အခန်း ၁၇၃

အခန်း (၁၇၃) ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စားဖိုမှူး မုဆိုးမပိုင်၊ ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်

"အစ်မပိုင်ကျဲ့..."

လီလန်က အံ့သြမှင်တက်သွားသော အမူအရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့က ဆိတ်ကလီစာတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ သိလို့လား..."

လီလန်သည် သူ၏အဖေဖြစ်သူ လီတာ့ဟိုင်ကို မေးလိုက်၏။

"အေး... သူမက ဆိတ်ကလီစာစွပ်ပြုတ် လုပ်တတ်တယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"မင်း မေ့နေတာလား... မင်းရဲ့ ဦးလေးပိုင်တို့ မိသားစုက အရင်က ဆိတ်တွေ အများကြီး မွေးခဲ့ဖူးတယ်... နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် ဆိတ်တွေကို သတ်တဲ့အခါ မင်းရဲ့အစ်မပိုင်ကျဲ့က ဆိတ်ကလီစာတွေကို ယူပြီး ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ် ချက်လေ့ရှိတယ်... ငါတောင် မင်းရဲ့ဦးလေးပိုင်ကို ဆိတ်ဖမ်းဖို့ ကူညီပေးရင်းနဲ့ အဲဒီစွပ်ပြုတ် နှစ်ပန်းကန် သုံးပန်းကန်လောက် မြည်းစမ်းဖူးတယ်... အရမ်းမွှေးပျံ့ပြီး အရသာတကယ်ရှိတာ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရစွာဖြင့် ပြောပြလေ၏။

သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး အမှန်တကယ် ရှိခဲ့ကြောင်း လီလန် သတိရသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ဤအရာမှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုများ မစတင်မီ အစားအစာများ ပေါများကြွယ်ဝသည့် လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက အကြောင်းအရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်ကာလ၌ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ အိမ်ထောင်စု ဆယ်စုထက်မနည်းမှာ ဆိတ်၊ သိုး၊ နွားနှင့် ဝက်များကို မွေးမြူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သူတို့သည် ဝက်၊ ၊ဆိတ်၊ သိုးနှင့် နွားများကို ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းသို့ ယူဆောင်ကာ ရောင်းချလေ့ရှိကြ၏။

ထိုစဉ်က စားနပ်ရိက္ခာရုံများ မရှိသေးဘဲ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းဟုသာ ခေါ်ဆိုကြပြီး ၎င်းတို့က ဆိတ်၊ ဝက်၊ နွားနှင့် သိုးများကို တာဝန်ယူဝယ်ယူပေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်တို့အိမ်ရှိ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော နွားတင်းကုပ်မှာလည်း မူလက နွားများမွေးမြူရန်အတွက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အစ်မပိုင်ကျဲ့သည် ဆိတ်ကလီစာစွပ်ပြုတ်ကို ချက်တတ်သည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ဟင်းချက်ရန်အတွက် သူမကို ခေါ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ဟေးလုံ... အစ်မပိုင်ကျဲ့ကို သွားခေါ်ချေ..."

လီလန်မှာ အလုပ်များနေသဖြင့် မသွားနိုင်သောကြောင့် ဟေးလုံကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ဟေးလုံသည် အလွန်အမင်း ဉာဏ်ကောင်းသော အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လီလန်သည် ၎င်းကို ပိုင်ကျဲ့၏အိမ်သို့ အစောင့်အဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့သဖြင့် ပိုင်ကျဲ့နှင့် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း ၎င်းသည် တံခါးကို စောင့်ရှောက်ရန် ထိုနေရာသို့ ပြေးသွားတတ်ပေသည်။

လီလန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟေးလုံသည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသေးသော ‌ဆိတ်နံရိုးတစ်ဝက်ကိုပင် ဆက်မစားတော့ဘဲ အမြီးကိုလှုပ်ယမ်းကာ အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝမှနေ၍ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

"ဟေးလုံက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် လီတာ့ဟိုင်ပင်လျှင် မှင်တက်သွားတော့သည်။

လီလန်က ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဟေးလုံဟာ သတ်စားခံရလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပြီး သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ..."

ယနေ့တိုင်အောင် လီလန်သည် ဟေးလုံကို မူလပိုင်ရှင်၏ ဓားချက်အောက်မှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ဘဝတွင် အကောင်းဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ထားလေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။ အလွန်တရာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်လှသည့် အမဲလိုက်ခွေးကောင်း တစ်ကောင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက် လီလန်သည် ရေအေးဇလုံ အနည်းငယ်ကို ယူဆောင်လာကာ တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သွေးကွက်များကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်လေသည်။

ညှီနံ့နှင့် သွေးနံ့များ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ လီလန်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဆိတ်၏ အနံ့အသက်များမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းပစ်ရန် လိုအပ်လေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အနံ့များမှာ ပို၍ပြင်းထန်လာပြီး အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလာမည် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်၍ ပြီးစီးသွားချိန်၌ပင် ရွာလမ်း၏ အဆုံးတစ်ဖက်မှနေ၍ ဝမ်းသာအားရဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ထံသို့ အဝေးမှနေ၍ လက်ဝှေ့ယမ်း ပြနေ၏။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့... မြန်မြန်လာခဲ့ပါ..."

