အခန်း ၁၇၁

အခန်း (၁၇၁)

နတ်ဘုရားစကားလုံးများ၏ ကြိုးမျှင်

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံတွင် ဖြစ်လေ၏။

ဤနေရာအား နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချမှတ်ထားပြီး အမြင့်ဆုံး အဆင့်ရှိ သော တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ နန်ယန်စီရင်စုမှ ထိပ်တန်း လက်မှုပညာရှင် ဆယ်ဦးကျော်တို့မှာ နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဖြင့် ရေးသားထားသော စာအုပ်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ လုံးဝ ကြောင်အမ်းကာ ခေါင်းများ တဗျင်းဗျင်း ကုတ်နေခဲ့ကြ လေသည်။

ဤပုံကြမ်းကို ဖန်းဟန် ကိုယ်တိုင် ဆွဲထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် စုမေနျန်က ဤခေတ်ကာလတွင် နားလည် နိုင်သော ကိရိယာများနှင့် သင်္ကေတများကို အသုံးပြု၍ ဘာသာပြန်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့တိုင်အောင် ပုံကြမ်းပေါ်တွင် ရေးခြစ်ထားသော လျှပ်စစ်ပတ်လမ်း၊ သံလိုက်လျှပ်စစ်ညှို့ခြင်း နှင့် မော့စ်အချက်ပြသင်္ကေတ များ ကဲ့သို့ သော အရာများက တစ်သက်လုံး လက်မှုပညာတွင်သာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ကြသော ဆရာသမားများကို လုံးဝတွေဝေ သွားစေခဲ့ပေသည်။

"သခင်ကြီး... သခင်ကြီး... ဒီ... ဒီ ကြေးနန်းကြိုးတွေ ပတ်ထားတဲ့ သံတုံးက... စံအိမ်တော်အတွင်းကနေ သခင်ကြီးပြောတဲ့ စကားတွေကို တပ်စခန်းဆီကို တကယ်ပဲ ရောက်ရှိသွားစေနိုင်တာပါလားခင်ဗျာ..."

အသက်အကြီးဆုံး ကြေးပန်းပဲဆရာက သင် ငါ့ကို နောက်နေတာလား ဟူသော မျက်နှာပေးဖြင့် အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဖြစ်နိုင်၊ မဖြစ်နိုင် ဆိုတာကို စမ်းကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့..."

ဖန်းဟန်သည် ရှင်းပြရန်ပင် ပျင်းရိနေသဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ သီအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်မှုနှင့် စုမေနျန်၏ ပါရမီပါသော လက်မှုစွမ်းရည်တို့အောက်တွင် ပထမ ဆုံးသော ရိုးရှင်းသော်လည်း စံနှုန်းမီသည့် လျှပ်စစ်သံလိုက်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ရစ်ပတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

"သေချာကြည့်ထားကြ..."

ဖန်းဟန်သည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာခဲ့သော အမှတ် (၁) ဓာတ်ခဲတစ်ခုကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူ လိုက်ပြီး ကြေးနန်းကြိုးနှစ်စကို ဓာတ်ခဲ၏ အဖိုတိုင်နှင့် အမတိုင်တို့တွင် ဆက်သွယ်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သာမန်ပုံစံသာရှိသော သံတုံးသည် အသက်ဝင်လာသည့်အလား ချက်ချင်းပင် မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ဆွဲငင် အားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အနီးရှိ သံမှိုတစ်ချောင်းကို ဖြန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ မြဲမြံစွာ ဆွဲယူသွားခဲ့ လေသည်။

အိုမင်းနေပြီဖြစ်သော ကြေးပန်းပဲဆရာ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ကြေးတူမှာလည်း ချွင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ ပါးစပ်မှာ ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်သွားနိုင် လောက်အောင်အထိ ဟသွားခဲ့ပြီး မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးအိုကြီးများထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့ပေတော့သည်။

"တစ္ဆေ... တစ္ဆေပူးနေတာ..."

"နတ်ဘုရားမှော်ပညာပဲ... ဒါဟာ နတ်ဘုရားမှော်ပညာပဲ..."

