အခန်း ၁၉၃၆
Vol. 130 Ch. 1936
အပိုင်း ( 1936 ) အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ကမ္ဘာ။
အခြားသူများ ထွက်သွားပြီးနောက် မိန်းကလေးက တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် လုမင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ရှင်က တကယ်ပဲ သူလျှိုလား။"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခဲ့တာ"
လုမင်က ပခုံးတွန့်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ထပ်မံရှင်းပြလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ရှင့်ကိုယုံတယ်"
မိန်းကလေးက လုမင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။
"ခင်ဗျား ကျုပ်ကို တကယ်ယုံတာလား"
ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ လုမင် အံ့ဩသွားရသည်။
"ရှင်က အရမ်းတည်ငြိမ်လို့"
မိန်းကလေးက ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ဒီကိုရောက်လာကတည်းက ရှင့်ကို အကဲခတ်နေတာ။ ကျွန်မ ဒါမှမဟုတ် ယန်စုန့်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ရှင်က အရမ်းတည်ငြိမ်အေးဆေးတယ်။ ယန်စုန့်က ရှင့်ကိုသတ်ဖို့ ပြောနေချိန်မှာတောင် ရှင်က စိတ်မပူသလို တည်ငြိမ်မှုရှိနေတုန်းပဲ။ ရှင်က အချိန်မရွေး ထွက်သွားနိုင်ပုံရတယ်။ ဒါက ရှင့်ရဲ့ သဘောထားအမှန်ကို ပြသနေတယ်"
"ဪ၊ ဒါပဲလား"
လုမင်က သူ့နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ခွန်အားကြောင့် လုံးဝ စိတ်မပူဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။
"ဒီလို စိတ်ထားရှိတဲ့လူက သာမန်လူမဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။ နောက်ပြီးတော့ ကျွန်မက ရေနဂါးတိုက်ခိုက်ရေးခန္ဓာကို လေ့ကျင့်ထားတာတောင် ရှင့်ဆီကနေ ပြင်းထန်တဲ့ဖိအားကို ခံစားနေရတုန်းပဲ။ ရှင့်ရဲ့ခွန်အားက သာမန်မဟုတ်တာ သေချာတယ်"
လုမင်၏ အတွေးများကို မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ မိန်းကလေးက တောက်ပသော မျက်လုံးတို့ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီအချက်နှစ်ချက်ကို အခြေခံရုံနဲ့ ကျုပ်က သူလျှိုမဟုတ်တာ သေချာရဲ့လား။ ဒါက မလုံလောက်ဘူးထင်တယ်"
လုမင် မေးလိုက်၏။
"ကျွန်မရဲ့ မသိစိတ်က ဒီနှစ်ချက်ဟာ လုံလောက်တယ်လို့ ပြောနေတယ်"
မိန်းကလေးက ပြောသည်။
"မသိစိတ်လား"
လုမင် ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မသိစိတ်... မိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ မသိစိတ်က တစ်ခါတလေ အရမ်းမှန်တယ်ဆိုတာ ရှင်မသိဘူးလား"
မိန်းကလေးက ပြောလိုက်၏။
လုမင်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒါကိုတော့ သူ မချေပနိုင်ပေ။
မိန်းမတစ်ယောက်၏ မသိစိတ်က မှန်ကန်သည်ဖြစ်စေ၊ မမှန်ကန်သည်ဖြစ်စေ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ငြင်းခုန်ခြင်းက ပညာမဲ့ရာကျသည်။
"ကျွန်မသိချင်မိတယ်၊ ရှင်က ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်တိုင်းပြည်ကနေ လာခဲ့တာလဲ"
မိန်းကလေးက လုမင်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။
"ကျုပ်က ဖြတ်သွားဖြတ်လာရုံပဲလေ။ အရင်က တစ်နေရာမှာပဲ သီးခြားလေ့ကျင့်နေခဲ့ပြီး အခုမှ ထွက်လာခဲ့တာ"
လုမင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လား"
မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။ သူက လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လုမင်ထံ ပြေးလာခဲ့၏။ သူ့အရှိန်က အံ့မခန်းဖြစ်ပြီး လုမင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
ဟုတ်သည်၊ ဤအရှိန်က သာမန်လူများအတွက် မြန်ဆန်သော်လည်း လုမင်၏ အမြင်မှာတော့ ခရုတစ်ကောင်နှင့် မခြားပေ
မိန်းကလေး၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်က လုမင်ကို ထိခါနီးတွင်... လုမင်က သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ငြင်သာစွာ ရိုက်လိုက်သည်။
"ဝုန်း"
