အခန်း ၂၈၈

အပိုင်း(၂၈၈)

ဟူး... ဟူး...

ဧရာမ ဝံပုလွေစွယ် တင်းပုတ်ကြီး ကျဆင်းလာချိန်တွင် ၎င်း၏ ရှေ့ရှိ စွန်းဝူခုန်းမှာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် ပိန်ပါးသေးငယ်လွန်းလှရာ ခြင်တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေပေသည်။

သို့ရာတွင် ကျဆင်းလာသော ဝံပုလွေစွယ် တင်းပုတ်ကြီးကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားပြီး သူ၏ ရွှေတင်းပုတ်ကိုပင် အသုံးပြုရန် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ခေါင်းဖြင့်သာ ဝင်တိုက်လိုက်လေသည်။

"မျောက်လေး... သတိထားဦး..."

စွန်းဝူခုန်း ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုသည်ကို မြင်သောအခါ ဇီရှားက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဘုန်း...

ညနေဆည်းဆာမှ စည်တော်သံ သို့မဟုတ် အရုဏ်တက်ချိန်မှ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ဟိန်းထွက်လာပြီး တင်းပုတ်ကြီးသည် စွန်းဝူခုန်း၏ ခေါင်းကို ရိုက်မိသွားလေသည်။

သို့သော်လည်း... စွန်းဝူခုန်းမှာ လုံးဝ အထိအခိုက်မရှိပုံ ရပေသည်။

"ဟဲဟဲဟဲ... မျောက်ဘိုးဘိုး ငါ့ကို သေးတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား... မင်းကိုကြည့်ရတာ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းပေမယ့် သိပ်တော့ အသုံးမကျပါလား..."

သူက ခေါင်းမော့ကာ သွားဖြီးပြလိုက်လေသည်။

မီးတောက်မိစ္ဆာသည် သူ၏ ဝံပုလွေစွယ် တင်းပုတ်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ဆူးချွန်အချို့မှာ အမှန်တကယ် ကွေးကောက်သွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ရှေ့မှ အထင်ကြီးစရာ မကောင်းသော မျောက်ကို ကြည့်ရင်း မီးတောက်မိစ္ဆာက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"တော်... တော်တော် မာတာပဲ..."

"အရမ်း တော်တာပဲ..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ဇီရှားသည်လည်း အံ့အားသင့်မှုကြောင့် စွန်းဝူခုန်းကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေမိလေသည်။

ယုံကြည်နိုင်စရာပင် မရှိပေ။ စွန်းဝူခုန်း၏ အဆင့်အတန်းနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်များမှာ သေးငယ်မှုမရှိကြောင်း သူမ အမြဲတမ်း သိထားခဲ့သော်လည်း သူက သူမ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤမီးတောက်မိစ္ဆာသည် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး အဆင့်တွင် ရှိနေပုံရသော်လည်း သူ၏ တင်းပုတ်ဖြင့် အားပါးတရ ရိုက်ချခံရသည်ကိုပင် စွန်းဝူခုန်းသည် လုံးဝ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ဘူးလော။

"အခု... ငါ့တင်းပုတ်ရဲ့ အရသာကို မြည်းကြည့်လိုက်ဦး..."

စွန်းဝူခုန်းက ပြုံးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ရွှေတင်းပုတ်မှာ တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး မီးတောက်မိစ္ဆာဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ရွှေတင်းပုတ်သည် စွန်းဝူခုန်း၏ လက်ထဲတွင် သေးငယ်နေပုံရသော်လည်း သူ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ချိန်၌ လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာလေသည်။

စွန်းဝူခုန်း ကိုင်ထားသော အစွန်းဘက်မှာ ပြောင်းလဲမှုမရှိသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှာမူ လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ကတော့ပုံစံ ဖြစ်သွားကာ မီးတောက်မိစ္ဆာထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလာလေသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

သူ၏ တင်းပုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်မှုကြောင့် မြေကြီးမှာ တုန်ခါသွား၏။ စွန်းဝူခုန်းက ရွှေတင်းပုတ်ကို ပြန်လည် မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် မီးတောက်မိစ္ဆာမှာ အသားပုံ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်..."

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စွန်းဝူခုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ဘေးမှ ဇီရှားအား ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... ငါတို့ ခရီးဆက်ကြရအောင်..."

