အခန်း ၂၉၂

အပိုင်း(၂၉၂)

ယခုအခါတွင် ငရုတ်သီးများသည် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ စွန်းဝူခုန်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အဝတ်အိတ်ငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ မျောက်လက်ဝါးဖြင့် အိတ်ထဲသို့ နှိုက်ကာ နီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ် တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ဆရာ... ဒါတွေက ဆရာရှာနေတဲ့ ငရုတ်သီးတွေ ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်တော် သေချာမသိဘူးနော်..."

"ဒါတွေက တကယ်ပဲ သေးငယ်ပြီး နွားချိုပုံစံမျိုး ရှိတယ်.. ပြီးတော့ နီရဲနေတာပဲ..."

စွန်းဝူခုန်း၏ လက်ထဲရှိ နီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ် တစ်ဆုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့မှာ ဆရာဖြစ်သူ ပြောပြထားသည့် ပုံစံနှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေသည်ဟု တွေးမိသဖြင့် ကျူးပါကျဲနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားကြလေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ ဆရာ... ဒါတွေက ဆရာရှာနေတဲ့ ငရုတ်သီးတွေ ဟုတ်ရဲ့လား..."

ကျူးပါကျဲ အပါအဝင် အားလုံး၏ အကြည့်များသည် စွန်းဝူခုန်း၏ မျောက်လက်ဝါးထဲရှိ ငရုတ်သီးများထံသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့ကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံးသည် ကျန်းလျိုထံသို့ မျှော်လင့်တကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ဆုံးဖြတ်ရန်မှာ ကျန်းလျို၏ အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။

"ဆရာ... ဆရာပြောသလို ဒီငရုတ်သီးတွေက တကယ် အရသာရှိမရှိ ဝက်အဘိုးကြီး ငါ စမ်းကြည့်လိုက်မယ်လေ..."

အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကျူးပါကျဲသည် ပျင်းရိသော်လည်း အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် စွန်းဝူခုန်းထက် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်လေ့ရှိပေသည်။ ကျန်းလျို စကားပြောမည့်အချိန်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူသည် စွန်းဝူခုန်း၏ လက်ထဲမှ နီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ် အချို့ကို အလျင်စလို ဆွဲယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

ကျူးပါကျဲ၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ရင်း စွန်းဝူခုန်း၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းက ပြုံးစိစိ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကျူးပါကျဲ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်ရန် သူသည် တမင်သက်သက်ပင် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်လေသည်။

"ပါကျဲ... နေဦးလေ..."

ကျန်းလျိုက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ ဤငရုတ်သီးများသည် မည်မျှ အရသာရှိကြောင်းကို သူ အမြဲတမ်း အလေးထား ပြောဆိုခဲ့သည် မှန်သော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းတို့မှာ အလွန် အရေးကြီးသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ စားသုံးရန် မဟုတ်ပေ။ မည်သူကများ ထိုကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ကြီး စားကြမည်နည်း။

ကျန်းလျို၏ အော်ဟစ်သံသည် မြန်ဆန်သော်လည်း ကျူးပါကျဲ၏ လှုပ်ရှားမှုလောက်တော့ မမြန်ဆန်ခဲ့ပေ။ ကျူးပါကျဲသည် နီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ်များကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းလျိုသည် ကျူးပါကျဲ၏ ပါးစပ်ထဲမှ နီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ်များကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ထွေးထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျူးပါကျဲသည် သူ၏ ရှည်လျားသော ဝက်လျှာကြီးကို အပြင်သို့ထုတ်ကာ ပူစပ်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... နောင်တော်ကြီး မှားနေပြီ… ဒါ ဆရာရှာနေတဲ့ ငရုတ်သီး မဟုတ်ဘူး… ဒါ ဆရာပြောတဲ့ အရသာရှိလှတဲ့ အရာကြီး မဟုတ်ဘူးဗျာ..."

"ဟားဟားဟား... ပါကျဲ... မလောပါနဲ့လို့ ငါ ပြောသားပဲ... မျောက်ဘိုးဘိုး ငါလည်း စောစောက စမ်းစားကြည့်ပြီး မင်းလိုပဲ ဖြစ်သွားတာ... ဟားဟားဟား..."

