အခန်း ၁၇၈၄

အပိုင်း ( 1784 ) လော့ထျန်းယီ။

"လုံချန်"

လုမင်နှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာသောအခါ လုံချန်က စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က လျှောက်လာပြီး လုံချန်၏ စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"မင်းတို့ ရောက်လာပြီ"

လုံချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လုမင်နှင့် ကျန်သူများအတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

လုမင်က ကြည့်လိုက်သောအခါ လုံချန်၏ အရှိန်အဝါက အလွန် အစွမ်းထက်ကြောင်း‌ သဘောပေါက်လိုက်လေသည်။ လုံချန်က အဆင့်တက်ခဲ့ပြီး မဟာသူတော်စင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူတို့လူစုလည်း စကားစမြည်ပြောရင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ခဲ့ကြပေသည်။

အပြင်မှာတော့ လူများက ဆက်လာနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ မကြာမီ၊ လူပေါင်း ရာနှင့်ချီပြီး ရောက်လာခဲ့၏။ သူတို့အားလုံးက ငယ်ရွယ်သော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယောင်ချစ်က ရှေးဟောင်းလ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ပါရမီရှင် အားလုံးကို ဖိတ်ကြားခဲ့ပေသည်။

"ဟားဟားဟား... လုမင်၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ လိပ်တစ်ကောင်လို အခွံထဲမှာ မပုန်းအောင်းနေဘဲ ထွက်လာခဲ့ပြီ"

ထိုအချိန်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုမင်က အသံလာရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ လူငယ်တချို့က သူ့အား အေးစက်စက်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်၏ ပါရမီရှင်များ။

၎င်းတို့ထဲတွင် ဝမ်ထျန်းပင်း၊ ဝမ်ထျန်းလုံနှင့် မြင့်မြတ်သော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါဖြင့် အခြား လူတစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။ လုမင်က သူ့ကို မသိပေ။ ၎င်းက ဝမ်မျိုးနွယ်မှ အခြား ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ယခုလေးတင် စကားပြောသူက ဝမ်ထျန်းပင်းဆိုသူပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပါရမီရှင်များစွာက လုမင်ကိုတစ်လှည့်၊ ဝမ်မျိုးနွယ်မှ ပါရမီရှင်များကိုတစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုမင်က ဝမ်မျိုးနွယ်နှင့် ထပ်မံရင်ဆိုင်တော့မည့်ပုံပင်။

"ဝမ်ထျန်းပင်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က တိုက်ပွဲကို အားမရသေးလို့လား"

လုမင်က လှောင်ပြောင်သရော်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ထျန်းပင်း၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။

"နောက်ဆုံးအကြိမ်က ငါ သတိလက်လွတ်ဖြစ်ခဲ့လို့ကွ၊ မင်း ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေစရာ မလိုဘူး"

"သတိလက်လွတ်ဖြစ်တာတဲ့လား။ တကယ့်ဟာသပဲ။ မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်က ခွေးအိုကြီးတွေရဲ့ အရှက်မရှိ ဝင်စွတ်ဖက်ခဲ့လို့မဟုတ်ရင် မင်း သေသွား‌လောက်ရောပေါ့"

လုမင်က အထင်အမြင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝုန်း"

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ထျန်းပင်းဘေးမှ လူငယ်တစ်ဦးက စားပွဲကို ဆောင့်ရိုက်လိုက်သည်။ သူက လုမင်ကို အေးစက်စက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အတင့်ရဲလိုက်တာ၊ ဝမ်မျိုးနွယ်ရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို မင်း ဘယ်လိုတောင် စော်ကားဝံ့တာလဲ။ မင်း အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး အသတ်ခံရသင့်တယ်"

လုမင်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး လျစ်လျူရှုစွာ လိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ထင်လို့လဲ။ အငယ်တွေကို ရိုက်နှက်တဲ့အခါ အကြီးတွေက ဝင်လာကြတယ်။ ဝမ်မျိုးနွယ်ရဲ့ အဘိုးကြီးတွေကို ခွေးအိုကြီးတွေလို့ ပြောလိုက်တာက ဘယ်မှာမှားလို့လဲ"

"မင်း မဟုတ်တမ်းတရမ်းတွေ မပြောနဲ့၊ ငါ ဒီနေ့ မင်းကို သတ်မယ်"

ထိုလူငယ်က အေးစက်စက် အော်ဟစ်ပြီး ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ရောင်ဝါတစ်ခုက လုမင်ကို ဖိနှိပ်လာတော့သည်။

မဟာသူတော်စင်နယ်ပယ်။

ထိုလူငယ်က ဝမ်ထျန်းပင်းထက် များစွာ အစွမ်းထက်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"ဝုန်း၊ ဝုန်း"

