အခန်း ၁၇၂

အခန်း (၁၇၂)

ပထမဆုံးသော အံ့အားသင့်မှု

နန်ယန်စီရင်စုအတွင်းရှိ "သတင်းအချက်အလက် အမြန်လမ်းမကြီး" တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများမှာ အရှိန် အဟုန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေလျက်ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ မနားမနေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် စုမေနျန်၏ လူသားထက်လွန်ကဲသော လက်မှုပညာစွမ်းရည်များကြောင့် သာမန်ကြေးနီကြိုးများမှာ "နတ်ဘုရားစကားဝါယာကြိုးများ" ဟူသော ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသည့် အမည်နာမကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး လျိုရှီးရွာမှတစ်ဆင့် စီရင်စုတစ်ခွင်ရှိ တောင်ကြားလမ်းများ၊ ကင်းစခန်းများ၊ စစ်တပ်စခန်းများနှင့် အရေးပါသော မြို့များဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

ဤအရာက ယူဆောင်လာသော ပြောင်းလဲမှုများမှာ တော်လှန်ရေးတစ်ရပ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က အမြန်ချောပို့မြင်းဖြင့် နေ့ဝက်ခန့် အချိန်ယူပို့ဆောင်ရသော စစ်ရေးသတင်းအချက်အလက်များကို ယခုအခါတွင် ကြေးနန်းရိုက်သူက ကြေးနန်းခလုတ်ကို အနည်းငယ် နှိပ်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပေးပို့နိုင်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

သတင်းအချက်အလက် ပေးပို့ခြင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အဆတစ်ရာကျော်ပင် တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ညတွင်းချင်းပင် မရေမတွက်နိုင်သော နားရွက်များ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ယခု အခါတွင် တစ်ခုလုံးသော နန်ယန်စီရင်စုအတွင်းရှိ အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"နတ်ဘုရားစကားဝါယာကြိုးများ" တည်ဆောက်ပြီးစီးသည့် တတိယမြောက်နေ့တွင် ခရိုင်မြို့ဘက်မှ အရေးပေါ် လျှို့ဝှက်ကြေးနန်းတစ်ခုသည် ဤလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဖန်းဟန်၏ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိ လာခဲ့လေ၏။

ပေးပို့သူမှာ ဇီယင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"သခင်ကြီး...၊ မြို့တောင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ချင်းဖုန်းလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ရှိနေပါတယ် ...။ အလုပ်ထုတ်ခံထားရတဲ့ ရုံးစေဟောင်းတချို့က လီမိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ အဲဒီနေရာမှာ သုံးရက်ဆက်တိုက် လျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံနေကြပြီး တခြားမြို့က လေယူလေသိမ်းနဲ့ စကားပြောတတ်တဲ့ ဆိုင်ရှင်တစ်ယောက်နဲ့ မကြာ ခဏ အဆက်အသွယ်လုပ်နေကြပါတယ်..."

"တောက်...၊ သူတို့ ရောက်လာတာ တော်တော်မြန်တာပဲ..."

ဖန်းဟန်သည် ကြေးနန်းရိုက်သူ ဘာသာပြန်ပေးထားသော စာကြောင်းတိုလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်း ထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုက ကွေးတက်သွားခဲ့လေ၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မြေခွေးအိုကြီး ကျင်းပေမြို့စားကြီးမှာ ငြိမ်မနေခဲ့ပေ။ အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသော ဤရုံးစေဟောင်းများနှင့် လီမိသားစုမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသူများမှာ သူ ပစ်ချလိုက်သည့် ပထမဆုံး သော ငါးစာများပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို အခြားမြို့မှ ဘဏ္ဍာစိုး ဆိုသူမှာလည်း ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်မည့် ငါးမျှားချိတ်တစ်ခု ဖြစ်နေမည်မှာ သံသယ ဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

"သခင်ကြီး...၊ ကျွန်တော်တို့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်ကို လွှတ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး သူတို့ အား လုံးကို တစ်ပါတည်း ရှင်းပစ်လိုက်ရမလား..."

ဘေးနားတွင် ရပ်နေခဲ့သော မာပေါ်ကော့က သတင်းအချက်အလက်ကို ဖတ်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မေးလိုက် လေသည်။

"မလိုဘူး..."

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုကစားလျက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စားပွဲကို သူ၏ လက်ဆစ် များဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်လိုက်လေ၏။

"ခြင်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့ အမြောက်သုံးစရာ မလိုပါဘူး...။ တပ်မတော်ကြီးကို စေလွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး ရန်သူကို သတိပေးသလိုဖြစ်သွားမှာဖြစ်တဲ့အပြင် ပိုပြီးနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းကွယ် နေတဲ့ တခြားကြွက်တွေကိုပါ လန့်ပြေးသွားစေလိမ့်မယ်..."

