အခန်း ၁၆၈၅
Vol. 113 Ch. 1685
အပိုင်း ( 1685 ) လေအမြုတေများကို ဖြန့်ဝေခြင်း။
"ဟားဟားဟား၊ လေအမြုတေကို တွေ့ပြီကွ"
ထျန်းချွေးက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။ သားရဲများများစွာထဲမှ တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်တစ်လုံး ကျလာ၏။
ထိုကျောက်က မိုးပြာရောင် တောက်ပနေလေသည်။ ဤသည်မှာ လေအမြုတေ ဖြစ်သည်။
ဤလေအမြုတေတွင် အထူးအမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် အတုအပ ပြုလုပ်၍မရပေ။
"ဆက်လိုက်ရအောင်"
လုမင် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သားရဲများကို ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့၏။ လုမင်က နတ်ဘုရားတံခါး တံဆိပ်ကိုးခုဖြင့် သားရဲများကို ချုပ်နှောင်ထားပြီး ထျန်းချွေးနှင့် ရွယ်နင်ရှင်းက တိုက်ခိုက်ရန် တာဝန်ရှိကြသည်။ ထို့နောက် ရရှိလာသော လေအမြုတေများကို အညီအမျှ ခွဲယူကြလေသည်။
ဤနေရာတွင် သားရဲများက အမြန်နှုန်းမြင့်မားသော်လည်း အစွမ်းမထက်ပေ။ ထျန်းချွေးနှင့် ရွယ်နင်ရှင်းက သူတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်သည်။
သို့ရာတွင် လေအမြုတေရှိသော သားရဲအရေအတွက်က အလွန်နည်းပါးသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့်၊ သားရဲဆယ်ကောင်တွင် တစ်ကောင်သာ လေအမြုတေ ရှိလေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လေအမြုတေများ ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း လုမင်တို့သုံးဦး၏ အတွဲညီညီ ပူးပေါင်းမှုဖြင့် အရှိန်က အလွန်လျင်မြန်နေသေးသည်။
သားရဲများနှင့် တွေ့ရသောအခါ လုမင်က တံဆိပ်တော်တံခါးဖြင့် ချုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထျန်းချွေးနှင့် ရွယ်နင်ရှင်းက အင်အားအပြည့်ဖြင့် ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်၏။
ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် သူတို့သုံးယောက်က သားရဲများကို ရာနှင့်ချီကာ သတ်ဖြတ်ပြီး ဖြစ်သည်။ လေအမြုတေသုံးဆယ် ရရှိပြီး တစ်ယောက်ကို ဆယ်ခုစီ ရရှိခဲ့ပေသည်။
"ဂါး... ဂရား"
ဟိန်းဟောက်သံများက ရှေ့မှ ထွက်လာသည်။ သူတို့သုံးယောက်လည်း ရှေ့ကို ချက်ချင်း ပြေးတက်သွား၏။ မကြာမီ၊ သူတို့၏ရှေ့တွင် သားရဲအုပ်စုကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
၎င်းတို့က လေဝံပုလွေများထက်ပင် ပို၍မြန်သော လေကျားသစ်များ ဖြစ်ကြသည်။
ဤလေကျားသစ်အုပ်စုက ရာနှင့်ချီရှိပြီး မြက်ခင်းပြင်တွင် ပြေးလွှားနေပေသည်။
"အများကြီးပဲဟေ့၊ ဟားဟား... ငါတို့ကတော့ ချမ်းသာပြီ"
ထျန်းချွေး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာပြီး ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဂါး..."
လေကျားသစ်များက လုမင်တို့ကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် နေရာအနှံ့သို့ ပြေးထွက်သွား၏။ ၎င်းတို့ကို ကြည့်ရသည်မှာ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ပြန့်ကျဲနေသကဲ့သို့ပင်။
လေကျားသစ် အရေအတွက်က အလွန်များသည်။ လုမင်က နတ်ဘုရားတံခါး၏ တံဆိပ်ကိုးခုကို အသုံးပြုခဲ့လျှင်ပင်၊ ၎င်းတို့ထဲမှ အနည်းငယ်ကိုသာ ချုပ်နှောင်နိုင်လိမ့်မည်။
"ပူဖောင်းလေးရေ... ငါ မင်းကို အားကိုးလိုက်ပြီ"
လုမင်က ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
လုမင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပူဖောင်းလေးက ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်က ရေကဲ့သို့ လှိုင်းထလာ၏။ ထို့နောက်မှာတော့ ကျားသစ်များအားလုံး မလှုပ်မယှက်ဘဲ လေထဲတွင် ရပ်သွားတော့သည်။
"သတ်"
ထျန်းချွေးနှင့် ရွယ်နင်ရှင်းလည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လေကျားသစ်များကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
လုမင်လည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ လှံအလင်းများပေါ်လာပြီး လေယဉ်ကျားသစ်များကို သတ်ပစ်လိုက်၏။
လေကျားသစ်များက အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး တောက်ပသော လေအမြုတေများလည်း ပေါ်လာတော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရာနှင့်ချီသော လေကျားသစ်များအားလုံး သေဆုံးခဲ့ပြီး လေအမြုတေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ရရှိခဲ့သည်။
"ဟားဟားဟား... အားရလိုက်တာကွာ"
