အခန်း ၁၂၇

အခန်း (၁၂၇) လင်းလုံက ငယ်ငယ်ကတည်းက စိတ်မတည်ငြိမ်ဘူး

ကျင်းကျုံးက လူတွေကို ခေါ်ပြီး အခန်းပြင် ထွက်သွားတယ်။ အရိပ်ကိုယ်ရံတော်တွေလည်း ပုန်းအောင်းရာ နေရာတွေ ဆီ ပြန်သွားကြတယ်။ အိပ်ခန်းထဲမှာ ဘုရင်ကြီးနဲ့ ချိန်ကွမ်း နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။

ချိန်ကွမ်းက ဘုရင်ကြီး နောက်ထပ် မူးမေ့သွားမှာ စိုးလို့ မေးလိုက်တယ်။

"အရှင်မင်းကြီး။ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ငါကိုယ်တော် ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေနိုင်မှာလဲ"

ဘုရင်ကြီးက ချိန်ကွမ်းကို ပြန်မေးလိုက်တယ်။

ချိန်ကွမ်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ မင်းသမီးလေးကတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေလောက်ပေမဲ့ သူနဲ့ ဘုရင်ကြီးကတော့ တကယ်ကို အဆင်မပြေနိုင်ဘူးလေ။

ဘုရင်ကြီးက တွေဝေသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ချိန်ကွမ်းကို မေးလိုက်တယ်။

"မင်း ငါကိုယ်တော်ကို မလိမ်ဘူး မဟုတ်လား"

ချိန်ကွမ်းက ဘယ်လို ဖြေရမလဲ။

ဘုရင်ကြီးက ချိန်ကွမ်းကို မျှော်လင့်ချက် မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ဒါက မင်းဆရာရဲ့ နောက်ပြောင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပါစေလို့ သူ ဆုတောင်းနေတာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူ ဆက်အိပ်လို့ ရပြီလေ။ မနက်ဖြန် နေထွက်လာရင် အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့သစ် တစ်ခု ပြန်ဖြစ်လာမှာပဲ။ ဟဲဟဲ။

ချိန်ကွမ်းက ပြောတယ်။

"အရှင်မင်းကြီး။ လိမ်ပြောတာက သေဒဏ် ထိုက်တဲ့ အပြစ်လေ"

ဘုရင်ကြီးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ငါကိုယ်တော် မင်းကို ခွင့်လွှတ်တယ်"

ချိန်ကွမ်း “…”

အရိပ်ကိုယ်ရံတော်တွေလည်း သူတို့ရဲ့ ဘုရင်ကြီး အပေါ် ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မထားတော့ဘူး။ ချိန်ကွမ်းက ယုံးရှန်းကျောင်းတော်က လူလေ။ ဘယ်လောက် ဉာဏ်နည်းတဲ့ သူကများ ယုံးရှန်းကျောင်းတော်က လူကို သွားပြီး လျှောက်ပြောမှာလဲ။ ဘုရင်ကြီးက ရန်သူကို ပြန်တိုက်ဖို့ စဉ်းစားမဲ့ အစား ဒါမှမဟုတ် ပြန်တိုက်ဖို့ စဉ်းစားတာက မင်းသမီးလေး ယုံးရှန်းကျောင်းတော်က ဆရာတော်လေးကို သတ်ချင်တာနဲ့ ဘာကွာခြားလို့လဲ။

ချိန်ကွမ်းက ဘုရင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေတယ်။

ဘုရင်ကြီးလဲ ချိန်ကွမ်းကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တယ်။

"ဟဲဟဲ။ ငါကိုယ်တော် သတိရသွားပြီ။ မင်းဆရာလည်း ယုံးရှန်းကျောင်းတော်က မြင့်မြတ်တဲ့ ကိုယ်တော် တစ်ပါးပဲ"

ချိန်ကွမ်းက ဒီလို စကားမျိုးကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဘုရင်ကြီးကို ပြောလိုက်တယ်။

"ဟဲဟဲ မလုပ်ပါနဲ့။ အရှင်မင်းကြီး အခု ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ဆိုတာကို အရင် စဉ်းစားပါ"

ဘုရင်ကြီးက ပြောတယ်။

"မင်းဆရာက ဒေါသထွက်နေတာလား။ ငါကိုယ်တော် လင်းလုံ တဟဲဟဲ လုပ်တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတာ"

အရိပ်ကိုယ်ရံတော်တွေက အခုချိန်မှာ မင်းဆရာက ဘုရင်ကြီးကို သတ်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင် သူတို့ နားလည်ပေးနိုင်တယ်လို့ တွေးလိုက်မိတယ်။

"ဟူး"

ချိန်ကွမ်းက ဒေါသကို မျိုသိပ်ပြီး ဘုရင်ကြီးကို ပြောတယ်။

"အရှင်မင်းကြီး။ အမတ်တွေကို ခေါ်ပြီး တိုင်ပင်ကြည့်ပါလား။ ဒီကိစ္စကတိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ သက်ဆိုင်နေလို့ အမတ်တွေကို အသိပေးသင့်တယ် ထင်တယ်"

