အခန်း ၁၈၀

အခန်း (၁၈၀)

သေမင်းနှင့် အပြေးပြိုင်ခြင်း၊ ဆေးခန်းတွင်းမှ တိုက်ပွဲ

"မေနျန်... ငါနဲ့လိုက်ခဲ့..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖန်းဟန်သည် ကုတင်ဘေးမှ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြောင် အမ်းအမ်းဖြင့် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သော စုမေနျန်ကို ဆွဲယူကာ မည်သည့်စကားမှမဆိုဘဲ လှည့်၍ စံအိမ်တော် အနက်ပိုင်းရှိ 'ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း' လျှို့ဝှက်အလုပ်ရုံဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးသွားလေတော့၏။

"သခင်ကြီး..."

ဖန်းဟန်၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် စုမေနျန်မှာ ယိုင်နဲ့နဲ့ပါသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် တွေဝေမှုတို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သေဒဏ်ပေးခံရပြီးသားဖြစ်သည့် သမားတော်တစ်ဦးဖြစ်သော သူမကို ဤအချိန်တွင် ဖန်းဟန်က အလုပ်ရုံဆီသို့ အဘယ်ကြောင့် ဆွဲခေါ်သွားရ သနည်းဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိပေတော့သည်။

"ဘာမှမမေးနဲ့... ငါပြောတဲ့အတိုင်းသာလုပ်..."

ဖန်းဟန်သည် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏အသံတွင် ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာစက်နှင့် စိတ်ပျက်ရူးသွပ်မှုတို့ ပါဝင်နေလေ၏။

"ငါတို့မှာ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်... မေအာကို ကယ်တင်ဖို့ ငါတို့မှာ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်..."

*အခွင့်အရေးရှိသေးတယ် ဟုတ်လား...*

စုမေနျန်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားခဲ့လေ၏။ ဤအရာမှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်များက သူမကို ပြောနေသော်လည်း ဖန်းဟန်၏ ပြတ်သားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည် ရဲသော မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါက်ဖွားလာခဲ့ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အရက်ပျံနှင့် ထုံးတို့ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပိုးသတ်ထားသော အသစ်ဆောက်လုပ် ထားသည့် ထိပ်တန်းအဆင့် ပိုးမွှားကင်းစင်သော ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားကြလေ သည်။

"ဒိုင်း..."

ဖန်းဟန်သည် လေးလံသော သစ်သားတံခါးကြီးကို ခြေထောက်ဖြင့် နောက်ပြန်ကန်ပိတ်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်ရှိ ပိုင်ကျီရိုနှင့် အခြားသူများ၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံများအားလုံးကို ပိတ်လှောင်လိုက်လေတော့၏။

"မေနျန်... သေချာနားထောင်..."

ဖန်းဟန်သည် လှည့်လာကာ စုမေနျန်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်သို့ သူ၏လက်များကို လေးလံစွာ တင်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး စနစ်က ယခုလေးတင် ထည့်သွင်းပေးလိုက်သော နက်နဲလှသည့် အသိပညာ များကို စုမေနျန် နားလည်နိုင်မည့် ဘာသာစကားအဖြစ်သို့ အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲလိုက်လေ၏။

"ဘာမှမမေးနဲ့... ငါပြောတာကို နားထောင်..."

ဖန်းဟန်က ရေတစ်ပေါက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ဒီအဆိပ်က သက်မဲ့မဟုတ်ဘူး... အသက်ရှင်နေတယ်... သူမရဲ့အသက်ကို ဝါးမျိုနေတဲ့ မျက်စိနဲ့မမြင်နိုင်တဲ့ သန်း ပေါင်းများစွာသော 'အဆိပ်ပိုးမွှား' တွေပဲ... ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးမှာ ဖြေဆေးဆိုတာရှိတယ်... ပြီးတော့ ငါ့ဆီမှာ ဒီအဆိပ်ပိုးမွှားတွေကို ဝါးမျိုနိုင်တဲ့ 'နတ်ဘုရားလက်နက်' တွေဖြစ်တဲ့ သူတို့ရဲ့ ရန်သူတော်တွေ ရှိတယ်... အခု ငါတို့လုပ်ရမှာက ဒီ 'နတ်ဘုရားလက်နက်' တွေကို ဧရာမစစ်တပ်ကြီးတစ်ခု ပေါက်ဖွားလာတဲ့အထိ အစာကျွေးပြီး မေအာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ရောက်စေပြီးတော့ အဆိပ်ပိုးမွှားတွေအားလုံးကို ဝါးမျိုပစ်ဖို့ပဲ..."