အခြားသော လက်မှုပညာရှင်များမှာလည်း အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြ လေသည်။ အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြပြီး အချို့မှာမူ သံတုံးကိုကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်နေကြ လေ၏။ သူတို့ ဖန်းဟန်ကို ကြည့်ရှုနေကြသော အကြည့်များမှာ အထက်လူကြီးတစ်ဦးကို ကြည့်ရှုသည့်ပုံစံမှ သက်ရှိအင်မော်တယ်တစ်ပါးကို ကြည့်ရှုသည့်ပုံစံသို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေသည်။

အခက်ခဲဆုံး အဆင့်မှာ ပါးလွှာပြီး ရှည်လျားကာ လုံလောက်သော ကြံ့ခိုင်မှုရှိသည့် ကြေးနန်းကြိုးကို ဆွဲထုတ်ရ ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ရှေးဟောင်း အပူပေးနည်းပညာများက ဤလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဖန်းဟန်က စနစ်ထံမှ ရယူထားသော အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းသိပ္ပံ အချက်အလက်သိုလှောင်တိုက်မှ လုပ်ငန်း စဉ် ကန့်သတ်ချက်များ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် စုမေနျန်သည် မမောမပန်းဘဲ ဆယ်ကြိမ်ထက်မက စမ်းသပ်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် အပူပေး အပူချိန်နှင့် အအေးခံခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို တိုးတက်စေခဲ့ပြီး စံနှုန်းမီသော ကြေးနန်းကြိုး ကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

စစ်သည်ရာပေါင်းများစွာ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော စမ်းသပ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှာ ဖန်းဟန် နေထိုင်ရာ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်မှ နှစ်မိုင်အကွာရှိ နဂါးအစွယ်တပ်မတော် စခန်းအထိ သွယ် တန်းထားခဲ့လေသည်။

အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ဖန်းဟန်သည် စံအိမ်တော်၏ ထောင့်တစ်နေရာရှိ ကြေးနန်းစက်ကို ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေပြီး သူ၏ ရှေ့တွင်မူ သစ်သားနှင့် သံပြားများကို အသုံးပြု၍ သူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော ရိုးရှင်းသည့် ကြေးနန်းခလုတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှစ်မိုင်အကွာရှိ နဂါးအစွယ်တပ်မတော် စခန်းတွင်မူ လူကြမ်းနှစ်ဦးဖြစ်သော နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့သည် ဆင်တူသည့် ရိုးရှင်းသော သစ်သားသေတ္တာတစ်ခုဘေးတွင် တွေဝေစွာ ရပ်နေကြလေ၏။ သေတ္တာအတွင်းတွင် လျှပ်စစ်သံလိုက်တစ်ခုနှင့် သေးငယ်သော သံပြားတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ သူတို့၏ဘေးတွင်မူ ဖန်းဟန်က သုံးရက်အတွင်း အလောတကြီး လေ့ကျင့်ပေးထားသော ကုဒ်ဖတ်သူ တစ်ဦးလည်း ရှိနေလေသည်။

"အားလုံးပဲ နားထောင်ကြ... ဒီသေတ္တာက အသံမည်လာရင် ဘယ်သူမှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မလုပ်ကြနဲ့..."

နျူအာက သူကိုယ်တိုင် အလွန်ထိတ်လန့်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ အနီးနားရှိ သိချင်စိတ်ပြင်းပြ နေကြသော စစ်သည်များကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

စံအိမ်တော်အတွင်း၌မူ ဖန်းဟန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှား မှုကြောင့် တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

သူသည် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော အလွယ်ကူဆုံး ဖန်း၏ သင်္ကေတများ ကို အသုံးပြုကာ အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်သွားမည့် ပထမဆုံးသော သတင်းစကားကို ထည့်သွင်းရန်အတွက် ခလုတ်ကို အားပြင်းစွာ နှိပ်လိုက်လေသည်။

"နျူအာ... မင်း ညစာအတွက် ဝက်သားနှပ် စားချင်သလား..."

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဖြစ်လေ၏။

နဂါးအစွယ်တပ်မတော် စခန်းတွင် အားလုံး ဝိုင်းကြည့်နေကြသော သေးငယ်သည့် သစ်သားသေတ္တာလေးထံမှ တီ... တီ... ဟူသော ပြတ်သားသည့် အသံများက သတိပေးချက်မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ကျစ်... သောက်ကျိုးနည်း..."

နျူအာမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး သေတ္တာကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မာပေါ်ကော့အား တီးတိုးပြောလိုက်လေ၏။

"အသံထွက်လာတယ်... တကယ် အသံထွက်လာတယ်..."

