အခန်း ၂၈၄

အပိုင်း(၂၈၄)

လေဝါမိစ္ဆာသည် ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် ခံနေရသည်ကို ကျန်းလျို မသိသော်ငြားလည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုမိစ္ဆာသည် သူ့ကို ကူညီရန် ငရုတ်သီး သွားရှာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင်လည်း ကျန်းလျိုသည် မှော်ကြေးမုံကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို မကြာခဏ စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့ရာ ထိုမိစ္ဆာသည် အမှန်တကယ်ပင် ပေါ့ဆမှု မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းလျိုသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဝူခုန်း..."

"ဂျိုကာဖဲကွ... ဟားဟားဟား..."

ကျူးပါကျဲသည် မြေရှင်အဖြစ် ကစားနေသူဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ကို တစ်ချက်လှန်ကာ ဂျိုကာဖဲကို ပစ်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ယခုအခါ ဖဲတစ်ချပ်တည်းသာ ကျန်တော့သည့် သူ၏လက်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အာ... ဆရာ ခေါ်နေပြီ... ဒီပွဲ မရေဘူးနော်..."

ကျန်းလျို၏ အော်ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် လက်ထဲရှိ ဖဲချပ်များအားလုံးကို အလျင်အမြန် ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျန်းလျိုဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... မထွက်ပြေးနဲ့လေ... ဝက်အိုကြီး ငါက ဒီပွဲ နိုင်တော့မှာကို..."

ဂျိုကာဖဲကို ချလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ဖဲတစ်ချပ်သာ ကျန်တော့သည့် အခြေအနေတွင် စွန်းဝူခုန်းက ဖဲချပ်များကို ပစ်ချကာ ဤပွဲကို မရေတွက်ဟု ပြောလိုက်သဖြင့် ကျူးပါကျဲသည် လက်မခံနိုင်ဖြစ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် စွန်းဝူခုန်းသည် သူ၏ အော်ဟစ်သံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းလျိုဆီသို့ ခုန်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ... မြန်မြန် အမိန့်ပေးပါဗျာ..."

"ဒါကို ကြည့်လိုက်စမ်း... ပြီးတော့ သူ့ကို သွားကယ်လိုက်... သူက တို့တွေ ငရုတ်သီးရှာတဲ့ ကိစ္စမှာ အရမ်း အရေးကြီးတယ်... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကိုပါ စုံစမ်းနိုင်ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့..."

ကျန်းလျိုသည် စကားကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ မှော်ကြေးမုံကို စွန်းဝူခုန်း၏ ရှေ့သို့ ချပေးလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပြီ... စိတ်ချပါ...ဘိုးဘိုးစွန်းကိုသာ လွှဲထားလိုက်..."

မှော်ကြေးမုံ၏ မြင်ကွင်းထဲမှ လေဝါမိစ္ဆာကို မှတ်မိသွားသဖြင့် စွန်းဝူခုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်းပင် သူသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ တိမ်စီးနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျန်းလျို၏ ရှေ့မှောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး... မထွက်ပြေးနဲ့လေ..."

စွန်းဝူခုန်း ခုန်ထွက်ကာ မရိုးသားသော နည်းလမ်းဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးပါကျဲသည် ထွက်ခွာသွားသော စွန်းဝူခုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

...

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လေဝါမိစ္ဆာသည် ဇီရှားကို သယ်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးနေလေသည်။

သို့သော် သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ် ဆယ်ဂဏန်းကျော်တို့က အပြင်းအထန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေကြသည်။

သစ်ဖုနွယ်ချို ဥယျာဉ်ကို စောင့်ကြပ်နေကြသော ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များသာမက ဤလိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကြောင့် တောင်ဘက် ကောင်းကင်တံခါးတွင် တပ်စွဲထားသူ အများအပြားလည်း ပါဝင်လာကြလေသည်။

"ကျစ်... ဒီကောင်တွေက အစောင့်ခွေးတွေဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်တာပဲ... ဘယ်လောက်တောင် မြန်လိုက်သလဲ..."

မမောနိုင် မပန်းနိုင် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသူများကို လှည့်ကြည့်ရင်း လေဝါမိစ္ဆာသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

ရပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် သူ စဉ်းစားမိသော်လည်း တောင်ဘက် ကောင်းကင်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ်များသည် သာမန် စစ်သည်၊ စစ်ဗိုလ်များနှင့် မတူညီဘဲ သူတို့အား တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ အနိုင်ရနိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးနေပေသည်။

သူ၏ အစွမ်းထက်သော သမာဓိ နတ်လေပြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း များပြားလှသော အရေအတွက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟေ့... ငါ့ကို ဆွဲခေါ်သွားရင် နင် လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကိုသာ လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့..."

