အခန်း ၂၂၉

အပိုင်း(၂၂၉) စခန်းကို ဖျက်သိမ်းပြီး ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခြင်း၊ အစီအစဉ်စတင်ခြင်း

စစ်သေနာပတိ၏ တဲအိမ်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ကျန်းစန်းဟိုင်၊ လင်းလု၊ စစ်ရေးဝန်ကြီး လျန်ချွီနှင့် အခြားအရာရှိများအပြင် လမင်းမျိုးနွယ်စုမှ မြင့်မြတ်အပျိုစင် လန်ရှင်းစု၊ ကောင်းကင်မြစ်လူမျိုးစု၏ သခင်လေး လန်မြဲ့ချန်နှင့် ဟွမ်းလင်း လူမျိုးစု၏ အကြီးအကဲ လန်ချိုးနန်တို့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

လမင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က အထူးသဖြင့် လန်မြဲ့ချန်၏ မောက်မာမှုများနှင့် ယှဉ်ပါက သူသည် ယခုအခါ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံရသည်။ သူ၏ သဘောထားသည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

တုန်းဖန်လျူလီက အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသော မုန့်ချင်ကျိုး၏အနောက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လန်ရှင်းစုကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်မြစ်လူမျိုးစု၏ ခေါင်းမာပြီး ထိန်းသိမ်းရခက်သော သခင်လေးကို ဤမျှ မကျေမချမ်း ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်သူဆို၍ လမင်းမျိုးနွယ်စု မြင့်မြတ်အပျိုစင် တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

သူက နူးညံ့ပြီး အားနည်းပုံရသော်လည်း ရိုးရှင်းသောသူတော့ လုံးဝမဟုတ်ပေ။

"ဓားသူတော်စင်အရှင်။ ကျွန်တော်တို့ကို အခုလို အမြန်ဆင့်ခေါ်လိုက်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာများလဲ။" စစ်ရေးဝန်ကြီး လျန်ချွီက မေးလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက စားပွဲပေါ်သို့ လက်ညှိုးဖြင့်ခေါက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စခန်းကိုဖျက်သိမ်းပြီး ဆုတ်ခွာမယ်။"

"မဟာကျင်းကို ပြန်မယ်။"

လျန်ချွီနှင့် အခြားအရာရှိများ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး မုန့်ချင်ကျိုး၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ပင် မဟာကျင်း၏ စစ်သည်တစ်သန်းပါဝင်သော တပ်မတော်ကြီး ကျယ်ပြောလှသော ကန္တာရထဲတွင် သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်အပေါ် လုံးဝယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သွားပုံရသည်။

"ဓားသူတော်စင်အရှင်... တိကျတဲ့အကြောင်းရင်းကို မေးလို့ ရမလား။" လင်းလုက သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှ လူငယ်လေးက မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ မဟာကျင်း၏ ဧကရာဇ်၊ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းရှိပြီး၊ ဧကရီ ချင်းလျူလီကို ကိုယ်စားပြုနိုင်သောရှိသူ ဖြစ်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက စကားပြောရန် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ဟလိုက်သည်။

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လန်မြဲ့ချန်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်မယ် ဟုတ်လား။ ငါတို့က ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကို အသေခံ တိုက်ခိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။။"

"လျန်ချွီ... ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါတို့က ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟာမိတ်ဖွဲ့မယ်လို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ငါတို့ ရောက်လာပြီး နောက်ဆုံးကျမှ စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ။"

စစ်ရေးဝန်ကြီး လျန်ချွီက မုန့်ချင်ကျိုးကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူတွင် တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် လေသံကို တင်းမာကာ ပပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါ၊ ဘယ်သူက မင်းတို့ရဲ့ မဟာမိတ်တွေလဲ။ မင်းတို့က ငါ့မဟာကျင်းရဲ့ စစ်သည်တွေကို စော်ကားလိုက်ကတည်းက မဟာမိတ်အဖွဲ့က ပျက်ပြယ်သွားပြီ။"

