အခန်း ၁၇၃

အခန်း (၁၇၃)

မိစ္ဆာ၏တီးတိုးစကား

နန်ယန်စီရင်စု ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဖြစ်လေ၏။

အသစ်တည်ဆောက်ထားသော မှောင်မည်းပြီး စိုစွတ်နေသည့် မြေအောက်အကျဉ်းခန်းအတွင်း နံရံပေါ်ရှိ မီးတုတ်များက တဖျပ်ဖျပ်လောင်ကျွမ်းနေကာ လူတို့၏ အရိပ်များကို ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံသဏ္ဍာန်များအဖြစ် ဆွဲဆန့်ထားလျက်ရှိလေသည်။

လေထုထဲတွင် သံချေးနံ့၊ သွေးနံ့နှင့် မှိုနံ့တို့ ရောနှောနေသည့် မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်များက ပြည့်နှက်နေ ခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ခမ်းနားသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် မျက်နှာသေဖြင့် ထိုင်နေပြီး သံကြိုးများဖြင့် သစ်သား စင်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ တုပ်နှောင်ခံထားရသော ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

"မင်းတို့ရဲ့ အရိုးတွေက တော်တော်မာတာပဲ... "

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။

ချင်းဖုန်းလက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ 'ဘဏ္ဍာစိုး' လည်းဖြစ်သော သူလျှိုခေါင်းဆောင်မှာ ယခင်က သူ၏ မာနထောင် လွှားမှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ လျက်ရှိပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများနှင့် အမြှုပ်များ ထွက်နေသော်လည်း သူသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဖန်းဟန်ကို နာကြည်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း အက်ကွဲသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်ပါ... ငါ့ဆီကနေ စကားတစ်ခွန်းတောင် ရလိမ့်မယ်လို့ မစဉ်းစားနဲ့... မြို့စားကြီး က ငါ့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးလိမ့်မယ်... "

"ကလဲ့စားချေမယ် ဟုတ်လား...ဟားဟား… "

ဖန်းဟန်သည် ရယ်မောလိုက်လေ၏။ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူလျှိုထံသို့ လျှောက်သွား ကာ သေလူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းအတွက် သေခြင်းတရားဆိုတာ ဇိမ်ကျလွန်းတယ်ဆိုတာ မကြာခင် မင်း သိလာရလိမ့်မယ်... "

သူသည် မည်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

ငရုတ်သီးရည် မရှိသလို၊ မီးကင်ထားသည့် သံတုံးလည်း မရှိပေ၊ ထို့အပြင် ကျားခုံဟုခေါ်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် သည့် ခုံလည်း လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် မြေအောက်အကျဉ်းခန်းကို အလင်းရောင် တစ်စက်၊ အသံ တစ်ချက်မျှ ဝင်ရောက်မလာနိုင်စေရန် လုံးဝ ပိတ်လှောင်ထားရန်သာ အမိန့်ပေးခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ထိုသူလျှိုကို အဝတ်နက်ဖြင့် မျက်လုံးများအား ပိတ်ချည်စေပြီး နားထဲသို့ ဂွမ်းများဆို့ကာ ပါးစပ်ထဲမှ အဝတ်စုတ်ကိုပင် ပိုမိုထူထဲသော အဝတ်စဖြင့် အစားထိုးစေခဲ့လေ၏။

သတင်းအချက်အလက် ပိတ်ပင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ နောင်လာမည့်ခေတ်များတွင် အသုံးပြုခဲ့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆင်ရေးများအနက် အခြေခံအကျ ဆုံးဖြစ်သော်လည်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု အများဆုံးဖြစ်သည့် နည်းဗျူဟာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လူတစ်ဦးသည် အမြင်၊ အကြားနှင့် အထိအတွေ့ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များအားလုံးကို ပိတ်ပင်ခံလိုက်ရသော အခါ ပြင်ပမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မရရှိနိုင်တော့သဖြင့် သူတို့၏ ဦးနှောက်မှာ ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။ အချိန်နှင့်ပတ်သက်သော အသိစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွားပြီးနောက် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှုန်းထားဖြင့် ပြိုကျသွားတော့သည်။