"မဖြစ်ဘူး"

ဘုရင်ကြီးက ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်တယ်။

"အမတ်တွေက ယုံးရှန်းကျောင်းတော် လက်စားချေမှာကို ကြောက်ပြီး လင်းလုံကို ယုံးရှန်းကျောင်းတော်ဆီ အပ်ခိုင်းရင် ငါကိုယ်တော်က ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ လင်းလုံက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ သမီးအရင်းလေ"

ချိန်ကွမ်း နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားတယ်။ ဘုရင်ကြီးက လင်းလုံမင်းသမီးရဲ့ အဖေအရင်း ဆိုတာ သူ သိပါတယ်။ ဒါကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောနေစရာ မလိုဘူး။

ဘုရင်ကြီးက မေးစေ့ကို ပွတ်ပြီး စဉ်းစားနေတယ်။ ဆရာတော်လေး ဖုန်းလင် သေမသေက သူ့အတွက် အရေးမကြီးဘူး။ သူက ဆရာတော်လေးရဲ့ အဖေမှ မဟုတ်တာ။ ပြဿနာက သူ့သမီးလေးကို ဘယ်လို ကာကွယ်မလဲ ဆိုတာပဲ။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက သားမွေးရင်း သေသွားတာ။ အခု သူ့မှာ တိုင်ပင်စရာ လူတောင် မရှိတော့ဘူး။

ချိန်ကွမ်းက အကြံပြုတယ်။

"အရှင်မင်းကြီး။ မင်းသမီးကို မြို့တော်ကနေ အရင် ထွက်သွားခိုင်းရင်ကော"

ဘုရင်ကြီးက "ဟဲဟဲဟဲ" လို့ ရယ်လိုက်တယ်။ သူ့သမီးက ယုံးရှန်းကျောင်းတော်ကို ဆန့်ကျင်နေတာလေ။ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးရင် လွတ်မှာလဲ။

"မင်းဆရာ။ ငါကိုယ်တော် တစ်ခု သတိထားမိတာ ရှိတယ်"

ဘုရင်ကြီးက ချိန်ကွမ်းကို ပြောတယ်။

"အရှင်မင်းကြီး ဘာသတိထားမိတာလဲ" လို့ ချိန်ကွမ်းက မေးလိုက်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ 'မင်းသမီး ကိုယ်စား လိမ်ပြောမဲ့ ကိစ္စတွေ ထပ်မပြောနဲ့နော်' လို့ ဆုတောင်းနေတယ်။

ဘုရင်ကြီးက ပြောတယ်။

"ငါကိုယ်တော် သတိထားမိတာက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဖုန်းထျန်းတိုင်းပြည်တင် မကဘူး၊ ကျူးယိ အပါအဝင် ကျန်တဲ့ တိုင်းပြည် ငါးပြည်လုံးကလည်း ယုံးရှန်းကျောင်းတော်ရဲ့ အစေခံတွေ ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာပဲ။ မင်းဆရာ ကော အဲဒီလို ခံစားရလား။ ငါကိုယ်တော် အခု အရမ်း စိတ်ရှုပ်နေတယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်တော့ ဘယ်သူ ပိုင်တာလဲ"

အရိပ်ကိုယ်ရံတော်တွေက သူတို့ရဲ့ ဘုရင်ကြီး အပေါ် ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မထားတော့ဘူး။ ချိန်ကွမ်းက ယုံးရှန်းကျောင်းတော်က လူလေ။ ဘယ်လောက် ဉာဏ်နည်းတဲ့ သူကများ ယုံးရှန်းကျောင်းတော်က လူကို သွားပြီး လျှောက်ပြောမှာလဲ။

ချိန်ကွမ်းက ဘုရင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေတယ်။

ဘုရင်ကြီးက ချိန်ကွမ်းကို ဆက်ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းဆရာ။ ဆရာတော်လေးက ဘာတွေ ပြောသေးလဲ"

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆိုလိုရင်းက"

"သူက လင်းလုံကို သေချာပေါက် လက်စားချေမယ်လို့ ပြောသေးလား"

ချိန်ကွမ်းက ခေါင်းခါပြပြီး ပြောတယ်။

"မပြောဘူး"

ဘုရင်ကြီးက မေးတယ်။

"ဆရာတော်လေးက လင်းလုံက နောက်နေတာ၊ စနောက်နေတာ ဆိုတာ သိတယ် မဟုတ်လား"

ချိန်ကွမ်းက ပြန်ဖြေတယ်။

"အရှင်မင်းကြီး။ မင်းသမီးက ဆရာတော်လေးရဲ့ လည်ပင်းကို ညှစ်ခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ ဆရာတော်လေးရဲ့ ကိုယ်ရံတော် ကိုယ်တော် တစ်ပါးကိုလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာ ရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်လေ"

ဘုရင်ကြီးက သက်ပြင်းချပြီး ပြောတယ်။

"အင်း။ ငါကိုယ်တော် သိပါတယ်။ ဆရာတော်လေးက အဆိပ်မိနေသေးတယ်လို့လည်း မင်း ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

