အခန်း ၁၇၇၁

အပိုင်း ( 1771 ) တရားမျှတသော တိုက်ပွဲတစ်ခု။

ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက စကားဆုံးသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အားလုံးက ရှေ့ကို တိုးပြီး လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်သွား၏။ လုမင်တို့ လေးဦးသည်လည်း လှေကားပေါ်သို့ အသီးသီး တက်လာကြတော့သည်။

လှေကားထစ်များက သာမန်ဖြစ်ပြီး ထူးခြားမှုမရှိပါ။ သူတို့အတွက်ကတော့ မြေပြန့်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်လှမ်းနိုင်သည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ဖော့နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုမည်ဆိုပါက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် တောင်ထိပ်ကို ရောက်နိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအို၏ စကားကို လူတိုင်း မှတ်မိကြသည်။ လှေကားကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တက်ကြရမည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့ကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လုမင်တို့ လေးဦးက တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့ပေသည်။ သို့သော်လည်း လှေကားက အလွန်မြင့်မားသည်။ အနည်းဆုံး လှေကားထစ် တစ်သိန်းခန့် ရှိ၏။ နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် မရပ်မနား လျှောက်လာခဲ့ကြသော်လည်း အနည်းငယ်သာ ခရီးပေါက်သေးသည်။

"ဟမ့်၊ ဒီလို သာမန်လှေကားထစ်တွေကို ဘာဖြစ်လို့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တက်လှမ်းနေရမှာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်တစ်ယောက်က အေးစက်စက် ဟစ်အော်လိုက်သည်။ သူက အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပုံရ၏။ ထို့နောက်တွင် သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ခြေလှမ်းတစ်သောင်းကျော်ကို ချက်ချင်း ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

"မင်းတို့ မိုက်မဲတဲ့သူတွေ နေခဲ့၊ ငါကတော့ အရင်သွားပြီ"

လူငယ်လေး၏ မျက်နှာက ပျော်ရွှင်မှုတို့ ပြည့်နေသည်။ သူက အခြားသူများကို မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ခြေလှမ်းတစ်သောင်းကျော်ကို ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။

သို့သော်...

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ မပျော်ရွှင်နိုင်မီ အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"မလုပ်..."

ထိုလူငယ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခံရပြီး သူ့ပုံရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ တကယ်တော့ မင်းကမှ မိုက်မဲတဲ့သူပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ ထိုလူငယ်ကို မည်သူမျှ အတုမယူဝံ့တော့ပေ။ သူတို့အားလုံး တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တက်သွားခဲ့ကြသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် လဝက်အတွင်း လှေကားထစ်တစ်သိန်း တက်လှမ်းရန် မလွယ်ပေ။ သို့ရာတွင်၊ သူတို့အတွက်တော့ သိပ်မခက်ခဲခဲ့ပါ။

တစ်ရက်ကျော်ကြာပြီးနောက် တောင်ထိပ်ပေါ်ကို‌ ခြေချနိုင်ခဲ့သည်။

တောင်ထိပ်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီးရှိပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အဆုံးကို မမြင်နိုင်ပေ။

သူတို့က ကျယ်ပြန့်သော မြေကွက်တစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် နန်းတော်တံခါး ရှိ၏။ ထိုအချိန်တွင် နန်းတော်တံခါးက ပွင့်လာသည်။

အားလုံးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် နန်းတော်ထဲကို ဝင်သွားကြလေသည်။ သူတို့က လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ထိုအခါ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတာက ရာဂဏန်းခန့်ရှိသော ကျောက်တိုင်များ ဖြစ်သည်။ ကျောက်တိုင်များ၏ ထိပ်မှ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များလည်း ထွက်ပေါ်နေ၏။

ကျောက်စာတိုင်များရှေ့မှာတော့ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲစင်မြင့်တစ်ခု ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးကြီး၏ ပုံရိပ်က ပေါ်လာပြန်သည်။

"မင်းတို့ တိုက်ခိုက်ချင်တယ် မဟုတ်လား။ အခု မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးမယ်"

ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးကြီး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤစကားများက လူအများ၏ မျက်လုံးများကို တောက်ပစွာ တောက်ပစေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့်၊ ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာပြုံးရင်း လုမင်အား အေးစက်စက် ကြည့်၏။

"အခု မင်း ဘယ်လိုသေမလဲ ကြည့်ရအောင်"

ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာက ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း လုမင်ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ဤနေရာတွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့ ယှဉ်ပြိုင်မနေဘဲ လှည့်ပြန်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက ပါရမီရှင်များ ဖြစ်နေကြခြင်းကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင်၊ အားလုံး၏ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံများက အမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊ ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးကြီး၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့... ဒီတိုက်ပွဲက တရားမျှတမှုရှိရမယ်။ မင်းတို့ရဲ့အနှစ်သာရကို ငါတံဆိပ်ခတ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအခြေခံကိုလည်း တောက်ပသော သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်နိမ့်အဆင့်မှာ တံဆိပ်ခတ်ထားမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ သူတော်စင်စွမ်းအားက အတူတူပဲ။ ကျောက်တိုင်ထိပ်က သိုင်းပညာတွေကိုပဲ အသုံးပြုနိုင်မယ်"

"ဒါ့အပြင် မင်းတို့ရဲ့ နိယာတွေ၊ သိုင်းပညာ၊ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာအားလုံးကို ငါပိတ်ပစ်မယ်၊ ဒါကြောင့် လူတိုင်းက တူညီတဲ့အဆင့်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်"

လူတော်တော်များများ၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအို၏ ပြောစကားအရ သူတို့၏ နည်းလမ်းအားလုံးနီးပါးကို တံဆိပ်ခတ်ထားမည် ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ သူတော်စင်စွမ်းအားသည်ပင် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် မည်သို့ယှဉ်ပြိုင်ကြမည်နည်း။

"အဲဒီ‌ကျောက်တိုင်ကို တွေ့လား။ အဲဒီကျောက်တိုင် တစ်ခုစီမှာ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခုစီ ရှိတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းတို့က မိမိနှစ်သက်တဲ့ ကျောက်တိုင်တစ်ခုကို‌ ရွေးချယ်ပြီး အဲဒီပေါ်က လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို သင်ယူနိုင်တယ်။ အချိန် လဝက်ပေးမယ်။ လဝက်ကြာရင် ကျောက်တိုင်ပေါ်မှာ နားလည်ထားတဲ့ ပညာရပ်ကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ခိုက်ရမယ်"

ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက ဆက်လက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

လုမင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ စင်စစ်တွင်၊ ဒါက အမျှတဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်၏။ လူတိုင်းက တူညီသောအဆင့်တွင် ချိပ်ပိတ်ခံရသောကြောင့် ပြိုင်ဘက်များကို တိုက်ခိုက်ရန် ကျောက်တိုင်များပေါ်တွင် နားလည်ထားသည့် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကို အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။

ဤလဝက်တွင် ရိတ်သိမ်းခြင်းက လူတစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မည်။

"ဝမ်"

ဤအခိုက်တွင်၊ ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုထံမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အတက်အကျတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အင်အားတစ်ခု တိုးဝင်လာ၏။ ဤအင်အားက အလွန်တရာ မြင့်မားပြီး တန်ခိုးကြီးသဖြင့် ၎င်းတို့ မခုခံနိုင်ပေ။ သူတို့၏ စွမ်းရည်မှန်သမျှကို တိုက်ရိုက် တံဆိပ်ခတ်သွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ သူတော်စင်စွမ်းအင်က တကယ်ကို တောက်ပသော သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်နိမ့်အဆင့်မှာပဲ ရှိတော့တယ်"

"ငါ့ရဲ့ နိယာမကို အသုံးမပြုနိုင်သလို နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ဒါမှမဟုတ် သိုင်းပညာတွေကိုလည်း အသုံးမပြုနိုင်ဘူးဟ"

"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကလည်း အဆင့်နိမ့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ခန္ဓာအဆင့်မှာပဲ ရှိတော့တယ်"

တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့က အမှန်တကယ် တံဆိပ်ခတ်ခံထားရကြောင်း လူတိုင်း သဘောပေါက်ခဲ့၏။ တောက်ပသော သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်နိမ့်အဆင့် သူတော်စင်စွမ်းအင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမှ အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

'ငါ့ရဲ့ သူတော်စင်နှလုံးသားက တစ်ခုပဲ လည်ပတ်နိုင်တော့တယ်'

လုမင်လည်း တိတ်တဆိတ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ၀တ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက တကယ်ကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုပင်။ သူက ပုံရိပ်တစ်ခုမျှသာဖြစ်သော်လည်း သူ၏နည်းလမ်းများက ခန့်မှန်းရခက်သည်။

