အခန်း ၂၈၂

အပိုင်း(၂၈၂)

အချိန်လေးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက်...

လေးထောင့်စားပွဲငယ် တစ်လုံးတွင် ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်မှ တပည့်လေးဦးသည် အကြိတ်အနယ် ကစားပွဲထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြပြီး အခြားတပည့် ဆယ်ဦးကျော်ခန့်ကလည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

မာဂျောင်ကစားခြင်းသည် ရိုးရှင်းသော ကစားနည်းငယ်တစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်း ကစားပွဲထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားသောအခါ လုံးဝ ရုန်းထွက်မရနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် ထူးဆန်းသော မှော်အစွမ်းတစ်ခု ရှိနေပုံရပေသည်။

အားလပ်ချိန်တွင် နေကြာစေ့ စားနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ မစမိလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း စတင်စားမိသွားပါက ရပ်တန့်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

"နောင်တော်ကြီးတို့ ကစားနေတာ တော်တော်ကြာနေပြီပဲ… မပင်ပန်းကြဘူးလား... ကျွန်တော် နှစ်ပွဲလောက် ဝင်ကစားပေးရမလား..."

"မင်ယွဲ့... မင်း လူသစ်သီး ဥယျာဉ်ကို မရှင်းလင်းတာ တော်တော်ကြာနေပြီ မဟုတ်လား... သွားပြီး ရှင်းလင်းလိုက်ပါဦး… မဟုတ်ရင် ဆရာ တရားဝင်ရာကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ မင်းကို ဆူလိမ့်မယ်..."

"အမ်း... နောင်တော်ကြီးတို့... ကျွန်တော် မာဂျောင်တစ်စုံ လုပ်ထားတယ်ဗျ... တစ်ခုခု လိုနေတာ ရှိမရှိ လာကြည့်ပေးလို့ ရမလား..."

"ငါ လာကြည့်ပေးမယ်..."

"နောင်တော်ကြီး... လောမနေနဲ့ဦးလေ..."

"မာဂျောင်ကစားတာအပြင် ပိုမြန်ပြီး အဲဒီလောက်ပဲ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ နောက်ထပ် ကစားနည်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်... အဲဒါကို 'အိမ်ရှင်ကိုတိုက်ခိုက်ခြင်း' လို့ ခေါ်တယ်… သူက ကစားဖို့ လူသုံးယောက်ပဲ လိုတာဗျ..."

...

ရက်ပေါင်း လေးဆယ့်ကိုးရက် ကြာပြီးနောက် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် တိတ်ဆိတ်သော အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ဤတရားဝင်နေရသည့် ကာလသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တိုးတက်မလာစေခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်တာအိုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှု အနည်းငယ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာကြောင်း ဆရာကြီး ကျန်းယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ့မှာ မဟာတာအို အခြေခံအုတ်မြစ် မရှိလို့ ဒီဘဝမှာ သူတော်စင်အဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ ထိုးဖောက်ကျော်လွန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေမယ့်… ကောင်းကင်တာအိုအပေါ် ငါ့ရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှု ပိုနက်ရှိုင်းလာတာနဲ့အမျှ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက တိုးတက်လာနိုင်သေးတယ်... ငါ သူတော်စင်တစ်ပါး မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင်… သူတော်စင်တွေရဲ့အောက်မှာ ပထမ ဖြစ်လာတာက သိပ်တော့ မဆိုးလှဘူး မဟုတ်လား..."

ဤတံခါးပိတ် တရား ကျင့်ကြံခြင်း ကာလသည် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် သူ့ဘာသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများက ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

တရားဝင်ခြင်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် တိတ်ဆိတ်သော အခန်းမှ ထွက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခြံဝင်းထဲတွင် တပည့်တစ်ယောက်မျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားလေသည်။

မည်သို့ဖြစ်နေသနည်း။ အခြားတပည့်များအားလုံး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားကြသနည်း။

ထိုစဉ် ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်သည် အဝေးမှ ဆူညံသော အသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထိုအသံများရှိရာသို့ လိုက်သွားလေသည်။

ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်၏ ရင်ပြင်တွင် စားပွဲဆယ်လုံးထက်မက ခင်းကျင်းထားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရပြီး အချို့မှာ အဝိုင်းဖြစ်ကာ အချို့မှာ လေးထောင့်စားပွဲများ ဖြစ်ကြသည်။ လေးထောင့်စားပွဲတိုင်းတွင် လူလေးယောက်စီ ထိုင်နေကြပြီး အားလုံးမှာ မာဂျောင်ကစားရာတွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်။

အဝိုင်းစားပွဲများမှာမူ မည်သို့နည်း။ တစ်ဝိုင်းလျှင် လူသုံးယောက်စီ ထိုင်နေကြပြီး အားလုံးက ဖဲကြိုးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ဤဆူညံသော အသံများသည် ဤနေရာမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"စားမယ်... ဟားဟားဟား... ညီငယ်... မင်း သတိမထားမိဘူးလား... မင်း အခုလေးတင် အကွက်ရွှေ့ခံလိုက်ရပြီကွ..."

