အခန်း ၂၉၃

အပိုင်း(၂၉၃)

အမှန်စင်စစ် စပိုက်စီ ဟော့ပေါ့သည် ယခင်ဟော့ပေါ့များနှင့် သိပ်မကွာခြားလှဘဲ အဓိက ကွာခြားချက်မှာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အဖြစ် ငရုတ်သီးကို ပေါင်းထည့်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဇီရှားနတ်သမီးနှင့် လေဝါမိစ္ဆာတို့ပါ အဖွဲ့ထဲသို့ တိုးလာသောကြောင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပို၍ပင် ပေါများစွာ ပြင်ဆင်ထားလေသည်။

သေချာသည်မှာ အိုးကတော့ ယခင်အိုးအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး အပြောင်းအလဲ မရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဟော့ပေါ့စားခြင်း၏ အထူးခြားဆုံးသောအချက်မှာ လူမည်မျှပင် ရှိနေစေကာမူ အားလုံးက အိုးတစ်လုံးတည်းကို ဝိုင်းထိုင်၍ စားသောက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ပြင် လူပိုများလေလေ ပို၍ ပျော်စရာကောင်းလေလေ ပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် ငရုတ်သီးငယ် အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ခြောက်သွေ့သွားသည်အထိ ကင်လိုက်ပြီး အမှုန့်ကြိတ်လိုက်လေသည်။ ပူစပ်မှုကို တိုးလာစေရန် ၎င်းတို့အနက် အချို့ကို အိုးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဖြူးထည့်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ငရုတ်သီးမှုန့်များကိုမူ နောက်နောင် အကင်များ ကင်ရာတွင် အသုံးပြုရန် သိမ်းဆည်းထားလိုက်လေသည်။

ထို့ပြင် သူသည် နီရဲနေသော ငရုတ်သီးငယ် ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကိုလည်း အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ အပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေပြီး အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ စပိုက်စီ ဟော့ပေါ့ဆိုမှတော့ အထဲတွင် ငရုတ်သီးအချို့ ပေါလောပေါ်နေဖို့ တကယ် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အမြင်အာရုံပိုင်းဆိုင်ရာ အရသာတစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

သေချာသည်မှာ ၎င်းသည် စပိုက်စီ ဟော့ပေါ့ဖြစ်သောကြောင့် ပူစပ်မှု ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကရော မည်ကဲ့သို့ ကင်းမဲ့နေလို့ ရမည်နည်း။

သူသည် ကြော်ပြီးသား နှမ်းအချို့ကို ဖြူးထည့်လိုက်လေသည်။

အရိုးများကို ပြုတ်၍ ပြုလုပ်ထားသော ဟင်းရည်သည် အရသာပြည့်ဝနေပြီး နှမ်း၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့၊ ငရုတ်သီး၏ ပူစပ်မှုတို့နှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ဟင်းရည် ပွက်ပွက်ဆူလာသည်နှင့်အမျှ လေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

ထူးခြားသော ရနံ့ကြောင့် ကျူးပါကျဲ၏ နှာခေါင်းမှာ ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားနေလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟင်းရည်အိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လင်းလက်နေပြီး သတိမထားမိဘဲ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို လျှာဖြင့် သပ်နေမိလေသည်။

"ဟဲဟဲဟဲ... ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ စစားလို့ရပြီလဲ... ဒီဝက်အိုကြီး ဆက်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး... ကျွန်တော့်ကို ဟင်းရည်လေး အရင် တစ်ငုံလောက် သောက်ခွင့်ပြုပါလား..."

မိန်းမများကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် ကျူးပါကျဲ အလေးအနက် အထားဆုံးအရာမှာ အစားအသောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။ လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာသော အလွန်မွှေးပျံ့သည့် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ ကျူးပါကျဲ၏ စိတ်မရှည်သော အသံက သူ၏ အလောတကြီး ဖြစ်နေမှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။

"အရူးကောင်... အော်မနေနဲ့ တကယ်တမ်း စစားရမယ်ဆိုရင် မင်းက မျောက်ဘိုးဘိုး ငါ့ကို သေချာပေါက် အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးကွ..."

