အခန်း ၁၇၆

အခန်း (၁၇၆) နှင်းဆီနီနှင့် နှင်းဆီဖြူ

"ဒါဆိုလည်း ယူသွားပြီး ဖတ်ကြည့်လိုက်လေ..."

လီလန်သည် ရုပ်ပြစာအုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ပိုင်ကျဲ့၏ တက်ကြွမှုမှာ သူ၏ မျှော်လင့်ထားမှုထက်ပင် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင်လည်း ယင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ သူသည် အစ်မပိုင်ကျဲ့အား အောင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ အစ်မပိုင်ကျဲ့မှာ သူ၏ မိန်းမ ဖြစ်နေလေပြီ။

တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ ကျန်း အမည်ရှိသော နာမည်ကျော် အမျိုးသမီးစာရေးဆရာမတစ်ဦးက သူမ၏ စာအုပ်တစ်အုပ်တွင် "အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ဆီသို့ သွားရာလမ်းမှာ..." ဟု ရေးသားခဲ့ဖူးလေသည်။

ဤအကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များအရ လီလန်သည် အစ်မပိုင်ကျဲ့၏ ဝိညာဉ်ဆီသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျဲ့က ယခုကဲ့သို့ တက်ကြွစွာ တုံ့ပြန်လာသည်ကို သူက သဘာဝကျစွာပင် ကျေနပ်မိပြီး အားနာနေမည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီလေ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရုပ်ပြစာအုပ်ကို သိမ်းဆည်းကာ သူမ၏ အနီရောင် ချည်သားအင်္ကျီအထူကြီးထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

"ငါထပြီး နင်သောက်ဖို့ ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ် သွားလုပ်ပေးမယ်..”

သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဖိနပ်စီးပြီး အဝတ်အစားဝတ်လိုက်ချိန်တွင် မျက်နှာမှာ ဝင်းပနေပြီး ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေလေသည်။

"အဲ့ဆေးအရက်က တော်တော်လေး အစွမ်းထက်ပုံရတယ်၊ တစ်ကျိုက်လေး သောက်လိုက်တာနဲ့တင် ငါ့ရဲ့ သွေးနဲ့ချီစွမ်းအင်တွေကို ပြည့်ဝသွားစေတယ်..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် အတွေးနက်သွားတော့သည်။

သမင်လိင်အင်္ဂါအရက်၏ သွေးအားဖြည့်ပေးနိုင်သောအစွမ်းမှာ သူ၏ မျှော်လင့်ထားမှုထက် များစွာ သာလွန်နေလေသည်။

"ဒါက သမင်လိင်အင်္ဂါအရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ တကယ်လို့ ကျားလိင်အင်္ဂါအရက်သာဆိုရင် ဘယ်လိုနေမလဲ..."

ကျားလိင်အင်္ဂါစိမ်ထားသော ဤဆေးအရက်မှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်လာမည်ကို လီလန် တွေးပင် မတွေးရဲတော့ပေ။

သို့ရာတွင် သူသည် ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော အတွေးကို စိတ်ထဲမှ ချက်ချင်း ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ကျားလိင်အင်္ဂါဟုဆိုရာတွင် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများ၏ လိင်အင်္ဂါကို ဆိုလိုခြင်းလော။

ထိုအရာက ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းမှ ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများသာဖြစ်သည်။ သားရဲဘုရင်ကြီးများပင်ဖြစ်ပြီး ယင်းကို မည်သူက အနိုင်ယူနိုင်မည်မသိပေ။

မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝူစုန့်ဟု ထင်နေသလော။ သူသည် အရက်သုံးပန်းကန် သောက်ပြီးနောက် တောင်ကုန်းကို မဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ဘဲ လက်ဗလာဖြင့် ကျားတစ်ကောင်ကို သတ်ပစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