"ကန်းမယ်... ဟားဟားဟား... ကန်းပြီး နိုင်သွားပြီ... ငါ နိုင်ပြီဟေ့..."

"မြေရှင် ခေါ်မယ်..."

"မြေရှင် လုမယ်..."

"ဂျိုကာဖဲ... ငါ နိုင်ပြီ..."

"ကျစ်... ငါ့လက်ထဲမှာ ဘုံး တစ်လုံး ကျန်နေသေးတယ်… မချလိုက်မိတာ ကံကောင်းသွားတယ်..."

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒီလိုမှန်းသိရင် နဂါးနီကို မချခဲ့ပါဘူး... အိုကွာ... ငါ့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဆယ့်သုံးကောင် အကွက်ကြီး နှမြောစရာကြီး..."

"ကဲပါ ကဲပါ ညီအစ်ကိုတို့ရာ... ငါ ထမင်းဟင်း သွားချက်ရဦးမယ်... ဆက်မကစားတော့ဘူး...”

"နေပါဦး… မသွားပါနဲ့ဦး… နောက်ထပ် နှစ်ပွဲလောက် ဆက်ကစားကြရအောင်... နိုင်ပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားတော့မလို့လား... နောင်တော်ကြီးဆီကနေ ဒီလိုမျိုး မမျှော်လင့်ထားဘူးဗျာ..."

အော်ဟစ်သံများ၊ ကျယ်လောင်သော အာမေဍိတ်သံများ၊ စားပွဲပေါ်သို့ ဖဲကြိုးများ ရိုက်ချသံများနှင့် မာဂျောင်တုံးများ မွှေသံများ အားလုံးသည် ပရမ်းပတာ တေးသွားတစ်ပုဒ်အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကာ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ မျက်ခုံးများကို တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခတ်သွားစေတော့သည်။

ကံကောင်းသည်က ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလျိုသည် အဝေးကြီးသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျန်းလျိုသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလျှင် 'ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်' ဆိုင်းဘုတ်အစား 'ဝူကျွမ် မာဂျောင်ကစားရုံ' ဟု အစားထိုးရန်ပင် စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားမိပေလိမ့်မည်။

...

အလွန်တရာ လှပကျော့ရှင်းသော နတ်သမီး အချို့သည် သစ်ဖုနွယ်ချို ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ အပင်များကို ပြုစုပျိုးထောင်နေကြသည်။

ဤဥယျာဉ်အတွင်း၌ ထောင်ပေါင်းများစွာသော အပင်မျိုးစိတ်များကို စိုက်ပျိုးထားပြီး အပင်တိုင်းမှာ ထူးခြားအံ့မခန်းဖြစ်ကာ မယ်တော်ကြီး အားလပ်ချိန်များတွင် လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် အနှစ်သက်ဆုံး နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် နတ်သမီးများစွာကို ဤဥယျာဉ်အား စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်သမီးအချို့သည် သူတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ပြီးစီးသွားကြပြီဖြစ်ပြီး တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းက ဥယျာဉ်ထဲမှ ပီယိုနီပန်း တစ်ပွင့်စီကို ခူးယူထားကြသည်။ ပန်းများ၏ အရောင်အသွေးများမှာ ကွဲပြားကြသော်လည်း အားလုံးက တခမ်းတနား ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

"ဟီးဟီး... အစ်မတော် ဟုန်ရှား… အစ်မတော်ရဲ့ ပီယိုနီပန်းနီနီလေးက တကယ်ကို နူးညံ့ပြီး ကျက်သရေရှိတာပဲ... မယ်တော်ကြီးကတော့ သေချာပေါက် သဘောကျမှာပဲ..."

"အစ်မတော် ချင်းရှား… အစ်မတော်ရဲ့ ပီယိုနီပန်းကလည်း ထူးခြားပြီး အေးချမ်းမြင့်မြတ်တဲ့ ခံစားချက်လေးကို ပေးစွမ်းနေတာပဲ... မယ်တော်ကြီးက ဒါကိုလည်း သေချာပေါက် သဘောကျမှာပါ..."

"ညီမတော်တို့ရေ... လတ်တလောမှာ မယ်တော်ကြီးက ပီယိုနီပန်းတွေကို အရမ်း နှစ်သက်နေတယ်နော်... ဘယ်သူ့ရဲ့ ပန်းတွေက မယ်တော်ကြီးရဲ့ အကြိုက်နဲ့ ပိုတွေ့ပြီး ပထမဆုကို ရသွားမလဲ မသိဘူး..."

နတ်သမီးများသည် ဂရုတစိုက် အလှဆင်ထားသော သူတို့၏ ပီယိုနီပန်းများကို ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်ထားရင်း အချင်းချင်း ချီးကျူးနေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ပန်းများကို အကဲဖြတ်ကာ ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်နေကြခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်သမီးများစွာ ရှိနေသော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းက သူတို့၏ပန်းကို အထူးခြားဆုံး ဖြစ်စေချင်ကြပြီး မယ်တော်ကြီး၏ မေတ္တာနှင့် ချီးမွမ်းမှုကို ရရှိချင်နေကြသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

"ဟေ့... ဇီရှား… ဒီနေ့ နင်က မယ်တော်ကြီးကို ပန်းသွားမဆက်သတော့ဘူးလား..."

