အခန်း ၂၉၄

အပိုင်း(၂၉၄)

ကျန်းလျို၏ အမြင်တွင် ဤစပိုက်စီ ဟော့ပေါ့၌ အနည်းငယ်သော ချို့ယွင်းချက်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။ ဟင်းရည်၏ အရောင်ပင်။ ၎င်းသည် အရိုးများကို ပြုတ်၍ ပြုလုပ်ထားသော အရောင်ဖြစ်သောကြောင့် နို့နှစ်ရောင်ဖြစ်နေပေသည်။

ထိုအထဲသို့ ငရုတ်ဆီလောင်းထည့်လိုက်ပါက ဟင်းရည်မှာ မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှသာ အရောင်အဆင်း၊ ရနံ့၊ အရသာနှင့် ပြင်ဆင်မှုတို့၏ ပြီးပြည့်စုံသော ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

"အားရင် ထောပတ်အနီရောင် ဟင်းရည် ချက်ဖို့အတွက် ပဲငပိဆော့စ် နည်းနည်း လုပ်ရဦးမယ်နဲ့ တူတယ်..."

အနည်းငယ် အရောင်ဖျော့နေသော ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုက တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ..."

ပူစပ်မှုကို အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ရသော စွန်းဝူခုန်းနှင့် အခြားသူများသည် ကျန်းလျို တည်ငြိမ်စွာ စားသောက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အခြားအရာများကိုပင် တွေးတောနေသေးသဖြင့် သူ့ကို အလွန်တရာ လေးစားအားကျသွားကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤစပိုက်စီ ဟော့ပေါ့ စားသောက်ပွဲသည် အလွန် ကျေနပ်စရာကောင်းလှသဖြင့် ဇီရှားနတ်သမီးပင်လျှင် ချွေးများ ထွက်လာသည်အထိ ခံစားခဲ့ရပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရှိနေသော ဟင်းရည်တစ်ဝက်ကို ကျူးပါကျဲက အကုန်အစင် သောက်လိုက်လေသည်။ အားလုံးမှာ ဗိုက်တင်းသွားကြပြီး မြက်ခင်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ အနားယူကြရင်း ဤထက် ပို၍ ကောင်းမွန်သော ဘဝမရှိနိုင်တော့ဟု ခံစားနေကြရသည်။

ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက် ကျန်းလျိုက သူ၏ ဘေးရှိ လေဝါမိစ္ဆာနှင့် ဇီရှားနတ်သမီးတို့ကို မေးလိုက်သည်။

"ပထမဆုံးအကြိမ် စပိုက်စီ ဟော့ပေါ့ စားရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ..."

"အရမ်း အရသာရှိပါတယ် ဆရာတော်... ဆရာတော်က ဘုံတိုင်းမှာ တကယ့်ကို အစားအသောက် အရှင်သခင်ကြီးပါပဲ... ဒါကို တစ်ခါ စားဖူးပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဗျာ..."

ကျန်းလျို၏ အမေးကို ကြားသောအခါ လေဝါမိစ္ဆာက လက်မထောင်ကာ ကျန်းလျိုကို ချီးမွမ်းလိုက်လေသည်။

စပိုက်စီ ဟော့ပေါ့သည် သူ့ကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

"တကယ်ကို အရသာရှိပါတယ် ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ စပ်လွန်းတယ်... အပေါ့အရသာလေး ပါရင်တော့ ပိုပြီး ကောင်းသွားမှာပဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဇီရှားနတ်သမီးသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမ၏ အမြင်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲဟဲ... ငါတို့ အရင်က အပေါ့အရသာ ဟော့ပေါ့တွေကို အကြိမ်နည်းနည်း စားဖူးပါတယ်… ဒါပေမဲ့ မျောက်ဘိုးဘိုး ငါ့အမြင်တော့ အဲဒါတွေက ဒီအစပ်လောက် စားရတာ အားမရပါဘူး..."

ဇီရှားနတ်သမီး၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်လည် ချေပလိုက်လေသည်။

"အင်း... အစပ်နဲ့အပေါ့ တွဲထားတဲ့ ဟော့ပေါ့အိုးမျိုး လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာရမယ့်ပုံပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတွေမှာက မတူညီတဲ့ အကြိုက်တွေ ရှိကြတာပဲလေ... တချို့က အစပ်ကြိုက်ကြတယ်… တချို့ကတော့ အပေါ့ကို ပိုနှစ်သက်ကြတယ်..."