လီလန်ကလည်း အော်ဟစ်၍ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးလာခဲ့ကြသော ငယ်သူငယ်ချင်းများဖြစ်ကြပြီး အလွန်နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေး ရှိကြသည်ဆိုသည့် အချက်မှာ ရွာထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ဟေးလုံ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် အစ်မပိုင်ကျဲ့သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့..."

လီလန်သည် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် သွားလိုက်လေသည်။

"ရှောင်လန်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေတော့သည်။

"နင် ငါ့ဆီကို မလာတာ ရက်အတော်ကြာနေပြီနော်... ငါ နင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ..."

ပိုင်ကျဲ့က ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအသံဖြင့် အပြစ်တင်သယောင် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်အဖေက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိနေတယ်... အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျား နည်းနည်း ငြိမ်ငြိမ်နေတာ ကောင်းမယ်..."

လီလန်သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ပိုင်ကျဲ့နှင့် အဆင်ပြေသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ တက်ကြွလာကာ ပိုမို ပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။

"ဘာကို ကြောက်နေရတာလဲ... ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးရှိတယ်ဆိုတာ နင့်အဖေလည်း သိတာပဲကို..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် လီလန်ကို ဖက်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာလေသည်။

"ကျွန်တော့်အဖေ သိထားတဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် သိထားတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးနဲ့ မတူဘူးလေ..."

လီလန်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီလေ... နင့်ကို ဆက်ပြီး မစတော့ပါဘူး..."

ပိုင်ကျဲ့က ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ရမ္မက်ဆန်သော အမူအရာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"နင် ဘာလို့ ဟေးလုံကို လွှတ်ပြီး ငါ့ကို လာရှာခိုင်းရတာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် အိမ်ရှိ ကန်းပေါ်တွင် အနားယူနေစဉ် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ခွေးဟောင်သံကို ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟေးလုံဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဟေးလုံသည် သူမ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြေးလာပြီး သူမ၏ ဘောင်းဘီစကို ကိုက်ဆွဲကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

ဟေးလုံသည် သူမကို လီလန်ထံသို့ ခေါ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ပိုင်ကျဲ့ ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဟေးလုံ၏ နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"အိုး... အဲဒါက ဘာအနံ့ကြီးလဲ... တော်တော့်ကို ပြင်းတာပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူမ၏ နှာခေါင်းကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့... ဟိုမှာ ဘာလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

လီလန်သည် ထိုနေရာတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အရေခွံနှင့် ကလီစာများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဆိတ်သားလား..."

ပိုင်ကျဲ့သည် အရေခွံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း အံ့သြသွားတော့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှင်တက်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"နင် တောင်ပေါ်ကို ထပ်သွားပြန်တာလား... ပြီးတော့ တောင်ဆိတ်တစ်ကောင်ကိုတောင် အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့တာလား..."

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် ကံကောင်းသွားလို့ပါ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ရှောင်လန်... နင်က တကယ့်ကို အရမ်းတော်တာပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လီလန်ကို ဖက်လိုက်၏။

ရိုက်ခတ်လာသော လှိုင်းလုံးများ၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကာမရာဂနိုးဆွပေးသော ရုပ်ပြစာအုပ်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့သည်။

"ခဏနေရင် ခင်ဗျားကို တစ်ခုခု ပြစရာရှိတယ်..."

လီလန်သည် အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျဲ့၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း အလွန်စပ်စုလိုသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်၏။

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထပ်မံ၍ မေးလိုက်လေသည်။

"အကြီးလား... အသေးလား..."

"အမာလား... အပျော့လား..."

“အမ်…”

ထိုမေးခွန်းနှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် ဘာကို ဆိုလိုမှန်းမသိဘဲ တွေဝေသွားတော့သည်။

"နင် ငါ့ကို နောက်နေတာလား... ငါ ဘာစားရတာ ကြိုက်လဲဆိုတာ နင် သိတယ်မလား..."

ပိုင်ကျဲ့က အရိပ်အမြွက် ပေးလိုက်၏။

"ဘာကိုလဲ..."

လီလန်မှာ လုံးဝကို တွေဝေနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"နင် ဒါကို တမင်သက်သက် လုပ်နေတာလား..."

"ကျွန်တော်က ဘာလုပ်လို့လဲ... ခင်ဗျားပြောတဲ့ အဲဒီအကြီးနဲ့ အမာဆိုတဲ့အရာက ဘာလဲဆိုတာကို တကယ်မသိတာပါ..."

