အခန်း ၁၇၇

အခန်း (၁၇၇) ဂျုံဖြူမုန့်ပေါင်းနှင့် ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်၊

ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော နှစ်အတွင်းမှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော စားသောက်ပွဲကြီး

ဆိတ်ကလီစာမှ အညှီနံ့နှင့် ညှီစော်များကို ဖယ်ရှားရာတွင် အဓိကကျသော အရာမှာ တရုတ်ဆေးမြစ်နှင့် စမုန်စပါးစေ့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အစ်မပိုင်ကျဲ့၏ ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ချက်ပြုတ်ရာတွင် အသုံးပြုသော လျှို့ဝှက်ချက်နည်းလမ်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လီလန်၏ အိမ်တွင် ဤဆေးဖက်ဝင်အပင် နှစ်မျိုးမရှိသော်လည်း ပိုင်ကျဲ့၏ အိမ်တွင် အဆင်သင့် ရှိနေသောကြောင့် လီလန်သည် သူမအိမ်သို့ ထပ်မံသွားရောက်ကာ တရုတ်ဆေးမြစ်နှင့် စမုန်စပါးစေ့တို့ကို ယူခဲ့ရသည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တစ်နာရီကျော်ခန့် အလုပ်များနေခဲ့လေသည်။

"ညစာ စားလို့ရပြီ..."

သူမသည် ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်အိုးကြီးတစ်အိုးကို ကိုင်ဆောင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဝါး... အစ်မပိုင်ကျဲ့ အစ်မရဲ့ ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်က အရမ်းမွှေးတာပဲ..”

လီထျန်းသည် ဆိတ်ကလီစာ၏ မွှေးပျံ့သောအနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လိမ္မာပါးနပ်သော ကလေးများသည် ဘယ်သောအခါမှ လိမ်လည်ပြောဆိုလေ့မရှိပေ။ ဤသည်မှာ ပိုင်ကျဲ့၏ ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်သည် သူမ၏ အကောင်းဆုံး လက်ရာဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

တရုတ်ဆေးမြစ်နှင့် စမုန်စပါးစေ့တို့ဖြင့် အရသာခံထားသော ဆိတ်ကလီစာဟင်းလျာမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေပြီး ဆိတ်သား၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ရှောင်ထျန်းလေး... ခဏနေရင် နောက်ထပ် ပန်းကန်အနည်းငယ်လောက် ထပ်စားရမယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်အိုးကို စားပွဲပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် တင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်တင်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... သမီးက ခဏနေရင် ပန်းကန်လုံးကြီး သုံးလုံးလောက် သောက်ပစ်မှာ..."

လီထျန်းသည် ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သမီးလည်း ပန်းကန်လုံးကြီး သုံးလုံး သောက်မှာ... ပန်းကန်လုံးကြီး လေးလုံး... ပန်းကန်လုံးကြီး ငါးလုံး..."

ညီမငယ်လေး လီရွှယ်သည်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ အော်ပြောလိုက်သည်။

ကောင်မလေး နှစ်ယောက်၏ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလျှော့မပေးလိုသော အမူအရာများမှာ အနီးနားတွင် ရပ်နေကြသော လီတာ့ဟိုင်နှင့် လီလန်တို့ကို ရယ်မောသွားစေတော့သည်။

"အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

"အစ်မပိုင်ကျဲ့ အစ်မရဲ့ ချက်ပြုတ်တဲ့ စွမ်းရည်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာတာပဲ..."