ကျူးပါကျဲ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး အသံထွက်အောင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ယခင်က ထိုပူစပ်မှုကို ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ ကျူးပါကျဲ၏ တုံ့ပြန်မှုက မည်သို့ရှိမည်ကို တမင်သက်သက် စောင့်ကြည့်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီမျောက်စုတ်... ဒီလိုမှန်းသိရက်နဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကို မတားတာလဲဗျာ... အား..."

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးပါကျဲသည် ဒေါသတကြီး ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ပူစပ်မှုက စကားများများ ပြောနိုင်ရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။ စကားတစ်ဝက်ခန့်သာ ပြောပြီးနောက် သူသည် လျှာကို အပြင်ထုတ်လျက် ပူစပ်မှုကြောင့် ဆက်လက် အော်ဟစ်နေရလေသည်။

"ပါကျဲ... ဝူခုန်း ယူလာတာတွေက တကယ်ပဲ ငရုတ်သီးတွေပါ… ပြီးတော့ ငါပြောခဲ့တဲ့ အရည်အသွေးမြင့် အမျိုးအစားတွေပဲ..."

ကျူးပါကျဲ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် စွန်းဝူခုန်း၏ လက်ထဲမှ နီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ် တစ်လုံးကို ယူ၍ မြှောက်ကိုင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ဆရာ... ဒါ တကယ်ပဲ ဆရာပြောခဲ့တဲ့ ငရုတ်သီးလား... ဒီငရုတ်သီးတွေက အရမ်း အရသာရှိတယ်လို့ ဆရာ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီမျောက်ဆိုးကြီးလိုပဲ ဆရာကရော ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားလိုက်တာများလား... ဒီဝက်အိုကြီးက ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့သူပါဗျာ… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို လှည့်စားရက်ရတာလဲ..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးပါကျဲသည် လုံးဝ မတရား အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟင်းချက်တဲ့အခါ အမြဲတမ်း ဆားထည့်ဖို့ လိုတယ်လို့ မင်းပဲ ပြောတာလေ… ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကများ ဆားတွေကို ပါးစပ်ထဲ တိုက်ရိုက်ကြီး လက်နဲ့ကော်ပြီး ပစ်ထည့်စားလို့လဲကွ..."

ကျူးပါကျဲ၏ နာကြည်းနေသော လေသံကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

‘ရိုးသားဖြောင့်မတ်တယ် ဟုတ်လား… တကယ် နောက်နေတာ မဟုတ်လား… သူက တခြားသူတွေကို လှည့်စားနိုင်ပေမယ့်… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော တကယ် လှည့်စားနိုင်လို့လား…’

‘ငါတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် စတွေ့တုန်းက လူသားစားချင်လို့ ခုန်ထွက်လာခဲ့တာ သူပဲ မဟုတ်ဘူးလား…’

ထို့ပြင် သူသည် ယခင်က ကွမ်းယင် ဗောဓိသတ်၏ နှုတ်ခမ်းကိုပင် နမ်းခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော…။

ထိုသို့သော အတိတ်မျိုး ရှိနေပါလျက်နှင့် သူက သူ့ကိုယ်သူ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူဟု ခေါ်ဆိုရန် အမှန်တကယ် အရည်အချင်း ပြည့်မီပါသေးသလော…။

"အာ... ဆရာပြောတာ သဘာဝကျတယ်ဗျ..."

ကျန်းလျို စိတ်ထဲမှ မည်သို့ပင် ရေရွတ်နေစေကာမူ သူက ဆားကို ဥပမာပေး၍ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ငရုတ်သီးစိမ်းကို စားခဲ့မိသော သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျန်းလျိုသည် နီရဲနေသော ငရုတ်သီး တစ်လုံးကို ယူကာ ညင်သာစွာ ကိုက်ဖဲ့လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ပူစပ်မှုကြီး ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤအရာက ကျန်းလျိုကို ထိတ်လန့်သွားစေမည့်အစား အမှန်တကယ်ပင် ကျေနပ်သွားစေခဲ့သည်။ ငရုတ်သီးမှာ အလွန်တရာ ပူစပ်လွန်းပါပေသည်။ ဤမျှ ပူစပ်သောအရာကို တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးခဲ့သော ကျူးပါကျဲ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ရကြောင်းကို ရှင်းပြနေပေသည်။

"ဆရာ... အရသာက ဘယ်လိုနေလဲ..."