လီလန်က ခေါင်းကိုသာ ရမ်းလိုက်မိတော့သည်။ ဤသည်မှာ လက်တွေ့မကျပေ။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် သူတို့ရွာနှင့် အနီးအနားရှိ ရွာအချို့တွင် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း အမဲလိုက်သေနတ်ဖြင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားကို ပစ်ခတ်ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည့် မုဆိုးဟူ၍ တစ်ယောက်မျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်သုံးဆယ်ခန့်က အနည်းငယ်ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ယင်းမှာ ရှေးဟောင်းသမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်များသာဖြစ်ပြီး အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ။

သူတို့ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် အမှားအယွင်းမရှိစေရန် သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးသည့်နောက် အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အဖေဖြစ်သူမှာ ဆေးအရက်ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ကိုင်ကာ ခြံထဲသို့ အလျင်စလို ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"သား... လိမ်းဆေး ပြန်ရလာပြီ... မင်း အစ်မပိုင်ကျဲ့ကို မြန်မြန်လိမ်းပေးလိုက်ဦး..."

လီတာ့ဟိုင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆေးအရက်ကို ယူကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ကျဲ့၏ ညာဘက်ခြေကျင်းဝတ်ကို မတင်လိုက်ဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို ကုသပေးရန်အတွက် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ဆေးအရက်အချို့ကို လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

ပိုင်ကျဲ့၏ ခြေထောက်များမှာ အလွန်ဖြူဖွေးကာ နူးညံ့နေလေသည်။ လီလန်သည် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖိထားရင်း မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အစ်မ... နည်းနည်း သက်သာသွားပြီလား..."

ပိုင်ကျဲ့မှာ ဆန္ဒများကြောင့် ယားယံနေပြီး နေရထိုင်ရ ခက်နေလေသည်။ သူမသည် ပါးစပ်တစ်ဖက်မှ အသားကို ကိုက်ထားပြီး ဆန်စေ့ကို ကောက်စားနေသော ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပမာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်တော့သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့... အစ်မက ဂရုမစိုက်ဘူးလေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခြေကျင်းဝတ် လွဲသွားရတာလဲ..."

"ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ကို မလုပ်နဲ့တော့၊ အဖေပဲ လုပ်လိုက်မယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က တားမြစ်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ခါးစည်စကို ခါးတွင် ပတ်ထားလိုက်ပြီး ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ချက်ရန် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ထော့နင်းထော့နင်းဖြင့် ထွက်သွားလေသည်။

သူမ၏ ခေါင်းမာသော ကျောပြင်လေး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီတာ့ဟိုင်သည် ခံစားချက်ပြင်းပြစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"သား... မင်းရဲ့ အစ်မပိုင်ကျဲ့က တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ..."

"ရှေ့လျှောက် သူမကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်း အားနေရင်လည်း သူမကို မကြာခဏ သွားကူညီပေးလိုက်ဦး..."

လီတာ့ဟိုင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ပိုင်ကျဲ့ကိုကြည့်ကာ ရင်နာနာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဖေ... စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် အစ်မပိုင်ကျဲ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပါ့မယ်... ကျွန်တော့်မှာ စားစရာရှိနေသရွေ့ သူမကိုတော့ အငတ်မခံပါဘူး..."

"ကျွန်တော် အသားစားရရင် သူမလည်း စွပ်ပြုတ်ပဲ သောက်နေရမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်လေသည်။

မိမိ၏ မိန်းမကို မိမိကိုယ်တိုင် တန်ဖိုးမထားလျှင် မည်သူက တန်ဖိုးထားမည်နည်း။ ယောက်ျားစစ်စစ်တစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ တာဝန်ယူမှုရှိပြီး မိမိ၏ မိန်းမအတွက် အားထားရာ တိုင်ကြီးတစ်တိုင် ဖြစ်လာရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

လီလန်သည် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ရှန်ဟိုင်းတံဆိပ် လက်ပတ်နာရီကို မြှောက်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... အချိန်တောင် တော်တော်ရှိနေပြီ... ဒုတိယညီမလေးနဲ့ အငယ်ဆုံးညီမလေးကို သွားကြိုပြီး အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့ပါလား..."

ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ကဲ့သို့သော အာဟာရပြည့်ဝသည့် ဟင်းလျာမျိုးကို ဒုတိယညီမလေးနှင့် အငယ်ဆုံးညီမလေးတို့ကိုပါ အတူတူ သောက်ရန် ခေါ်သင့်ပေသည်။

"အေးအေး... အဖေ သွားကြိုလိုက်ပါ့မယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် သစ်သားအိမ်ရှေ့ရှိ လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာပြီး အပြင်သို့ ထွက်မည်ပြုစဉ် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူ၏ ညာဘက်ရှိ နံရံကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါ ကျစ်ဆံမြီးများ ကျစ်ထားသော ကောင်မလေး နှစ်ယောက်မှာ ချောမောလှပသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦး၏ လက်ကိုဆွဲကာ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အိုး... ဆရာမတုံက သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာပေးတာပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ပညာတတ်လူငယ်မလေးနှင့် သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်ကို ကြိုဆိုရန် တံခါးဆီသို့ လှေကားထစ်များမှ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားလေသည်။

ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးမှာ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ တုံယွီရှုဖြစ်ပြီး လုအန်းနာ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

"တုံယွီရှု..."

လီလန်သည် ပညာတတ်လူငယ်မလေး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ ဒုတိယညီမလေးနှင့် အငယ်ဆုံးညီမလေးတို့ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးသို့ သွားရောက်ကာ စာရေးစာဖတ် သင်ကြားနိုင်ရန်အတွက် သူတို့အိမ်သို့ လာရောက်ကြိုပို့လုပ်ပေးလေ့ရှိသူမှာ လုအန်းနာသာဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာသူမှာ လုအန်းနာ မဟုတ်ဘဲ အခြား ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦးဖြစ်သော တုံယွီရှု ဖြစ်နေလေသည်။

"ဆရာမလုက ဟိုတစ်ခေါက် အရက်တွေ အများကြီးသောက်မိသွားတဲ့ကိစ္စကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတုန်းပဲလား..."

လီလန်သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအပြုအမူကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လုအန်းနာသည် သိသိသာသာပင် ဒေါသထွက်နေပြီး ထို့ကြောင့်ပင် သူ့အား တမင်သက်သက် ရှောင်ဖယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လုအန်းနာ၏ ဖြူဖွေးပြီး ကြီးမားလှသော ရင်သားများကို သူ မတော်တဆ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်လေသည်။ ယင်းတို့မှာ အလွန်ဖြူဖွေးကြီးမားပြီး အသားအရေမှာလည်း အလွန် နူးညံ့လှပေသည်။

ပိုင်ကျဲ့မှာ ရင့်ကျက်နေသော နှင်းဆီနီတစ်ပွင့်ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် လုအန်းနာမှာ မပွင့်သေးသော နှင်းဆီဖြူ အဖူးလေးတစ်ဖူး ဖြစ်ပေသည်။

ကျော့ရှင်းကာ အရပ်ရှည်ပြီး ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် သန့်စင်သော အသွင်အပြင်ရှိကာ သူမသည် လူငယ်ဆန်သော အလှတရားများကို ထင်ဟပ်နေပြီး တက်ကြွလန်းဆန်းသည့် လူငယ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှင့်နေလေသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးမှာ လှပကြသော်လည်း မတူညီသော စတိုင်များရှိကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆွဲဆောင်မှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြလေသည်။

လီလန်သည်လည်း လှေကားထစ်များမှ ဆင်းကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ မီးဖိုချောင်ထဲတွင်မူ အိုးဆေးနေသော ပိုင်ကျဲ့သည်လည်း ထိုလှပသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အိုး... ဦးလေးတာ့ဟိုင်ပြောဖူးတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက ဆရာမတုံဆိုတာ သူမလား..."