တစ်ရက်တည်းသာ ကြာမြင့်ခဲ့လေ၏။

မြေအောက်အကျဉ်းခန်း၏ ကျောက်တံခါးကြီး ထပ်မံပွင့်လာပြီး အလင်းရောင်က သူလျှို၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျ ရောက်လာသောအခါ သူသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အာရုံစူးစိုက်မှု ကင်းမဲ့နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ညှိုးနွမ်းနေကာ သူ၏ စွမ်းအင်များအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။ သူသည် နားလည်၍မရသော အသံများကိုသာ ပြုလုပ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် သတ်မှတ်ထားသော အကြိမ်အရေအတွက်အတိုင်း သူ၏ နားထဲသို့ စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောစေခဲ့လေ၏။

"မင်းရဲ့ အပေါင်းအပါတွေ အားလုံး ဝန်ခံသွားကြပြီ... မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ ခေါင်းမာပြီး တောင့်ခံနေတာ... "

သိမြင်မှုဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးစေရန် လမ်းညွှန်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူတစ်ဦး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများသည် ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေသော အမှန်တရားနှင့် တူသည့် သတင်းအချက်အလက်မျိုးသည် ကုလားအုတ်၏ ကျောကို ကျိုးစေသည့် နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"ငါ ပြောပါ့မယ်... ငါ ပြောပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အသံလေး တစ်သံလောက် ကြားခွင့်ပေးပါ... အလင်း ရောင်လေး တစ်စလောက် ပေးပါ... ငါ ပြောပါ့မယ်... ငါ အားလုံး ပြောပြပါ့မယ်... "

ဖန်းဟန်သည် မြေအောက်အကျဉ်းခန်းအတွင်းသို့ တတိယအကြိမ် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူလျှိုမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီး ရူးသွပ်နေသည့်အလား ကြမ်းပြင်ကို ခေါင်းဖြင့် ဆောင့်ကာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အော်ဟစ် သံများကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် မှတ်တမ်းယူရန် တာဝန်ကျနေသော နန်ကုန်းယွင်ရှုအား စက္ကူနှင့် စုတ်တံ ပြင်ဆင်ရန် အချက်ပြ လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ပြောစမ်း... အဲ့ဒီ မြေခွေးအိုကြီး ကျင်းပေမြို့စားက ဘယ်လို ကောက်ကျစ်တဲ့ အကြံအစည်တွေ ကြံစည်နေတာ လဲ... "

"သခင်ကြီး... "

သူလျှို၏ အသံမှာ အက်ကွဲကာ တုန်ယင်နေပြီး ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသည့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

"သူတို့ရဲ့ တကယ့် အကြံအစည်က မြို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး... "

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ချက်မျှ မပြောင်းလဲဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့လေ၏။

သို့သော် သူလျှို၏ နောက်ထပ်စကားလုံးများက သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော အခိုက်အတန့်တွင်မူ…၊

'အရိုးဆွေးကပ်ရောဂါ' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်သည် အော်ဟစ်ခြင်းမရှိသလို လှုပ်ရှားခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သစ်သားစင်ပေါ်တွင် တုပ်နှောင်ခံထားရသော သူလျှိုမှာမူ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသည့်အလား ရုတ်တရက် အန်ချင်သလို ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လေထုကို ပင် ပျစ်ချွဲကာ ချိုအီသော အနံ့မျိုး ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

သတင်းကြားပြီးချင်း ရောက်ရှိလာကြသော နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် လျူရူမေတို့မှာ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် ခြေတစ်လှမ်းခွဲခန့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့မိကြလေသည်။ သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည် မှာ ဒေါသထွက်နေသော ဖန်းဟန် မဟုတ်ဘဲ အလောင်းကောင်တောင်တန်းများနှင့် သွေးပင်လယ်များကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထထိုင်လာသည့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်နေချေသည်။

နံရံပေါ်မှ တဖျပ်ဖျပ်လောင်ကျွမ်းနေသော မီးရောင်များပင်လျှင် သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် အနက်ရောင်သန်းနေ သော အနီရောင်အဖြစ်သို့ အခဲအနှစ်ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

"မြို့စားကြီးက... "

သူလျှို၏ မျက်လုံးများမှာ ဖန်းဟန်၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ဝံ့သည့်အလား တိမ်းရှောင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အသံမှာ လည်း တိုးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

"သူက အနောက်ဘက်ဒေသက ဘဏ္ဍာစိုးတစ်ယောက်ဆီကနေ အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါပိုးမွှားတွေကို ဈေးကြီး ပေးပြီး ဝယ်ယူခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ထဲမှာတော့ အဲ့ဒါကို 'အရိုးဆွေးကပ် ရောဂါ' လို့ ခေါ်ပါတယ်...

