အခန်း ၁၇၂

အခန်း (၁၇၂) ရေခဲစည်ပိုင်း ပြုလုပ်ခြင်း၊ သဘာဝ ရေခဲသေတ္တာကြီး၊ ဆိတ်သားကို အေးခဲထားရန် လိုအပ်သည်

"မင်း စက်ဘီးကို ဘာလုပ်ဖို့ လိုတာလဲ..."

ကျန်းဝေမင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကလည်း ရောက်တော့မယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် ဒုတိယညီမနဲ့ အငယ်ဆုံးညီမကို မြို့ထဲခေါ်သွားပြီး ဈေးပတ်ရင်း နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းတွေ ဝယ်မလို့ စဉ်းစားထားတယ်..."

လီလန်သည် မကြာသေးမီက သူအမဲလိုက်ရရှိထားသော သားကောင်များကို ရောင်းချခြင်းဖြင့် ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ငွေရှိနေပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် ငွေကို သုံးစွဲချင်လာတော့သည်။

မနက်ဖြန်တွင် ဒုတိယညီမနှင့် အငယ်ဆုံးညီမတို့အတွက် နှစ်သစ်ကူး အဝတ်အစားသစ်များနှင့် ဖိနပ်များ ဝယ်ပေးရန်နှင့် သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ပေးရန် မြို့သို့ ခေါ်သွားရန် သူ စီစဉ်ထားလေသည်။

"အိုး... ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ..."

ကျန်းဝေမင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ငါ့အိမ်ကို လာခဲ့လေ၊ ငါ့စက်ဘီးကို ငှားပေးမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးဝေမင်..."

လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်ကွာ... ငါတို့တွေက မိသားစုတွေပဲဟာကို၊ အားနာစရာ မလိုပါဘူး..."

ကျန်းဝေမင်က ခေါင်းယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေတ်ဟောင်းစက်ဘီးဆီသို့ သွား၍ ဆိတ်ခေါင်းများနှင့် ဆိတ်ခြေထောက်များ ပါဝင်သော ဂုန်နီအိတ်တစ်အိတ်ကို နောက်ခုံတွင် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုတာ့ဟိုင်... ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်နော်..."

လီတာ့ဟိုင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းဝေမင်သည် စက်ဘီးကို နင်း၍ လီလန်တို့၏ အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"သား... မင်းရဲ့ ဦးလေးဝေမင်က အခု အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ... သူနဲ့ အဆက်အသွယ် မပြတ်အောင် ဂရုစိုက်နော်... နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ပြီးသွားရင် အရက်ကောင်းကောင်း နှစ်ပုလင်းလောက် ယူပြီး သူ့အိမ်ကို သွားကန်တော့လိုက်ဦး..."

ကျန်းဝေမင် စက်ဘီးနင်း၍ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီတာ့ဟိုင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မြို့ပေါ်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတွင် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာသည့်အပြင် ဝင်ငွေအကောင်းဆုံးဖြစ်သော ဝယ်ယူရေးဌာန၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ်ပါ တာဝန်ယူထားရသဖြင့် ကျန်းဝေမင်၏ ရှေ့ရေးမှာ အလွန်တောက်ပနေလေသည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် လီလန်အနေဖြင့် ကျန်းဝေမင်၏ အကူအညီကို အားထားနိုင်ရန်အတွက် သူတို့နှစ်ဦး ပိုမိုရင်းနှီးသွားစေရန် လီတာ့ဟိုင်က တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ လီလန်သည် အမဲလိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားမည်ဆိုလျှင်ပင် လီတာ့ဟိုင်က ကျန်းဝေမင်ကို အလုပ်ရှာပေးရန် အကူအညီတောင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မြို့ရှိ စက်ရုံတစ်ရုံတွင် အလုပ်ရရန်အတွက် ထောက်ခံစာတစ်စောင် လိုအပ်ပေသည်။ ထိုစာမရှိပါက သူတို့သည် အလုပ်သမားများကို တံခါးပေါက်မှပင် ပေးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အဖေ... အဲဒါကို ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်ကိုမှ မသွားပါဘူး... ရွာမှာပဲနေပြီး တောင်ပေါ်တက် အမဲလိုက်မယ်... တောထွက်ပစ္စည်းတွေ ရှာမယ်... ညီမလေးနှစ်ယောက်ကို အရွယ်ရောက်လာတဲ့အထိ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပြီး အဖေ့ကိုလည်း အသက်ကြီးလာရင် ပြုစုစောင့်ရှောက်သွားမယ်... အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ..."

