အခန်း ၂၈၆

အပိုင်း(၂၈၆)

အတိတ်က ကောင်းကင်ဘုံကို မွှေနှောက်ခဲ့သည့် စွမ်းဆောင်ရည်များနှင့် ပတ်သက်၍ စွန်းဝူခုန်းသည် ၎င်းတို့ကို သူ၏ဘဝတွင် အတောက်ပဆုံးသော အချိန်ကာလအဖြစ် အမြဲတမ်း ယူဆထားပြီး အခွင့်အရေးရတိုင်း အခြားသူများအား ကြွားလုံးထုတ်လေ့ ရှိပေသည်။ သို့သော် ဇီရှားနတ်သမီး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ သူသည် ကြွားလုံးထုတ်လိုသော ဆန္ဒမရှိသဖြင့် မယ်တော်ကြီးထံမှ မက်မွန်သီး မရေမတွက်နိုင်အောင် ခိုးစားခဲ့ဖူးကြောင်းကို ထည့်သွင်းပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ငရုတ်သီးများရှိရာ နေရာကို သူမထံမှ မေးမြန်းရန် လိုအပ်နေသေးပြီး သူမသာ သူ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ရန်သူဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သိသွားပါက သူ့ကို ပြောပြမည် မဟုတ်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

"ဒါတွေအကုန်လုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာပေါင်းများစွာက ကိစ္စတွေပါ... ဒါနဲ့ ဇီရှားနတ်သမီးဆိုလား... မျောက်ဘိုးဘိုး ငါက မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့... မင်း ငရုတ်သီး ဆိုတာကို မြင်ဖူးလား..."

သူ၏ တကယ့်တာဝန်ကို သတိရသွားသဖြင့် စွန်းဝူခုန်းသည် အကျိုးမရှိသော စကားများကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်လေသည်။

"ငရုတ်သီး... အဲဒါက ဘာကြီးလဲ..."

သူ၏ အမေးကို ကြားသောအခါ ဇီရှားနတ်သမီးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဟန်ဆောင်နေပုံမရဘဲ ထိုအရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

"ဆရာပြောတာကတော့ ငရုတ်သီးဆိုတာ စားလိုက်ရင် မီးလိုပဲ ပူစပ်ပြီး… မီးသီးပုံစံမျိုး ရှိတယ်တဲ့... နီရဲနေတဲ့ဟာတွေက နွားချိုတွေလို ကြီးမားပြီး အကောင်းဆုံးပဲလို့ ပြောတယ်..."

ဇီရှားနတ်သမီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် ယခင်က ကျန်းလျို ပြောပြခဲ့ဖူးသော ငရုတ်သီး၏ ဖော်ပြချက်ကို ဇီရှားနတ်သမီးအား ပြန်လည် ပြောပြလိုက်လေသည်။

"ဟင်... ရှင်ပြောတဲ့ပုံစံအရဆိုရင် ကျွန်မ တကယ်ပဲ အဲဒါတွေကို အရင်က မြင်ဖူးခဲ့သလိုပဲ..."

စွန်းဝူခုန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဇီရှားနတ်သမီးသည် မှတ်မိသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အို... တကယ် မြင်ဖူးတာလား... ဘယ်နေရာမှာလဲ..."

စွန်းဝူခုန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ၏ဆရာ ပြောပြခဲ့သောအရာ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ဖော်ပြချက်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး တူညီနေသရွေ့ ၎င်းသည် အရေးကြီးသော သဲလွန်စတစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက မိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်ရင်း မိစ္ဆာနယ်မြေထဲကို ရောက်သွားခဲ့ဖူးတယ်... မီးတောက်မိစ္ဆာ အုပ်စိုးတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပင်တစ်ပင်ကို ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တယ်... တစ်ပေကျော်လောက်ပဲ မြင့်တဲ့ အပင်ပုလေးဖြစ်ပေမယ့် ရှင်ပြောတဲ့ နွားချိုလိုမျိုး နီနီရဲရဲ အရာတွေ အများကြီး သီးနေတာ... အဲဒါတွေကို အတိအကျ ဘယ်လိုခေါ်လဲဆိုတာတော့ ကျွန်မမသိဘူး… ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ဖော်ပြချက်နဲ့တော့ အတော်လေး ဆင်တူတယ်..."

မီးတောက်မိစ္ဆာနယ်မြေ တွင် သူမ သေဆုံးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အသေးစိတ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေဟန်ဖြင့် ဇီရှားနတ်သမီးက ရှင်းပြလေသည်။

"မိစ္ဆာနယ်မြေ... မီးတောက်မိစ္ဆာနယ်မြေ... အဲဒီကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား... မျောက်ဘိုးဘိုး ငါ့ကို သွားကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားပေးနိုင်မလား..."

