အခန်း ၂၉၁

အပိုင်း(၂၉၁)

"မျောက်လေး... နင်... နင် သတိထားဦးနော်..."

အလွန် အရေးကြီးသော အချိန်တွင်ပင် စွန်းဝူခုန်းသည် သူမကို ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် ကိုယ်ပွားများကို အထူးတလည် ခွဲထုတ်ပေးနိုင်သေးသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဇီရှားသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး များစွာလည်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"မိစ္ဆာနယ်မြေကို လာဖို့က မင်းအကူအညီကို ငါက တောင်းခံခဲ့တာလေ... မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးက ငါ့ရဲ့ ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့ တာဝန်ပဲပေါ့..."

အနီးရှိ ကိုယ်ပွားတစ်ခုက မီးတောက်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ကို တင်းပုတ်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ဇီရှားကို မီးတောက်မိစ္ဆာနယ်မြေမှ လွတ်ကင်းအောင် ကာကွယ်ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပွား နတ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဇီရှား၏ဘေးတွင် ကိုယ်ပွားတစ်ခုတည်းကိုသာ ချန်ထားခဲ့လေသည်။

ကိုယ်ပွားများ၏ နတ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သဖြင့် စွန်းဝူခုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားသည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး မီးတောက်မိစ္ဆာ ခေါင်းဆောင်ကြီး ခေတ္တမျှ ပြန်လည်ရယူထားခဲ့သော အသာစီးရမှုကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်သိမ်းပိုက်လိုက်လေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဥပဒေသ၊ မပျက်စီးနိုင်သော ဝရဇိန် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရူယီ ရွှေတင်းပုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် စွန်းဝူခုန်းသည် ပို၍ပို၍ ရဲဝံ့ပြတ်သားစွာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ရွှေတင်းပုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မီးတောက်မိစ္ဆာ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နာရီဝက်နီးပါးခန့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်း၏ သံတင်းပုတ်သည် မီးတောက်မိစ္ဆာ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ထိမှန်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်ဝင်သွားစေခဲ့လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် စွန်းဝူခုန်းသည် အပြည့်အဝ ကျေနပ်အားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ မီးတောက်မိစ္ဆာ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာလည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း သိပ်မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် သူ့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ရန် မရည်ရွယ်တော့ချေ။

သူသည် သူ၏ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဥပဒေသ နတ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ရူယီ ရွှေတင်းပုတ်မှာလည်း ပန်းထိုးအပ် အရွယ်အစားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး နားရွက်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စွန်းဝူခုန်းသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

"မျောက်... မျောက်... မင်း... မင်းက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲကွ..."

သူ့ကို အနိုင်ယူပြီးသွားခဲ့သော်လည်း ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် မျောက်က အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်လော။

ဤအချက်က မီးတောက်မိစ္ဆာ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် မီးတောက်မိစ္ဆာ ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ လှောင်ပြောင်ဆဲဆိုမှုများကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူ့အတွက်မူ ငရုတ်သီးနှင့် တူသောအရာကို ရရှိခဲ့ပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှ စွမ်းအားကြီးမားသောသူ တစ်ဦးနှင့် အားပါးတရ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် စွန်းဝူခုန်းသည် အလွန် ကျေနပ်နေပြီး စိတ်အခြေအနေလည်း ကောင်းမွန်နေသောကြောင့် ထိုဆဲဆိုမှုများကို သူ၏ ရင်ထဲတွင် မသိမ်းဆည်းထားခဲ့ချေ။

ခေါင်းဆောင်ကြီးပင်လျှင် ဤမျောက်၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဖြစ်ရာ အခြား မီးတောက်မိစ္ဆာများသည် သေတွင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လိုခြင်း မရှိကြတော့ဘဲ စွန်းဝူခုန်း၏ ပုံရိပ်လေး အဝေးတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေနိုင်ကြတော့သည်။

