အခန်း ၁၇၅

အခန်း (၁၇၅) ရုပ်ပြစာအုပ်ဖတ်သော အစ်မပိုင်ကျဲ့၊ နင်သဘောကျအောင် ပိုလုပ်ပေးတတ်ဖို့ ငါ သင်ယူပါ့မယ်

ပိုင်ကျဲ့သည် ကန်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်ကာ အမောတကော အသက်ရှူနေလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပန်းသွေးရောင်သန်းနေမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်မှာလည်း ဒီရေကျသကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံကေသာများမှာ အလွန်ရှုပ်ပွနေပြီး ညှပ်ရိုးပေါ်မှ ချွေးပေါက်ငယ်များ စီးကျနေလေသည်။

လီလန်သည်လည်း ချွေးများ ရွှဲနစ်နေတော့သည်။

သူမသည် ရင်ဘတ်ကို စောင်ဖြင့် သုတ်လိုက်ရာ နဂိုကတည်းက ချွေးအနည်းငယ် စိုနေသော စောင်မှာ နို့နံ့သင်းသင်းလေး ချက်ချင်းပင် စွဲကျန်ရစ်လေတော့သည်။

"နောက်တစ်ခါဆိုရင် ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေကို လျှောက်မထိနဲ့နော်..."

လီလန်သည် သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးလေးကို ဆွဲဖက်ကာ အောက်ဘက်သို့ ပွတ်သပ်သွားလေသည်။

"အဲ့ဒီအရက်ပုလင်းထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာ ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ရှက်ရွံ့နေကာ ကြောက်တတ်သော ဇနီးသည်လေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေတော့သည်။

"ဒီအရက်ကို ဘယ်ကရတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြင်းရတာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ဗီရိုပေါ်ရှိ သမင်လိင်အင်္ဂါပါဝင်သော အရက်ပုလင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟိုတစ်နေ့က မာလောင်တရဲ့ ပျောက်သွားတဲ့ အမဲလိုက်ခွေးကို ကူရှာပေးဖို့ တောင်ပေါ်တက်သွားကြတယ်လေ၊ အဲ့ဒီတုန်းက မာလောင်တ ပေးလိုက်တာ..."

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ဟာကို မာလောင်တက နင့်ကို အလွယ်တကူ ပေးလိုက်တာလား..."

ပိုင်ကျဲ့က အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

သူမသည်လည်း တောင်ပေါ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အားလပ်ချိန်များတွင် တောထွက်ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏ တက်လေ့ရှိကာ တောင်ပေါ်မှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ခွဲခြားသိမြင်ရာတွင် အတွေ့အကြုံ အတော်အသင့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ရုံဖြင့် ဤသမင်လိင်အင်္ဂါအရက်ထဲတွင် သမင်လိင်အင်္ဂါသာမက ဆိတ်ချိုနွယ်၊ ဝူဝေကျီနှင့် ဂိုချီဘယ်ရီစသည့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များလည်း ပါဝင်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

တောရိုင်းလင်ဇီးမှိုပင် ပါဝင်နေသေးသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

ဤဆေးဘက်ဝင်အပင်များမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။ သမင်လိင်အင်္ဂါနှင့် ပေါင်းစပ်၍ အရက်စိမ်လိုက်သောအခါ အမျိုးသားများအတွက် ကျောက်ကပ်အားတိုးစေကာ ကာမအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရုံသာမက အမျိုးသမီးများအတွက်လည်း ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးကို အားဖြည့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

ဤမျှတန်ဖိုးကြီးမားသော အရက်ကို မာလောင်တက လီလန်အား တစ်ပုလင်း အလွယ်တကူ ပေးလိုက်သည်ဆိုသည်မှာ ယုံနိုင်စရာပင်မရှိချေ။

"ကျွန်တော်က အရမ်းတော်တယ် မဟုတ်လား..."

လီလန်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖော်ဆောင်ကာ သူမကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဩဇာလွှမ်းမိုးသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အွန်း... အရမ်းတော်တယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ချွဲနွဲ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် သူမ တင်ပါးအား ခပ်နာနာလေး ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆို ကျွန်တော့်ကို သံသယဝင်ပြီး မေးခွန်းထုတ်တာတွေ မလုပ်နဲ့တော့..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ထို့နောက် လီလန်သည် သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီအရက်က အရမ်းပြင်းတယ်၊ သောက်လိုက်ရင် ခေါင်းကိုက်တတ်တယ် အစ်မ ဆက်မသောက်နဲ့တော့..."