သူလျှိုမှာ မမြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွား ခဲ့ပြီး ထိုယုတ်မာလှသော အကြံအစည်များ အားလုံးကို အစီအစဉ်မကျတော့ဘဲ ဖွင့်ဟပြောဆိုလာတော့သည်။

"အစီအစဉ်ကတော့ ဒီရောဂါပိုးတွေကို နန်ယန်စီရင်စု တစ်ခွင်လုံးမှာရှိတဲ့ မြစ်ဖျားခံရာ ရေအရင်းအမြစ်တွေနဲ့ အဓိက မြို့ကြီးတွေက ရေတွင်းတွေထဲကို ထည့်ဖို့ အဖွဲ့များစွာကို တာဝန်ပေးထားတာပါ... "

"အကယ်၍ 'အရိုးဆွေးကပ်ရောဂါ' သာ ဖြစ်ပွားသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကူးစက်ခံရတဲ့သူတွေက အရင်ဆုံး အဖျား ပြင်းပြင်း တက်လာပါလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ အသားတွေ ပုပ်ဟက်လာပြီး အရိုးတွေ ပျော့အိလာပါ လိမ့်မယ်... ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ဟာ ပြည်တွေနဲ့ သွေးတွေ ပြည့်နေတဲ့ အိုင်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားပါလိမ့် မယ်... ဒီရောဂါက အရမ်းကို ကူးစက်မြန်ပါတယ်... လူတစ်ယောက် ဖျားတာနဲ့ တစ်မိသားစုလုံး ခံစားရမှာပါ... ရွာတစ်ရွာ ဖျားတာနဲ့ တစ်မြို့လုံး သေကျေပျက်စီးရပါလိမ့်မယ်... "

"မြို့စားကြီးက ပြောခဲ့ပါတယ်... စစ်သားတစ်ယောက်မှ သုံးစရာမလိုဘဲ အများဆုံး တစ်လအတွင်းမှာပဲ နန်ယန် စီရင်စု တစ်ခုလုံးဟာ သေမင်းတမန်မြို့တော်ကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်တဲ့... အိမ်ဆယ်လုံးမှာ ကိုးလုံးက အလွတ် ဖြစ်နေပြီး အရိုးစုတွေ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေလိမ့်မယ်တဲ့... "

မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ တီးတိုးရေရွတ်သံကဲ့သို့သော ဤစကားလုံးများကြောင့် နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် လျူရူမေတို့မှာ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ကြကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားခဲ့ပြီး မတ်တပ်ပင် မရပ် နိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ဤသည်မှာ စစ်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤသည်မှာ လုံးဝ လူမဆန်သော အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

"ဂျွတ်... "

ဖန်းဟန်၏ လက်သီးများမှာ အက်ကွဲသံထွက်လာသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူ၏ လက်ခုံ ပေါ် ရှိ သွေးကြောများမှာ ခွေလိပ်နေသော နဂါးများကဲ့သို့ ဖောင်းကြွလာခဲ့လေသည်။

"ကျင်းပေမြို့စားကြီး... "

ဤအချိန်တွင်မူ သူသည် ဤနာမည်ကို သူ၏ သတ်မှတ်စာရင်းထဲသို့ ထွင်းထုလိုက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဖန်းဟန်၏ နယ်စည်းမျဉ်းကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စစ်မြေပြင်ရှိ သွေးထွက်သံယိုမှုများနှင့် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများကို သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သို့သော် လက်နက်မဲ့ အရပ်သားများ၊ သူ၏ မိသားစုနှင့် သူ့ကို ယုံကြည်အားကိုးကြသော သူ၏ လက်အောက် ငယ်သားများအားလုံးကို ပစ်မှတ်ထားသည့် ဤကဲ့သို့သော ခွဲခြားမှုမရှိသည့် ဇီဝလက်နက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မူ သူ လုံးဝ သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"သူက ငါ့ကို သေမင်းတမန်မြို့တော်ကြီးရဲ့ သခင် ဖြစ်စေချင်နေတာလား... "

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ လေ၏။

သို့သော် ထိုအပြုံးမှာ အေးစက်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းထမတတ် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေတော့သည်။

"သူရဲ့ ဒီမိုက်မဲတဲ့ အကြံအစည်အတွက် သူ ထိုက်သင့်တဲ့ တန်ဖိုးပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်... "