လေဝါမိစ္ဆာ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံထားရသော ဇီရှားသည် အတန်ကြာပြီးနောက် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိလာပြီး သူမ၏ လုံခြုံရေးကို ဦးစားပေးကာ မိစ္ဆာက သူမကို လွှတ်ပေးလာစေရန် လေဝါမိစ္ဆာအား ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နင့်ကို လွှတ်ပေးရမယ်..."

ဇီရှားနတ်သမီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ လေဝါမိစ္ဆာသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် စိတ်ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ငရုတ်သီးနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မသိရသေးပေ။

မယ်တော်ကြီး၏ သစ်ဖုနွယ်ချို ဥယျာဉ်အတွင်း၌ ဘုံသုံးပါးမှ စုဆောင်းထားသော ထူးဆန်းသည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များစွာကို စိုက်ပျိုးထားပြီး သူမက ဥယျာဉ်ကို စီမံခန့်ခွဲရသူဖြစ်ရာ ထိုအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ များစွာ သိထားနိုင်လောက်ပေသည်။

ဝှူး...

လေဝါမိစ္ဆာသည် စိတ်ထဲ၌ လွန်ဆွဲနေစဉ် ရုတ်တရက် အလွန်မြန်ဆန်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် လေဝါမိစ္ဆာနှင့် သူဖမ်းဆီးထားသူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

၎င်းမှာ အရပ်ပုပု၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အရိုးပေါ် အရေတင်နေသကဲ့သို့ အသားမရှိဘဲ သိပ်ပြီး အထင်ကြီးစရာ မကောင်းသော မျောက်တစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဤမျောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လေဝါမိစ္ဆာသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

လေဝါမိစ္ဆာသာမကဘဲ နောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသော ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များမှာလည်း သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြလေသည်။

လေဝါမိစ္ဆာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော စွန်းဝူခုန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အံ့အားသင့်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

"မျောက်တစ်ကောင်လား..."

လေဝါမိစ္ဆာ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံထားရသော ဇီရှားသည် အနီးသို့ ရောက်လာသော စွန်းဝူခုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် မျောက်တစ်ကောင် ရုတ်တရက် ရောက်လာရသနည်း။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်များ ဖြစ်နေမည်လော။

စွန်းဝူခုန်းသည် လေဝါမိစ္ဆာနှင့် ဇီရှားတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့၏ အနောက်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များဆီသို့ အကြည့်လွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

"မ... မဟာပညာရှိကြီး... အရှင်... အရှင် ထွက်လာခဲ့ပြီပဲ..."

ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များ၏ မျက်နှာများထက်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေပြီး အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ဦးဆောင်လာသော ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

စွန်းဝူခုန်း ကောင်းကင်ဘုံကို မွှေနှောက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ငါးရာကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စကို ဘုံသုံးပါးတစ်ခွင်လုံး သိရှိထားကြရာ စွန်းဝူခုန်း ဒြပ်စင်ငါးပါးတောင်အောက်တွင် အကျဉ်းချခံထားရကြောင်းကို အားလုံး သိရှိထားကြသည် ဖြစ်သည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် ဒြပ်ငါးပါးတောင်အောက်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ လူ့ပြည်ရှိ တစ်နှစ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ တစ်ရက်သာဖြစ်ရာ အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားအချို့မှလွဲ၍ ဤအဆင့်နိမ့် ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များသည် စွန်းဝူခုန်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သေချာပေါက် သိရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် စွန်းဝူခုန်းနှင့် ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာများထက်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... အဘိုးကြီးစွန်းဝူခုန်း ငါက အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ပြီလေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းတို့က ငါ့ကို မြင်ရတာ သိပ်ပျော်ပုံမရပါလား..."

စွန်းဝူခုန်း၏ အရပ်အမောင်းမှာ ပုသေးပြီး ပိန်ပါးလှရာ ဤခန့်ညားထည်ဝါသော ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေချိန်၌ သူသည် သေးငယ်ဖျော့တော့နေပုံရပေသည်။ သို့သော် ဤကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် စွန်းဝူခုန်းသည် သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားနိုင်လောက်သည့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် ရပ်တည်နေလေသည်။

"မ... မဟုတ်ရပါဘူး... မဟာပညာရှိကြီး ဘေးဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး လွတ်လပ်မှု ပြန်ရလာတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ..."

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး စွန်းဝူခုန်းအား ဂုဏ်ပြုစကားဆိုရန် အလျင်အမြန်ပင် ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြလေသည်။

"တော်ပြီ... အပိုစကားတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... ဒီမှာ အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကိုသာ ပြောစမ်းပါ..."

စွန်းဝူခုန်းသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ထိုစစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များနှင့် အကျိုးမရှိသော စကားများကို မပြောလိုတော့ကြောင်း ပြသလိုက်ပြီး အနီးနားရှိ လေဝါမိစ္ဆာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုပါ မဟာပညာရှိကြီး... ဒီကြွက်မိစ္ဆာက အရမ်း ရဲတင်းလွန်းအားကြီးပြီး မယ်တော်ကြီးရဲ့ သစ်ဖုနွယ်ချို ဥယျာဉ်ထဲကို ဝင်ရဲတယ်ဗျာ..."

