အခန်း ၁၇၉

အခန်း (၁၇၉)

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း၏ အဆုံးသတ်ရှိ စနစ်၏ အလင်းရောင်

အချိန်များသည် တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

စက္ကန့်တိုင်းမှာ ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားကို အသွားတုံးနေသော ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အလွန်ပင် နာကျင်ကာ ကြာညောင်းလှပေသည်။

လျူရူမေ၏ အသက်ရှူသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့ကာ မကြားရသလောက်ပင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။ သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းမှာ သူမ၏ လုံးဝန်းကာ မွှေးကြိုင်သော ပခုံးသားကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ နှလုံးသားဆီသို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြေးဝင်သွားတော့မည့်အလား ရှိနေခဲ့ပေသည်။

အခန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဆေးနံ့များနှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းနေ လျက်ရှိလေသည်။

"ဒုန်း..."

စုမေနျန်၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများ နီရဲနေပြီး သူမသည် ဘာမျှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ လေ၏။

သူမသည် စဉ်းစား၍ရနိုင်သမျှ ကုထုံးအားလုံးကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ဆေးကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မြည်းစမ်းကြည့်ခဲ့ သည့်အပြင် အဆိပ်ကို အဆိပ်ဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်သည့် သူမ၏ အလျှို့ဝှက်ဆုံး နည်းလမ်းများကိုပါ အသုံး ပြုခဲ့သော်လည်း အားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။

တန်ဖိုးကြီးမားလှသော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို တိုက်ကျွေးခဲ့သော်လည်း သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ကျောက်ခဲပစ်ချ လိုက်သကဲ့သို့ ရောဂါပျောက်ကင်းရန်အတွက် အနည်းငယ်မျှပင် အထောက်အကူ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဤအဆိပ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး ထူးဆန်းလွန်းလှရာ သူမ၏ ဆေးပညာနားလည်မှုထက် လုံးဝကို ကျော်လွန် နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် မျက်ရည်များ စီးကျနေသော သူမ၏ လှပသောမျက်နှာလေးကို မော့ကာ ဖန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ အဆုံးမရှိသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

"အရှင်... ညီမလေးမေအာရဲ့... သူမရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေက အရမ်းမြန်မြန် ပျောက်ကွယ်နေပြီ... ကျွန်မ ကြောက်တယ်... သူမ နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်တောင် မခံနိုင်တော့မှာကို ကြောက်နေမိတယ်..."

"ဟင့်အင်း... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ပိုင်ကျီရို၊ နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးနေကြလေပြီ။ အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်တဆိတ် ငိုရှိုက်သံများ၊ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုများနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဟင့်အင်း... မေအာ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး..."

ဖန်းဟန်သည် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာနေသော လျူရူမေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်တွယ်ထားရင်း မှင်သက်စွာ ဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်နေမိလေ၏။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ တစ်ချိန်က နွေးထွေးပြီး အိစက်ခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးထံမှ အသက်စွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားနေသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရပေသည်။ မိမိချစ်ရသူ သေမင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်း သွားနေသည်ကို ကြည့်နေရပြီး တားဆီးရန် စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိသည့် ခံစားချက်က သူ၏ နှလုံးသားကို မကြုံ စဖူး နက်ရှိုင်းလှသော အကြောက်တရားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

ဤသို့ မဖြစ်ရပေ။ အခြားနည်းလမ်း ရှိရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဗလာကျင်းသွားခဲ့ပြီး အဆုံးမရှိသော နောင်တများနှင့် ဘာမျှမတတ်နိုင်မှုတို့က လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် ဘဝနှစ်ခုစာမှ ရရှိခဲ့သော သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲရှိ စစ်မြေပြင် ရှေးဦးသူနာပြုစု နည်းမှစ၍ ရိုးရာဆေးဖက်ဝင် ကုထုံးများအထိ ဗဟုသုတအားလုံးကို ရူးသွပ်စွာ ရှာဖွေနေခဲ့ပြီး မည်သည့် ဖြစ်နိုင် ခြေကိုမျှ အလွတ်မပေးခဲ့ပေ။

သူသည် စနစ်ကို သတိရသွားခဲ့ပြီး ထိုကျိန်စာသင့်နေသော သတ်မှတ်ချက်များဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားသည့် ဆုလာဘ်အထုပ်ကိုပါ တွေးမိလိုက်လေသည်။ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်၊ အလွန်ပင် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် သူ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ချေ။

မေအာ၏ အသက်လေးမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အကန့်အသတ်အထိ တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် ကွဲထွက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားချိန် တွင် အေးစက်စက်နိုင်ပြီး စက်ရုပ်ဆန်သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံမှလာသော အသံကဲ့သို့ ထိုအသိပေးချက် အသံက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

[ဒင်... ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် အလွန်ပြင်းထန်သော အကျပ်အတည်းနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရ ပါသည်...]

