အခန်း ၁၇၆၉

အပိုင်း ( 1769 ) ဉာဏ်အလင်း ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ။

"ဝုန်း"

ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ကစဉ့်ကလျားနိယာမက စီးဆင်းသွားပြီး ဧရာမ ကစဉ့်ကလျား လက်ဝါးကြီးအဖြစ် စုဖွဲ့သွား၏။ ၎င်းက လုမင်တို့လေးဦးကို ဖမ်းဆုပ်လာတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများက လူတိုင်း၏ အမူအရာကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာ၏ ကျင်ကြံမှုအဆင့်က အန္တိမသူတော်စင်ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမလိုတော့ပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ခန္ဓာက ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာ ဖြစ်သည်။ ယင်းက မည်မျှကြောက်စရာကောင်းသနည်း။ သူ၏ စွမ်းအားက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တွေးကြည့်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

'မခုခံနိုင်ဘူး'

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုမင်၏စိတ်ထဲမှာ ထိုသို့သောစကားတစ်ခွန်း ပေါ်လာသည်။

ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး တားဆီးရန် ကြိုးစားပါက သေခြင်းတရားကသာ စောင့်ကြိုနေလိမ့်မည်။

"နောက်ဆုတ်"

လုမင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူတို့လေးယောက်က လက်ဝါးကြီးကို ရှောင်ရှားရန် အရူးအမူး ဆုတ်သွားကြသည်။

"မင်း လွတ်မြောက်နိုင်မယ် ထင်တာလား"

ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ သူ့ပုံရိပ်က လုမင်၏အနောက်တွင် ရိပ်ခနဲပေါ်လာပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်၏။ ၎င်းက လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် လုမင် မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

သူတို့ကြားမှ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။

"လုမင်..."

ဟွမ်လင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လုံချန်နှင့် ပူဖောင်းလေးတို့လည်း အလွန်စိုးရိမ်သွား၏။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားသည်။ သူတို့က ကူညီချင်သော်လည်း အသုံးမဝင်တော့ပေ။

"ဝုန်း"

ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာ၏ လက်သီးက လုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားသည်။

သို့သော်....

လုမင်က ဘာမျှမဖြစ်ဘဲ အကောင်းပကတိ ရှိခဲ့သည်။

လုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပုံရိပ်ယောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာ၏ လက်သီးက လေထဲကို ထိုးနှက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာက အော်ဟစ်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သို့သော်၊ လေထဲကိုသာ ဖြတ်သန်းသွားဆဲပင်။ လုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"မင်းတို့ ဒီနေရာမှာ မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူး"

ကောင်းကင်မှ ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လူတိုင်းက နားလည်သွားကြလေသည်။ ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လုံးဝ မထိခိုက်စေနိုင်ပေ။

ဟွမ်လင်နှင့် လုံချန်တို့လည်း ထိုအခါမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ လုမင်ကို ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာက သတ်ပစ်တော့မည်ဟု သူတို့ အမှန်တကယ် ထင်ခဲ့ကြပေသည်။

ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာက အေးစက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

"မင်းကံကောင်းသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနှေးနဲ့အမြန် မင်းငါ့လက်ထဲမှာ သေလိမ့်မယ်"

ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အားကိုးနေရုံပါပဲ။ အနာဂတ်မှာ မင်းကို ငါ သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်"

အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က လုမင်၏ မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤကမ္ဘာကြီးတွင် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးတည်းသာ ရှင်သန်ထိုင်နိုင်သည်။ အနာဂတ်မှာ ဆုံတွေ့ကြမည်ဆိုလျှင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ယင်းက ညှိနှိုင်းစရာမရှိပေ။

"မင်းကလား... မင်းက ကစဉ့်ကလျားရဲ့သားတော် အတုပဲလေ။ မင်းရဲ့တစ်သက်လုံး ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာက ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ့တွင် ဂုဏ်ယူပိုင်ခွင့်ရှိ၏။ သူသည်ကား ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာဖြင့် စစ်မှန်သော ကစဉ့်ကလျား၏သားတော် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်၏ ကောင်းချီးပေးခံရပြီး ကြီးမြတ်သော ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် သူသည် ကစဉ့်ကလျားနိယာမကို သဘာဝအတိုင်း ဆုပ်ကိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လုမင်ကကော အဘယ်နည်း။

ကစဉ့်ကလျားနိယာမကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျှင်ပင်၊ သူနှင့် မည်သို့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း။ သူက ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ မဟုတ်ပေ။