ဤနတ်သမီးများ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြစဉ် ရုတ်တရက် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီး၏ စိတ်တော်နှင့် တွေ့စေရန် ပီယိုနီပန်းများကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ပြင်ဆင်နေကြသော အခြားနတ်သမီးများနှင့် ခြားနားစွာပင် ဤနတ်သမီးလေးသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို ငေးမောကြည့်ကာ တစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

"နင်တို့ဘာသာ ဆက်သွားကြပါ..."

ဇီရှားနတ်သမီးက ခေါင်းလှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူက တော်တော် ထူးဆန်းတဲ့သူပဲ နတ်သမီးဖြစ်လာတာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီကို အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်နေတတ်တယ်... သူ့ကို အာရုံသွားမနောက်ပါနဲ့တော့… သွားကြစို့..."

အခြားနတ်သမီးများသည် အထီးကျန်ဆန်စွာ နေတတ်သော ဇီရှားနတ်သမီးကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် တီးတိုးပြောဆိုလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် သစ်ဖုနွယ်ချို ဥယျာဉ်ထဲမှ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

"ဟူး..."

ထွက်သွားကြသော နတ်သမီးများကို ကြည့်ရင်း ဇီရှားသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရာ ဥယျာဉ်ကြီးမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ဆေးပင်တစ်ရာ ဥယျာဉ်အတွင်း၌ တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်နေစဉ် ဇီရှားသည် ဗလာနယ်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော သူမ၏ အတိတ်ဘဝကို တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် သူမသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တာဝန်တစ်ခုတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် မရဏကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်အခါက သူမသည် ကောင်းမှုကုသိုလ်များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အသက်များကို ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်း၊ သူမ၏ ကုသိုလ်ကံသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာရန် လုံလောက်ကြောင်းကို ယမမင်းက သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်လာစေရန် ကောင်းကင်ဘုံသို့ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ဇီရှားသည် သေဆုံးပြီးနောက် မရဏကမ္ဘာ၌ စီရင်ဆုံးဖြတ်ခံရမည့် အလားအလာအတွက် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ကုသိုလ်ကံများကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရခြင်းမှာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ ကိစ္စတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နှစ်အတော်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် အရာအားလုံးသည် သူမ စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့သည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေကြောင်းကို ဇီရှား တွေ့ရှိလာခဲ့ရပေသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာလျှင် လွတ်လပ်မှုရမည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် မရေမတွက်နိုင်သော လူတို့သည် နတ်အဆင့်ကို တပ်မက်ခဲ့ကြပြီး ထိုဘဝကို အလွန်အံ့မခန်းကောင်းမွန်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် အမြဲတမ်း ပုံဖော်ခဲ့ကြသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် နတ်ဘုရားများ၏ အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုစနစ်သည် လူ့ပြည်ထက်ပင် ပို၍ တင်းကျပ်နေကြောင်းကို ဇီရှား သိမြင်လာခဲ့ရပေသည်။

လူ့ပြည်တွင် မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းဖြင့် အထက်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ဖွယ် ရှိသော်လည်း နတ်ပြည်တွင်မူ ဤသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးလွန်းပြီး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ခုနက နတ်သမီးများကိုပင် ကြည့်ပါလေ။ အားလုံးက မယ်တော်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပီယိုနီပန်း တစ်ပွင့်ကို ဆက်သရန် အလုအယက် ပြင်ဆင်နေကြပြီး သူမထံမှ နှစ်သက်သဘောကျသော အကြည့်တစ်ချက်ကို ရရှိရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

ထိုနှစ်သက်သဘောကျသော အကြည့်တစ်ချက်ကို ရရှိမည့် အခွင့်အရေးအတွက် သူတို့အားလုံးသည် ဖော်လံဖားသည့် လုပ်ရပ်များတွင် ပါဝင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟူး..."

နတ်ပြည်တွင် နှစ်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဇီရှားသည် ထိုနေရာ၌ သူမ မြင်တွေ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည် တွေးတောမိကာ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရပေသည်။

သူမ နတ်ပြည်သို့ ရောက်လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပန်းပင်များ၏ အစေခံတစ်ယောက်သာသာ ဖြစ်လာပြီး ပန်းများနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းရာချီ အချိန်ဖြုန်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်နေမည်လား။

ထိုသို့သာဆိုလျှင် သူမ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်က ဘာများရှိတော့မည်နည်း။ အနည်းဆုံးတော့ လွတ်လပ်မှုအချို့ကို ခံစားနိုင်သည့် လူ့ပြည်တွင် နေရသည်ကမှ ပို၍ ကောင်းမွန်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။

***