အနီးရှိ ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် တစ်ဦးက မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို စွန်းဝူခုန်းအား အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒါက ပန်းတွေ၊ အပင်တွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီလောက် အုတ်အော်သောင်းနင်း လုပ်နေရလောက်အောင် တန်လို့လား... ကဲ... အားလုံး လူစုခွဲလိုက်ကြတော့..."

ဆရာဖြစ်သူက အခြေအနေကို နားလည်အောင် စုံစမ်းရန် ခိုင်းခဲ့ပြီးနောက် ဤကိစ္စမှာ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ရပ် မဟုတ်ကြောင်းကို စွန်းဝူခုန်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဆရာသည် လေဝါမိစ္ဆာအား ငရုတ်သီးရှာရန် တာဝန်ပေးခဲ့ရာ ထိုမိစ္ဆာသည် မယ်တော်ကြီး၏ သစ်ဖုနွယ်ချို ဥယျာဉ်ထဲသို့ပင် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ဖြစ်၍ သူသည် ဆရာ၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပုံရပေသည်။ ထို့ကြောင့် စွန်းဝူခုန်းသည် ဤတာဝန်ကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်ယူလိုက်လေသည်။

"ဒါက... မဟာပညာရှိကြီး... ဒီအခြေအနေက ကျွန်တော်တို့ ဖြေရှင်းဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲနေပါတယ်..."

မိစ္ဆာတစ်ကောင်က သစ်ဖုနွယ်ချို ဥယျာဉ်ထဲတွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အပင်များစွာလည်း ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် တရားခံကို ဒီအတိုင်း လွတ်မြောက်ခွင့် ပြုလိုက်နိုင်မည်လော။ ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များသည် သူတို့ ပြန်ရောက်သွားပါက အခြေအနေကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"ခက်ခဲတယ် ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် မင်းတို့ကို ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေးမယ်..."

စွန်းဝူခုန်းသည် ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပထမတစ်ခုက... မင်းတို့ အသာတကြည် ပြန်သွားပြီး မယ်တော်ကြီးကို ပြောလိုက်... ဒီလေဝါမိစ္ဆာက မျောက်ဘိုးဘိုး ငါ့ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိတယ်… ငါ့အတွက် ငရုတ်သီးရှာဖို့ သူ့ကို ငါလွှတ်လိုက်တာလို့... ဘာပြဿနာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ တာဝန်ယူတယ်လို့သာ ပြောလိုက်..."

ထို့နောက် စွန်းဝူခုန်းက ဆက်ပြောသည်။

"ဒုတိယတစ်ခုက... စွန်းဝူခုန်း ငါက မင်းတို့ကို ထုထောင်းရလိမ့်မယ်… ပြီးတော့ မင်းတို့ ပြန်သွားပြီး မယ်တော်ကြီးကို ငါနဲ့ မယှဉ်နိုင်လို့ ငါမောင်းထုတ်တာ ခံလိုက်ရတယ်လို့ ပြောလိုက်ပေါ့... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရွေးကြ... ဒီအတိုင်း ပြန်သွားမလား… ဒါမှမဟုတ် မပြန်ခင် အဘိုးကြီးစွန်းဝူခုန်း ငါ့ရဲ့ အရိုက်ကို အရင်ခံမလား..."

"မ... မလုပ်ပါနဲ့ မဟာပညာရှိကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အကြမ်းမဖက်ပါနဲ့ဗျာ..."

စွန်းဝူခုန်း လက်သီးရွယ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြပြီး ဘာမျှ ထပ်မပြောရဲတော့ဘဲ အလျင်အမြန်ပင် လှည့်ထွက်သွားကြလေသည်။

စွန်းဝူခုန်း ကောင်းကင်ဘုံကို မွှေနှောက်ခဲ့စဉ်က ကောင်းကင်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သော မဟာပညာရှိကြီး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို သူတို့အားလုံး ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။

ပြဿနာရှာသော မိစ္ဆာကို ထွက်ပြေးခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းမှာ သူတို့၏ ပေါ့ဆမှုကို ပြသရာရောက်သော်လည်း မဟာပညာရှိကြီး ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာသဖြင့် သူတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ မယ်တော်ကြီးထံသို့ အမှန်အတိုင်းသာ တင်ပြကြရမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သော မဟာပညာရှိကြီး၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံအတွင်း၌ အလွန်ပင် မြင့်မားထင်ရှားလှပေသည်။

ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် ကောင်းကင်စစ်သည် တစ်သိန်းကို အမိန့်ပေးခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ စွန်းဝူခုန်း၏ 'ကောင်းကင်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သော မဟာပညာရှိကြီး' ဟူသော ဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းခြင်း မပြုသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

***