လုမင်က ဘာမျှထပ်မပြောတော့ပါ။ ယခုအချိန်တွင် ပြောနေလျှင်လည်း အရေးမပါချေ။ အနာဂတ်တွင်၊ လုမင်က လက်တွေ့ကျသော သူ့လုပ်ရပ်များဖြင့် ကစဉ့်ကလျား၏သားတော် အစစ်အမှန်ကို ကမ္ဘာကြီးအား သိစေမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေကာ လူများ ပိုများလာခဲ့သည်။ မကြာမီပင်၊ ချောက်နက်ကြီးအနီးမှာ လူပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ရှိနေပြီ။

ယခင်က လူဦးရေ သုံးထောင်ကျော်ရှိသော်လည်း ယခုအခါ နှစ်ထောင်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း သိရသည်။ လူတစ်ထောင်ခန့် ကျရှုံးခဲ့ပေသည်။

တချို့က အသတ်ခံရပြီး တချို့ကတော့ သူတို့ လာခဲ့သောနေရာကို ပြန်ပို့ခံရသည်။

ဤအခိုက်တွင် ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချောက်ကမ်းပါးအစွန်း လေထဲတွင် ကျောက်တုံး အတန်းကြီးတစ်ခု မျောလွင့် ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူတို့၏ လူဦးရေနှင့်တူညီပြီး ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်ကျော် ရှိသည်။ ကျောက်တုံးများက ဘေးချင်းယှဉ်ကာ တန်းစီနေကြလေသည်။

"ချောက်ကို ဖြတ်ကူးတဲ့နည်းလမ်းက အင်မတန် ရိုးရှင်းပါတယ်။ လူတိုင်းက ကျောက်တုံးပေါ်တက်ထိုင်ပြီးပြီဆိုရင် ငါက တာအိုတရားဟောပေးမယ်။ မင်းတို့တွေ နားလည်ဆင်ခြင်တာနဲ့ ကျောက်တုံးက ရှေ့ကို မျောလွင့်သွားမှာပဲ။ မင်းတို့က ပိုပြီး နားလည်နိုင်လေလေ... ကျောက်တုံးက ရှေ့ကို မြန်မြန်ပျံလေပဲ"

"နောက်ဆုံးမှာ ထိပ်တန်းလူတစ်ရာကပဲ စမ်းသပ်မှုရဲ့ နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆက်သွားနိုင်တယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ ငါက ပြန်ပို့ပေးမယ်"

ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက စည်းကမ်းချက်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘာ၊ ထိပ်တန်းလူတစ်ရာပဲ ဆက်သွားနိုင်တာလား"

တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ဤအရေအတွက်သည် အလွန်နည်း၏။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ဤနေရာကို ရောက်လာနိုင်သူ အားလုံးက ပါရမီရှင်ကြားမှ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က သာမန် ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ပေ။ ဤမျှများပြားသော ထိပ်သီး ပါရမီရှင်များကြားတွင် ထင်ပေါ်ရန်မှာ အဘယ်သို့ လွယ်ကူနိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင်၊ ဤနေရာမှ စမ်းသပ်မှုက တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမဟုတ်ဘဲ နားလည်နိုင်စွမ်းဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းနားလည်ကြသည်။

သို့ရာတွင်၊ ဤနေရာမှ ပါရမီရှင်များ၏ အသက်၊ နောက်ခံနှင့် ကျင့်ကြံမှုအခြေခံများမှာ ကွာခြားမှု ရှိသည်။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်းက အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အလားအလာကို ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

နားလည်နိုင်စွမ်းက အလားအလာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ သေချာပေါက် ထိပ်တန်းတစ်ရာထဲ ဝင်မယ်"

"ငါက သေချာပေါက် ထိပ်တန်းတစ်ရာထဲကို ရောက်မယ်"

လူငယ်အချို့က ထိပ်တန်းအယောက်တစ်ရာသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းတို့ ရှေ့တိုးပြီး ကြိုက်တဲ့ ကျောက်တုံးကို ရွေးလို့ရတယ်။ ကျောက်တုံးတိုင်းက အတူတူပဲ"

ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဝှစ်..."

ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပျံတက်သွားပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

လုမင်တို့လေးဦးလည်း ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ကျောက်တုံးများပေါ်ကို ဆင်းသက်လိုက်၏။ ထို့နောက် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ကြလေသည်။

ကျောက်တုံးများက အလွန်သေးငယ်ပြီး လူတစ်ဦးတည်းသာ နေထိုင်နိုင်သည်။ ကျောက်တုံးအောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင်တော့ မည်းမှောင်နေသော ချောက်ကြီးကိုသာ မြင်ရမည်။ ၎င်းက အလွန်တရာ မှောင်မိုက်ပြီး မည်မျှ နက်နဲသည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပေ။

များမကြာမီတွင် လူပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်က ကျောက်တုံးများကို ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ တာအိုတရားဟောတော့မယ်"

ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

ဝတ်ဖြူတော် လူကြီးက ပြောသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ တောက်ပသော အလင်းရောင်တို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ နိယာမများကလည်း သူ့ကိုဝိုင်းရံထားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက စကားတစ်ခွန်းကို စတင်ပြောလိုက်သည်။ စကားလုံးတိုင်းက အနှိုင်းမဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုရှိ၏။ သူ့စကားသံက မဟာတာအို၏ အသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတိုင်း၏နားထဲကို တိုးဝင်လာတော့သည်။

ထိုအသံကို ကြားရပြီးနောက် လုမင်၏စိတ်က ငြိမ်သက်လာကာ ဗလာလွတ်နေသော အနေအထားသို့ ကျရောက်သွားသည်။ မဟာတာအို၏ အသံက သူ့နားထဲသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာ၏။

ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက လမ်းစဉ်တစ်ခု သို့မဟုတ် နိယာမတစ်ခုအကြောင်းကို ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူပြောနေတာက မိုးနှင့်မြေ၏ အမှန်တရား၊ မဟာလမ်းစဉ်ကြီး၏ အမှန်တရားကို ဖြစ်သည်။

ဤအမှန်တရားက မည်သည့်နိယာမနှင့်မဆို သဟဇာတ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ၎င်းက တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ နားလည်မှုပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

လုမင်၏ စိတ်ထဲတွင်၊ သူက ပြိုင်စံရှား အကျော်အမော်တစ်ဦး၏ အတွေ့အကြုံကို မြင်နေပုံရသည်။ အားနည်းသော ငယ်ဘဝမှစ၍ တိုက်ပွဲများစွာကို အဆင့်ဆင့် ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အထိပ် တန်ခိုးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ့စိတ်ထဲမှ ကစဉ့်ကလျားဧကရာဇ်၏ အသွင်ပြင်ကလည်း ပို၍ ဆန်းကျယ်လာပုံရ၏။ ကစဉ့်ကလျား နိယာမက စီးဆင်းလာပြီး လုမင်၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ ပိုမို ရှင်းလင်းပြတ်သားလာတော့သည်။

သူ၏ ဒန်တျန်တွင် သူတော်စင်နှလုံးသားနှစ်ခုက စစ်မှန်သော နှလုံးသားများကဲ့သို့ ခုန်နေသည်။ တန်ခိုးကြီးသော သူတော်စင်စွမ်းအားက သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် သွန်းလောင်းနေ၏။

လုမင်က ပြင်ပကမ္ဘာရှိ အရာအားလုံးကို လုံးဝမေ့သွားခဲ့သည်။ သူ ရောက်လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့သွားပြီး အချိန်ကိုလည်း မေ့သွားခဲ့၏။ သူ့တွင် ရည်မှန်းချက်တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ယင်းက ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ရန် ဖြစ်သည်။

အားလုံးက စတင် နားလည်သဘောပေါက်လာသောအခါ ကျောက်တုံးကြီးများသည်လည်း ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ကြသည်။

ပထမသုံးရက်တွင် လူတိုင်းက ဘေးချင်းကပ်လျက် ရွေ့လျားနေကြပြီး ကွာဟချက် သိပ်မရှိပေ။

သို့သော်၊ သုံးရက်မြောက်သောနေ့မှစ၍ ကွာဟချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

တစ်ချို့လူများက နောက်တွင် ပြတ်ကျန်ခဲ့ပြီး တချို့လူများက ပိုမြန်လာကြသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကွာဟမှုများက ပိုကြီးလာ၏။

သို့သော်လည်း လုမင်၊ ဟွမ်လင်နှင့် လုံချန်တို့က ထိပ်တန်း တစ်ရာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပူဖောင်းလေးက အချိန်ဟင်းလင်းပြင် ဝိညာဉ်ကြွက်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုပေ။ သူ အပြည့်အဝ အရွယ်ရောက်လာပါက၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အထွတ်အထိပ် တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဟွမ်လင်နှင့် လုံချန်တို့ကလည်း ထိပ်တန်း စစ်သားရဲဆယ်ကောင်၏ သွေးမျိုးဆက်ကို နိုးထစေခဲ့သည်။ သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကလည်း သဘာဝအတိုင်း ကြောက်စရာကောင်း၏။

လုမင်ကတော့ အထူး ပြောစရာမလိုအောင်ပင်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ လုမင်၏ အရှိန်က ပိုပိုပြီး မြန်လာခဲ့သည်။ သူက ဟွမ်လင်၊ လုံချန်နှင့် အခြားသူများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းကျော်ကာ ရှေ့ကို တိုးလာတော့သည်။