ဒါဆို အခု အရှင်မင်းကြီးက ဘာ အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့ စကားတွေ လာပြောနေတာလဲ။ ချိန်ကွမ်းက ဘုရင်ကြီးကို တကယ် ဒေါသထွက်ချင်လာပြီ။

"သက်သေ ရှိလား" လို့ ဘုရင်ကြီးက ချိန်ကွမ်းကို မေးလိုက်တယ်။

ချိန်ကွမ်းက ပြောတယ်။

"မင်းသမီးက လူရိုက်တာ၊ လည်ပင်းညှစ်တာကို အကုန်လုံး မြင်ခဲ့ပါတယ်"

"ဒါက ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ဘုရင်ကြီးက ပြောလိုက်တယ်။

ချိန်ကွမ်း အံ့သြသွားတယ်။

"ဒါက မကြီးမားဘူးလား"

ဘုရင်ကြီးက ပြောတယ်။

"လင်းလုံက ငယ်ငယ်ကတည်းက သတိမမှန်ဘူးလေ။ ငါကိုယ်တော်က သမားတော်တွေရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေကို ယုံးရှန်းကျောင်းတော် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်"

သတိမမှန်ဘူးတဲ့လား။

ချိန်ကွမ်းနဲ့ အရိပ်ကိုယ်ရံတော်တွေ အကုန်လုံးက ဒီအကြောင်းပြချက်ကို လက်ခံလိုက်တယ်။ အရူး တစ်ယောက်ကို ဘယ်သူကများ အပြစ်တင်ချင်မှာလဲ။

ချိန်ကွမ်းက ဘုရင်ကြီးကို သတိပေးလိုက်တယ်။

"အရှင်မင်းကြီး။ ယုံးရှန်းကျောင်းတော်က သမားတော်တွေရဲ့ ဆေးပညာက အရမ်း ထူးချွန်ပါတယ်။ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က မင်းသမီးလေးကို လာရောက် စစ်ဆေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်ရင် အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လို လုပ်မလဲ"

ဘုရင်ကြီးက လက်ကာပြပြီး ပြောတယ်။

"ဒါ မကြောက်ဘူး။ ငါကိုယ်တော် အခု ကြည့်ရသလောက်တော့ လင်းလုံက နေ့တိုင်း ရူးနေတာပဲ"

ချိန်ကွမ်း "ဟဲဟဲဟဲ" လို့ ရယ်ချင်သွားတယ်။

"ငါကိုယ်တော် ဒီလို တွေးမိတယ်" လို့ ဘုရင်ကြီးက ချိန်ကွမ်းကို ပြောတယ်။

"ဆရာတော်လေး အဆိပ်မိတဲ့ ကိစ္စက အရမ်း အရေးကြီးတယ်။ မင်းဆရာ။ မင်းက ဒါကို မင်းသမီး လုပ်တာလို့ ပြောပေမဲ့ ငါကိုယ်တော်ကတော့ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်တယ်"

ချိန်ကွမ်းက မေးလိုက်တယ်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စကားကို မယုံဘူးလား"

ဘုရင်ကြီးက ပြောတယ်။

"ငါကိုယ်တော် မင်းကို မယုံတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စွပ်ပြုတ်တွေကို တိတ်တဆိတ် လဲပစ်ဖို့ ဆိုတာ။ အဲဒါလည်း ဆရာတော်လေး ဘေးက သိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ အစောင့်အကြပ် အောက်မှာနော်။ ဒီလို လုပ်နိုင်ဖို့ ဆိုတာ သတ္တိ အရမ်း ကောင်းပြီး ဉာဏ်ရည် အရမ်း ထက်မြက်တဲ့ သူမှ လုပ်နိုင်မှာ"

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က...”

"ငါကိုယ်တော် လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ဘုရင်ကြီးက ချိန်ကွမ်းကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။

"လင်းလုံက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ သမီးအရင်းပါ။ သူက ဒီလို အလုပ်မျိုး မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ ငါကိုယ်တော် သိပါတယ်။ ဒီကိစ္စက လင်းလုံ လုပ်တာ မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ဆရာတော်လေးဆီမှာ ဒီကိစ္စက လင်းလုံ လုပ်တာ ဆိုတဲ့ သက်သေ မရှိမချင်းပေါ့။ မင်းဆရာ။ ဆရာတော်လေးမှာ သက်သေ ရှိလား"

ချိန်ကွမ်းက ဘုရင်ကြီးရဲ့ စကားကို အတော်ကြာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးမှ ပါးစပ်အဟောင်းသား နဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆိုလိုရင်းက။ အရှင်မင်းကြီးက...”

"ငါကိုယ်တော် လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ဘုရင်ကြီးက ကိုယ့်စကားကို ကိုယ် ပြန်ထောက်ခံလိုက်တယ်။

"လင်းလုံက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ သမီးအရင်း ပါ။ သူက ဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိဘူး ဆိုတာ ငါကိုယ်တော် အသိဆုံးပါ။ မင်းဆရာက ငါကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ရမယ်။ လင်းလုံရဲ့ ဉာဏ်ရည်က အမြဲတမ်း သိပ်မကောင်းဘူး"

…