ကျန်းလျိုသည် မည်သည့် အဆင်မပြေမှုမျှ မပြဘဲ ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးပါကျဲသည် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် လေးစားသွားကာ ကျန်းလျို၏ အဖြေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

"အင်း... မဆိုးပါဘူး... ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်..."

ကျန်းလျိုက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာစားကြမလဲ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက ဆရာ ဟင်းပွဲတွေ အများကြီးအကြောင်း ပြောပြထားတယ်နော်..."

ကျန်းလျို၏ သဘောကျမှုကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျူးပါကျဲ၏ မျက်လုံးများမှာ များစွာ အရောင်လင်းလက်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ကျူးပါကျဲ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ရှားဝူကျင်း၊ စွန်းဝူခုန်း၊ နဂါးမြင်းဖြူနှင့် လေဝါမိစ္ဆာတို့ပင်လျှင် ကျန်းလျို ဘာပြောမည်ကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေကြလေသည်။

"ဒီနေ့ လူလည်း များနေတော့... သေချာတာပေါ့... ငါတို့ ဟော့ပေါ့စားကြမှာပေါ့... အားလုံး စုဝေးပြီး ဟော့ပေါ့ကို အတူတူ စားကြတာက အကောင်းဆုံးပဲလေ..."

အားလုံး၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုက ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုမျောက်... ငါ သစ်ဖုနွယ်ချို ဥယျာဉ်ကနေ ထွက်လာတာ တော်တော်လေး ကြာနေပြီဆိုတော့ အခု ပြန်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ... နင်တို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး..."

ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများ အတူတကွ စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြကြောင်း ကြားသောအခါ ဇီရှားနတ်သမီးသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် လူအများအပြား ရှိနေပြီး စွန်းဝူခုန်း တစ်ဦးတည်းကိုသာ သိကျွမ်းသည့်အပြင် လေဝါမိစ္ဆာနှင့်လည်း ပြဿနာ အနည်းငယ် ရှိထားရာ ဆက်နေရန်မှာ အဆင်မပြေဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် စွန်းဝူခုန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အို... မင်း သွားတော့မလို့လား... ကောင်းပြီလေ ဒါဆိုလည်း..."

အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းလွန်းသော စွန်းဝူခုန်းသည် ဇီရှား ထွက်သွားချင်ကြောင်း ကြားသောအခါ သူမကို ဆက်နေရန် တားဆီးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ဇီရှားနတ်သမီး... ဒီငရုတ်သီးတွေကို ရှာတဲ့နေရာမှာ မင်းလည်း ပါဝင်ကူညီပေးခဲ့တာဆိုတော့… ငါတို့လည်း အခု စားတော့မှာမို့လို့... မင်းလည်း ဆက်နေပြီး အတူတူ ဝင်စားသွားပါလား..."

စွန်းဝူခုန်းက ဤမျှ တုံးတိတိ ပြန်ဖြေလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူ့ကို တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး ဖြစ်သွားစေမည့် စွန်းဝူခုန်း၏ နားလည်မှု ကင်းမဲ့လွန်းသော တုံးအမှုကို ပြစ်တင်ဝေဖန်လိုက်မိသည်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ဆရာဖြစ်သူအနေဖြင့် ကျန်းလျိုသည် သူ၏ ကိုယ်စား အနည်းငယ် ဖာထေးပေးရမည်ဟု ခံစားလိုက်ရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"မလိုပါဘူး ဆရာတော်... ကျွန်မက..."