ဇီရှားနတ်သမီး၏ စကားက စွန်းဝူခုန်းကို ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။

‘တစ်ပေကျော်လောက်ပဲ မြင့်တဲ့ အပင်ပုလေးမှာ သီးနေတယ်ဆိုတော့... ဒါက သူ့ဆရာ ပြောပြခဲ့တဲ့ ပုံစံပဲ မဟုတ်ပါလား…’

"အာ... အဲဒီ မီးတောက်မိစ္ဆာနယ်မြေဆိုတာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေနဲ့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ မိစ္ဆာတွေ နေထိုင်တဲ့ နေရာလေ... အဲဒီကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ မိစ္ဆာနတ်အဆင့် ရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေတောင် အများကြီး ရှိတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဇီရှားနတ်သမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား... မိစ္ဆာနတ်အဆင့် ရှိတဲ့ မိစ္ဆာအကောင်ရေ နည်းနည်းလောက်ကို ဘာတွေများ စိုးရိမ်စရာ ရှိလို့လဲ... သွားကြမယ်..."

ဇီရှားနတ်သမီး၏ စကားကို စွန်းဝူခုန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သူသည် ယုံကြည်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး ဤအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို စိုးရိမ်စရာ တစ်ခုအဖြစ် လုံးဝ မှတ်ယူမထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

"မဟာပညာရှိကြီး... ကျွန်တော်တို့ အခု သွားကြတော့မလို့လား... ဆရာတော်ကို အကြောင်းကြားဖို့ မလိုဘူးလား..."

မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်စွန့်စားမည်ဟူသော စွန်းဝူခုန်း၏ ပြတ်သားသည့် ကြေညာချက်ကို ကြားသောအခါ လေဝါမိစ္ဆာက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... မိစ္ဆာနယ်မြေကို သွားတယ်ဆိုတာ ငရုတ်သီးနည်းနည်းလောက် သွားယူရုံပဲလေ… အချိန် သိပ်အများကြီး မကြာပါဘူး... နောက်ပြီး ဆရာ့မှာက မှော်ကြေးမုံ ရှိပြီး ငါတို့ကို အချိန်မရွေး မြင်နိုင်တာပဲဟာ… ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး..."

စွန်းဝူခုန်းသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း စွန်းဝူခုန်း၏ အကြည့်သည် ဇီရှားထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူက မေးလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ ဝင်ပေါက်က ဘယ်မှာလဲ..."

"ကျွီးလုတိုက်က မီးတောင်ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုမှာလေ... ဒီကနေ ပျံသွားရမယ်ဆိုရင် အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ကြာမလဲ မသိဘူး..."

ဤအမေးကို ကြားသောအခါ ဇီရှားနတ်သမီးက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဒါက တကယ်ကို အဝေးကြီးပဲ... ဒီကနေဆိုရင် မိုင်ပေါင်း နှစ်သိန်း သုံးသိန်းလောက် ဝေးမယ်ထင်တယ်..."

စွန်းဝူခုန်းသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ကျမ်းစာပင့်ဆောင်ရန် အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်းသည် တောင်ဘက် ရှန်းပုတိုက်မှ အနောက်ဘက် နျိုဟယ်ပြည်နယ်သို့ မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းရှစ်သောင်းမျှသာ ကွာဝေးသော ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သို့ရာတွင် ယခုအခါ သူတို့သည် အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ ကျွီးလုတိုက်သို့ ဦးတည်သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းမည်ဆိုလျှင်ပင် ကမ္ဘာတစ်ဝက်ခန့်ကို ဖြတ်ကျော်ရမည်ဖြစ်ရာ အလွန်တရာ ရှည်လျားသော ခရီးစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားဖွယ် မရှိပေ။

"ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့… မင်းက ငါ့ဆရာဆီ သွားပြီး မစိုးရိမ်ဖို့ သွားပြောလိုက်... ငါ့အရှိန်နဲ့ဆိုရင် သိပ်မကြာခင် ပြန်ရောက်လာမှာပါ..."

လေဝါမိစ္ဆာ၏ ပျံသန်းမှုအမြန်နှုန်းမှာ ဤမျှဝေးကွာသော ခရီးအတွက် များစွာ နှေးကွေးလွန်းနေမည်ကို စဉ်းစားမိပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းက လေဝါမိစ္ဆာအား ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... နားလည်ပါပြီ မဟာပညာရှိကြီး..."

လေဝါမိစ္ဆာသည် သူ၏ ခရီးသွားနှုန်းမှာ စွန်းဝူခုန်းနှင့် မယှဉ်သာကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ကျွမ်းထိုးတစ်ချက်သည် မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းရှစ်သောင်းအထိ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ ဘုံသုံးပါးနှင့် လမ်းကြောင်းခြောက်သွယ် နှစ်ခုစလုံးတွင် ကျော်ကြားသော စွမ်းဆောင်ရည်တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းလျိုအား အကြောင်းကြားရန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါတို့ ခရီးစထွက်ကြစို့..."