"ကျွန်တော် မြို့ကို မသွားဘူး... အဲဒီမှာ နေရတာကိုလည်း မကျင့်သားရဘူး... မြို့ပေါ်မှာ ဘာမှကောင်းတာ မရှိပါဘူး..."

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အတွေးများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနေသော လီလန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ တကယ့် ကလေးမိုက်လေးပါပဲကွာ..."

လီတာ့ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဖေ... အသားတွေကို မြန်မြန် ခွဲလိုက်ရအောင်... ကျွန်တော့်လက်တွေ အေးခဲနေပြီ…”

လီလန်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သားအဖနှစ်ယောက်သည် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်ကြပြီးနောက်တွင် ကျန်ရှိနေသော အသားများကို ခွဲဝေသန့်စင်သည့် အလုပ်ကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အလေးချိန် ကျင်းတစ်ရာကျော်ရှိသော တောင်ဆိတ်ကြီးအား ဟူလောင်ပါးနှင့် ကျန်းဝေမင်တို့ထံသို့ ရောင်းချခဲ့ရာ တစ်ယောက်လျှင် ကျင်းနှစ်ဆယ်စီနှင့် ခြေထောက် နှစ်ချောင်းစီ ရရှိသွားကြသည်။

လီလန်တွင် အသား ကျင်းနှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ချောင်း ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဤတောင်ဆိတ်ကြီးသည် အလေးချိန် ကျင်းတစ်ရာခန့် ရှိပြီး အသားအပြင် အရေခွံ၊ ခေါင်း၊ ကလီစာများနှင့် ခြေထောက်လေးချောင်းတို့ကိုပါ ထည့်တွက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ခေါင်းတစ်ခုတည်းကပင် အလေးချိန် ဆယ်ကျင်းခန့်ရှိပြီး ကလီစာများက ကျင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ရှိသည်။ အားလုံးကို ထည့်တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အလေးချိန် ကျင်းတစ်ရာခန့်ရှိသော တောင်ဆိတ်ကြီးတစ်ကောင်မှ အသား ခြောက်ဆယ်ကျင်းခန့် ရရှိနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အသား ခြောက်ဆယ်ကျင်းရရှိပြီး လေးဆယ်ကျင်းကို ရောင်းချလိုက်ပါက သဘာဝကျကျပင် အသား နှစ်ဆယ်ကျင်း ကျန်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

နှစ်ဆယ်ကျင်းဆိုသည်မှာ တကယ်တမ်းတွင် အတော်လေး များပြားလှသည်။ လီလန်၏ မိသားစုလေးယောက်အတွက် အသားစွပ်ပြုတ်ကို ဝပြောစွာ စားသုံးရန် လုံလောက်လေသည်။

"မြောင်..."

"မြောင်... မြောင်... မြောင်..."

အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ မကျေနပ်မှုများနှင့် ကန့်ကွက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပုံရသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လီလန်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အမွေးများ ထောင်ကျနေသော တောကြောင်ရိုင်းလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အို... ဒုက္ခပါပဲ... သူလေးကိုတောင် ငါ မေ့နေတော့မလို့..."

လီလန်မှာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤတောင်ဆိတ်ကြီးကို တောကြောင်ရိုင်းအထီးကြီးက တောင်ပေါ်မှ သယ်ဆင်းလာခြင်းဖြစ်ရာ တောကြောင်ရိုင်းလေးများမှာ မှန်ကန်စွာပင် အချိုးကျ ဝေစုတစ်ခု ရရှိသင့်ပေသည်။

သူသည် ဆိတ်ရောင်းရန်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် ထိုကောင်လေး၏ ဝေစုကို မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"မြောင်..."