လုမင်၏ လက်ဝါးနှင့် မိန်းကလေး၏ လက်ဝါးက တိုက်မိသွားသည်။ မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးက တုန်ခါပြီး နောက်ကို ဆုတ်သွားရ၏။ တစ်ဖက်မှာတော့ လုမင်က လုံးဝ မတုန်လှုပ်ခဲ့ပေ။
"သန်မာလိုက်တာ၊ ပင်လယ်တိုင်းပြည်ကိုးခုမှာ ရှင့်အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလိုကျင့်ကြံမှုရှိတဲ့သူက လက်တစ်ဆုပ်စာပဲ ရှိတယ်။ သူတို့အားလုံးကို ကျွန်မသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင်မပါဘူး။ ကျွန်မရဲ မသိစိတ်က တကယ်မှန်နေပုံရတယ်။ ကျွန်မ တကယ်သိချင်မိတယ်၊ ရှင်က ဘယ်သူလဲ"
မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများက ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် တောက်ပလာသည်။
"ကျုပ်ပြောပါတယ်၊ အခုမှ အပြင်ကိုထွက်လာတာပါဆို... ခင်ဗျား ဘယ်သိပါ့မလဲ"
လုမင်က ပြောလိုက်သည်။
"အို၊ ဒီလိုဆိုရင် ရှင်က နတ်နဂါးတပ်မှာ ဘာဖြစ်လို့ မနေတာလဲ။ ကျွန်မက နတ်နဂါးတပ်ရဲ့ စစ်သူကြီး ရွမ်ထျန်းကျောင်းပါ"
မိန်းကလေးက ပြောလိုက်သည်။
"ဒီမှာနေဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ကျုပ်က ဒီမှာအကြာကြီးနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ မကြာခင် ထွက်သွားရလိမ့်မယ်"
လုမင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။
သူက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ ရတနာကို ရှာဖွေရန် ဤလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဤနေရာတွင် ကြာကြာမနေနိုင်ပေ။
"ရှင် ဒီမှာ အကြာကြီးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ယာယီနေရင်လည်း အဆင်ပြေတယ်၊ ရှင် ထွက်သွားချင်တဲ့အချိန် ထွက်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါ့ပြင် အချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းချင်တယ်လို့ ရှင်ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ကူညီပေးနိုင်တယ်"
ရွမ်ထျန်းကျောင်းက ပြောလိုက်သည်။
လုမင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။ သူက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်၏။
"ကောင်းပြီ၊ ကျုပ် ဒီမှာခဏနေမယ်"
လုမင်က အချက်အလက်များ စုဆောင်းရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသည်။ ထို့ပြင် ရွမ်ထျန်းကျောင်းက ဤနေရာတွင် ဩဇာရှိ၏။ စစ်တပ်တစ်ခု၏ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့ကို အကူအညီ အများကြီး ပေးနိုင်လိမ့်မည်။
ရွမ်ထျန်းကျောင်း၏ မျက်နှာက တောက်ပလာသည်။ လုမင်က ထူးခြားသည်ဟု သူ ခံစားမိပေသည်။
"ရှင့်နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"
ရွမ်ထျန်းကျောင်းက မေးလိုက်သည်။
"လုမင်"
"ရှင်က ဘာအကြောင်းကို သိချင်တာလဲ"
ရွမ်ထျန်းကျောင်းက စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။
"ဒါ... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ"
လုမင်က ပြော၏။
"ဒီကျွန်းကြီးတစ်ခုလုံးက မင်ယန်တိုင်းပြည်လို့ခေါ်တဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုပါပဲ"
ရွမ်ထျန်းကျောင်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် အထက်မှာကော အခြားတိုင်းပြည်တွေ ရှိသေးသလား။ ဒီကမ္ဘာက ဘယ်လောက်ကြီးမားလဲ၊ ရှေးဟောင်းအပျက်အယွင်းတွေကော ရှိသေးလား"
လုမင်က မေးခွန်းများစွာကို ဆက်တိုက်မေးလိုက်၏။
"ဒါတွေကို ရှင်မသိဘူးလား"
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရွမ်ထျန်းကျောင်းက အလွန်အံ့သြသွားသည်။
"ကျုပ်က အမြဲတမ်း သီးခြားနေထိုင်ခဲ့လို့ပါ။ အခုမှ အပြင်ကိုထွက်လာတော့ ဘာမှမသိသေးဘူး"
လုမင်က သူ့နှာခေါင်းကိုပွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒီကျောက်စိမ်းပြားထဲမှာ ဒီကမ္ဘာကြီးကို မိတ်ဆက်ထားတာရှိတယ်။ ကြည့်ကြည့်လိုက်ပါ"
ရွမ်ထျန်းကျောင်း၏ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုပေါ်လာပြီး လုမင်ကိုပေးလိုက်သည်။
