အခန်း ၁၇၆

အခန်း (၁၇၆)

နွေလယ်ကာလ အသားကင်ပွဲနှင့် နံရံနောက်ကွယ်မှ အရိပ်

နန်ယန်စီရင်စု၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

နွေရာသီ၏ အပူရှိန်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော အသားကင်နံ့တို့ ရောယှက်နေလျက် ထူးခြားသော အပြင်ဘက် အသားကင်ပွဲတစ်ခုကို ပျော်ရွှင်စွာ ကျင်းပလျက်ရှိနေပေသည်။

“ရွှဲ...”

မီးသွေးမီးဖိုမှာ တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေပြီး ဖန်းဟန်သည် အကင်ပြားပေါ်ရှိ ရွှေရောင်ဝင်းလက်နေသော ကြက်တောင်ပံတန်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှန်ပေးလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ယူ ဆောင်လာခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် လက်တစ်ဆုပ်ကို ယူကာ အားရပါးရ ဖြူးချလိုက်လေ သည်။

“ဝုန်း” ခနဲ ထွက်ပေါ်လာသော အသံနှင့်အတူ အလွန်ပြင်းထန်လှသော မွှေးပျံ့သည့်ရနံ့တစ်ခုက နေရာတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို အလိုအလျောက်ပင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းမိသွား စေတော့သည်။

“ခဲအို... ရပြီလား... ရွှီကျန်းကတော့ ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘူးနော်...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ရေတွင်းရေဖြင့် အေးစက်နေအောင် စိမ်ထားသော ဖရဲသီးအကြီးကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားလျက် ရှိလေသည်။ သူမ၏ ကြီးမားတောက်ပသော မျက်ဝန်းများက အပြင်ဘက်တွင် ကြွပ်ရွနေပြီး အတွင်းဘက်တွင် နူးညံ့နေမည့် ကြက်တောင်ပံကင်များဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေ၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် တံတွေးအနည်း ငယ်ပင် ကျဆင်းနေခဲ့ရာ သူမ၏ အစားမက်သော သဘာဝစစ်စစ်ကို ဖော်ပြနေလျက်ရှိပေသည်။

“ရပါပြီ... ရပါပြီ... အစားမက်တဲ့ ကောင်မလေးရယ်...”

ဖန်းဟန်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အနေတော်ကျက်နေသော ကြက်တောင်ပံကင်တစ်ခုကို ဝါးတုတ်ဖြင့်ထိုးကာ သူမ၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ပိုင်ရွှီကျန်းထံသို့ ပြုံးလျက် ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် နောက်ထပ် ကြက်တောင်ပံကင်တစ်ချောင်းကို ယူကာ သူ၏အနီးတွင် အသားကင်များပေါ်သို့ ဆော့စ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ သုတ်လိမ်းပေးနေသော လျူရူမေထံသို့ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသည့် အကြည့်များဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“မေအာ... မင်းလည်း စားကြည့်ပါဦး... ဒီအရသာကို ‘ပျားရည်အော်လင်းအရသာ’ လို့ ခေါ်တယ်... အရင်က တစ်ခါမှ စားဖူးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်...”

လျူရူမေ၏ လှပသောမျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် ကြက်တောင်ပံကို ယူလိုက် သော်လည်း ချက်ချင်းမစားသေးဘဲ အနည်းငယ် မှုတ်လိုက်ပြီးမှသာ တစ်လုတ်ကိုက်စားလိုက်လေသည်။ ချက် ချင်းပင် ချို၊ ငန်၊ စပ် ဟူသော အရသာပေါင်းစုံက သူမ၏ပါးစပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် နူးညံ့ကြင်နာမှုတို့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် ပိုင်ကျီရိုတို့သည် ကျောက်စားပွဲတစ်လုံးပတ်လည်တွင် ထိုင်နေကြပြီး မြို့ ထဲတွင် အသစ်ဖွင့်လှစ်မည့် မိန်းကလေးကျောင်းအတွက် ကျောင်းသားလက်ခံမည့် ကိစ္စရပ်များကို တီးတိုး ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် နန်ယန်စီရင်စု၏ ‘ပညာရေးဝန်ကြီး’ သဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ဉာဏ် ပညာကြီးမားမှုနှင့် ယုံကြည်မှုရှိသော အရှိန်အဝါတို့ကို တောက်ပစွာ ထုတ်လွှင့်နေပေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် အသားကင်ဖိုအနီးတွင် အလုပ်များနေသော်လည်း အရာအားလုံးကို အစီအစဉ်တကျ စီမံခန့်ခွဲနေသော အမျိုးသားထံသို့ မော့ကြည့်တတ်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများနှင့် နက်ရှိုင်းသော ကြည် ညိုလေးစားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုသွားပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် အရိပ်တစ်ခု ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သော ဇီယင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဆွဲခေါ်လိုက်လေသည်။

“မင်းလည်း စားလေ... သစ်သားတိုင်ကြီးလို ရပ်မနေနဲ့...”