ဇီရှားသည် စွန်းဝူခုန်းကို ငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ဤမျောက်သည် သူမ စိတ်ကူးထားခဲ့သည်ထက် များစွာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မီးတောက်မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌ မီးတောက်မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်စုများ နေထိုင်ကြပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ ကွဲပြားခြားနားကြသော်လည်း သူတို့၏ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်များမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။ ကြီးမားပြီး အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ကြပေသည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် ရဲဝံ့စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။ မီးတောက်မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်းသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ မီးတောက်မိစ္ဆာများနှင့် ပို၍ပို၍ ဆုံတွေ့လာရလေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မီးတောက်မိစ္ဆာ ရာပေါင်းများစွာသည် စွန်းဝူခုန်း၏ သံတင်းပုတ်အောက်၌ အသားပုံစုတ်ချာချာများအဖြစ် ရိုက်ချေခံခဲ့ရလေသည်။

သူတို့ ဆက်လက် သွားလာကြစဉ် ဘေးမှ လိုက်ပါကြည့်ရှုနေသော ဇီရှားမှာ ထိုမြင်ကွင်းများကို မြင်ရလွန်း၍ ထုံထိုင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း စွန်းဝူခုန်း၏ စွမ်းအားကမူ သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့ပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် မီးတောက်မိစ္ဆာ အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရာ ၎င်းတို့အနက် အချို့မှာ မိစ္ဆာဘုရင် ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။ ဇီရှားနတ်သမီး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် စွန်းဝူခုန်းသည် မီးတောက်မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်းရှိ မီးပင်လယ်တစ်ခု၏ အစွန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လေထုမှာ အလွန်အမင်း ပူပြင်းနေပြီး မီးပင်လယ်အနီးတွင် ပေါက်ရောက်နေသော သစ်ပင်ငယ် သောင်းပေါင်းများစွာကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"တွေ့ပြီဟေ့..."

ထိုအပင်များသည် အမှန်တကယ်ပင် သေးငယ်လှပေသည်။ အရပ်ပုသော စွန်းဝူခုန်း၏ အရပ်အမောင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် သူ၏ ခါးအထိ မရောက်နိုင်ပေ။

သဘာဝကျစွာပင် စွန်းဝူခုန်း၏ အာရုံကို အများဆုံး ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အပင်များပေါ်တွင် သီးနေသော နွားချို ပုံစံ နီရဲနေသည့် အသီးငယ်များစွာပင် ဖြစ်လေသည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် တစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခူးယူကာ ညှစ်ကြည့်လိုက်ရာ ဤအသီးငယ်လေးသည် အသားပါသော အခြားအသီးများနှင့်မတူဘဲ အထဲတွင် အမှန်တကယ် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းသည် ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ကာ ဝါးစားလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် စွန်းဝူခုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် နီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ်လေးကို အလျင်စလို ထွေးထုတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် လျှာကိုထုတ်ကာ ဆက်တိုက် အော်ဟစ်နေပြီး သူ၏ လျှာတစ်ချောင်းလုံးမှာ သူနှင့် မသက်ဆိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားနေရပေသည်။

"စားလိုက်ရင် မီးလိုပဲ ပူစပ်တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲကိုး... ဒါ ဆရာပြောတဲ့ ငရုတ်သီးပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

နီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ်လေးကို ထွေးထုတ်ပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော ငရုတ်ပင်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် စွန်းဝူခုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ ဆရာဖြစ်သူက ဤငရုတ်သီးသည် မည်မျှ ကောင်းမွန်ကြောင်း အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းလေ့ရှိသောကြောင့် စွန်းဝူခုန်း၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်တရာ အရသာရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယခုအခါ တစ်လုံးကို ခူး၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် ၎င်းမှာ သူ စိတ်ကူးထားသည့် အရသာရှိမှုနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ဆရာ မှားနေတာများ ဖြစ်နိုင်မည်လား။ သို့မဟုတ်... ၎င်းသည် ဆရာပြောသော ငရုတ်သီးမဟုတ်ဘဲ ပုံစံတူရုံမျှသာ ဖြစ်နေမည်လော။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါတွေကို အရင် သယ်သွားပြီးမှ ဆရာ့ကို မေးကြည့်တာပေါ့..."

ဤအရာသည် လုံးဝ အရသာမရှိသည့်အပြင် သူ့ကို ငိုချင်စိတ်ပေါက်သွားစေလောက်အောင် ပူစပ်နေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းသည် ၎င်းတို့ကို အရင်ယူသွားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် စိတ်အာရုံဖြင့် အဝတ်အိတ်ငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပစ္စည်းရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဂါထာ အချို့ကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။ ထိုအိတ်သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး လေနှင့်အတူ ကြီးထွားလာလေသည်။

ထို့နောက် ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤနီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ်လေးများသာမက ငရုတ်ပင် အမြောက်အမြားသည်လည်း အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်လာကာ အိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားကြလေသည်။

"မျောက်လေး... ဒီလိုလုပ်တာ တကယ် အဆင်ပြေပါ့မလား..."