လီလန်၏ ညီမနှစ်ယောက်မှာ ယခုအခါ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးတွင် ဆရာမနှစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်၌ စာပေလေ့လာသင်ယူနေကြကြောင်း လီတာ့ဟိုင်က ပိုင်ကျဲ့အား ပြောပြဖူးလေသည်။

ဆရာမနှစ်ဦးအနက် အရပ်ပိုရှည်ပြီး ပို၍ပိန်သောသူမှာ လုအန်းနာ အမည်ရသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ အရပ်ပိုပုကာ သေးသွယ်ကျော့ရှင်းပြီး အလွန် အေးဆေးငြိမ်သက်ပုံရသည်။

တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အေးဆေးငြိမ်သက်သည့် ပညာတတ်လူငယ်မလေးမှာ နောက်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဆရာမ တုံယွီရှု ဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းနေလေသည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အမြန် မျက်နှာလွှဲကာ သူမ၏ အလုပ်ကို ပြန်လုပ်နေပြီး ဆိတ်ကလီစာများကို ခုတ်ထစ်ရန် စဉ်းတီတုံးနှင့် ဓားမကြီးတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝတွင်မူ

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း တုံယွီရှုအား ပြုံးလျက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်၏။

"ဆရာမတုံ... တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီနေ့ ရှောင်ထျန်းနဲ့ ရှောင်ရွှယ်တို့ကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ..."

"ဦးလေးလီ... အဲ့ဒီလောက် အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး..."

တုံယွီရှုက အလျင်အမြန် ခေါင်းရမ်းလိုက်လေသည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် တုံယွီရှု၏ အနောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဆရာမလုရော... သူ ဘာလို့မလာတာလဲ..."

ဤကာလအတွင်း သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်ကို အကြိုအပို့ လုပ်ပေးနေသူမှာ လုအန်းနာဖြစ်ကြောင်း လီတာ့ဟိုင် သိထားလေသည်။

တုံယွီရှုက ရှင်းပြမည်ပြုစဉ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လီလန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် အနေခက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဆရာမလု ဒီနေ့ မလာနိုင်လို့ ကျွန်မကို လီထျန်းနဲ့ လီရွှယ်တို့ကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးဖို့ ခိုင်းလိုက်တာပါ..."

တုံယွီရှုသည် လီလန်အားကြည့်ကာ တစ်ခုခုပြောချင်နေသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေဟန်ရှိလေသည်။

သူမတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း လီလန် ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် အဖေဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... အပြင်မှာ အေးတယ်၊ ဒုတိယညီမလေးနဲ့ အငယ်ဆုံးညီမလေးကို အိမ်ထဲ ပြန်ခေါ်သွားလိုက်ပါဦး... ကျွန်တော် ဆရာမတုံနဲ့ စကားခဏလောက် ပြောချင်လို့..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သမီးနှစ်ယောက်၏ လက်များကို တစ်ဖက်စီ ကိုင်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

"ဆရာမတုံ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလန်က မေးလိုက်၏။

တုံယွီရှုက ထစ်အစွာဖြင့် "ဟင့်အင်း... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုလိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ... ကျွန်တော် ကူညီနိုင်ရင် သေချာပေါက် ကူညီပေးပါ့မယ်..."

လီလန်သည် တုံယွီရှုတွင် ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု အထင်လွဲသွားခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ထားဘဲ တုံယွီရှုသည် ခေါင်းကိုသာ ရမ်းလိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီညက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြဖို့ အန်းနာက ရှင့်ကို ပြောခိုင်းလိုက်တယ်..."

"အိုး... ဘာကိစ္စလဲ..."

ထိုစဉ် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ကြည်လင်သောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ရှောင်လန်... တရုတ်ဆေးမြစ်နဲ့ စမုန်စပါးစေ့တွေ ကုန်သွားပြီ... အိမ်မှာ နည်းနည်းကျန်သေးတယ်၊ သွားယူပေးလို့ ရမလား..."

တုံယွီရှုက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လီလန်၏ အိမ်တွင် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် လှည့်ကာ ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။