"ကျွန်တော် ပြောတာ နားထောင်ပါ။"

မုန့်ချင်ကျိုးက ဝင်ပြောလိုက်သည်-

"မင်းတို့ လမင်းမျိုးနွယ်စုတွေက အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့ရတာဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို အလဟဿ ဖြစ်သွားစေမယ့် အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။ ငါတို့နဲ့အတူ မဟာကျင်းကို လိုက်ခဲ့ပါလား။ မင်းတို့လည်း မဟာကျင်းရဲ့အင်အားကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး လမင်းမျိုးနွယ်စုအနေနဲ့ ငါတို့နောက်ကို အဆုံးထိလိုက်ဖို့ အရာအားလုံး စွန့်လွှတ်ရကျိုးနပ်မနပ်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တာပေါ့။"

"ဘာပြောလိုက်တယ်။"

လန်မြဲ့ချန်သည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဆဲရေးတော့မည့်အချိန်တွင် ယခင်က မြင့်မြတ်အပျိုစင်၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုများကို သတိရသွားကာ မပေါက်ကွဲရဲတော့ဘဲ လန်ရှင်းစုကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။

လန်ရှင်းစုက မျက်လွှာကို အနည်းငယ်ချထားပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်။"

ဒါက ငါတို့လူမျိုးစုရဲ့ ရှင်သန်ရေးနဲ့ သက်ဆိုင်နေလို့ အလျင်စလို လုပ်ဆောင်လို့ မရဘူး။ မဟာကျင်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို စုံစမ်းဖို့က အရေးကြီးတယ်။

အကယ်၍ အရာရာက အစီအစဉ်အတိုင်း မဖြစ်ခဲ့လျှင် လမင်းမျိုးနွယ်စုအနေဖြင့် နောက်ထပ် ရွှေခေတ်တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော် ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ ပြန်လည်၍ မွေးဖွားခြင်း မခံရခင် လူသားဧကရာဇ် ပေါ်ထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည်။

အကယ်၍ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်အပေါ် လက်စားချေလိုစိတ်သာ မရှိခဲ့လျှင် လမင်းမျိုးနွယ်စုက နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်များစွာအထိ မည်သည့်ပြဿနာမှမရှိဘဲ ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် ထိုအချိန် ရောက်လျှင် လမင်းမျိုးနွယ်စု၏ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုများအားလုံး ကွယ်လွန်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်ကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အလွန်နည်းပါးပေလိမ့်မည်။

လမင်းမျိုးနွယ်စုတွင် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်၌ စုစုပေါင်း အဖွဲ့ဝင် (၁၂)ဦးရှိပြီး တစ်ဝက်မှာ ဘိုးဘွား အကြီးအကဲများ ဖြစ်သည်။ လမင်းမျိုးနွယ်စု၏ မွေးရာပါသက်တမ်းရှည်မှုနှင့် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုတို့ကြောင့် ယနေ့တိုင် တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအကြီးအကဲများအားလုံး ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်တွင် မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခံရစဉ်အတွင်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြရသည်။ သူတို့၏ဒဏ်ရာများက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည်အထိ မပျောက်ကင်းသေးဘဲ အနှစ်သာရကို ထိခိုက်စေကာ သက်တမ်းကို အလွန်အမင်း လျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာပြီးနောက် လူမျိုးစုအတွင်းရှိ နံနက်ခင်းအလင်းအဖွဲ့ဝင် (၁၂)ဦးအနက် ငါးဦး သို့မဟုတ် ခြောက်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"စခန်းကို ဖျက်သိမ်းပြီး ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကနေ ထွက်ခွာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အရမ်းကို ရိုးရှင်းပါတယ်။ အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓက ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီ။ တပ်ဖွဲ့တွေ ဘယ်လောက်ပဲများများ ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ ဒီမှာ ဆက်နေတာက သေဆုံးသူအရေအတွက် ပိုများလာပြီး အရင်းအမြစ်တွေ ကုန်ခမ်းသွားရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓအပေါ် ဘာဖိအားမှ သက်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဆုတ်ခွာတယ်ဆိုတာ အနာဂတ်မှာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားတာ။"