ဇီယင်း၏ အနည်းငယ် ငြင်းဆန်လိုပြီး အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ သူမ၏ ဟနေသော ပါးစပ်လေးထဲသို့ တရှဲရှဲမြည်နေသည့် ဝက်သုံးထပ်သားကင်တစ်ဖတ်ကို အတင်းအကျပ် ခွံ့ကျွေး လိုက်လေ၏။

“သ... သခင်ကြီး...”

ဇီယင်းမှာ ကြက်သေသေသွားခဲ့ရပြီး နွေးထွေးသော အထိအတွေ့နှင့် ပြင်းထန်လှသည့် အသားကင်ရနံ့က သူမ၏ အာရုံခံစားမှုအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ်အတွင်း မည် သည့်အခါမျှ အစာမစားခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဤမျှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ ဆက်ဆံခြင်းမျိုးကိုလည်း မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ သဘောကျစွာ ရယ်မောသံများကြားတွင် ဇီယင်း၏ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်နေတတ်သော လှပ သည့် မျက်နှာလေးပေါ်၌ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နီမြန်းမှုနှစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ပါးစပ်ကို အလိုအလျောက် ဖွင့်ကာ ညင်သာစွာ ကိုက်စားလိုက်လေတော့သည်။

*ရသာရှိလိုက်တာ…*

ထိုအရာက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော အတွေးပင် ဖြစ်လေသည်။ နွေးထွေးသော ခံစားချက် တစ်ခုက သူမ၏ အစာအိမ်မှတစ်ဆင့် နှလုံးသားဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

အသားကင်ပွဲမှာ နွေးထွေးပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော လေထုရှိနေကာ ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဇီယင်းသည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖန်းဟန်၏ နားအနီးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်း ကပ်သွားခဲ့ပြီး ခြင်တစ်ကောင် မြည်သံကဲ့သို့ အလွန်တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီး... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်...”

ဖန်းဟန်၏ အပြုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများကမူ ချက်ချင်းပင် စူးရှသွားခဲ့လေ ၏။

ဇီယင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ကြည်လေးနက်ကာ အေးစက်သွားခဲ့လေသည်။

“လတ်တလောမှာ ‘ကျင့်ဟွင်း’ က ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တွေမှာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှို သုံးဖွဲ့ကို ဖမ်းဆီးရမိထားပါတယ်... အရင်က အသုံးမကျတဲ့သူတွေနဲ့ မတူဘဲ ဒီသုံးဖွဲ့လုံးက ထိပ်တန်းအဆင့်တွေ ချည်းပါပဲ... သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အရမ်းကိုရှင်းလင်းပါတယ်... သူတို့အားလုံးက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း ခြံဝင်းတွေအကြောင်း သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြပြီး တချို့ဆိုရင် ခြံဝင်းတစ် ခုချင်းစီရဲ့ အသေးစိတ် တည်ဆောက်ပုံမြေပုံတွေကိုတောင် အောင်မြင်စွာ ရေးဆွဲသွားနိုင်ခဲ့ကြပါတယ်...”

“အို...”

ဖန်းဟန်သည် အသားကင်တုတ်များကို လှန်နေရင်းမှ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

နွေးထွေးနေသော လေထုထဲတွင် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုက တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ယခင်က ခိုးဝင်မှုများမှာ စစ်ရေးသတင်းအချက်အလက်များနှင့် ‘နဂါးဟိန်းသံအမြောက်’ ကို ပစ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဖန်းဟန်၏ မျှော်လင့်ထားမှုများအတွင်း၌ပင် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ပစ်မှတ်က သူ၏ အမျိုးသမီးများအဆောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီလား...။ သူ၏ အမျိုးသမီးများ ကိုလား...။

ကောင်းလှပေသည်...။

*ကျင်းပေမြို့စားကြီး... ခွေးအိုကြီး... မင်းက ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော၊ ပြီးတော့ အကြွင်းမဲ့ဖြစ်တဲ့ နောက်ဆုံးစည်း ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ပြီပဲ...*

ဖန်းဟန်၏ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော အေးစက်မှုတစ်ခုဖြင့် အစားထိုး သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် အနီးသို့ ကပ်လာသော ပိုင်ရွှီကျန်းထံသို့ အသားကင်တစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သော် လည်း လေထုထဲသို့မူ သူနှင့် ဇီယင်းသာ ကြားနိုင်သော အသံပမာဏဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ခြေသည်းလက်သည်းတွေကို ခုတ်ဖြတ်ရုံနဲ့တော့ ဒီမြေခွေးအိုကြီးက ကြောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်...”

“သူက... သူ့မိသားစုတစ်စုလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေတာပဲ...”