သူက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... ငါ မသောက်ရဲတော့ပါဘူး..."

ပိုင်ကျဲ့က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"အေး... ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို... နင်သောက်လိုက်ရင်ရော ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ကောင်တာပေါ်ရှိ အရက်ပုလင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သိပ်တော့ အခြေအနေမကောင်းလှဘူးပေါ့..."

"အလွန်ဆုံးဖြစ်ရင် အစ်မ ပိုပြီး အသံကျယ်ကျယ် အော်ရုံလောက်ပဲ ရှိမှာပါ..."

လီလန်က တမင်သက်သက် စနောက်လိုက်သည်။

"ဟွန့်... တကယ်စိတ်ညစ်စရာကောင်းတာပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖွဖွလေး ထုလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ အပြစ်တင်လိုက်လေသည်။

အကြားအာရုံ ထက်မြက်သော လီလန်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပိုင်ကျဲ့၏ အိမ်သို့ ဆေးသွားယူမည်ဟု အဖေဖြစ်သူအား လိမ်ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ အဖေမှာ ပြန်မရောက်လာသေးပေ။

သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီကို ငုံ့ကြည့်ကာ အချိန်ကို ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"အချိန်ကို ကြည့်ရသလောက်တော့ ရောက်လုနီးပါပြီ အဖေ မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ်..."

"ထတော့... အဝတ်အစားတွေ မြန်မြန်ပြန်ဝတ်တော့..."

လီလန်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ကျဲ့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ နစ်နေပြီး ဆန်စေ့ကို ကောက်စားနေသော ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပမာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လီလန်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ မွှေးပျံ့သော အနံ့တစ်မျိုးကို ရလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အနီးကပ် နမ်းကြည့်လိုက်ရာ နို့နံ့လေး ရနေလေသည်။

ထိုရနံ့မှာ သင်းသင်းလေးဖြစ်ပြီး အတော်လေး မွှေးပျံ့နေသည်။

သူသည် ပိုင်ကျဲ့အား မျက်လုံးထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ ဤသို့ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ကျဲ့မှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမ၏ နားရွက်များမှာ ထပ်မံ နီရဲလာတော့သည်။

"ရာသီလာတာက ပြီးသွားပြီဆိုပေမယ့် နောက်ပိုင်း နည်းနည်း ရောင်ရမ်းနေသလို ခံစားရတယ်၊ ပြီးတော့ အဝတ်အစားတွေလည်း မကြာခဏ စိုစိုသွားတတ်တယ်..."

"နင် အဲ့ဒါကို..."

"ငါတို့ အခု ဗိုက်ဝသွားရင် နောက်မှ ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ကို ဘယ်လိုလုပ် သောက်နိုင်တော့မလဲ..."

လီလန်က ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

"မင်းဘာသာမင်းပဲ ရှင်းလိုက်တော့..."

လီလန်သည် ယခင်က အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းကြည့်ဖူးသည်။ အရသာမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပြီး အရသာမရှိသလောက်ပင်ဖြစ်ကာ ဖန်ကျိကျိပင် ဖြစ်နေသဖြင့် ရိုးရိုးရေလောက်ပင် မကောင်းချေ။

သူ သောက်ရသည်ကို မကြိုက်ပေ။

"ထတော့ အဝတ်အစား မြန်မြန်ဝတ်တော့လေ..."

လီလန်က အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သူ၏ အဖေ ဝင်လာပြီး သူတို့ကို မြင်သွားမည်ကို သူ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

လီလန်သည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အဝတ်အစားဝတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် ချည်သားအင်္ကျီအထူကြီးကို ထုတ်ယူ၍ ခါလိုက်သောအခါ ထိုအင်္ကျီထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ် ပြုတ်ကျလာလေသည်။

"ရှောင်လန်... ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

ထိုစာအုပ်မှာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဖြတ်လတ်သော ပိုင်ကျဲ့က အမြန်ဖမ်းယူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်းဘာသာမင်းပဲ ကြည့်လိုက်လေ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် စာတတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုယ်ပိုင်ဆရာတစ်ယောက်ဖြင့် နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ စာသင်ခဲ့ရသော်လည်း စာလုံးအချို့ကို မှတ်မိနိုင်ပြီး သူမ၏ နာမည်ကိုတော့ ရေးတတ်လေသည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် စာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ မျက်နှာဖုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

“အိပ်ခန်းတွင်း နည်းလမ်းလေးဆယ်”