"မြောင်... မြောင်... မြောင်..."

ရရှိနိုင်သော အသားပမာဏ နည်းပါးသွားသဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သွားများ၊ လက်သည်းများကို ထုတ်ကာ လီလန်၏ ဘောင်းဘီစကို ဆွဲဖြဲရန် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

"ဟေ့... မကိုက်နဲ့လေ... ငါ တစ်ယောက်တည်း အကုန်စားလိုက်တာမှ မဟုတ်တာ..."

"မင်းအဖေက မင်းကို ငါ့ဆီ အပ်ထားခဲ့တာဆိုတော့ ငါလည်း အကျိုးအမြတ်လေးတော့ ရသင့်တယ်မလား..."

"ဒါ့အပြင် မင်းက ငါ့အိမ်မှာနေပြီး ငါ့အစားအသောက်တွေကို စားသောက်နေတာလေ... တစ်နေ့ကို ငါးနပ်စားနေတာဆိုတော့ ငါတောင် မွဲတော့မယ်..."

"ငါလည်း ပိုက်ဆံလေးရအောင် အသား နည်းနည်းတော့ ရောင်းရမှာပေါ့..."

"မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ နောက်မဆုတ်ဘဲ ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ သေးငယ်သော အစွယ်တန်းများကို ဖော်ပြလျက် လီလန်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ကိုက်လိုက်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် လီလန်၏ ခွေးသားရေဘွတ်ဖိနပ်မှာ အေးခဲ၍ မာကျောနေသဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ ကိုက်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

"ကဲပါ... ရော့... ဒါက မင်းအတွက်..."

လီလန်သည် နံရိုးနှစ်ကျင်းခန့်ကို ဖြတ်တောက်၍ တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ရှေ့သို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် ၎င်း၏ ကိုက်ထားမှုကို လွှတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို လှည့်ကာ သေးငယ်သော အမြီးလေးကို ရမ်းခါရင်း အရသာရှိရှိ စတင်စားသောက်တော့သည်။

"ဟေးလုံ... ပိုင်လုံ... မင်းတို့လည်း အနားကို လာခဲ့ကြဦး..."

လီလန်က အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရိပ်နှစ်ခုက အလျင်အမြန် ပြေးလာကြသည်။

အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ခွေးနှစ်ကောင်မှာ တောကြောင်ရိုင်းလေး ပိုင်ဆိုင်သော နံရိုးနှစ်ကျင်းကို လောဘများ၊ တံတွေးများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ငမ်းငမ်းတက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် အလွန်လိမ္မာကြသဖြင့် ၎င်းကို လုယူရန် မကြိုးစားကြပေ။

"ငါ့မှာ အသား သိပ်များများ မကျန်တော့ဘူး..."

လီလန်သည် နောက်ထပ် အသားနှစ်ကျင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲကာ ခွေးနှစ်ကောင်၏ ရှေ့သို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံဟူသော အမဲလိုက်ခွေး တစ်ကောင်စီအတွက် အသားတစ်ကျင်းစီ ရရှိသွားလေသည်။

"မင်းလေးကိုတောင် ငါ မေ့သွားတော့မလို့..."

လီလန်သည် ခွေးနှစ်ကောင်၏ အနောက်တွင်ရှိသော ဖောင်းဖောင်းအိအိနှင့် အမွေးထူထူ ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည့် ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးကလေးကို သတိထားမိသွားသည်။

လီလန်က နောက်ထပ် အသားကျင်းတစ်ဝက်ကို ဖြတ်တောက်၍ အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးကလေးသည် ၎င်းကို အနံ့ခံလိုက်ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်ကာ နွားတင်းကုပ်ဆီသို့ အသားကျင်းဝက်ကို ဆွဲယူသွားလေသည်။

အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးကို အသားနှင့် နံရိုး ငါးကျင်းခန့် ကျွေးမွေးပြီးနောက်တွင် ဆယ့်ငါးကျင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ဟူး... ဆယ့်ငါးကျင်းပဲ ကျန်တော့တာဆိုတော့ ချွေတာပြီး စားရတော့မယ်..."