သူသည် စာရေးတံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် အမိန့်တိုတစ်ခုကို ရေးသားကာ ကြေးနန်း ရိုက်သူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဇီယင်းဆီကို နတ်ဘုရားစကား နဲ့ ပြန်စာပို့လိုက်ပါ..."

ကြေးနန်းရိုက်သူက စာရွက်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကြေးနန်းခလုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှား သွားလေ၏။

တတီတီ မြည်သံများနှင့်အတူ အေးစက်သော အမိန့်တစ်ခုသည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော ခရိုင်မြို့အတွင်း ရှိ လျှို့ဝှက်စခန်းတစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

"ဒီနေ့ည သန်းခေါင်ယံမှာ တစ္ဆေအစွယ်က လှုပ်ရှားလိမ့်မယ်...။ အရှင်ဖမ်းမိတဲ့သူတွေ လိုချင်တယ်..."

...

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ညသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး မိမိ၏ မျက်နှာရှေ့ရှိ လက်ကိုပင် မမြင်နိုင် လောက်အောင် မှောင်မိုက်နေခဲ့လေသည်။

နေ့လယ်ဘက်တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေတတ်သော ချင်းဖုန်းလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ တံခါးများနှင့် ပြတင်း ပေါက်များကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလျက် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်ရှိ သီးသန့်အခန်းများတွင်မူ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေဆဲပင် ဖြစ်လေ သည်။

နန်ယန်စီရင်စု၏ ရိုးရှင်းသော မြေပုံတစ်ခုပတ်လည်တွင် မသင်္ကာဖွယ် လူရိပ်အချို့က တီးတိုးစကားပြောနေကြ လေသည်။ ဦးဆောင်နေသူမှာ အခြားမြို့မှ လေယူလေသိမ်းဖြင့် စကားပြောဆိုနေသော ဘဏ္ဍာစိုးပင် ဖြစ်ချေ သည်။

"မြို့စားကြီးရဲ့ အစီအစဉ်ကို မင်းတို့အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ...။ နဂါးဟိန်းသံအမြောက် ရဲ့ အမှန်တကယ် စွမ်းရည်ကို ငါတို့ သိရှိအောင် လုပ်နိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်းတွေမှာ ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သရွေ့ မြို့စားကြီးရဲ့ တပ်မတော်ကြီး ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းတို့အားလုံးကို အကူအညီပေးသူတွေအဖြစ် ချီးကျူးခံရမှာ သေချာတယ်..."

ဘဏ္ဍာစိုးသည် သူ၏ အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘနှင့် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုများ ပြည့်နှက် နေခဲ့လေသည်။

ရုံးစေဟောင်းများနှင့် လီမိသားစုဝင်များမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး မြင့်မားသောရာထူးများနှင့် ကောင်းမွန်သောလစာများက သူတို့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဘဏ္ဍာစိုးကြီး... ကျွန်တော်တို့က နန်ယန်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိထားပြီး ကိစ္စ အားလုံး ကို အပြစ်အနာအဆာမရှိအောင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမှာပါ..."

"ရွှီး..."

ထိုလူ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ အဝတ်စတစ်ခု ဆုတ်ဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ အလွန်တိုးညင်းသော အသံတစ်ခုက အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ အနက်ရောင် မြားတိုတစ်စင်းသည် လေထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ပြတင်းပေါက်စက္ကူရှိ အပေါက်ငယ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် တိကျစွာ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ လည်ချောင်းကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် လောဘများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် မယုံကြည် နိုင်စွာဖြင့် မိမိ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် တရှူးရှူးမြည်သံတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား ခဲ့ရာ သူ၏ သွေးများက မြေပြင်ကို ချက်ချင်းပင် ရဲရဲနီသွားစေခဲ့ပေသည်။

"ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှု ရှိတယ်..."

ဘဏ္ဍာစိုး မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျွမ်းကျင်စွာ လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် အလွန်လျင် မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ လက်ကို ရိုက်ချကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

သို့သော် အရာအားလုံးမှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

"ဒုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

သီးသန့်အခန်း၏ အမိုး၊ ပြတင်းပေါက်များနှင့် ကြမ်းပြင်တို့မှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်ချိုးဖွင့် လှစ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ငရဲဘုံမှ တွားသွားလာသည့် နတ်ဆိုးများကဲ့သို့သော အနက်ရောင် အရိပ်အချို့က အခန်းထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြလေ၏။

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ဇီယင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် တင်းကြပ်သော အနက်ရောင် ညဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖန်းဟန် အထူးပြုလုပ်ပေးထားကာ အသံတိတ်ကိရိယာ တပ်ဆင်ထားသော အလိုအလျောက် မြားပစ်ဒူးလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားလေ၏။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ဖမ်းဆုပ်ရန် ခက်ခဲလှကာ သူမ၏ ဒူးလေးမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ သူမ ခလုတ်ဆွဲလိုက်တိုင်း ရန်သူတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ သွားခဲ့ရလေသည်။

"ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ဝိညာဉ် အဖွဲ့ဝင်များမှာ အလောင်းပုံများကြားမှ တွားသွားထွက်လာခဲ့ကြသော ထိပ်တန်းကျွမ်း ကျင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ဖန်းဟန်၏ ခေတ်သစ် အထူးစစ်ဆင်ရေး အယူအဆများဖြင့် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခြင်း ခံထားရသဖြင့် သူတို့၏ အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့ပြည့်စုံလှပေသည်။

သူတို့သည် ရန်သူများနှင့် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို လုံးဝ မပြုလုပ်ခဲ့ကြပေ။ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဖွဲ့ငယ်လေးများခွဲကာ ဒူးလေးမြားများကို ချက်ချင်းပင် စတင်ပစ်ခတ်ခဲ့ကြလေသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး ထိရောက်မှုရှိကာ အသက်အန္တရာယ်ကိုပါ ခြိမ်းခြောက်နိုင် လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

နာမည်ရရန် ဆူညံစွာ ကြွေးကြော်နေခဲ့ကြသော ထိုရုံးစေဟောင်းများနှင့် လီမိသားစုဝင်များမှာ မည်သို့ဖြစ်ပျက် သွားသည်ကိုပင် နားလည်ချိန်မရလိုက်မီ သေစေနိုင်သော ဒူးလေးမြားများဖြင့် အရေးကြီးသော ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းများကို ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရလေတော့သည်။ အသံတစ်ချက်မျှပင် မထွက်နိုင်ဘဲ သူတို့၏ အပေါင်းအပါများ၏ ခြေရာအတိုင်း လိုက်ပါသွားခဲ့ကြရပေတော့သည်။

အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးမှာ အသက်ဆယ်ခါရှူချိန်ပင် မကြာလိုက်ချေ။

ဤသည်မှာ တိုက်ပွဲတစ်ခု လုံးဝမဟုတ်ဘဲ ကျွမ်းကျင်သူများက အပျော်တမ်းများကို အလုံးစုံနှင့် အပြီးသတ် ချေမှုန်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဘဏ္ဍာစိုး မှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်သမားများကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဤသူများမှာ လူသား များ မဟုတ်ကြဘဲ ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော လူသတ်စက် တစ်စုပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူ၏ အပေါင်းအပါများ အားလုံး သေဆုံးသွားပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ပိတ်မိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာသော ရက်စက်မှုတစ်ခုက တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် ရုတ်တရက် သူ၏ ညာ ဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ အံသွားများကြားတွင် ဖွက်ထားသော အဆိပ်အိတ်ကို ကိုက်ခွဲကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဇီယင်းမှာ သူထက် ပို၍ မြန်ဆန်လှပေသည်။

"ဝှီး..."

အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားခဲ့လေ၏။

နောက်မှ ပစ်ခတ်လိုက်သော်လည်း ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာသော ဒူးလေးမြားတစ်စင်းသည် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော အင်အားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာကာ သူ၏ ညာဘက်လက်ဝါးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ ပြီး သူ၏ လက်ကို အနောက်ဘက်ရှိ အင်မော်တယ်ရှစ်ပါးစားပွဲပေါ်သို့ ခိုင်မြဲစွာ စွဲကပ်ထားလိုက် လေတော့ သည်။

"အား..."

ဖိနှိပ်ထားသော၊ စူးရှလှသည့် အော်ဟစ်သံတစ်ခုက နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေတော့သည်။

အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကြောင့် ဘဏ္ဍာစိုး ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့ပြီး အေးစက်သော ချွေးများက သူ၏ ကျောပြင်ကို ချက်ချင်းပင် စိုရွှဲသွားစေခဲ့လေ၏။

ခရမ်းရောင် ပုံရိပ်လေးမှာ သူ၏ရှေ့တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော အေးစက်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

"သခင်ကြီးက မင်းကို အရှင်ထားဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်..."

သူမသည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဘဏ္ဍာစိုး၏ မေးစေ့ကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို အတင်းဖွင့်ခိုင်းလိုက်လေ၏။ သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က သံညှပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ အံသွားများကြားမှ ဖယောင်းဖြင့် ထုပ်ထားသော အဆိပ်အိတ်တစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်လိုက် လေသည်။

ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ၊ မြေအောက်အကျဉ်းထောင်သို့ ပို့ဆောင်ခံရတော့မည့် ဤကံဆိုးသူသည် မည်သည့် စစ်ရေးသတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းမှုထက်မဆို အဆတစ်ရာမက ပို၍ ရက်စက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော၊ အံ့အားသင့်ဖွယ် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိမ့်မည်ကို သူမ လုံးဝ သိမ ထားခဲ့ပေ။