လေဝါမိစ္ဆာ လေစီးကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စွန်းဝူခုန်းက ဇီရှားနတ်သမီးအား ပြောလိုက်လေသည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် စွန်းဝူခုန်းသည် ဇီရှားနတ်သမီး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး တိမ်စည်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် လွတ်မြောက်ခြင်း အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရတော့ပေ။ စွန်းဝူခုန်း၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံထားရသော ဇီရှားသည် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကိုသာ ခံစားနေရပြီး ထူးဆန်းသော နေရာလွတ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ်သာ ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

အချိန်ကြာကြာ ကြည့်ပါက မူးဝေထိုင်းမှိုင်းသွားစေနိုင်လောက်သည့်အထိ ခေါင်းမူးပြီး မျက်စိလည်သွားစေသောကြောင့် သူမသည် မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ ရပ်တန့်သွားကြောင်း ဇီရှား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး လေထုမှာလည်း ပူအိုက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဇီရှား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

"ရှင်... ရှင်က..."

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် ဇီရှားသည် စွန်းဝူခုန်းကို မယုံနိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေရတာလဲ..."

ဇီရှား၏ အမူအရာကြောင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော စွန်းဝူခုန်းသည် သူ၏ အဝတ်အစားများတွင် အညစ်အကြေး တစ်ခုခုပေနေသလားဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ရပေ။

"ဘယ်... ဘယ်လောက်တောင် ကြာလိုက်လို့လဲ... ရှင်က ဒီလောက်အဝေးကြီးကိုတောင် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီပေါ့... ဘုံသုံးပါးမှာ ရှင့်ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို ဘယ်သူက ယှဉ်နိုင်မှာလဲ..."

စွန်းဝူခုန်းကို ကြည့်ရင်း ဇီရှားနတ်သမီးက မယုံနိုင်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း သူတို့သည် တောင်ဘက် ရှန်းပုတိုက်မှ မြောက်ဘက် ကျွီးလုတိုက်သို့ ပျံသန်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ခဲ့ရလျှင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်က ဤစွမ်းဆောင်ရည်မျိုးကို လုပ်နိုင်မည်ဟု ဇီရှားနတ်သမီး လုံးဝ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟားဟားဟား... အံ့သြမနေပါနဲ့... မျောက်ဘိုးဘိုး ငါ့မှာ တခြား လှည့်ကွက်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... ဒါက သာမန်လေးပါပဲ… သာမန်လေးပါ..."

ဇီရှားနတ်သမီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် သူ၏ တိမ်စီးနည်းစနစ် အမြန်နှုန်းကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာအမူအရာထက် ပိုကောင်းသော ချီးမွမ်းမှုမျိုး ရှိနိုင်ပါဦးမည်လော။ စွန်းဝူခုန်းသည် အသံထွက်အောင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သို့ရာတွင်... သူသည် မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း စွန်းဝူခုန်းသည် နှုတ်မှမူ နှိမ့်ချဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဟိ..."

သာမန်ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်သာ ရှိသော ဤမျောက်သည် သူမ၏ စိတ်ကူးထက် များစွာ ကျော်လွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှတစ်ဆင့် သူမ သိထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ဤသို့ ဟန်ဆောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဇီရှားနတ်သမီးသည် ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။

ဤမျောက်သည် တကယ်တော့ အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းပြီး အလွန် ရယ်မောဖွယ်ကောင်းသည်ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဘာ... ဘာရယ်နေတာလဲ..."

ဇီရှားနတ်သမီးက မိမိအား ကြည့်ကာ ရယ်မောနေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘယ်ကြောင့် သူမ ရယ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ စွန်းဝူခုန်းသည် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

"ရှင်က တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလွန်းလို့ ကျွန်မ ရယ်နေတာပါ... ပြီးတော့ ရှင့်ကိုကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ရယ်ရတယ်လေ..."

ဇီရှားက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် ပြောလိုက်သည်။

"နတ်သမီးလေး... မင်းစကားတွေက တော်တော် ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ... ဘယ်သူကများ အဲဒီလိုမျိုး လာချီးမွမ်းနေမှာလဲ... အဲဒါက လူကို တော်တော် ရှက်စေတာပဲ... မင်း ဘယ်လောက်ပဲ မြှောက်ပင့်နေပါစေ မျောက်ဘိုးဘိုး ငါကတော့ ကျေနပ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ အမြီးလေးမှာ တယမ်းယမ်း ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း မှိတ်ကျမတတ် ကျဉ်းမြောင်းနေလျက် စွန်းဝူခုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မယုံဘူးဆိုရင် မျောက်ဘိုးဘိုး ငါ့ကို ဆယ်ခါ... အာ... မဟုတ်ဘူး အခါ နှစ်ဆယ်လောက် ချီးမွမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ... ငါ ကျေနပ်သွားမလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်..."

***