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများအားလုံးက ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ်မှာ အလွန်တရာ အင်အားကြီးမားသော နယ်ပယ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းက မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသလဲ ဆိုသည်ကိုမူ မုန့်ချင်ကျိုးနှင့် တုန်းဖန်လျူလီမှလွဲ၍ မည်သူမျှ တိတိကျကျ မရှိကြပေ။

"ကျွန်မမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။"

"ပြောပါ။"

လန်ရှင်းစု၏မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဓားသူတော်စင်အရှင်... အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တာအိုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရာမှာ လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့လမ်းစဉ်ကို သိလား။ အတ္တမရှိခြင်းနဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိခြင်းအခြေအနေမှာ သူ ဘယ်လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။"

ဟမ်…

မုန့်ချင်ကျိုး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

မထင်မှတ်ထားဘဲ လန်ရှင်းစုက ကောင်းကင်ထောက်တိုင်သို့ သွားရာလမ်းကြောင်းအကြောင်းကို အလွန် ဗဟုသုတကြွယ်ဝနေပြီး မိမိကိုယ်ကို တာအိုအဖြစ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနှင့် အတ္တမရှိခြင်း၊ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိခြင်း လမ်းစဉ်တို့အကြောင်းကိုပင် မေးမြန်းနိုင်စွမ်းရှိနေသည်။ သူ့တွင် နက်ရှိုင်းသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ရှိရပေမည်။ သို့သော် လန်ရှင်းစုက နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးရာ ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

တစ်ခုခုတော့ ရှိရပေမည်။

"တကယ်တော့... ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေကိုလည်း အတည်ပြုပေးခဲ့တယ်။"

"သူ့ရဲ့ အတ္တကင်းမဲ့တဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကြီးမားလှပါတယ်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ တာအိုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်တယ်... သူ့ကိုယ်သူ တာအိုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုလုံးကို မိုင်သန်းပေါင်းများစွာကျယ်ဝန်းတဲ့ ကန္တာရကြီးအဖြစ်ကို အသွင်ပြောင်းလိုက်ပြီးတော့ တာအိုက ဗုဒ္ဓနယ်ပယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားတယ်။"

"အတ္တမရှိဘဲ၊ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိဘဲ ဖန်ဆင်းခြင်းလမ်းစဉ်အတိုင်း သုခဝတီကမ္ဘာကို ဖန်တီးလိုက်တာပဲ။"

"ကျွန်တော်တို့တွေက အခု ဗုဒ္ဓရဲ့လက်ဖဝါးထဲမှာ ရပ်နေကြတာ။ တကယ်လို့ သူသာ ဆန္ဒရှိခဲ့ရင် သူ့လက်ဖဝါးတွေကို အနည်းငယ် ပိတ်လိုက်ရုံနဲ့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လမင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပုလဲပျောက်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအပါအဝင် အရာအားလုံးက ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။"

မုန့်ချင်ကျိုးက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ကိုမှီကာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း…

သူ၏စကားများကို လူတိုင်း ကြားလိုက်ရချိန် စစ်သေနာပတိ တဲတော်တစ်ခုလုံးက အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကျန်းစန်းဟိုင်၊ လျန်ချွီနှင့် မဟာကျင်း၏ အခြားအရာရှိများ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုကိုတော့ မဆုံးရှုံးခဲ့ကြပေ။

သို့သော် လမင်းမျိုးနွယ်စုအဖွဲ့မှာမူ ကွာခြားသည်။ လမင်းမျိုးနွယ်စု၏ နောက်ဆုံး သွေးဆက်များက ပုလဲပျောက်နယ်မြေတွင် နေထိုင်ကြပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ အကယ်၍ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် လမင်းမျိုးနွယ်စု လုံးဝမျိုးတုံးသွားပေလိမ့်မည်။