ဇီရှားနတ်သမီး၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက ပြောလိုက်လေသည်။

"အစပ်အပေါ့ ဟော့ပေါ့အိုး... အဲဒါက ဘာကြီးလဲ..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကျူးပါကျဲက မေးလိုက်လေသည်။

နာမည်လေး ကြားရုံနှင့်ပင် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာနေပေသည်။ အခြားအိုး အမျိုးအစားများ ရှိနေသေးသည်လော။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါက ဟော့ပေါ့စားဖို့ သီးသန့်ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ အိုးတစ်မျိုးပဲ..."

ကျန်းလျိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟော့ပေါ့စားဖို့ သီးသန့်အိုး ဟုတ်လား... ပုံစံက ဘယ်လိုမျိုးလဲဗျ... ကျွန်တော် အရမ်း သိချင်နေပြီ..."

ဟော့ပေါ့အတွက် အထူးသီးသန့်အိုးများ ရှိကြောင်း ကြားသောအခါ ကျူးပါကျဲနှင့် အခြားသူများက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးမြန်းကြလေသည်။

"ကဲ ကဲ... အချိန်လည်း လင့်နေပြီ... ဝူခုန်း... မင်း ဇီရှားနတ်သမီးကို အမြန် ပြန်လိုက်ပို့လိုက်တော့..."

ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ များများစားစား ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ကျန်းလျိုသည် စွန်းဝူခုန်းထံသို့ လှည့်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ ဆရာ..."

ကျန်းလျို၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ဇီရှားကို ခေါ်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

"ဇီရှားနတ်သမီး... ငါ အစပ်အပေါ့ ဟော့ပေါ့အိုး လုပ်တဲ့အခါ… မင်းကို ဟော့ပေါ့လာစားဖို့ ထပ်ပြီး ဖိတ်ခေါ်ပါ့မယ်... မင်း သေချာပေါက် သဘောကျစေရမယ်လို့ အာမခံတယ်..."

စွန်းဝူခုန်းသည် ဇီရှားကို ဆွဲခေါ်သွားစဉ် ကျန်းလျိုသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ စွန်းဝူခုန်းသည် ထိုမျှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လွန်းသော အခြေအနေဖြစ်နေပြီး နောက်ဆက်တွဲ ဖိတ်ခေါ်မှုဟူသော သဘောတရားကို နားမလည်သောကြောင့် ဆရာဖြစ်သူအနေဖြင့် သူ၏ကိုယ်စား လုပ်ဆောင်ပေးရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်... ဧည့်ခံကျွေးမွေးတဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟော့ပေါ့မှာ အလွန် အရသာရှိကြောင်း ခံစားခဲ့ရသော ဇီရှားသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ဇီရှားသည် စွန်းဝူခုန်း၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ခုန်တက်လိုက်ကာ သူတို့သည် တိမ်စီး နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်ဘက် ကောင်းကင်တံခါးဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားကြလေသည်။

"တကယ်ပါပဲ..."

စွန်းဝူခုန်း၏ ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုသည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။

ဇီရှားနတ်သမီးကို ပြန်ပို့ရာတွင် သူသည် တကယ်ကို အလောတကြီး ပို့ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူမနှင့် နှစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြုန်းနိုင်ရန် လမ်းပေါ်တွင်ပင် အချိန်ဆွဲခြင်းမျိုး အလျှင်းမရှိခဲ့ပေ။

...

တောင်ဘက် ကောင်းကင်တံခါးအနီးတွင်...

မုကျားသည် လေးတိလေးကန် ခြေလှမ်းများဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း မုကျားသည် ကွမ်းယင် ဗောဓိသတ်၏ နောက်သို့လိုက်ကာ သူမ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်၌ ကျင့်ကြံအားထုတ်နေခဲ့ပြီး အားလပ်ချိန်ရတိုင်း မိသားစုနှင့် အတူတကွ အချိန်ဖြုန်းရန်အတွက် ဖခင်နှင့် ညီတော်တို့အား တွေ့ဆုံရန် ကောင်းကင်ဘုံသို့ လာရောက်လေ့ရှိပေသည်။

ဤသို့ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိနေချိန်များတွင် မုကျားသည် ခဏတဖြုတ် ထိုင်ပြီးသည်နှင့် ခေါင်းကိုက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရလေ့ရှိ၏။