လုမင်က လက်ခံယူပြီး ဝိညာဉ်အသိဖြင့် ဖတ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် လုမင်က အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်ခဲ့သည်။
ဤကမ္ဘာကို အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ကမ္ဘာဟု ခေါ်သည်။ ဤကမ္ဘာ၏ နယ်မြေအများစုက ပင်လယ်ပြင် ဖြစ်၏။
သို့ရာတွင်၊ ပင်လယ်ထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ကျွန်းများလည်း ရှိခဲ့သည်။
အချို့ကျွန်းများက သေးငယ်ပြီး မြေမဖြစ်ထွန်းသောကြောင့် လူသားများနေထိုင်ရန် မသင့်လျော်ပေ။
ပိုကြီးသောကျွန်းအချို့ကမူ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး လူသားများနေထိုင်ရန် သင့်လျော်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများက ဤကျွန်းများကို သိမ်းပိုက်ပြီး တိုင်းပြည်များကို ထူထောင်ကြသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူရောက်ရှိနေသောကျွန်းက ကျွန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်၏။ ကျွန်းတစ်ခုလုံးက မင်ယန်တိုင်းပြည်၏ ပိုင်နက် ဖြစ်သည်။
ရွမ်ထျန်းကျောင်းက မင်ယန်တိုင်းပြည်၏ စစ်သူကြီးငါးဦးအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်ပင်။ သူက နတ်နဂါးတပ်၏ စစ်သူကြီး ဖြစ်သည်။
"ရှင်ပြောတဲ့ ရှေးဟောင်းအပျက်အယွင်းတွေကတော့ ပင်လယ်ထဲမှာ တချို့ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီအပျက်အယွင်းတွေအကြောင်း အချက်အလက်တွေကို စုစည်းပြီး ရှင့်ကို ပေးပါမယ်။ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား"
ရွမ်ထျန်းကျောင်းက ပြောလိုက်သည်။
"မြို့တော်ကို ပြန်ဖို့က ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ"
လုမင်က မေးသည်။
"တစ်လ၊ တစ်လတောင် မစောင့်နိုင်ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်"
ရွမ်ထျန်းကျောင်းက ပြောလိုက်၏။
"ရပါတယ်"
လုမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ကမ္ဘာက အလွန်ကြီးမားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကျွန်းများ ရှိသည်။ ၎င်းတို့ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှာဖွေရန်မှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ရွမ်ထျန်းကျောင်း၏ အကူအညီဖြင့် များစွာ အချိန်ကုန်သက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ၊ ရှင့်အတွက် စစ်သုံးတဲတစ်ခု စီစဉ်ပေးမယ်။ ရှင် အဲဒီမှာ အရင်နေနိုင်တယ်"
ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ရွမ်ထျန်းကျောင်းက တဲအပြင်ကို ထွက်သွားသည်။ လုမင်လည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွား၏။
တဲအပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်စုန့်နှင့် အခြားသူများက တဲနှင့် မနီးမဝေးတွင် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လုမင်က ရွမ်ထျန်းကျောင်းနှင့်အတူ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ထျန်းကျောင်း ဘယ်လိုလဲ။ ဒီကောင်က သူလျှိုမဟုတ်လား။ သူ့ကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်လိုက်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်"
ယန်စုန့်က ပြောသည်။
"ရှင် မှားနေပြီ၊ သူက သူလျှိုမဟုတ်ဘူး။ အခု ကျွန်မ သေချာစစ်ဆေးပြီးပြီ။ ရှင်တို့အားလုံး သွားလို့ရပြီ"
ရွမ်ထျန်းကျောင်းက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"ဘာ၊ သူလျှိုမဟုတ်ဘူးလား။ ထျန်းကျောင်း၊ သူလှည့်စားတာကို မခံလိုက်ပါနဲ့။ သူ့ကို အရင်ဖမ်းချုပ်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ အကြံပြုချင်တယ်။ ဟေ့၊ ဒီကောင်ကို ဖမ်းလိုက်ကြစမ်း"
ယန်စုန့်က သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ သူ့နောက်မှ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦးက ရှေ့ကိုထွက်လာပြီး လုမင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်တော့သည်။