လီလန်သည် ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်အိုးနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ကာ မွှေးပျံ့သော အနံ့ကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

ပါးစပ်ထဲမှ တံတွေးများပင် ကျလာလုမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော အချိန်ကာလ၊ ပြင်ပကမ္ဘာတစ်ခုလုံး နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရာသီဥတုမှာ အေးခဲနေချိန်တွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို သောက်သုံးနိုင်ခြင်းမှာ အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုကြီးပင် ဖြစ်တော့သည်။

အကယ်၍သာ ဤဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်သည် ပြင်ပတွင် ရှိနေပါက တစ်ရွာလုံး အလုအယက် ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

လူများသည် ပြောင်းဖူးယာဂုကိုပင် မစားနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေချိန်တွင် သစ်ခေါက်များကို ကိုက်ခဲကာ တောရိုင်းဟင်းရွက်များကိုသာ တူးဖော်စားသောက်နိုင်ကြတော့သည်။ လူမည်မျှပင် ဤဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ကို အိပ်မက်မက်ကာ တံတွေးမျိုချနေကြမည်နည်း။

အလွန်ပင် အားကျစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အကောင်းဆုံးသော ဟင်းလျာများနှင့် မန်ချူးဟန် ဧကရာဇ်စားသောက်ပွဲကြီးပင်လျှင် ဤနို့နှစ်ရောင် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်နှင့် မယှဉ်သာနိုင်ပေ။

"စကားတွေ ပြောမနေကြနဲ့တော့၊ မြန်မြန် စားကြရအောင် မဟုတ်ရင် ဆိတ်သားစွပ်ပြုတ်တွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်…”

လီတာ့ဟိုင်က အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်အိုးကိုကြည့်ရင်း သူသည် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ရွာသားများမှာ အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြသဖြင့် ဆန်ပြုတ်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ချဉ်ဖတ်များကိုပင် မစားနိုင်ကြသော်လည်း သူ၏ မိသားစုဝင် လေးယောက်မှာမူ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ဤလတ်ဆတ်ပြီး မွှေးပျံ့သော ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ကို စားသုံးနိုင်နေကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ပင် မရောက်သေးသော်လည်း ဤအရာမှာ နတ်ပြည်တွင် နေထိုင်ရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ အနည်းငယ် လက်တွေ့မဆန်လှပေ။

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏ ပေါင်ကို ဆိတ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကို ခံစားရပြီးမှသာ ဤသည်မှာ အိပ်မက်မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ပိုင်ကျဲ့ အပါအဝင် တစ်မိသားစုလုံး ဤအရသာရှိလှသော ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ကို စားသုံးနိုင်ခြင်းမှာ လီလန်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လီလန်သာ တောင်ပေါ်တွင် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးနှင့် မိခင်တောကြောင်ရိုင်းကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါက အဘယ်ကြောင့် အထီးတောကြောင်ရိုင်းသည် ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက် ရွာသို့ တောင်ဆင်းလာကာ ကျင်းတစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော ဤတောင်ဆိတ်ကြီးကို ရက်ရောသော လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်မည်နည်း။

ယနေ့ ဤမျှကောင်းမွန်သော စားသောက်ပွဲကို ဆင်နွှဲနိုင်ခြင်းမှာ လီလန်၏ ကျေးဇူးကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

"အဖေ... သမီး ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ် သောက်ချင်တယ်... သမီးကို တစ်ပန်းကန်လောက် ခပ်ပေးပါ..."

ညီမငယ်လေး လီရွှယ်သည် သူမ၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အဖေဖြစ်သူအား ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံး အပြည့်ခပ်ပေးစေချင်နေသည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ရှောင်ရွှယ်... ဒီနေ့ ငါတို့ အသားစားရတာ မင်းအစ်ကိုရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ... ပထမဆုံး ပန်းကန်ကို သူ စားသင့်တယ်..."

လီတာ့ဟိုင်သည် လီလန်၏ ကြွေပန်းကန်လုံးကို ယူကာ သစ်သားဇွန်းဖြင့် ဆိတ်ကလီစာများကို အပြည့်ခပ်ယူလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးအပြည့် အသားများနှင့် ဟင်းရည်များကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အားမနာတော့ဘူး..."

လီလန်သည်လည်း ဆာလောင်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ၏ တူကို ယူကာ အသံထွက်အောင် စတင်စားသောက်တော့သည်။

"ဒီစွပ်ပြုတ်ထဲကို ကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ နံနံပင်လေးတွေ နည်းနည်းလောက် ထည့်လိုက်နိုင်ရင် ပိုပြီးတော့တောင် ကောင်းသွားဦးမှာ..."