ထျန်းချွေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ ဧရာမတူကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ရွယ်နင်ရှင်းလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေလေသည်။
ဤကဲ့သို့ လေကျားသစ်များကို အမဲလိုက်ရခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းသည်။
ထို့နောက်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်က လုမင်၏ ပခုံးပေါ်မှ ပူဖောင်းလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှမပြောပေ။ လုမင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သဘာဝအတိုင်း လိုက်မေးနေမည် မဟုတ်ပါ။
"ဆရာတူညီလေး... ငါတို့ သားရဲအုပ်စုကြီးတွေကို လိုက်ရှာကြရအောင်"
ထျန်းချွေး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။
"ကောင်းပြီ"
လုမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ သူတို့သုံးယောက်လည်း သားရဲအုပ်စုကြီးတွေကို ပစ်မှတ်ထားကာ လိုက်လံရှာဖွေနေတော့သည်။
အများအားဖြင့် သူတို့သုံးယောက်က သားရဲ တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်ကို တွေ့ရုံမျှဖြင့် မလှုပ်ရှားကြတော့ပေ။ အနည်းဆုံး သားရဲဆယ်ကောင်ခန့် တွေ့ရမှသာ လှုပ်ရှားကြသည်။
ဤမြက်ခင်းများက ကျယ်ပြောသလို သားရဲများလည်း မရှားပေ။ မကြာမီ၊ သူတို့က သားရဲအုပ်စုကြီးတစ်ခုကို ထပ်မံ တွေ့လိုက်ရသည်။ သားရဲများက တစ်ရာကျော်ရှိပြီး အလွန် လျင်မြန်ကြ၏။
ပုံမှန်အခြေအနေတွင်၊ ဤမျှများပြားသော သားရဲများကို တွေ့ရလျှင်ပင် ၎င်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ သူတို့ထဲမှ တချို့ကိုသာ သတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသားရဲများက မြန်ဆန်လွန်းပြီး နေရာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးသောကြောင့် သူတို့အားလုံးကိုသတ်ရန် ခက်ခဲလွန်းပေသည်။
သို့သော်လည်း လုမင်တို့ကတော့ မတူတော့ပေ။ လုမင်တွင် ပူဖောင်းလေး ရှိသည်။ ပူဖောင်းလေး၏ အချိန်ဟင်းလင်းပြင် တာအိုနယ်မြေက ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက် အေးခဲစေနိုင်ပေသည်။
သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်က အလွန်မြင့်မားခဲ့သည်။
နာရီဝက်အချိန်က မကြာမီ ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။
လုမင်တို့သုံးယောက်က ပျံသန်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်က တုန်ခါပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တင်းကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်အခိုက်တွင် သူတို့ ဝင်လာခဲ့ဖူးသောနေရာကို ပြန်ရောက်သွား၏။ အခြားသော နဂါးနတ်ဘုရားတောင်ကြား၏ တပည့်များအားလုံးလည်း ဤနေရာတွင် ပေါ်လာတော့သည်။
"အချိန်ကုန်တာက အရမ်းမြန်တာပဲ။ လေအမြုတေ နည်းနည်းလေးပဲ ရသေးတယ်"
"ကျုပ်လည်း အတူတူပဲ"
နဂါးနတ်ဘုရားတောင်ကြား၏ တပည့်အချို့က သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
ကံမကောင်းကြသူများဆိုလျှင်၊ သားရဲများစွာကို သတ်ခဲ့သည့်တိုင် လေအမြုတေတစ်ခု မရရှိခဲ့ပေ။ နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်၊ သူတို့မှာ လေအမြုတေ အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့ကြသည်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ကျစ်ဖုန်း၊ ခင်ဗျားတို့ လေအမြုတေ ဘယ်လောက်ရခဲ့လဲ"
တစ်ယောက်ယောက်က ကျစ်ဖုန်းကို မေးလိုက်သည်။
"ငါက သုံးဆယ့်တစ်ခုပဲ ရရှိခဲ့ပါတယ်"
ကျစ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူက လုမင်ကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။
"ဂိုဏ်းတူညီလေး လုမင်၊ မင်းရဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုက ဘယ်လိုလဲ။"
"မဆိုးပါဘူး"
လုမင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကျစ်ဖုန်းက လေအမြုတေ အခုသုံးဆယ်ကျော် ရထားတာပဲ။ ကျွန်တော်အမြင် ထိပ်တန်း အယောက်ရှစ်ဆယ်ထဲကို ပါဝင်ဖို့ လေအမြုတေ အများကြီး မလိုအပ်လောက်ဘူး။ လေအမြုတေနှစ်ဆယ်က လုံလောက်နေပြီ၊ အဲဒါတွေကို ဖြန့်ဝေလိုက်ကြရအောင်"
"ဖြန့်ဝေရမှာလား"
တခြားသူများက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
အများစုက လေအမြုတေ နှစ်ဆယ်တောင်မှ မရခဲ့ကြပေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြန့်ဝေကြမလဲ။