[ပိုင်ရှင်၏ စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲမှုများမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ...]

[ချိတ်ဆက်ထားသည့် ပစ်မှတ်- လျူရူမေ]

[ကြုံတွေ့နေရသော သေစေနိုင်သည့် ဇီဝဘေးအန္တရာယ် အကျပ်အတည်း ကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် စနစ်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော အကျပ်အတည်း တုံ့ပြန်ရေး ဆုလာဘ်အထုပ် ကို အတင်းအကျပ် အသက်သွင်း လိုက်ပါပြီ...]

[ဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်နေပါသည်...]

[ဆုလာဘ် ပေးအပ်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်၊ သင်သည် အခြေခံ ဘက်တီးရီးယား ဗေဒနှင့် ပဋိဇီဝဆေးများ၏ အခြေခံသဘောတရားများ အသိပညာ လွှဲပြောင်းမှုကို ရရှိပါသည်...]

[ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... သင်သည် (ပင်နီဆလင် မှိုမျိုးစေ့ ပျိုးထောင်ရေးအရည် ပထမမျိုးဆက် x၁ ကို ရရှိပါသည်... ၎င်းပစ္စည်းကို စနစ်ဂိုဒေါင်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပါသည်၊ အချိန်မရွေး ထုတ်ယူသုံးစွဲနိုင် ပါသည်...]

ဖန်းဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကြောင့် မှုန်ဝါးကာ မွဲခြောက် နေခဲ့သော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ကြည်လင်လာခဲ့လေတော့သည်။

ကျယ်ပြန့်ပြီး နက်ရှိုင်းလှသော အသိပညာ အချက်အလက် စီးကြောင်းကြီးမှာ ကမ်းပါးပြိုကျလာသော ရေကြီး ရေလျှံမှုကဲ့သို့ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်လာခဲ့လေ၏။

*ဘက်တီးရီးယား၊ ကူးစက်ခံရခြင်း၊ ပဋိဇီဝဆေးများ၊ ပင်နီဆလင်...*

*နောက်ဆုံးတွင်... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီပေါ့*

ဤသည်မှာ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်များပင် သိရှိကြသော လူသားတို့၏ ဆေး ပညာသမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးကျယ်ဆုံးသော တီထွင်မှုများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဘက်တီးရီးယား ကူးစက်မှုများကို တိုက်ဖျက်ရန်အတွက် အထူးရည်ရွယ်ထားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဆေးတစ်ခွက်ပင် ဖြစ်လေ သည်။

အသားဆွေးဆေးမှုန့်... အရိုးဆွေးကပ်ရောဂါ...။

အဆုံးသတ်တွင် ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ဆိုးရွားသော ဘက်တီးရီးယား ကူးစက်ခံရခြင်းတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပါလော။

ထိုခဏမှာပင် ဖန်းဟန်မှာ ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံများ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ လေတော့သည်။

စနစ်မှ ပေးအပ်သော ဤဆုလာဘ်၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်မှာ မရောက်လာသေးသော စစ်ပွဲကြီးအတွက် ပြင်ဆင်ရန် မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ သူ မည်သည့်အခါမျှ ဆုံးရှုံးမခံနိုင်သော သူ၏ရှေ့ရှိ လူသားကို ကယ်တင်ရန်အတွက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟားဟား..."

ဖန်းဟန်သည် ရုတ်တရက် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ ရယ်မောနေစဉ်မှာပင် မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာခဲ့လေ၏။

သွေးကြောများ နီရဲနေသော ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်ပြီး ပြင်းပြသော မျှော်လင့်ချက် မီးတောက် တစ်ခု ပြန်လည်တောက်လောင်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် လျူရူမေကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း မကြုံစဖူးသော ခိုင်မာသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

"မေအာ... တောင့်ခံထား... ကိုယ့်အတွက် တောင့်ခံထားပေးပါ..."

"ငရဲမင်းကြီး ကိုယ်တိုင်တောင် မင်းကို ကိုယ့်ဆီကနေ လုယူသွားလို့ မရစေရဘူး..."