ကျူးပါကျဲ၏ စကားကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းပင်လျှင် သွေးဆောင်ခံလိုက်ရကာ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

အိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူတို့၏ ခံတွင်းမြိန်မှုများ ဆက်တိုက် မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားနေကြရသည်။

ဆရာပြောတာ မှန်ပေသည်။ ဤစပိုက်စီ ဟော့ပေါ့သည် အမှန်တကယ်ပင် ယခင်က သူတို့စားခဲ့ဖူးသော အခြားဟော့ပေါ့များအားလုံးနှင့် ကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။

ယခင်က သူတို့ ဟော့ပေါ့ အကြိမ်အနည်းငယ် စားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ရနံ့မှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အဖြစ် ငရုတ်သီးကို ပေါင်းထည့်လိုက်ခြင်းက ဟော့ပေါ့တစ်ခုလုံးကို အသက်ဝင်သွားစေသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားကြောင့် ကျူးပါကျဲသည် သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူ ဝန်မခံချင်သော်လည်း တကယ်တမ်း ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ကို လုသောက်ရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်လာပါက သူသည် မျောက်ကို တကယ် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကျူးပါကျဲ ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။

ခွန်အားကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် ဝက်တစ်ကောင်က မျောက်တစ်ကောင်၏ သွက်လက်မှုကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ သိပ်မလွယ်ကူလှချေ။

"မင်းတို့ကောင်တွေ... အခြေအနေကို သေချာမသိတဲ့သူသာဆိုရင် ငါက မင်းတို့ကို နှိပ်စက်နေတယ်လို့တောင် ထင်သွားဦးမယ်..."

စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့၏ အတွေးများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် ဟင်းရည် ပွက်ပွက်ဆူလာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းလျိုသည် အသား၊ မှို၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အစရှိသည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အိုးထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ထည့်လိုက်လေသည်။

"လာကြ... အားလုံးပဲ နေရာယူကြတော့..."

ကျန်းလျိုက ဇီရှားနတ်သမီး၊ လေဝါမိစ္ဆာနှင့် အနီးရှိ အခြားသူများကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော နဂါးမြင်းဖြူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ပိုင်... မင်းက ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... လာပြီး အတူတူ ဝင်စားလေ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ နဂါးမြင်းဖြူသည် လူယောင်ဖန်ဆင်းလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတစ်လုံးရှာကာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

နဂါးမြင်းဖြူဖြစ်သောကြောင့် အားလုံးကို သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးခြင်းမှာ သူ၏ ပုံမှန်တာဝန်တစ်ခုဖြစ်ပေရာ ယေဘုယျအားဖြင့် အခြေခံမျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည့် မြင်းပုံစံဖြင့်သာ သူ နေလေ့ရှိပေသည်။

နဂါးမြင်းဖြူသည် ကျန်းလျို၏ ခွင့်ပြုချက် မရှိပါက ယေဘုယျအားဖြင့် လူယောင်ဖန်ဆင်းလေ့ မရှိပေ။

"အေး... ဒါမျိုးမှ ပီပြင်တာပေါ့ ဒါမှ ပျော်ဖို့ကောင်းသွားတာ...."

ဝိုင်းထိုင်နေကြသော စွန်းဝူခုန်း၊ ကျူးပါကျဲ၊ ရှားဝူကျင်း၊ နဂါးမြင်းဖြူ၊ လေဝါမိစ္ဆာ၊ ဇီရှားနတ်သမီးနှင့် သူကိုယ်တိုင်အပါအဝင် လူခုနစ်ယောက် ဟော့ပေါ့အိုးကို ဝိုင်းရံထားကြသည်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

"ရော့... ပါကျဲ..."

အရက်မပါဘဲ ဟော့ပေါ့စားလို့ ဘယ်ဖြစ်မည်နည်း။ ကျန်းလျိုသည် သူ၏ သိုလှောင် နေရာလွတ်ထဲမှ အရည်အသွေးမြင့် စပျစ်ဝိုင် နှစ်အိုးကို ထုတ်ယူကာ ကျူးပါကျဲအား ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ..."