*အဆိပ်ပိုးမွှား ဟုတ်လား... နတ်ဘုရားလက်နက် ဟုတ်လား...*

စုမေနျန်မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့လေ၏။ ဤသီအိုရီမှာ သူမ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝကျော်လွန်နေပြီး ယခင်က တစ်ခါမျှပင် မကြားဖူးခဲ့ချေ။

"ဒါပေမဲ့..."

ဖန်းဟန်၏ အသံတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အင်အားတစ်ခု ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

"အချိန်ကုန်နေပြီ... မင်းရဲ့အကူအညီကို ငါလိုအပ်တယ်..."

သူ ထပ်မံရှင်းပြနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့် သူသည် စနစ်ဂိုဒေါင်ထဲမှ ပင်နီဆီလီယမ်မှို မျိုးစေ့ပါရှိသော ဖန်ခွက်ပြားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

သူသည် ထိုဖန်ခွက်ပြားကို အသစ်ပြုလုပ်ထားသော အဆတစ်ထောင်ကြည့် မှန်ပြောင်းအောက်တွင် ဂရုတစိုက် ထားရှိကာ အနီးအဝေးကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီးနောက် စုမေနျန်ကို မှန်ဘီလူးရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်လေသည်။

"ကြည့်လိုက်..."

စုမေနျန်သည် မှန်ပြောင်းထဲတွင် တောအုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ သိပ်သည်းနေသော အစိမ်းရောင် မှိုမျှင်များကို မြင်လိုက် ရသောအခါ နောက်တစ်ကြိမ် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရပြန်လေ၏။

"အခု ငါတို့လုပ်ရမှာက ဒီ 'နတ်ဘုရားလက်နက်' တွေကို အတိုတောင်းဆုံးအချိန်အတွင်းမှာ အရိုင်းဆန်စွာ ကြီး ထွားလာပြီး ပေါက်ဖွားလာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ..."

ဖန်းဟန်သည် ဘေးရှိစင်ပေါ်မှ စက္ကူနှင့် ကလောင်တံကို ဆွဲယူကာ ဖော်မြူလာတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရေးချ လိုက်ပြီးနောက် အတိုတောင်းဆုံးသော စကားလုံးများဖြင့် နှုတ်မှ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ပြောင်းဖူးမှုန့်၊ သကြားနဲ့ သတ္တုဆားအချို့ကို သုံးရမယ်... ဟုတ်တယ်... ယမ်းစိမ်းနဲ့ သစ်ပြာတွေထဲကနေ ထုတ် ယူထားတဲ့ အရာတွေပဲ... ငါရေးထားတဲ့ အချိုးအစားအတိုင်း ရောစပ်ပြီး ရေထည့်လိုက် ကော်ရည်ဖြစ်အောင် ကျိုလိုက်... မြန်မြန်လုပ်... ဒီအရာက သူတို့ရဲ့ 'အစာ' ပဲ..."

သူသည် အခြားသူများအဖို့ အရေးမပါဘဲ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်ဟုပင် ထင်ရမည့် မှန်ပြောင်းအောက်ရှိ အစိမ်း ရောင်မှိုကွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော အလင်းရောင် များဖြင့် တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

"မေနျန်... ဒီအရာက ငါတို့ရဲ့ 'အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း' ရဲ့ မျိုးစေ့ပဲ..."

"မေအာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သေရေးရှင်ရေးတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲနိုင်ဖို့အတွက် အတိုတောင်းဆုံးအချိန်အတွင်းမှာ အများ ဆုံးသော 'ကောင်းကင်ဘုံစစ်သည်တော်တွေနဲ့ စစ်သူကြီးတွေ' ကို ကြီးထွားလာအောင် ငါတို့ လုပ်ရမယ်..."

ဖန်းဟန်၏ ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော အာရုံစိုက်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့အပြင် အံ့ဖွယ်အရာများကို ဖန်တီးနိုင် စွမ်းရှိပုံရသည့် သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ တောက်လောင်နေသော အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုမေနျန် မှာ သူ၏ အငွေ့အသက်များကြောင့် လုံးဝကို ကူးစက်ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

သူမ၏ မေးခွန်းများ၊ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ အားလုံးမှာ ထိုအချိန်တွင် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရလေ၏။

"အဆိပ်ပိုးမွှား" များ သို့မဟုတ် "နတ်ဘုရားလက်နက်" များဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို သူမ မသိ ပေ။ သူမ သိသမျှမှာ သူမ၏ရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသားသည် သူမ၏ အရာအားလုံးဖြစ်ပြီး သူမ၏ အားထား ရာကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်သည်ဟူ၍သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ လက်မလျှော့သရွေ့ သူမလည်း လက်လျှော့၍မရပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... သခင်ကြီး..."

စုမေနျန်သည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်ကာ အလွန်အမင်း တင်းမာလှသော လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းသို့ နစ်မြုပ်ဝင်ရောက်ရန် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေ တော့သည်။