"ကျွတ် ကျွတ်... ဒီကောင်လေးကတော့ အစ်မရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲလား... နင့်အစ်မ နင့်ကို ဘယ်လို နှိပ်စက်မလဲဆိုတာကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်တော့..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ထုလိုက်ပြီး တမင်သက်သက် ရန်တွေ့သလို ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် မှည့်ဝင်းနေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးပမာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ကဲ... ပြောပါဦး... ငါ့ကို ဒီကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က မေးလိုက်လေသည်။

ထိုအခါ လီလန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့က ဆိတ်ကလီစာတွေကို ကိုင်တွယ်တတ်တယ်လို့ အဖေ့ဆီက ကြားလိုက်လို့ပါ..."

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ တစ်စုံရှိနေတယ်... အဲဒါလေး လုပ်ပေးလို့ ရမလား... ခဏနေရင် ကျွန်တော်တို့ ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ် သောက်ရအောင်..."

"ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်လား... ကောင်းတာပေါ့... အဲဒါက လွယ်ပါတယ်... ငါ လုပ်ပေးမယ်လေ..."

ပိုင်ကျဲ့က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

အရင်းအမြစ်များ ရှားပါးလှသည့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသောနှစ်များတွင် ဝက်သား သို့မဟုတ် ဆိတ်သားကို မဆိုထားနှင့်၊ ဂျုံဖြူမုန့်ပေါင်းကိုပင် ရှားရှားပါးပါး စားသုံးရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူတို့သည် တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်လုံး ယာဂုအကျဲနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်များကိုသာ စားကြရပြီး သို့မဟုတ်ပါက မျိုချရခက်ခဲလှသော ပြောင်းဖူးယာဂုကိုသာ စားသုံးကြရသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြည့်တင်းရန် အဓိကဖြစ်သော အာလူးနှင့် ကန်စွန်းဥများကို ဗိုက်ပြည့်သည်အထိ စားကြရခြင်းဖြစ်၏။

အစားအစာများကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ချင်သော်လည်းကောင်း၊ အသား၏ အရသာကို မြည်းစမ်းချင်သော်လည်းကောင်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့တွင် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး မရှိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့ လီလန်သည် ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ပြီး အသည်း၊ အဆုတ်၊ အူနှင့် ကလီစာအစုအဝေးတို့ကို ချန်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ကျဲ့မှာ သဘာဝကျစွာပင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အသားကို မြည်းစမ်းခွင့်ရရှိကာ သူမ၏ အစားအစာများကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်သည် သူမ၏ အထူးကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ချက်ပြုတ်ရန် မခက်ခဲပေ။ ဆားအနည်းငယ် ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန်တရာ အရသာရှိလှပေသည်။

"ရှောင်လန်... နင် ငါ့အပေါ်ကို အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ယနေ့ လီလန်သည် ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့ပြီး သူမကို ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်သောက်ရန် ခေါ်ရမည်ကိုပင် သတိရနေခဲ့သည်။ ပိုင်ကျဲ့သည် ဤကျေးဇူးတရားကို မှတ်သားထားမည် ဖြစ်လေသည်။

[ဒင်... ပိုင်ကျဲ့၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် အပေါင်း ၂၀၀၀…]

[ဒင်... ပိုင်ကျဲ့၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် အပေါင်း ၂၀၀၀…]

"..."

"အစ်မပိုင်ကျဲ့... ကျွန်တော် ခင်ဗျားအပေါ် ကောင်းတာက ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား..."

လီလန်က ပြုံး၍ ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ငါတို့ စားပြီးသွားတဲ့အခါ နင့်ကို သေချာဂရုစိုက်ပေးပြီး နင့်ကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပေးမယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်၏။

"ရပ်လိုက်တော့... အဖေ ရှိနေတယ်လေ... သူသာ ငါတို့ကို တွေ့သွားရင် မကောင်းဘူး..."

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့၏ ရဲတင်းလှသော အတွေးကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားတော့သည်။

"ငါတောင် မကြောက်တာ နင်က ဘာလို့ ကြောက်နေရတာလဲ... ငါ အသံမထွက်အောင် နေမယ်လေ..."

ပိုင်ကျဲ့က အပြစ်တင်သယောင် ပြောလိုက်လေသည်။

"နင် ငါ့ဆီကို မလာတာ ရက်အတော်ကြာနေပြီ... ဟွန့်..."

လီလန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဝံပုလွေတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ အလုပ်များနေခဲ့တာ... ဝံပုလွေဘုရင်ကိုတောင် တစ်ပွဲတစ်လမ်း ချခဲ့ရသေးတယ်... ခင်ဗျားဆီ လာဖို့ အချိန်မရခဲ့လို့ပါ..."

"ဝံပုလွေတွေ... ဟုတ်လား... နင်က မာလောင်တရဲ့ ပျောက်နေတဲ့ အမဲလိုက်ခွေးကို ရှာဖို့ တောင်ပေါ်ကို သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဝံပုလွေတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တွေ့လာရတာလဲ..."

"ရှောင်လန်... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ပိုင်ကျဲ့သည် စကားပြောနေစဉ် လီလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများ ရရှိထားခြင်း ရှိမရှိကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်..."

လီလန်သည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ နားထင်နားရှိ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်ကာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။