ဇီရှားကို ရှာတွေ့ပြီး မကြာမီမှာပင် စွန်းဝူခုန်းသည် သူမကို မိစ္ဆာနယ်မြေမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ပြီး တိမ်စီး နည်းစနစ်ကို ထပ်မံအသုံးပြုကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ကျန်းလျိုဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလေတော့သည်။

ရှန်းပုတိုက်ကြီးတွင် ကျန်းလျိုသည် တင်ပျင်ခွေထိုင်ကာ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းကို လည်ပတ်၍ တိတ်ဆိတ်စွာ တရားကျင့်ကြံနေလေသည်။ သူသည် အဆင့် ၃၄ သို့ ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ ကျင့်ကြံလိုစိတ်များ အပြည့်အဝ ရှိနေပေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် ကျူးပါကျဲနှင့် အခြားသူများမှာ အနားယူနေကြသည်။ သေချာသည်မှာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အိပ်ပျော်မနေကြဘဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးထားသော ငရုတ်သီးများကို စွန်းဝူခုန်း ယူဆောင်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူးပါကျဲမှာ သွားရည်ကျလာသည်ကို မမျိုချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဆရာဖြစ်သူနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ ငရုတ်သီး၏ အရသာရှိပုံကို ဖော်ပြခဲ့သည်မှာ တစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ ယခုအခါ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအခွင့်အရေးကို ရရှိတော့မည်ဖြစ်ရာ ကျူးပါကျဲအနေဖြင့် မည်သို့လျှင် အိပ်ပျော်နိုင်မည်နည်း။

ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ကိုးဆယ့်ကိုးကြိမ် အပြည့်အဝ လည်ပတ်စေပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဇာတ်ကောင်အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်ယူလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ထက်ဝက် ကြည်လင်နေသော ဇာတ်ကောင်အချက်အလက်ပြဘုတ် တစ်ခုသည် ကျန်းလျို၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အမည် - ကျန်းလျို

လိင် - ကျား

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း - ကရုဏာရှင် ဗောဓိသတ်

အဆင့် - ၃၃ (၁၁၄၀၀၅၀ / ၁၁၅၀၀၀၀)

လက်နက်ကိရိယာ -...

"အင်း... အရမ်းကောင်းတယ်... နောက်ထပ် အတွေ့အကြုံမှတ် တစ်သောင်းလောက်ပဲ လိုတော့တယ်… အဲဒါဆိုရင် အဆင့် ၃၄ ကို ထိုးဖောက်ကျော်လွန်နိုင်ပြီပဲ..."

ဇာတ်ကောင်အချက်အလက်ပြဘုတ်ပေါ်ရှိ အတွေ့အကြုံမှတ်များကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် အလွန် ကျေနပ်သွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးကျန်နေသော အတွေ့အကြုံမှတ် တစ်သောင်းကျော်အတွက်မူ ခဏလောက် ထပ်အနားယူပြီး နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်လောက် တရားကျင့်ကြံလိုက်မည်ဆိုလျှင် လုံလောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားလေသည်။

ဝှစ်...

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် စွန်းဝူခုန်းသည် ဇီရှားကို ဆွဲခေါ်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

"ဆရာ... တပည့် ပြန်ရောက်ပြီဗျို့..."

"အစ်ကိုကြီး ပြန်ရောက်လာပြီဟေ့..."

စွန်းဝူခုန်း စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနီးနားရှိ ကျူးပါကျဲ၊ နဂါးမြင်းဖြူနှင့် ရှားဝူကျင်းတို့ပါမကျန် အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထရပ်လိုက်ကြလေသည်။

သို့ရာတွင် ကျန်းလျိုသည် စွန်းဝူခုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အထူးသဖြင့် စွန်းဝူခုန်းနှင့် ဇီရှားတို့ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို သတိပြုမိသွားကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရသွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

“ကလေးလေး... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီပဲ…”

ကျန်းလျို၏ စကားများက စွန်းဝူခုန်း၏ မျက်နှာကို မှောင်မိုက်သွားစေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစကားများက ယခင်က ကျန်းလျို ပြောခဲ့ဖူးသော 'တစ်နေ့တာ ဆရာဖြစ်ဖူးလျှင် တစ်သက်တာ ဖခင်ဖြစ်သည်' ဟူသော စကားကို သွားရောက် သတိရစေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

သူက တကယ်ပဲ သူ့ ဖခင် အရင်းအချာ တစ်ယောက်လိုမျိုး ပြုမူနေသည်လား…။

"ဆရာ... နောက်မနေပါနဲ့ဗျာ… သေချာ စကားပြောကြရအောင်..."