လုမင်၊ ထျန်းချွေးနှင့် ရွယ်နင်ရှင်းက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အတွေးတစ်ခုဖြင့် လေအမြုတေ အပုံလိုက်ကြီးက လေထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။
အခြားသော နဂါးနတ်ဘုရားတောင်ကြား၏ တပည့်များလည်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။
သူတို့အားလုံး အံသြသွား၏။
အများကြီးရှိသည်။ လုမင်တို့ သုံးဦးထံတွင် လေအမြုတေ ရာနှင့်ချီကာ ရှိနေပေသည်။
"ဒါ... ဒါက များလှချေလား"
ကျစ်ဖုန်းလည်း အံသြသွားမိသည်။
လုမင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့သုံးဦးက စုစုပေါင်း လေအမြုတေ နှစ်ရာရှစ်ဆယ်ကျော် ရရှိခဲ့ပေသည်။
"ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်က လေအမြုတေ သုံးဆယ်ယူမယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ ဒုတိယအချီကို ဝင်ဖို့အတွက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ပိုမြင့်သူကို များများပိုပေးမှာပါ။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ကျစ်ဖုန်း... ခင်ဗျားကပဲ ဖြန့်ဝေလိုက်နော်"
လုမင်က ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် လုမင်၊ ထျန်းချွေးနှင့် ရွယ်နင်ရှင်းတို့က လေအမြုတေ အခုသုံးဆယ်စီ အသီးသီးယူကာ ကျန်တာများကို ချန်ထားပေးလိုက်သည်။
သူတို့အတွက် အများကြီးမလိုပေ။ ဒုတိယအချီကို ဝင်ရောက်နိုင်သရွေ့ လုံလောက်သည်။
အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ နဂါးနတ်ဘုရားတောင်ကြား၏ လူများများလေး ဒုတိယအချီသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူပိုများလာလေလေ... ဒုတိယအချီတွင် အမှတ်ရနိုင်ခြေ ပိုများလေပင်။
အမှတ်တစ်ခုသာ ရရှိခဲ့လျှင်ပင်၊ ယင်းက အနိုင်အရှုံးကို အဆုံးအဖြတ်ပေးသွားနိုင်လောက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ လုမင်က နဂါးနတ်ဘုရားတောင်ကြားကို ပထမနေရာရရန် ကူညီပေးပြီး ရှေးဟောင်းရတနာနှစ်ပါးကို ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။ ထိုမှသာ လုမင်က ငရဲဖိနှိပ်ကျောက်စာချပ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို ရရှိနိုင်လိမ့်မည်။
"ကောင်းပြီ"
ကျစ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လေအမြုတေများကို စတင်ဖြန့်ချီလိုက်သည်။
သူက ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ကျသူများကို လေအမြုတေကျောက်များ မပေးပါ။ ယင်းအစား၊ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံရှိသူများကိုသာ လေအမြုတေများ ဖြန့်ဝေပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူငါးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ ထိုလူငါးဦးက အားအနည်းဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ရရှိထားသော လေအမြုတေများအပါအဝင် တစ်ဦးကို လေအမြုတေ နှစ်ဆယ်ခန့် ရရှိနိုင်ခဲ့ကြပေသည်။
ကျစ်ဖုန်းမှ ရရှိထားသော လေအမြုတေ အရေအတွက်အပေါ် မူတည်၍ လေအမြုတေနှစ်ဆယ်မှာ လုံလောက်သင့်သည်။
ထိုလူငါးယောက်ကလည်း မကျေမနပ် မဖြစ်ကြပေ။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုက အနိမ့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချီကို ဝင်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အမှတ်ရရှိရန် ခက်ခဲမည် ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ အပြင်ထွက်ရအောင်"
ကျစ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူတို့လူစုက ကောင်းကင်မှ အလင်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကြ၏။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ တိုက်ပွဲစင်မြင့်ထက်မှာ ပြန်ပေါ်လာတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားဂိုဏ်းများမှ တပည့်များလည်း အလင်းတံခါးမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
"ကိုင်း၊ မင်းတို့ရဲ့ လေအမြုတွေကို ထုတ်ယူလိုက်ပါ။ တစ်ဦးစီရဲ့ အရေအတွက်ကို ငါ မှတ်တမ်းတင်ထားမယ်။ လေအမြုတေ အများဆုံးရရှိတဲ့သူ လူရှစ်ဆယ်က ဒုတိယအချီကို ဝင်နိုင်လိမ့်မယ်"
ပိုယွမ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။
"ကျုပ်တို့ အရင်လာမယ်"
လော့ရွှေဟန်က ပြောလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းမော့ပြီး ရှေ့မှ လျှောက်သွား၏။ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အခြားတပည့်များလည်း လော့ရွှေဟန်၏နောက်မှ လိုက်သွားကြတော့သည်။