ကျူးပါကျဲသည် သူ၏ ရှေ့တွင် အရည်အသွေးမြင့် စပျစ်ဝိုင်အိုး နှစ်အိုး ချပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာသွားပြီး တစ်အိုးကို ဆွဲယူကာ သူ့ဘာသာ ငဲ့သောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ရင်း ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ဆရာက သူ့ကို အချစ်ဆုံးဖြစ်သည်။ စပျစ်ဝိုင်ထုတ်ကာ သူ့ကို အရင်ဆုံး ပေးသောက်သည် မဟုတ်ပါလော။

"မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ..."

ကျူးပါကျဲ သူ့ဘာသာ ငဲ့သောက်ရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို တစ်ချက်ခေါက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို အေးသွားအောင် မှုတ်ခိုင်းတာဟ... ဟော့ပေါ့စားရင် အေးစက်နေတဲ့ စပျစ်ဝိုင်ကို သောက်မှ တကယ့် အရသာစစ်စစ်ကို ခံစားရမှာပေါ့..."

"အာ... ကျွန်တော်က နားလည်မှုလွဲသွားလို့ပါဗျာ..."

သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ကျူးပါကျဲက ရှက်ရမ်းရမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်းပင် သူသည် စပျစ်ဝိုင်အိုး နှစ်အိုးကို မှုတ်လိုက်ရာ များမကြာမီမှာပင် အိုးများပေါ်၌ ရေခဲလွှာပါးပါးလေး တစ်လွှာ စုဖွဲ့လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်တွင် နှစ်လတာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာအောင် ခရီးသွားလာခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ ဇွန်လသို့ပင် ရောက်လုနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ နွေရာသီ၏ အပူပြင်းဆုံး အချိန်မဟုတ်သော်လည်း ရာသီဥတုမှာ အတော်လေး ပူနွေးနေပေသည်။ ဟော့ပေါ့စားလျှင် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ပူအိုက်လာနိုင်သောကြောင့် အေးစက်စင် စပျစ်ဝိုင် အနည်းငယ် ရှိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ဝါး... တော်တော် စပ်တာပဲ..."

အမြဲတမ်း သွက်လက်ဖျတ်လတ်ဆုံးဖြစ်သော စွန်းဝူခုန်းသည် သူ၏တူဖြင့် အသားတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ အလွန်အမင်း ပူစပ်ပြီး အရသာရှိလှသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ယခင်က ဤမျှ ပူစပ်လွန်းသောအရာကို တစ်ခါမျှ မစားဖူးခဲ့သောကြောင့် ထိုပူစပ်မှုက စွန်းဝူခုန်းကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်သွားစေခဲ့သော်လည်း သူသည် ပြန်လည် ထွေးထုတ်ပစ်ရန်ကိုမူ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

အကြိမ်အနည်းငယ် ဝါးပြီး မြိုချလိုက်ပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းသည် ခံနိုင်ရည်မရှိလောက်အောင် ပူစပ်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အလွန်အမင်း အရသာရှိနေကြောင်းကိုလည်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

"အင်း... အရမ်း စပ်တယ် အရမ်းလည်း ကောင်းတယ်..."

ကျူးပါကျဲသည်လည်း အားရပါးရ စားသောက်ရင်း ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်နေလေသည်။ ဤစပိုက်စီ ဟော့ပေါ့သည် သူတို့အားလုံး အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မေ့ဖျောက်၍မရနိုင်သော အတွေ့အကြုံတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

သည်းခံနိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် ပူစပ်နေသော်လည်း အထဲတွင် မှော်အစွမ်းတစ်ခုခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ မည်မျှ စွဲလမ်းစရာကောင်းကြောင်းကို သူတို့ မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရလေသည်။

စွန်းဝူခုန်းနှင့် အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကျန်းလျိုသည် ၎င်း၏အရသာမှာ အနေတော်ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရလေသည်။ သူသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အေးစက်နေသော စပါးစပျစ်ဝိုင်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ပူစပ်သော ဟော့ပေါ့တစ်လုတ်ကို စားလိုက်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဇိမ်ခံဘဝက ကျန်းလျို၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကျသွားစေခဲ့၏။ ဤသည်မှာ အဆုံးစွန်သော စည်းစိမ်ခံစားမှုပင် ဖြစ်တော့သည်။

***