မာပေါ်ကော့မှာလည်း အိပ်မက်မှ လန့်နိုးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူသည် ဘာမျှမပြောသော်လည်း သူ၏ လက်များက စားပွဲအစွန်းကို အလွန်တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူရော်နေခဲ့လေသည်။

အလောတကြီး လေ့ကျင့်ပေးထားသော ကြေးနန်းရိုက်သူမှာလည်း လန့်နိုးသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် အံ့အားသင့် နေမှုကို မေ့လျော့သွားပြီး နားကိုစွင့်ကာ စက္ကူတစ်ရွက်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် ရေးခြစ်ရင်း သေချာစွာ နားထောင်နေခဲ့လေ၏။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏ လောကအမြင်များ ပျက်စီးသွားကာ သက်ရှိ အင်မော်တယ်တစ်ပါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် နျူအာကို ကြည့်ကာ တုန်ယင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး... သခင်ကြီးက မေးနေပါတယ်... ညစာကို ဝက်သားနှပ် စားချင်သလားတဲ့..."

ဒိုင်းခနဲ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

ထိုစကားလုံးများက ကောင်းကင်ဘုံမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့၏ ဦးနှောက်များ အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာလည်း လက်သီးတစ်ဆုပ် ဝင်သွား နိုင်လောက်အောင် ပြဲလန်သွားခဲ့ကာ ရေခဲရိုက်ခံထားရသည့်အလား ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ကြလေသည်။

ကြေးနန်းရိုက်သူ စကားပြောအပြီးတွင် နျူအာသည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက် ရသကဲ့သို့ သစ်သားသေတ္တာကို လက်ညှိုးထိုးကာ မာပေါ်ကော့ထံသို့ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်လေ ၏။

"မင်း... မင်း ကြားလိုက်လား... သခင်ကြီး... သခင်ကြီးက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သွားပြီ..."

သူသည် အလိုအလျောက် သေတ္တာကို ထိကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ကြေးနန်းရိုက်သူက သူ့ကို အမြန် ဖမ်းဆွဲထားလိုက်လေသည်။

"တပ်မှူး... မလုပ်ပါနဲ့... သခင်ကြီးက ဒါကို လျှပ်စစ် လို့ခေါ်ပြီး ထိလိုက်ရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ခံစားရမယ်လို့ ပြောထားပါတယ်..."

နျူအာမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏လက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးစားမှု နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောနှောနေလျက် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေမိလေ၏။

အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် မာပေါ်ကော့သည် သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ သူ၏ စိတ်များက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး သူကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ် လိုက်လေ၏။

"အခုလိုဆိုရင်... ကျင်းပေမြို့စားကြီးဆီက ခွေးကောင်တွေက ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်တိုက်နိုင်တော့မှာလဲ..."

*ဒါဟာ ဘယ်လို နတ်ဘုရားမှော်ပညာ မျိုးလဲ….ဒါက မိုင်တစ်ထောင်အကွာအဝေးကို ဖြတ်သန်းသွားနိုင်တဲ့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်တဲ့ ပညာရပ်များလား…*

*မဟုတ်ဘူး… ဒါက စိတ်ချင်းဆက်သွယ်တာထက်တာင် ပိုပြီး ထူးခြားဆန်းကြယ်နေသေးတယ်…*

"ပြန်အကြောင်းကြားလိုက်... သခင်ကြီးဆီကို အမြန် ပြန်အကြောင်းကြားလိုက်... ငါ စားချင်တယ်... စားချင် လွန်းလို့ အိပ်မက်တောင် မက်နေတာလို့..."

နျူအာ၏ ဦးနှောက်မှာ ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ဗလာဖြစ်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူသည် သတိပြန်ဝင်လာကာ လေထဲသို့ အဓိပ္ပာယ် မရှိ အော်ဟစ်နေတော့၏။

စားချင်သည် ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် သင်္ကေတတစ်ခုက အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် စံအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ဖန်းဟန်သည် မှတ်စုတိုပေါ်ရှိ တစ်လုံးတည်းသော စာလုံးကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးမားသော ကျေနပ်မှုအပြုံးတစ်ခုက ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

"ကျင်းပေမြို့စားကြီး ဟုတ်လား... မြေခွေးအိုကြီးလား... မင်းတို့က မင်းတို့ရဲ့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်တဲ့ ကစားပွဲ ကို လိုသလောက် ကစားနိုင်တယ်... ငါကတော့ မင်းတို့နဲ့ သတင်းအချက်အလက် စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲနေတာပဲ..."

ဤသည်မှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ရသည့် ကစားပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခုမှသာ အစပြုရုံ ရှိသေးချေသည်။