အခန်း ၁၇၈

အခန်း (၁၇၈)

အာဏာရှင်တစ်ဦး၏ အမျက်ဒေါသနှင့် သွေးစွန်းသော လူသတ်သမားရှာဖွေမှု

“မေအာ...”

ဖန်းဟန်သည် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအလား အခန်းတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာပြီး ကုတင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားခဲ့လေတော့၏။

အမြဲတမ်း နူးညံ့ကြင်နာတတ်ပြီး အနွေးထွေးဆုံးသော အပြုံးများဖြင့် သူ့အား အိမ်အပြန်ကို ကြိုဆိုလေ့ရှိသည့် လျူရူမေသည် ယခုအခါတွင် ကုတင်ပေါ်၌ သတိလစ်မတတ် အသက်ရှူနေရလျက် ရှိနေချေသည်။ သူ့အတွက် စောင်းတီးပေးကာ မျက်ခုံးများကို ဆွဲပေးလေ့ရှိသော သူမ၏ ဖြူဖွေးဝင်းပသည့် လက်မောင်းလေးမှာ ယခုအခါ တွင် အနက်ရောင်ပြောင်းကာ ပုပ်ပွနေပြီး အရေပြားအောက်တွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင်သွေး ကြောများက မရေမတွက်နိုင်သော အဆိပ်ပြင်းအင်းဆက်များ ရူးသွပ်စွာ တွားသွားနေသည့်အလား ဖောင်းကြွ နေကာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သူသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသည့် မီးတောင်ရှင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့်အလား မကြုံစဖူး ပြင်းထန်လှသော အမျက်ဒေါသတစ်ခုက ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“အား...”

သူသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ လူသားတစ်ဦး၏ အသံနှင့်ပင် မတူတော့ဘဲ မျက်လုံးများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် သွေးရောင်လွှမ်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသက်ရှူရခက်စေလောက် သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထိုသတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလွန်းလှသဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ ရေခဲမှတ်အထိ ထိုးကျသွားသည့်အလား ခံစားရကာ ထောင့်စွန်းရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်လေးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါ နေပြီး ငြိမ်းလုနီးပါးပင် ဖြစ်နေချေသည်။

“အသုံးမကျဘူး... အားလုံးက အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေချည်းပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သစ်ရွက်များအလား တုန်ယင်ကာ ဒူးထောက် နေကြသော သမားတော်တစ်စုအား သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ငရဲပြည်မှ တွားထွက်လာသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေချေသည်။

“ဝုန်း...”

သူသည် ဘေးတွင်ရှိသော တန်ဖိုးကြီး သစ်တော်သားထိုင်ခုံအား ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ချလိုက်ရာ ထိုင်ခုံမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားပြီး သစ်သားစများမှာ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့လေ၏။

“မင်းတို့က ဘာအသုံးကျလို့လဲ... လူတစ်ယောက်ကိုတောင် မကယ်နိုင်တာ မင်းတို့က ငါ့အတွက် ဘာအသုံးကျ မှာလဲ...”

သူသည် သမားတော်တစ်စုကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်ရာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းမှာ သွားကြားမှ ညှစ်ထုတ်ထားသည့်အလား သွေးစွန်းသော ရက်စက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

“ခင်ပွန်း... ခင်ပွန်း...”

အနီးတွင် ရပ်နေကြသော ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး သူတို့၏ လှပသော မျက်နှာလေးများမှာ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် ဖန်းဟန် တစ်ကြိမ် တစ်ခါမျှ ဤမျှလောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေသည်ကို မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

ဤသူမှာ လက်တစ်ချောင်း လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ရန်သူ့တပ်များကို ဗျူဟာကျကျ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော ဖန်းမိသား စုခေါင်းဆောင် မဟုတ်တော့ဘဲ အထိမခံနိုင်သော နေရာကို အထိခံလိုက်ရသဖြင့် ရူးသွပ်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများဆီသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသော ဒဏ်ရာရ အထီးကျန်ဝံပုလွေတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကုတင်ဘေးသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်လေ၏။ သူသည် လျူရူမေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပူလောင်နေသော ပါးပြင်လေးအား ထိတွေ့ရန် လက်ကို လှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများမှာ သူမ၏ အရေပြားနှင့် လက်မဝက်ခန့် အကွာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ထိန်းချုပ်မရသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက သူမကို ထိခိုက်နစ်နာစေမည်ကို စိုးရိမ်နေမိခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပြင်းထန်လှသော မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုနှင့် နောင်တတရားများက ရေခဲလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား သူ့ကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ဇီယင်း၏ သတိပေးချက်ကို သတိရသွားခဲ့၏။ သူ၏ စီစဉ်မှုများ မှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး အချိန်ရှိသေးသည်ဟု သူ တွေးထင်ထားခဲ့မိပေသည်။

သို့သော် သူ မှားယွင်းခဲ့လေပြီ၊ အလွန်တရာ မှားယွင်းခဲ့လေပြီ။ ဤအနည်းငယ်မျှသော မာနထောင်လွှားမှုနှင့် ပေါ့ဆမှုတို့က သူ အချစ်ရဆုံး အမျိုးသမီးအား သွေးစွန်းသော ပေးဆပ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်စေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေ သည်။