လုမင်၏ ဘေးတွင်ရှိသော လုံချန်နှင့် ဟွမ်လင်ကလည်း အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။ ယင်းက တစ်ဖက်လူ၏ အမူအရာများကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပေသည်။

သူသာမကဘဲ အခြားသူများ၏ အမူအရာများလည်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့က ဟွမ်လင်နှင့် လုံချန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"မဟာသူတော်စင်၊ ဟွမ်လင်နဲ့ လုံချန်တို့လည်း မဟာသူတော်စင်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားကြပြီ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မဟာသူတော်စင်နယ်ပယ်နဲ့ ဝေးကွာနေသေးတယ်။ သူတို့က မဟာသူတော်စင်နယ်ပယ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြတာလဲ။ မယုံနိုင်စရာပဲ"

လူအများက မယုံနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ယခင်က ဟွမ်လင်၊ လုံချန်တို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ဖူးသော ပါရမီရှင်တချို့အတွက် ဤအချက်က အထူးမှန်ကန်ပေသည်။

ဟွမ်ခုန်း၊ ဟွမ်ပမ့်နှင့် ဖီးနစ်နန်းတော်မှ အခြားသူများဆိုလျှင် ဟွမ်လင်အား ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။

အဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူတို့က ဟွမ်လင်ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိပေသည်။ ဟွမ်လင်၏ အရည်အချင်းက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။ ဤတစ်သက်တာတွင် ဟွမ်လင်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်မှ ထိုပါရမီရှင်ကို ဝမ်ဖျင်ယန်းဟု ခေါ်သည်။ သူသည် ဝမ်မျိုးနွယ်တွင် အသန်မာဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် မကြာသေးမီက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်မြို့တော်မှ ပြန်လာခဲ့သူလည်း ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ လုံချန်နှင့် ဟွမ်လင်ကို ဤမျှအစွမ်းထက်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ဝမ်ဖျင်ယန်းက မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးစင်းပြီးကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"လုမင်၊ မင်းက တကယ့်ကို သူရဲဘောကြောင်တာပဲ။ ငါ မင်းကို စိန်ခေါ်ဖို့ ဖီးနစ်နန်းတော်ကို သွားတဲ့အခါ မင်းက ပုန်းအောင်းပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ငြင်းခဲ့တယ်။ အခုလည်း မင်းက တခြားသူတွေနောက်မှာ ပုန်းနေပြန်ပြီ။ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး သိုင်းပညာလမ်းစဉ်ကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ၊ ဟားဟားဟား"

"မင်းက မဟာသူတော်စင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တောက်ပသော သူတော်စင်နယ်ပယ်က ငါ့ကို တိုက်ချင်နေတယ်။ အဲဒါက ဂုဏ်ယူစရာလို့ မင်းထင်နေတာလား၊ ဒါက ယုံကြည်မှုနဲ့ မာနပဲလ"

လုမင်က အေးစက်စက် ပြောသည်။

"ဟားဟားဟား၊ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကလည်း အရည်အချင်းတစ်မျိုးပဲကွ။ မင်းရဲ့တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ... နယ်ပယ်တစ်ခုထဲမှာပဲ ထာဝရပိတ်မိနေရင် အမှိုက်တစ်စပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါက ဘာကောင်းလို့လဲ။ ငါ့လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့တောင် မင်းကို ဖိနှိပ်နိုင်တယ်"

ဝမ်ဖျင်ယန်းက ရယ်မောလိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ကို ဖိနှိပ်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။ မင်းလို မဟာသူတော်စင်တစ်ယောက်ကို တောက်ပသော သူတော်စင်နယ်ပယ်မှာပဲရှိသေးတဲ့ ငါက နင်းချေလိုက်ရင် ဝမ်မျိုးနွယ်ရဲ့ အကြီးအကဲတွေက ငါ့ကို ထပ်ပြီး ပြဿနာမရှာနိုင်ဘူးလား"

လုမင်က လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။

"ငါလိုကောင်က မင်းရဲ့ ဖိနှိပ်မှုခံရမယ်လို့ ထင်နေလို့လား။ ရယ်စရာပဲ၊ ဒါက ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ထင်ရင် အခု တိုက်ခိုက်ကြမလား"

ဝမ်ဖျင်ယန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။

လုမင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပလာပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်တော့မည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကြည်လင်ပြီး ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အားလုံးက ဒီနေ့မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ ဒီကိုရောက်နေကြတာပါ၊ ဘာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေရမှာလဲ။ အမွေဆက်ခံသူ နတ်သမီးလည်း ထွက်လာတော့မယ်"