အခြားအကြောင်းအရင်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ညီတော်က ပူပန်စရာများကို ဖန်တီးနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ တတိယမင်းသား နီကျား၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုသည် ဘုံသုံးပါးနှင့် လမ်းကြောင်းခြောက်သွယ် တစ်ခွင်လုံး၌ ပြန့်နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ညီတော်သည် ယဇ်ပလ္လင်သုံးခု ပင်လယ်စုဝေးခြင်း မဟာနတ်ဘုရားကြီး အဖြစ် ကျော်စောထင်ရှားနေသော်လည်း စိတ်နေသဘောထားကတော့ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့ကာ ထင်ရာစိုင်းတတ်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက နဂါးမင်းသား၏ အကြောများကိုပင် ဆွဲထုတ်ရဲလောက်အောင် ရဲတင်းခဲ့သည့် ညီတော်ဖြစ်သူမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို များစွာ ထိန်းချုပ်လာနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့သော အကျင့်စရိုက်မျိုးကို အပြီးတိုင် ဖျောက်ဖျက်ပစ်နိုင်ဖို့ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် ဒြပ်စင်ငါးပါးတောင်အောက်မှ ထွက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းကို ကြားရချိန်၌ နီကျားသည် ‘ထိုမျောက် ယခင်ကကဲ့သို့ အာခံရဲသည့် သတ္တိများ ကျန်ရှိနေသေးသလားဟူသည်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် တိုက်ကွက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်မံဖလှယ်ချင်သေးကြောင်း’ ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သေးသည်။ ညီတော်ဖြစ်သူ၏ စကားများကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသောအခါ မုကျားတစ်ယောက် ခေါင်းကိုက်ရောဂါ ပြန်ထလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖျောင်းဖျပြောဆိုခဲ့ရပြီးမှသာ နီကျားကို မနည်း ငြိမ်သက်သွားအောင် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးရာကနှင့် မတူတော့ပေ။ ထိုအချိန်က ထိုမျောက်သည် အသစ်စက်စက် ထွက်ပေါ်လာသည့် မျောက်မိစ္ဆာလေး တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် တိုက်ခိုက်ရာ၌ နိုင်သည်ဖြစ်စေ ရှုံးသည်ဖြစ်စေ သိပ်ပြီး အရေးမကြီးခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင် ဤမျောက်သည် အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ခရီးစဉ်၏ မဟာကပ်ဘေးကြီး၌ ပါဝင်နေသော ကံကြမ္မာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို မည်သို့လုပ်၍ အလွယ်တကူ သွားရောက် ရန်စနိုင်ပါမည်နည်း။

သူ၏ ညီတော်သည်လည်း နတ်ဘုရားခန့်အပ်ခြင်း ကပ်ဘေးကြီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူ ဖြစ်၏။ သို့ဆိုလျှင် ဤသို့သော ကပ်ဘေးကြီးများ၏ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းပုံကို သူ နားမလည်ဘဲ နေပါမည်လော။

အကယ်၍ သူသာ စွန်းဝူခုန်းနှင့် တိုက်ခိုက်မိပြီး ကပ်ဘေးတစ်ခု ကျရောက်သွားပါက သူ သေဆုံးသွားလျှင် မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။

သူ၏ ထိုက်ရိ အစစ်အမှန် နတ်အဆင့်ရှိသည့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မဆိုထားနှင့် ကနဦး နတ်ဘုရားခန့်အပ်ခြင်း တိုက်ပွဲကြီးအတွင်း၌ တာလော့ ရွှေရောင် နတ်မင်း မည်မျှပင် သေဆုံးခဲ့ရသနည်း။

များပြားလှသော နတ်အဆင့် တပည့်များစွာဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့ပြီး တစ်ချိန်က လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့သော ဟန့်တားခြင်း ဂိုဏ်းကြီးသည်ပင်လျှင် လုံးဝပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

သာမန်အချိန်များတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ရှင်းလင်းနေစေရန် သေချာစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော်လည်း ကပ်ဘေးတစ်ခုနှင့် ငြိစွန်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတတ်၏။ ထို့နောက် သာမန်အားဖြင့် မလုပ်မိမည့် အရာများစွာကို လုပ်ဆောင်မိသွားစေပြီး အဆုံးတွင်တော့ ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ကပ်ဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ရကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ ပျက်သုဉ်းပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပါ ဆုံးခန်းတိုင်သွားရတတ်ပေသည်။

မုကျားသည် ခေါင်းမာပြီး တိုက်ခိုက်လိုသော သူ့ ညီတော်၏ သဘာဝစရိုက်ကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများစွာဖြင့် စိတ်နှလုံး လေးလံစွာ တောင်ဘက် ကောင်းကင်တံခါးမှ လျှောက်ထွက်လာစဉ် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ စွန်းဝူခုန်းနှင့် နတ်သမီး ဇီရှားတို့ ပြန်လာသည်ကို ကွက်တိပင် မြင်လိုက်ရတော့၏။

သေချာပေါက်ပင် သူ၏ အကြည့်တို့သည် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော စွန်းဝူခုန်းနှင့် နတ်သမီး ဇီရှားတို့၏ လက်များဆီသို့လည်း ကျရောက်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

***