လန်မြဲ့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"သူက သူ့ကိုယ်သူ တာအိုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ မိုင်သန်းပေါင်းများစွာကျယ်ဝန်းတဲ့ ကန္တာရနဲ့ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို အသွင်ပြောင်းလိုက်တယ်ပေါ့။"

"ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နဲ့ နံနက်ခင်းအလင်းက နယ်ပယ်တစ်ခုပဲ ကွာတာလေ။ အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယုံတာ၊ မယုံတာ ခင်ဗျားသဘောပါ။ ကျွန်တော်က အဖြစ်မှန်ကို ပြောပြရုံသက်သက်ပါပဲ။ ပြီးတော့... ခင်ဗျားတို့ကိုလိမ်ပြီး ကျွန်တော်က ဘာရမှာမို့လို့လဲ။"

"ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ။ လှည့်စားဖို့ ဒီလောက်အထိ အားထုတ်ရအောင် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။ ရေတွက်လို့မရတဲ့ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတွေက ကျွန်တော့်လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရပြီးပြီ။ လမင်းမျိုးနွယ်စုက ကျွန်တော့်အတွက် အရေးကြီးတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား။"

လန်မြဲ့ချန်က ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် လန်ရှင်းစုက သူ့ကို ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"လန်မြဲ့ချန်။ ထွက်သွားတော့။"

"မြင့်မြတ်အပျိုစင်... "

လန်ရှင်းစု၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲလာသည်။ သူက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လန်မြဲ့ချန်၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ကျယ်လောင်သော ဗြန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တဲတော်အတွင်းသို့ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး လန်မြဲ့ချန်က ဒုံးကျည်တစ်စင်းကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။

လူတိုင်းက လန်ရှင်းစုကို မယုံနိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

တကယ့်ကို သတ္တိရှိတဲ့မိန်းမ...

လင်းတိုင်ယွီက မိုးမခပင်ကို အမြစ်ကနေ ဆွဲနုတ်လိုက်သလိုပဲ။

ပုလဲပျောက်လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိ လူများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း၊ လန်ရှင်းစုက သူ၏ လှုပ်ရှားနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

သို့သော် ဤသတင်းကို သူ သိရှိရလျှင်ပင် ပြန်သွားပြီး သူ၏လူများကို ရွှေ့ပြောင်းခေါ်ဆောင်သွား၍ မရနိုင်ကြောင်းကို သူ သိထားသည်။ အကြောင်းမှာ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်က ၎င်းကို ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင်။

သဘောပေါက်နှေးသော အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လန်ရှင်းစုသည် အဓိကအချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်သည် အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓက သူ့ကို ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘဲ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်အတွင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ပြုကာ မဟာကျင်း၏ စစ်သည်များကို လာရောက်လမ်းညွှန်ပေးရန် အထူးခွင့်ပြုချက်ပင် ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းက သဘောထားတစ်ရပ်ကို ဖော်ပြနေ၏။

အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓက အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ကို သတိထားနေတာပဲ။

"ကျွန်မရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ သင်ကြားမှုတွေနဲ့ ရှင်တို့အားလုံးကို ရယ်စရာဖြစ်အောင် လုပ်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့က ဓားသူတော်စင်အရှင်နဲ့အတူ မဟာကျင်းကို လိုက်ပါဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။"

လန်ရှင်းစုက ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ခဏ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

"ဒီလိုဆိုမှတော့ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ကြေညာလိုက်တော့။ စခန်းဖျက်ပြီး ပြန်ဆုတ်မယ်။။"

"ကျန်းစန်းဟိုင်၊ ခင်ဗျားတို့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် နာလန်ထူလာအောင်လို့ ကျွန်တော်ယူလာတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ခွဲဝေပေးလိုက်ပါ။ ခရီးက ရှည်လျားပြီး လမ်းခရီးမှာ အတားအဆီးတွေနဲ့ ကြုံတွေ့နိုင်တာမို့ စစ်သည်တွေ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေအောင် လုပ်ထားပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့။”

…