ပါးပါးလှီးထားသော ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် နံနံပင်များကို အလှဆင်ရန်အတွက် အသုံးပြုနိုင်ပြီး မွှေးရနံ့ကိုလည်း ပေါင်းထည့်ပေးနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း အေးခဲနေသော ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းများတွင် ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် နံနံပင်တို့မှာ မြို့ပေါ်တွင်ပင် ရှင်သန်နိုင်ရန် နေရာမရှိပေ။

ဤအရွက်ရှိသော အစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် နှစ်မျိုးမှာ တောင်ပိုင်းဒေသ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်သာ စိုက်ပျိုးနိုင်လေသည်။

"လာ... ရှောင်ကျဲ့ ရှက်မနေနဲ့၊ ပူတုန်းလေး စားလိုက်..."

လီတာ့ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် မွှေးပျံ့နေသော ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ကို ငေးကြည့်ရင်း တံတွေးများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

“သမီး အဖေ့အတွက် တစ်ပန်းကန်လောက် ချန်ထားချင်လို့ပါ..."

"အဲ့ဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... ကလီစာ တစ်ဝက်လောက် ကျန်နေသေးတယ်... နည်းနည်းလောက်ဖြတ်ပြီး ဦးလေးပိုင်ကို နောက်ထပ်တစ်အိုး ချက်ပေးဖို့ ပြန်ယူသွားလို့ ရတာပဲ..."

"ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ဆိုတာ ပူပူနွေးနွေး စားမှ ကောင်းတာ... အေးသွားရင် အရသာမရှိတော့ဘူး..."

လီလန်၏ စကားများက ပိုင်ကျဲ့၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေသည်။ ဆောင်းတွင်း၏ အအေးဆုံးအချိန် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မီးဖိုငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ နွေးထွေးသက်သာမှုကို ရရှိစေလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ပိုင်ကျဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ နေပါဦး ရှောင်လန်... အစ်မ နင်နဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ချင်လို့ နင် ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ထမင်းစားပွဲတွင် ပိုင်ကျဲ့သည် သူမ၏ အတွေးများကို ဝေမျှလိုက်လေသည်။

"ဘာ... အစ်မပိုင်ကျဲ့ အစ်မက အလုပ်ရှာချင်လို့လား..."

လီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

အနီးနားတွင် စွပ်ပြုတ်သောက်နေသော လီတာ့ဟိုင်မှာလည်း သူ၏ ပန်းကန်လုံးကို အမြန်ချလိုက်ကာ ပိုင်ကျဲ့ကို ကြည့်၍ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျဲ့... ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး အလုပ်ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်၏ အမြင်တွင် ရွှမ်းရွှေရွာမှ လူများသည် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အားထားခဲ့ကြပြီး ငါးဖမ်းခြင်း၊ အမဲလိုက်ခြင်းတို့ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့ကြကာ အလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေရန် ဘယ်သောအခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ကြပေ။

တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ခြင်း၊ ငါးဖမ်းခြင်းနှင့် ပုစွန်ဖမ်းခြင်းတို့မှာ သူတို့၏ အလုပ်များပင် ဖြစ်သည်။