စွန်းဝူခုန်းက အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ... ဝူခုန်း... မဆိုးပါလား... မင်းက ဆရာ့ရဲ့ စကားတွေကိုတောင် အခု ခိုးသုံးတတ်နေပြီပေါ့..."

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားက ကျန်းလျိုကို အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေခဲ့သည်။ ထိုအရာများက ပုံမှန်အားဖြင့် သူ စွန်းဝူခုန်းကို ပြောလေ့ရှိသည့် စကားများပင် မဟုတ်ပါလော။

"အစ်ကိုကြီးမျောက်... ဟဲဟဲဟဲ... အရင်က ဒီဘဝမှာ အချစ်ရေး ကိစ္စတွေကို ပြဿနာများလို့ ဘယ်တော့မှ မပတ်သက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... အစ်ကိုကြီးရဲ့ ပါးစပ်ကသာ ဟင့်အင်းလို့ ပြောနေပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ တော်တော်လေး ရိုးသားနေတာပဲဗျာ..."

ကျူးပါကျဲသည်လည်း စွန်းဝူခုန်းနှင့် ဇီရှားနတ်သမီးတို့ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး မျက်ခုံးများကို ပင့်ကာ ရွှတ်နောက်နောက် ဟန်ပန်ဖြင့် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"အာ... မဟုတ်ဘူးနော်... ရှင်တို့ ထင်နေသလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး..."

မျက်ခုံးတပင့်ပင့်ဖြင့် ကျူးပါကျဲ၏ နောက်ပြောင်နေသော စကားများကို ကြားသောအခါ သူမ၏ လက်သည် စွန်းဝူခုန်း၏ လက်နှင့် ရစ်နွယ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ဇီရှားနတ်သမီး သတိပြုမိသွားလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားကာ လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီးနောက် ရှက်လွန်းသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကာ ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများကိုပင် မကြည့်ရဲတော့ချေ။

ကျန်းလျိုနှင့် ကျူးပါကျဲတို့က စွန်းဝူခုန်းနှင့် ဇီရှားနတ်သမီးကို နောက်ပြောင်နေကြသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော လေဝါမိစ္ဆာမှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများပင် တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

ယခင်က သစ်ဖုနွယ်ချို ဥယျာဉ်တွင် သူသည် ဇီရှားနတ်သမီးကို အင်အားသုံးကာ အတင်းအကျပ် ပြန်ပေးဆွဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟာပညာရှိကြီးနှင့်အတူ မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ခရီးသွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခံစားချက်များက ဤမျှလောက်အထိ နွေးထွေးလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဇီရှားနတ်သမီးကသာ ရန်ငြိုးထားပြီး နားဝမှာ ချွဲနွဲ့ကာ ကပ်တိုင်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ့အတွက် ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်နိုင်ပေသည်။

"ကဲ ကဲ... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်... ဝူခုန်း... မင်း ငရုတ်သီးကို ရှာတွေ့ခဲ့လား..."

ဇီရှားနတ်သမီး ရှက်သွေးဖြာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုသည် ကျူးပါကျဲကို နှုတ်ပိတ်ရန် ဝင်ပြောလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို အဓိကအကြောင်းအရာဆီသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်လေသည်။

ကျူးပါကျဲနှင့် အခြားသူများသည် ငရုတ်သီးအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လွင်လာကြပြီး စွန်းဝူခုန်းကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြလေတော့သည်။

***