လီလန်သည် အသားများကို သိမ်းဆည်း၍ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ယူသွားလိုက်သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် အေးချမ်းလှသော်လည်း အိမ်တွင်း၌ထားလျှင် အသားမှာ အလွယ်တကူ ပုပ်သိုးနိုင်သည်။ လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အသားများကို အေးခဲထားရန်အတွက် ရေခဲစည်ပိုင်းတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရေခဲစည်ပိုင်းဆိုသည်မှာ ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သဘာဝ ရေခဲသေတ္တာတစ်ခု ဖြစ်၏။

ဤအရာကို ပြုလုပ်ရသည်မှာ လွယ်ကူလှပေသည်။ ပုံးတစ်ပုံးထဲသို့ ရေအနည်းငယ်ထည့်ကာ တစ်ညလုံး အေးခဲသွားစေရန် အပြင်ဘက်တွင် ထားလိုက်ရုံပင် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ပုံးကို ယူလိုက်သောအခါ အတွင်းရှိရေမှာ ရေခဲစည်ပိုင်းအဖြစ်သို့ အလိုအလျောက် အေးခဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ထားရှိသောအခါ ရေခဲစည်ပိုင်းမှာ ရေခဲသေတ္တာတစ်ခုနှင့် ဆင်တူလေသည်။ ၎င်းသည် ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး အရည်ပျော်သွားမည် မဟုတ်ဘဲ အတွင်းတွင် ထည့်ထားသော ဝက်သား သို့မဟုတ် အသားများမှာလည်း လတ်ဆတ်နေမည် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ကိရိယာများကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာပြီး ရေခဲစည်ပိုင်းကို စတင်ပြုလုပ်တော့သည်။

ထိုအလုပ်အားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက်တွင် သူသည် ရေတစ်ဇလုံကို ခပ်ယူလာကာ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းရှိ သွေးကွက်များကို စတင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လေသည်။

"အဖေ... ကလီစာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ..."

ချိတ်ဆွဲထားသော နံစော်နေသည့် ကလီစာများကိုကြည့်ရင်း မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်များနေသော ဖခင်ဖြစ်သူကို လီလန်က အော်မေးလိုက်သည်။

"ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ် လုပ်သောက်ကြမလား..."

မီးဖိုချောင်ထဲမှ လီတာ့ဟိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ဟုတ်လား... ကောင်းသားပဲ အဖေ... အဖေ လုပ်တတ်လို့လား..."

"မလုပ်တတ်ဘူး..."

"..."

*ဘာလို့ အဲဒီလောက် အကျယ်ကြီး အော်ပြောနေရတာလဲ... လုပ်တတ်တယ် မှတ်နေတာ…*

လီလန်မှာ စိတ်ပျက်သွားရသည်။ သူ၏ဖခင်မှာ အဓိပ္ပါယ်မရှိသည်များကို ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဆိတ်ကလီစာစွပ်ပြုတ်ကို မလုပ်တတ်ပါက အဘယ်ကြောင့် ထိုအကြောင်းကို ပြောနေရသနည်း။

"အဖေ... အဖေလည်း ချက်မကျွေးတတ်ဘူးဆိုတော့ ကလီစာတွေကို ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံကို ကျွေးဖို့ပဲ သိမ်းထားလိုက်ကြမလား..."

လီတာ့ဟိုင်သည် မီးဖိုချောင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ထူထဲသော လိုက်ကာကြီးကို အလျင်အမြန် ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်များကို ခါးပတ်စဖြင့် သုတ်လိုက်ကာ…

"အဖေက ကလီစာ စွပ်ပြုတ် မလုပ်တတ်ပေမယ့် လုပ်တတ်တဲ့သူတွေ ရှိတယ်လေ..."

"ဘယ်သူရှိလို့လဲ..."

လီလန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အစ်မပိုင်ကျဲ့ပေါ့..."