သူသည် စနစ်အတွင်းမှ ပိတ်လှောင်ထားသော အကျပ်အတည်း တုံ့ပြန်ရေး ဆုလာဘ်အထုပ်ကို တွေးတောမိ လိုက်သော်လည်း ထိုစွမ်းရည်မှာ ချက်ချင်း အကူအညီပေးနိုင်ရန်အတွက် အလွန်ပင် ဝေးကွာလွန်းလှပေသည်။ ဤသည်မှာ ရက်စက်သော လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခုနှင့် တူနေပြီး အသက်ကယ်ဆေးတစ်ခွက် ရှိနေသော်လည်း မေအာ၏ အသက်စွမ်းအင် လုံးဝ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ ၎င်းကို ဖွင့်နိုင်မည်ဖြစ် ကြောင်း သူ့အား ပြောပြနေသကဲ့သို့ ရှိနေချေသည်။

ဤကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိသည့် ခံစားချက်မှာ သာမန် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းထက်ပင် ပို၍ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းရာ ကျလှပေသည်။

“ဝေါ့...”

နှလုံးသား နာကျင်မှုများ လွှမ်းမိုးလာသဖြင့် ဖန်းဟန်၏ လည်ချောင်းအတွင်း၌ ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ချလိုက်လေတော့သည်။

*ကျင်းပေမြို့စားကြီး... ငါ မင်းရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်...* ဟု သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“ဇီယင်း...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ အက်ကွဲကာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး အော်ဟစ်သံ မဟုတ်တော့သော်လည်း မည်သည့် အော်ဟစ်သံထက်မဆို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေချေသည်။ ထိုအသံမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ငရဲပြည်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား အဆုံးအစမဲ့သော နာကြည်းမှုများနှင့် ကျိန်စာများ ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

“ရွှီး...”

ခရမ်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အခန်းအတွင်းသို့ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ပေါ်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ကာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုတို့ကြောင့် ပြင်း ထန်စွာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်မ ရှိပါတယ်... ကျွန်မ... သေသင့်တဲ့ အပြစ်ကို ကျူးလွန်မိပါပြီ...”

“မင်း ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေပဲ သုံးသုံး ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး...”

ဖန်းဟန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ဘဲ စစ်မှန်ပြီး အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသာ ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိ နေခဲ့လေသည်။

“မြေကြီးကို သုံးပေလောက် တူးရမယ်ဆိုရင်တောင် ဦးလေးကျန်းလို့ ခေါ်တဲ့ ဥယျာဉ်မှူးအိုကြီးကို ငါ့အတွက် တွေ့အောင် ရှာခဲ့စမ်း...”

သူသည် စကားကို ဖြည်းညင်းစွာနှင့် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ရာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းမှာ အဆိပ်လူးထားသော သံမဏိဓားတစ်လက်အလား ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ နှလုံးသားများဆီသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

“သူ့ကို အရှင်ဖမ်းခဲ့ရမယ်...”

“သူ့ကို သေတာကမှ ကောင်းဦးမယ်လို့ တွေးမိတဲ့အထိ ငါ လုပ်ပစ်မယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

ဇီယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့် ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်လေ၏။

“ငါ့ရဲ့ အမိန့်တွေကို ဆက်ပေးလိုက်...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံများ လွင့်ပျံသွားသည့်အလား ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“'ကျင့်ဟွင်း' အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ရှားခိုင်းလိုက်... နန်ယန်စီရင်စုရဲ့ မြို့တံခါးတွေ အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထား ရမယ်... ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် အပြင်ကို ထွက်ခွင့်မရှိစေရဘူး...”

“မနေ့ကနေ ဒီနေ့အထိ အတွင်းဆောင်နဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိခဲ့တဲ့သူ အားလုံး... အစေခံတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစောင့် တွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဈေးဝယ်တဲ့သူတွေပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားရမယ်... သူတို့ကို စစ်ဆေး... သေတဲ့အထိ စစ်ဆေးစမ်း...”

“သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူပဲရှိနေရှိနေ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ငါ ဖန်းဟန်ရဲ့ မိသားစုကို သူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ရဲပုန်းရဲ လုပ်ရဲတယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားအောင်၊ သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးစုတစ်ခုလုံး မျိုးတုံးသွားအောင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်ပစ်မယ်...”

သွေးစွန်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမိန့်တန်းစီမှုများမှာ ဤအမျက်ထွက်နေသော အာဏာရှင်၏ နှုတ်ခမ်း များမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ဤအချိန်တွင် ဖန်းဟန်မှာ ရွာသားများကို ကြီးပွားတိုးတက်စေရန် ဦးဆောင် ပေးခဲ့သော 'သက်ရှိအင်မော်တယ်' မဟုတ်တော့ဘဲ မည်သူ့ကိုမဆို ရွေးချယ်ကာ ဝါးမျိုပစ်မည့် နတ်ဆိုးနတ် ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီဖြစ်လေ၏။

သွေးရောင်လွှမ်းနေသော သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်တစ်ခုမှာ နန်ယန်စီရင်စု တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေ တော့သည်။ ဖန်းမိသားစုကို ဗဟိုပြုကာ အသစ်တည်ထောင်ထားသော အမိန့်အာဏာမှာ ဤအချိန်၌ ၎င်း၏ အကြမ်းကြုတ်ဆုံးနှင့် သွေးစွန်းနေသော အစွယ်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေပြီဖြစ်ပေ၏။

နန်ယန်စီရင်စု တစ်ခုလုံးရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ခြောက်ကပ်ပြီး ဖိနှိပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ယနေ့ညတွင်မူ မည်သူမျှ အိပ်ပျော်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။