ယောင်ချစ်၏ နတ်သမီးတစ်ပါးက ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟမ့်၊ လုမင်... မင်း ကံကောင်းသွားတယ်။ ဒီနေ့တော့ ယောင်ချစ်ရဲ့ နတ်သမီးကို ငါ မျက်နှာသာပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အမြဲတမ်း ကံမကောင်းနိုင်ပါဘူး"

ဝမ်ဖျင်ယန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ကံကောင်းတာလား"

လုမင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

တကယ်တမ်းမှာ ကံကောင်းသူက ဘယ်သူလဲ။

"သူ ရောက်လာပြီ"

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။ အားလုံးက အဆောင်များဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကျောက်စိမ်းရေကန်၏ နက်နဲရာနေရာမှ ထွက်ခွာလာနေသည်။ သူမက ပါးလွှာသော ဝတ်စုံကို ၀တ်ထား၏။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ပေါင်တံများက ပေါ်လွင်နေကာ ဖိနပ်လည်း မစီးထားပေ။ သူမ၏ ခြေထောက်နှင့် ခြေဖမိုး၊ ခြေချောင်းကလေးများက ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှပဆုံး အနုပညာလက်ရာများကဲ့သို့ပင်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အချိုးအစားကျပြီး လှပလွန်းသည်။ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိပါက အဝေးကို အကြည့်လွှဲရန် မလွယ်နိုင်ပေ။

သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တိမ်တိုက်များပေါ်လာပြီး ဆီးကြိုထွေးပွေ့ထားခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ဖြေဖမိုးမှ အပေါ်သို့ ရွေ့လျားသွားကြသည်။ ယင်းက တိုင်းပြည်များကိုပင် ပြိုပျက်စေနိုင်လောက်အောင် လှပသော မျက်နှာကလေးဆီသို့ပင်။

ယောင်ချစ်၏ နတ်သမီးကိုးဦးသည်ပင် တုနှိုင်းမမီနိုင်သော အလှလေးများ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်၊ ဤမိန်းကလေးက ပို၍ လှပပြီး အားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားပေသည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာသော ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့်ပင် တူလှသည်။

"လှလိုက်တာ"

တစ်ယောက်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူ တုန်လှုပ်နေပြီ။

လုမင်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသာမကဘဲ ဟွမ်လင်နှင့် လုံချန်တို့လည်း အံ့ဩသွားကြ၏။

သူတို့ အံ့ဩရသည်မှာ မိန်းကလေး၏ အလှအပကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ထိုမိန်းကလေးကို သိရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"လော့ထျန်းယီ"

လုမင်က ကြောင်တက်တက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ယောင်ချစ်၏ အမွေဆက်ခံသူ နတ်သမီးက လော့ထျန်းယီဖြစ်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဟွင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့သော လူခုနစ်ဦးအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ငွေအဆင့် အမွေဆက်ခံသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

"ယောင်ချစ်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ နတ်သမီးက သူဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

ဟွမ်လင်ကလည်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"တကယ်ကို ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

လုမင်က ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး လုမင်က တကယ်ကို နှာဘူးပဲ၊ မိန်းမလှလေးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ မှင်တက်သွားတယ်"

ဘေးနားတွင် ပူဖောင်းလေးက ပြောလိုက်သည်။

"အဟမ်း... အဟမ်း"

လုမင်က ချောင်းဆိုးသွားလေသည်။ သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ်နီနေပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူက ပူဖောင်းလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကလေးက ဘာသိလို့လဲ"

"ဟွန့်၊ သိပါတယ်နော်။ ရှင့်ရဲ့ နှာဘူးမျက်လုံးကို မမြင်နိုင်ဘူး ထင်နေတာလား။ နောက်ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီး လုံချန်နဲ့ အစ်မ ဟွမ်လင်ကောပဲ"

ပူဖောင်းလေးက ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှု အရိပ်အယောင်တို့ ပေါ်လာ၏။ ယင်းက ဟွမ်လင်နှင့် လုံချန်တို့ကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။

"ကောင်မစုတ်လေး၊ နင် ပေါက်ကရတွေ မပြောနဲ့။ ငါက မိန်းမလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နှာဘူးဖြစ်မှာလဲ"

ဟွမ်လင်က ပူဖောင်းလေးကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မိန်းမက နှာဘူးကျလို့မရဘူးလား"

ပူဖောင်းက ပြောလိုက်ဆဲပင်။

ထိုအချိန်တွင်၊ လော့ထျန်းယီက အဆောင်အတွင်းသို့ ဆင်းသက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက လော့ထျန်းယီပါ၊ ဒီမိန်းကလေးကို မျက်နှာသာပေးပြီး လာရောက်တဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီနေ့မှာ အရက်မသောက်ရပေမဲ့ လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်တွေကို ကျွေးမှာပါ"

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုမြှောက်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်လေသည်။