အခန်း ၁၇၇

အခန်း (၁၇၇)

အဆိပ်လူးအပ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းနှင့် သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော အလှပိုင်ရှင်

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာမှုမှာ ဖန်းဟန် မျှော်မှန်းထားခဲ့သည်ထက် ပို၍ လျှို့ဝှက်ကောက် ကျစ်ပြီး မြန်ဆန်နေခဲ့လေ၏။

သူ၏ မျက်မြင်မရသော အဆိပ်ကွန်ရက်သည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို မည်သူမျှ သတိ မထားမိခင်မှာပင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် စံအိမ်တော်၌ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ဥယျာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့် ရှောက်ရသည့် ဥယျာဉ်မှူးအိုကြီးတစ်ဦးသည် ပွင့်ဖတ်များပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော လမင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် အကွက်များပါရှိသော အသစ်စိုက်ပျိုးထားသည့် ‘လမင်းအရိပ်’ သစ်ခွပန်းတစ်ပင်ကို တုန်ယင်စွာ သယ်ဆောင် လာပြီး ပန်းမန်များကို နှစ်သက်မြတ်နိုးသည့် လျူရူမေ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရိုသေလေးစားစွာ သွားရောက်ပို့ ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။

သူသည် ခြံဝင်းတံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ အသစ်ပြောင်းရွှေ့လာသော ကျင့်ဟွင်းအစောင့်တစ်ဦးက သူ့ကို တားဆီးကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

“ဦးလေးကျန်း... ဒီနေ့ ဘယ်လိုပန်းမျိုး ပို့တာလဲ... မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ရှိလား...”

ဥယျာဉ်မှူးအိုကြီးက သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးအိုကြီးများကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရိုးသားဟန်ဆောင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်လေသည်။

“ဒါက သခင်မလေး ကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောထားတဲ့ အသစ်စိုက်ပျိုးထားတဲ့ 'လမင်းအရိပ်' သစ်ခွပန်းပါ... စိတ်မ ပူပါနဲ့ လူငယ်လေးရယ်... ကျွန်တော် ဒီအိမ်တော်မှာ နေလာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်နေပြီမို့ စည်းကမ်းတွေ အားလုံး ကို သိပါတယ်...”

အစောင့်များသည် သူ၏မျက်နှာကို မှတ်မိကြပြီး အိမ်တော်ရှိ လူဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် သူ့ကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ပန်းအိုးများကို ထုံးစံအတိုင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ့အား ဝင်ခွင့် ပြုလိုက်လေ၏။

မည်သူကမျှ သူ့အား အနည်းငယ်မျှပင် သံသယဝင်မည် မဟုတ်ချေ။

“အို... ဦးလေးကျန်း... ဒီပန်းတွေက တကယ်ကို လှလိုက်တာ...”

လျူရူမေသည် သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဤရှားပါးသည့် သစ်ခွပန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် ဥယျာဉ်မှူးအိုကြီး၏ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်နေသော လက်များထဲမှ ပန်းအိုးကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ပြောင်မြောက်လှသော လက်ရာကို ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

ဥယျာဉ်မှူးအိုကြီး၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် မှေးမှိန်သည့် ကြောက် မက်ဖွယ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရိုးသားပြီး သာမန်ရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကာ အထပ်ထပ် ဦးညွှတ်ကျေးဇူးတင်ရင်း ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်ထွက်ခွာ သွားခဲ့လေ၏။

လျူရူမေသည် ထိုရှားပါးသစ်ခွပန်းကို အလွန်ပင် မြတ်နိုးစွာ ကြည့်ရှုနေရင်း မူလ မြေအိုးမှာ ၎င်းနှင့် မထိုက်တန် ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမ စုဆောင်းထားသော ရူဖိုမှ ကြွေစိမ်းပန်းအိုးဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လဲလှယ်ရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်လေသည်။

သူမသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပန်းပင်ကို အမြစ်ပါမကျန် မချီနိုင်ရန်အတွက် ပန်းအိုးအောက်ခြေရှိ မြေဆီလွှာအတွင်းသို့ ထိုးနှိုက်လိုက်လေ၏။

သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများက ပန်းပင်၏ ပင်စည်နှင့် ထိတွေ့မိသွားသော ထိုခဏ၌ပင်။

“ရွှစ်...”

ထိုအသံမှာ စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သကဲ့သို့ အလွန်ပင် တိုးညင်းလှပြီး သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ် လေသည်။

နွားမွေးထက်ပင် ပို၍ သေးသွယ်သော အဆိပ်လူး သံမဏိအပ်တစ်ချောင်းသည် အမြစ်တုံး၏ ဖုံးကွယ်မှုအောက် ရှိ သေးငယ်သော ယန္တရားတစ်ခုမှ ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်းခံရပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းထိပ် လေးကို ချက် ချင်းပင် ဖောက်သွားခဲ့လေတော့၏။

“ဟင်...”

လျူရူမေသည် ခြင်ကိုက်ခံရသကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် ယားယံသွားသည်ကို ခံစားလိုက် ရလေသည်။ သူမသည် မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကိုပင် သေချာမကြည့်ဘဲ သစ်သားဆူးလေးတစ်ချောင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်မိလေသည်။ သူမသည် မျက်စိဖြင့်ပင် မမြင်ရလုနီးပါးဖြစ်နေသော ဆူးလေးကို ဆွဲနှုတ် လိုက်ပြီးနောက် မည်သို့မျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပန်းမန်များကို ဆက်လက် ပြုစုနေခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမသည် သေးငယ်သော ဒဏ်ရာလေးမှတစ်ဆင့် အနက်ရောင်စွမ်းအင်တစ်စ တိတ်ဆိတ်စွာ စိမ့်ဝင် သွားခဲ့သည်ကိုမူ သတိထားမိခြင်းမရှိခဲ့ချေ။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် လျူရူမေသည် သူမ၏အခန်းအတွင်း၌ စာဖတ်နေစဉ် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ စူးရှသော ထုံကျင်မှုဝေဒနာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုဝေဒနာမှာ သူမ၏ လက်မောင်းတစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ယခုလေးတင် ဆူးစူးခံလိုက်ရသော ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်တွင် ထူးဆန်းသည့် အစိမ်းပုပ်ရောင် အကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာ ခဲ့ပြီး ထိုအစိမ်းရောင်မျဉ်းသည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှနေ၍ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အထက် သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့နေလေ၏။

“အား...”

လျူရူမေသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသော အဆိပ်များက သူမ၏ ကိုယ် လက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံများမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား ခဲ့ရလေ၏။ သူမ၏ ချောမွေ့သော နဖူးပြင်ပေါ်မှ ချွေးပေါက်ကြီးများ စီးကျလာခဲ့ပြီး သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ လည်း မြန်ဆန်ကာ ပူနွေးလာခဲ့လေသည်။

“သခင်မလေး... သခင်မလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

အနီးအနားရှိ အစေခံမိန်းကလေးများမှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြလေ၏။ ခြံဝင်းနောက်ဘက် တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ အချို့မှာ အိမ်တော်၏ သမားတော်ကို သွားခေါ် ရန် ကမန်းကတန်း ပြေးသွားကြပြီး အချို့မှာမူ ငိုယိုအော်ဟစ်ရင်း ဖန်းဟန်ထံသို့ သွားရောက်သတင်းပို့ကြလေ သည်။

မကြာမီမှာပင် အိမ်တော်ရှိ အကောင်းဆုံး သမားတော်များနှင့် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းကို လေ့လာနေသော စုမေနျန် ပင်လျှင် သတင်းကြားကြားချင်း ပြေးလာခဲ့ကြလေ၏။

သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ လျူရူမေ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ လျင်မြန်စွာ ပုပ်ဟက်ပြီး မည်းနက်လာသော ဒဏ်ရာ ကို မည်သို့မျှ မကုသနိုင်ဘဲ အကူအညီမဲ့နေခဲ့ကြလေသည်။ အဆိပ်မှာ ပြင်းထန်လွန်းပြီး အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှ ပေ၏။ သူတို့သည် ဤအရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သလို မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။ သူတို့ စမ်းသပ်ကြည့်သမျှ ဖြေ ဆေးတိုင်းမှာ ရေထဲသို့ ရွှံ့များ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် အနည်းငယ်မျှပင် အစွမ်းမပြနိုင်ခဲ့ချေ။

ဖန်းဟန်သည် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အခန်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ ရလေ၏။

နာရီဝက်ပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်း လျူရူမေသည် သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။ တစ်ချိန်က ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးဝင်းပနေခဲ့သော သူမ၏ လက်မောင်းတစ်ဝက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းပုပ်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အရေပြားအောက်ရှိ သွေးကြောများမှာ မရေမတွက်နိုင်သော အဆိပ်ပြင်းအင်းဆက်များ တွားသွားနေသကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေခဲ့လေသည်။ အနက်ရောင်မျဉ်းသည် သူမ၏ တံတောင်ဆစ်ကို ကျော်လွန်၍ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ နှလုံးဆီသို့ အရူးအမူး တိုးဝင်နေလျက်ရှိလေ၏။

သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာ အလွန်အမင်း အားနည်းနေခဲ့ပြီး အသက်ဓာတ်မှာလည်း စိုးရိမ်ဖွယ်ကောင်းသော နှုန်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်လာနေခဲ့လေသည်။

“မေအာ... မေအာ...”

ဖန်းဟန်သည် ကုတင်ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ သူမ၏ အေးစက်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသက်စွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသတရားတို့က သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေ၏။

“မဖြစ်ရဘူး... မဖြစ်ရဘူး...”

အနီးတွင် ရပ်နေသော သမားတော်မှာ မျက်နှာပြာနှမ်းနေပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီး... သခင်မလေးက... အနောက်ဘက်ဒေသက ရှားပါးတဲ့ 'အသားဆွေးဆေးမှုန့်' အဆိပ် မိသွားတာပါ... အဆိပ်က သူမရဲ့ နှလုံးသွေးကြောထဲကို ရောက်သွားပြီမို့... ကယ်လို့... ကယ်လို့ မရတော့ပါဘူး...”

“ကယ်လို့ မရတော့ဘူး ဟုတ်လား...”

“ဒုန်း...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏အနီးရှိ သစ်တော်သားစားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်ရာ မာကျောသော မျက်နှာပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသွားခဲ့လေသည်။

“အသားဆွေးဆေးမှုန့်... အရိုးဆွေးကပ်ရောဂါ...”

“ကျင်းပေမြို့စားကြီး...၊ မင်းရဲ့ ဖဲချပ်တွေက ငါ့မျက်နှာရှေ့ကို ရောက်နေပြီပဲ...”

သူသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ရာ သူ၏ ပြင်းထန်လှသော ဒေါသများမှာ ပို၍ပင် အေးစိမ့်လှသော အေးစက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။ ပျိုးထောင်ရေးအရည်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော အလွန်အမင်း တန်ဖိုးကြီးမားသည့် ပင်နီဆလင် မှိုမျိုးစေ့ကို သူ သတိရလိုက်မိသည်။

သူ့အတွက် အချိန်ကျန်သေးသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိ၏။

သို့သော် ရန်သူက သူ့အား အယုတ်မာဆုံးသော နည်းလမ်းဖြင့် ပြောပြလိုက်လေသည်။

မင်းရဲ့ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးနေပြီ...။