ထို့နောက် အဘိုးအိုက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ကျောက်တိုင်များမှ အရှိန်အဝါမျိုးစုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားသိုင်းစိတ်ဆန္ဒ အရှိန်အဝါ၊ ဆေဘာသိုင်းစိတ်ဆန္ဒ အရှိန်အဝါ၊ လက်သီးသိုင်း အရှိန်အဝါ၊ လက်ဝါးသိုင်း အရှိန်အဝါ... စသည်ဖြင့်။

အရှိန်အဝါမျိုးစုံ ရှိခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာကြသည်။

ဤပြိုင်ပွဲမျိုးတွင် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း ရွေးချယ်မှုက အလွန်အရေးပါသည်။

မိမိနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းမျိုးကို ရွေးချယ်ခြင်းက နားလည်သဘောပေါက်မှုကို ပို၍ မြန်ဆန်စေနိုင်ပေသည်။ သို့မှသာ လဝက်ကြာမှ တိုက်ပွဲတွင် အသာစီးရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် အဓိကအချက်နှစ်ချက် ရှိသည်။

ပထမအချက်မှာ သဘာဝအတိုင်း ဤလဝက်အတွင်း နားလည်နိုင်မှုစွမ်းရည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်ကတော့ တိုက်ခိုက်ရေးအသိပင်။ တိုက်ခိုက်ရေးအသိက အားကောင်းလေလေ၊ တူညီသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိသူကို အနိုင်ယူနိုင်ခြေ ပိုများလေဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျောက်တိုင်ပေါ်မှာ နားလည်ဆင်ခြင်နေချိန် မင်းတို့ကို ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်နိုင်ဘူး"

၀တ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဝှစ်"

လူငယ်တစ်ယောက်က ဓားသိုင်းစိတ်ဆန္ဒတို့ ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်တိုင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီကျောက်တိုင်က ငါပိုင်တယ်"

ထို့နောက် ဆေဘာသိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်တိုင်တစ်ခုပေါ်သို့ အခြားလူတစ်ယောက် ခုန်တက်သွား၏။

ဟုတ်ပေသည်၊ ဆေဘာစိတ်ဆန္ဒ သို့မဟုတ် ဓားစိတ်ဆန္ဒ ပြည့်နှက်နေသော‌ ကျောက်တိုင်က တစ်ခုထက်မက ရှိခဲ့သည်။

လုမင်တို့လေးဦးလည်း သူတို့နှင့် သင့်လျော်သော လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များကို ရှာဖွေရပြီး ကျောက်တိုင်များပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားကြလေသည်။

လုမင်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှံစိတ်ဆန္ဒနှင့်ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်တိုင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။ ကျင့်ကြံမှု စတင်ချိန်မှစ၍ လုမင်သည် လှံသိုင်းပညာကို အများဆုံး လေ့ကျင့်ခဲ့၏။ သူ၏ လှံသိုင်းပညာများအပေါ် နားလည်မှုကလည်း အလွန်နက်ရှိုင်းနေခဲ့ပြီ။ ထို့ကြောင့် လှံစိတ်ဆန္ဒနှင့် ပြည့်စုံသော ကျောက်တိုင်ကို ရွေးချယ်ခြင်းက သူ့အတွက် အသင့်လျော်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင်၊ လုမင်က တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ကျောက်တိုင်က တောက်ပလာပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့အား ဖုံးအုပ်သွား၏။ မည်သူမျှ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်နိုင်တော့ပေ။

ပန်လုံလှံသိုင်း။

လုမင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောင်းလဲသွားသည်။ လုမင်က ကျယ်ပြောလှသော ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုကို ရောက်သွားပုံရ၏။ ကောင်းကင်တွင် လူရိပ်တစ်ခုက လှံရှည်တစ်လက်ကိုကိုင်ပြီး လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ့လက်ထဲမှ လှံရှည်ကလည်း အစစ်အမှန်နဂါးကဲ့သို့ ကခုန်နေတော့သည်။

လုမင်က သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် လုမင်က တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ဖွဲ့စည်းပြီး စတင်လေ့ကျင့်လိုက်၏။

"ဝှူး... ဝှူး..."

လှံရှည်က အစစ်အမှန်နဂါးကဲ့သို့ ကခုန်နေသည်။ လေပြင်းကလည်း တဝှူးဝှူးတိုက်ခတ်နေပြီး စွမ်းအားက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာပင်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လုမင်က ရပ်တန့်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်ကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် လုမင်က ကျင့်ကြံမှုတွင် စီးမျောသွားခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ လုမင်၏ ပန်လုံလှံသိုင်းအပေါ် နားလည်မှုမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာတော့သည်။