်များ ဖြစ်ပုံရကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် စစ်မှန်သောဇန်ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်များတွင် ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံခြင်း၊ ဇန်ဗုဒ္ဓဘာသာ စိတ်နှလုံးကို သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် ရှစ်ပါးသီလကိုစောင့်ထိန်းခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးသည် ယခင်က ပျော်ရွှင်ခြင်းအရဟတ္တနှင့် လန်ယရှိ အစွန်းရောက် ယုံကြည်သူတစ်စုကိုသာ တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး သူ၏ ပုံသေကားချပ်အတွေးများက ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကို လာမာဘုန်းကြီးများ စုဝေးရာ နတ်ဆိုးများ၏ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားစေခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးများ၏ တွင်းနက်ကြီးထဲတွင် စစ်မှန်သောဗုဒ္ဓ မရှိနိုင်သောကြောင့် မုန့်ချင်ကျိုး၏ ပထမဆုံး အထင်အမြင်မှာ ဤဘုန်းကြီးအိုလည်း တန္တရဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီး သို့မဟုတ် တိုင်းတပါး လာမာဘုန်းကြီး တစ်ပါး ဖြစ်သည်ဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်လို့ခေါ်တဲ့ ဒီလိုစွန်ပစ်ခံနေရာမှာ ခင်ဗျားလို ခြိုးခြံချွေတာ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိနေတာပဲ။ အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓက ခင်ဗျား တစ်နေကုန် သုတ်တော်တွေ ရွတ်နေတာကို နားထောင်ရတာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပြီးတော့ ရိုက်မသတ်ပစ်ဘူးလား။" မုန့်ချင်ကျိုး၏ စိတ်ဝင်စားမှုက နိုးကြွလာသည်။

ဘုန်းကြီးအိုက ရွတ်ဖတ်မှုကို ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒကာကြီးက အပေါ်ယံ ပုံပန်းသွင်ပြင်တွေကို စွဲလမ်းနေတာပဲ။ ဗုဒ္ဓနယ်ပယ်က ဇန်ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်းအားလုံး အပါအဝင် အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတယ်။ ဘယ်ဟာက စစ်မှန်တဲ့ ဇန်ဗုဒ္ဓဘာသာဖြစ်ပြီး ဘယ်ဟာက အတုအယောင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက ပြောနိုင်မှာလဲ။ ကရုဏာတရားက ဗုဒ္ဓအဖြစ်ကို ဦးတည်နိုင်တယ်ဆိုရင် သတ်ဖြတ်ခြင်းကရော ဗုဒ္ဓအဖြစ်ကိုမရောက်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူ သေချာပြောနိုင်မှာလဲ။"

"ကရုဏာတရား၊ စည်းကမ်းသေဝပ်မှုနဲ့ စင်ကြယ်ပြီး လိုအင်ဆန္ဒကင်းမဲ့တဲ့ စိတ်နှလုံး... ဒီစည်းမျဉ်း စည်းကမ်းတွေက ကျင့်ကြံသူတွေကို ချည်နှောင်ထားပြီးတော့ အဲဒါက လောကကြီးကနေ လွတ်မြောက်တာနဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာကို သက်ရောက်မှုမရှိတာနဲ့ တူညီတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို လောကက စစ်မှန်တဲ့ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်အဖြစ် ချီးမွမ်းကြတယ်။ ဒါပေမယ့် တန္တရဇန်ဗုဒ္ဓဘာသာလမ်းစဉ်မှာကျတော့ လောကရဲ့ အပြစ်အနာအဆာအားလုံးကို တွေ့ကြုံခံစားရမယ။ သူတို့ရဲ့အရသာတွေကို မြည်းစမ်းပြီး အနှစ်သာရကို သိရှိနားလည်ရမယ်။ အမျက်ဒေါသ၊ မောဟ၊ လောဘ၊ တွေဝေမှု၊ မွေးဖွားခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်း သံသရာအားလုံးကို ဖြတ်သန်းရမယ်။ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ အညစ်အကြေးအားလုံးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး နေရာမှာတင် ဗုဒ္ဓအဖြစ်ကို ရောက်ရှိသွားတယ်။ ဒါကလည်း မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။"

စုချင်ချိုးက နားများကို စွင့်ထားကာ ခိုးနားထောင်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါက နည်းနည်းတော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ။"

ဝူတျဲက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နင့်စိတ်က အဲဒီလောက်တောင် ယိမ်းယိုင်လွယ်ရင် ခိုးနားထောင်တာကို တော်လိုက်တော့။ တစ်နေ့ကျရင် နင်ပါ လမ်းမှားရောက်သွားမှာကို သတိထားဦး။"

တုန်းဖန်လျူလီက ဂရုမစိုက်ဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ နေနေသော်လည်း လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဇန်ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ အချေအတင်ဆွေးနွေးပွဲလို့ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ခင်ဗျားတို့က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ပြောတဲ့နေရာမှာ တကယ့်ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲ။" မုန့်ချင်ကျိုးက ရုတ်တရက် ပျင်းရိငြီးငွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

"အခု ခင်ဗျားက တရားထိုင်တဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာစောင့်ထိန်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုတာကို အတည်ပြုလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒါ ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ။"

မုန့်ချင်ကျိုး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ ထူးဆန်းသောသားရဲတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲတေးသံဓားကို ဘုန်းကြီးအိုထံ ကမ်းပေးကာ သားရဲကို ထိုးစိုက်ရန် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်လေသည်။

"ဟေး၊ ဟေး၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..." ဘုန်းကြီးအိုက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ။" မုန့်ချင်ကျိုးက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားကို သီလဖောက်ဖျက်ဖို့ ကျွန်တော် ကူညီပေးမလို့လေ။"

"ခဏနေကျရင် ဒီသားရဲကို ကင်ပြီးတော့ ခင်ဗျားကို ကျွေးမယ်။ ပြီးရင် လန်ယမှာ အကျော်ကြားဆုံး ပြည့်တန်ဆာအိမ်ဆီ ခင်ဗျားကို ခေါ်သွားပေးမယ်။"

"ခင်ဗျားက ဘာကိုမှ မကြောက်ဘူး မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားရဲ့ အရှုံးမပေးတတ်တဲ့စိတ်ဓာတ်နဲ့ သေရဲတဲ့ သတ္တိကိုတော့ ကျွန်တော် လေးစားတယ်။ လောကရဲ့ အကောင်းဆုံး ကာမဂုဏ်စည်းစိမ်တချို့နဲ့ ခင်ဗျားကို ဧည့်ခံပေးမယ်။"

ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်နှာက သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တော်ပါတော့ ဒကာကြီး။ တော်ပါတော့။ ပြောပါ့မယ်။ ငါ ပြောပါ့မယ်...”

…