မီးတောက်မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်စု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ အားလုံးကို အမြစ်မှဆွဲနှုတ်နေသော စွန်းဝူခုန်း၏ လုပ်ရပ်များကို ကြည့်ရင်း ဇီရှားနတ်သမီးသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်ကာ စွန်းဝူခုန်းကို မေးလိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲဟဲ... စိတ်မပူပါနဲ့... နည်းနည်း ယူမှတော့လည်း အကုန်လုံး တစ်ခါတည်း ယူသွားတာ ပိုကောင်းတာပေါ့..."

ဇီရှားနတ်သမီး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို စွန်းဝူခုန်းက သဘာဝကျသော သဘောထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

အနည်းငယ် ယူပြီး အချို့ကို ချန်ထားခဲ့မည် ဟုတ်သလော။ ၎င်းမှာ စွန်းဝူခုန်း၏ စတိုင်လ် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ... သူသည် မယ်တော်ကြီး၏ မက်မွန်ဥယျာဉ်ထဲတွင် မက်မွန်သီးကြီးများ အားလုံးနီးပါးကို ကုန်စင်အောင် စားသောက်ခဲ့ဖူးပြီး တောက်ရွှိုင်နန်းတော်တွင်လည်း ရွှေဆေးလုံးများ ပါဝင်သော ပုလင်းများကိုပင် ပါးစပ်ဖြင့် မှုတ်သောက်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။

"ဘယ်ကကောင်လဲကွ... ငါတို့ မီးတောက်မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ပြဿနာ လာရှာရဲတာလား..."

မီးတောက်မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်စုဝင် ရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် ယခုအခါ ဤငရုတ်ပင်များ အားလုံးကိုပါ ယူဆောင်နေခြင်းဖြစ်ရာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုမှာ မသေးငယ်လှပေ။ မီးတောက်မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်စုသည် လုံးဝ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြပြီး ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မြေကြီးများ တုန်ခါကာ တောင်တန်းများ သိမ့်သိမ့်တုန်သွားပြီး အမြင့် ပေတစ်ရာခန့်ရှိကာ လမ်းလျှောက်နေသော မီးတောင်ကြီးတစ်ခုအလား တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည့် ဧရာမ မီးတောက်မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးသည် စွန်းဝူခုန်းနှင့် ဇီရှားနတ်သမီးထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ဧရာမ မျက်လုံးကြီးများဖြင့် သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဝါး... အကြီးကြီးပဲဟေ့..."

ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော ရုပ်သွင်ကြီးကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းက အလွန်အကျွံ အံ့သြဟန်ဆောင်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

သို့တိုင်အောင် ငရုတ်သီးများ စုဆောင်းနေသော သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။ ငရုတ်ပင်များ အပါအဝင် မရေမတွက်နိုင်သော ငရုတ်သီးများသည် သူ၏ အိတ်ထဲသို့ စုပ်ယူခံနေရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဧရာမ မီးတောက်မိစ္ဆာကြီးသည် စွန်းဝူခုန်းအား ငုံ့ကြည့်ကာ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒီမျောက်... မင်းက တကယ်ကို ရုပ်ရည်ချောမောတာပဲကွ..."

မီးတောက်မိစ္ဆာက သူ့အား ဆဲဆိုနေသည်ကို ကြားသော်လည်း စွန်းဝူခုန်းသည် ဒေါသမထွက်ဘဲ ဧရာမ မီးတောက်မိစ္ဆာကြီးအား ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲဟဲ... ဆက်ဆဲပါဦး... မျောက်ဘိုးဘိုး ငါက စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းလောက်နဲ့ ဒေါသထွက်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးကွ..."

စွန်းဝူခုန်းသည် ဆဲဆိုမှုများကို ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်လာပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ ဧရာမ မီးတောက်မိစ္ဆာကြီးသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကျုတ်သွားပြီးနောက် ထိုကဲ့သို့သော စကားစုများကို မရပ်မနား ဆက်တိုက် ရေရွတ်လေတော့သည်။

"ဟွန့်... မင်းက ရုပ်ချောတယ်… တကယ်ကို ရုပ်ချောတာ… မင်းရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးလည်း ရုပ်ချောတယ်... ပြီးတော့ မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲကွ..."

ဤ 'ဆဲဆိုသံ' များကို နားထောင်ရင်း စွန်းဝူခုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လွင်လာခဲ့လေတော့သည်။

***