"အိပ်ခန်းတွင်း နည်းလမ်းဆိုတာက ဘာကြီးလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့၏ မျက်တောင်များမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ လီလန်အား မော့ကြည့်ရင်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

စာရေးတတ် ဖတ်တတ်ပြီး ပညာအတော်အသင့် တတ်ကျွမ်းသော ပိုင်ကျဲ့အတွက်ပင် အိပ်ခန်းတွင်း နည်းလမ်းဆိုသော စကားလုံးမှာ သူမ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

စာရေးတတ် ဖတ်တတ်တိုင်း စကားလုံးအသစ်အားလုံးကို သိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ပိုင်ကျဲ့သည် သာမန်အားဖြင့် အသုံးပြုလေ့မရှိသော စကားလုံးများကို နားမလည်ပေ။

"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးလေ..."

လီလန်က တမင်သက်သက် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပိုင်ကျဲ့သည် အိပ်ခန်းတွင်း နည်းလမ်းလေးဆယ်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ…

"အာ..."

သူမသည် အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခါစဖြစ်သော ပန်းသွေးရောင်သန်းနေမှုမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သူမသည် စာအုပ်ကို အသံမြည်အောင် ပိတ်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လန်... နင်... နင်... နင်..."

"နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုစာအုပ်မျိုးကို ဖတ်နေရတာလဲ..."

ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို ဖတ်လိုက်ရုံဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ သူတို့ ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ပြီးစီးခဲ့သည်များကို လုပ်နေကြသည်ကို ပိုင်ကျဲ့ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမကဲ့သို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ဤအရာမှာ အလွန် ရှက်စရာကောင်းလှပေသည်။

စာအုပ်များဆိုသည်မှာ အသိပညာ ဗဟုသုတများကို ဖြန့်ဝေပေးရန်နှင့် လူများကို ပညာပေးရန်အတွက်ဖြစ်သဖြင့် အလွန်မြင့်မြတ်လှသည်။ ထိုသို့သော စာအုပ်များကို ကလေးများအတွက် မသင့်လျော်သည့် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများဖြင့် မည်သို့မည်ပုံ ဖန်တီးထားနိုင်ရသနည်း။

"ဘာတွေများ မှားနေလို့လဲ..."

"အစ်မ မကြိုက်လို့လား..."

လီလန် ပြုံးကာ ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ မကြိုက်ဘူး..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် စာအုပ်ကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

"အိုး.. ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ဒါကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တော့မယ်..."

လီလန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ခါးကိုကိုင်း၍ ရုပ်ပြစာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကန်းအောက်ရှိ မီးဖိုဆီသို့ သွားကာ မီးရှို့တော့မည့်ဟန် ပြုလိုက်လေသည်။

"ရှို့လိုက်လေ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ပြီး လီလန်အား မကြည့်မိစေရန် တမင်သက်သက် ရှောင်လွှဲနေတော့သည်။

"တကယ် မီးရှို့ပစ်တော့မှာနော်..."

လီလန်က စကားကို တမင်သက်သက် ဆွဲဆန့်ကာ ပြောလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မီးခြစ်ကိုခြစ်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရုပ်ပြစာအုပ်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မီးခြစ်ကို ခြစ်လိုက်ပြီး ရုပ်ပြစာအုပ်အား မီးဖြင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ တကယ် မီးရှို့တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ကျဲ့မှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားပြီး သူမ ယခုလေးတင် ဖတ်ခဲ့ရသည့် စာအုပ်၏ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ သူ့အား အမြန် လှမ်းတားလိုက်တော့သည်။

"ဟင့်အင်း... မရှို့ပါနဲ့..."

သို့သော် များမကြာမီမှာပင် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြသမိသွားမှန်း သူမကိုယ်တိုင် သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားကာ သူမ၏ နားရွက်များနှင့် မျက်နှာမှာ နီရဲလာတော့သည်။

"ဟား ဟား ဟား..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... မရှို့တော့ပါဘူး..."

လီလန်သည် မီးခြစ်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး ရုပ်ပြစာအုပ်ကို သိမ်းဆည်းကာ ဖွက်ထားရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီရုပ်ပြစာအုပ်ကို ငါ့ကို ပေး..."

ပိုင်ကျဲ့က သူ့ထံသို့ လက်ဖြန့်ကာ တောင်းလိုက်သည်။

"ဟင်... အစ်မ ကြည့်ချင်လို့လား..."

"ကြည့်မယ်လေ..."

"နင် သဘောကျအောင် ပိုလုပ်ပေးတတ်ဖို့ ငါ သင်ယူပါ့မယ်..."