အတူတကွ စားသောက်ရန် ကျန်းလျို၏ ဖိတ်ကြားမှုကို ကြားသောအခါ ဇီရှားနတ်သမီးသည် မိမိကိုယ်ကို မထိုက်တန်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထို့ပြင် သူမသည် နီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ်လေးများအတွက် လမ်းညွှန်ပေးရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်း ထိုအရာများအား ခူးယူလာခဲ့သူမှာ မျောက်သာ ဖြစ်ပေရာ သူမသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရန် သေချာပေါက် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ဇီရှားနတ်သမီး စကားပြော၍ မပြီးသေးမီမှာပင် ကျန်းလျိုက ဝင်ဖြတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ စားလို့ပြီးရင် ဝူခုန်းကို မင်းဆီ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်..."

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့... ကျွန်မ ငြင်းလိုက်ရင် မကောင်းပါဘူး..."

ဇီရှားနတ်သမီးသည် ကနဦးက ငြင်းဆိုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းလျိုက စွန်းဝူခုန်းကို လိုက်ပို့ခိုင်းမည်ဟု ပြောသော အခါ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီး သူမကိုယ်သူမပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

"ဆရာ... ဘာလို့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြန်လိုက်ပို့ရမှာလဲ... သူ လမ်းပျောက်သွားမှာကို ဆရာ စိုးရိမ်နေလို့လား..."

ဤအစီအစဉ်ကို နားမလည်နိုင်သော စွန်းဝူခုန်းသည် ကျန်းလျိုကို မေးလိုက်လေသည်။

"စကားမပြောနဲ့... မင်းကို အနေတယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ဘူး..."

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားကြောင့် ကျန်းလျို၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မှောင်မိုက်သွားပြီး စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ တကယ်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေသော အသင်းဖော်တစ်ဦး ရှိနေသည်နှင့် တူလှပေသည်။ တုံးအလုမတတ် ပွင့်လင်းလွန်းသော သူ၏ အပြုအမူနှင့်ဆိုလျှင် ဇီရှားသည် သူ့ကို ချစ်ကြိုက်လာနိုင်ပါမည်လောဟု ကျန်းလျို တကယ်ပင် စဉ်းစားမိလေသည်။

‘အာ... မျောက်စုတ်က ဒီလိုမျိုး ပြုမူနေတာတောင် ဒီလောက်လှတဲ့ နတ်သမီးလေးက သူ့ကို သဘောကျနေတယ်ပေါ့... ဘာလို့ ဝက်အိုကြီး ငါ့မှာကျတော့ ကျူးကျူးလေးပဲ ရှိနေရတာလဲ...’

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ကျူးပါကျဲပင်လျှင် စွန်းဝူခုန်းကို ကြည့်ကာ မမျှတသလို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နားမလည်လို့ပါ... ဒီကိစ္စကို ဆရာက ရှင်းပြပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းလျို အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းမှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

"စဉ်းစားကြည့်လေ... ဇီရှားကို လေဝါမိစ္ဆာက ခေါ်လာခဲ့တာ... သူ့ကို ဒီအတိုင်း ပြန်လွှတ်လိုက်ရင် တခြားသူတွေက သူ မိစ္ဆာနဲ့ ပူးပေါင်းသွားပြီလို့ သံသယဝင်နိုင်တယ်... သူတို့က သူ့ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ မင်းကသာ လိုက်ပို့ပေးမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ဘယ်သူက သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးရဲမှာလဲ..."

ကျန်းလျိုက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"သြော်... အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ်... ဆရာက အမြဲတမ်း အရာရာကို သေချာ စဉ်းစားပေးတာပဲနော်..."

စွန်းဝူခုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

‘ဒါကို... မင်းက တကယ် ယုံသွားတာလား...’

စွန်းဝူခုန်း သဘောပေါက်သွားပုံကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျို၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

ဤသည်မှာ အရည်အချင်းမရှိသော အသင်းဖော်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းထက် ပိုဆိုးနေပြီး ရွှံ့နွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နံရံကို ထောက်မရန် ကြိုးစားနေသည်နှင့် ပိုမတူနေဘူးလော။

***