ရွာထဲရှိ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးများအတွက်ပင်လျှင် ချက်ပြုတ်ခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ခြင်းနှင့် ပန်းကန်ဆေးခြင်းတို့မှာ သူတို့၏ အလုပ်များပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက တောင်ပေါ်တွင် နှင်းများအရည်ပျော်သည့် နွေဦးရာသီ ရောက်သည်အထိစောင့်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်၍ တောရိုင်းထွက်ကုန်များကို စုဆောင်းကြမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို အခြောက်ခံကာ ဝယ်ယူမည့်သူကို ရှာဖွေရောင်းချပြီး နေထိုင်စားသောက်စရိတ်အတွက် ငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေကြမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းများတွင် သယံဇာတများ ပေါကြွယ်ဝလှသည်။ တောရိုင်းစားစရာများမှာ နေရာတိုင်းတွင်ရှိနေပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကောက်ယူနိုင်လေသည်။ ၎င်းတို့ကို ကောက်ယူရောင်းချခြင်းဖြင့်ပင် မိသားစုဝမ်းရေးကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ပေသည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး ရွှမ်းရွှေရွာမှ ထွက်မသွားဖူးသော အလွန်ရိုးရာဆန်သည့် မုဆိုးအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ သွားဖူးသမျှထဲတွင် အဝေးဆုံးနေရာမှာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သာ ဖြစ်သောကြောင့် ပိုင်ကျဲ့၏ အလုပ်ရှာလိုသော အတွေးကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

ပိုင်ကျဲ့သည် သက်ပြင်းချကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဖေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း ချို့ယွင်းလာပြီး သူ ဆက်ပြီး အမဲမလိုက်နိုင်တော့ဘူး... သမီးကလည်း တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ပိုက်ဆံရှာလို့ မရဘူး... အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို သမီး ရှာမှဖြစ်တော့မယ်..."

"ဒါ့အပြင် သမီး ဦးလေးတို့ကို အမြဲတမ်း ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူးလေ... သမီးမှာလည်း လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေ ရှိပါတယ်၊ မသန်မစွမ်း ဖြစ်နေတာမှ မဟုတ်တာ... နည်းနည်းလောက် ဒုက္ခရောက်ရင်တောင် အဖေ့ကို ထောက်ပံ့နိုင်သရွေ့ အခက်အခဲလေး နည်းနည်းပါးပါးက ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် မွေးရာပါ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ

တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤကာလအတွင်း သူမသည် အထောက်အပံ့အတွက် လီလန်ကိုသာ အားကိုးနေခဲ့ရသဖြင့် ထိုကိစ္စအပေါ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အဖေဖြစ်သူကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် အလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေရန် စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် သောကများကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမသည် အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာကာ အခြားသူများကို အားကိုးလိုစိတ်မရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း သိထားလေသည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော်ပဲ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်..."

"ရှောင်လန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများပင် မှေးစင်းသွားတော့သည်။

"ကဲ... မြန်မြန် စားကြစို့၊ ဆိတ်သားစွပ်ပြုတ်တွေ အေးကုန်တော့မယ်..."

လီလန်က တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

ယနေ့ညစာ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားဆုံးအရာမှာ ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်ဖြစ်ပြီး အဓိက ဟင်းလျာမှာမူ ဂလူတင်ဓာတ်ပါတဲ့ မုန့်ညက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မုန့်ပေါင်းများပင် ဖြစ်လေသည်။

ဂျုံဖြူမုန့်ပေါင်းများနှင့် ဆိတ်ကလီစာ စွပ်ပြုတ်တို့ကို တွဲဖက်စားသောက်ရခြင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။

အစားအသောက်များ စားသောက်ပြီးနောက် လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့အား အိမ်သို့ ပြန်ယူသွားရန်အတွက် ကလီစာ အနည်းငယ်နှင့် ဆိတ်သား ကျင်းတစ်ဝက်ခန့်ကို ဖြတ်ယူစေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ပိုင်ကျဲ့က လက်ခံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း လီလန်က "အစ်မက ဒီနေ့ အားအင်တွေ အများကြီး သုံးထားရတာ... အစ်မရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုမစိုက်ရင် နောင်ကျရင် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ပြီး ဒုက္ခပေးနိုင်တော့မလဲ..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ပိုင်ကျဲ့၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားပြီး ရှက်သွေးဖြာကာ လက်ခံလိုက်တော့သည်။

မထွက်ခွာမီ သူ့အဖေ မမြင်သည့်အချိန်တွင် ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန်အား ချိုမြိန်သော အနမ်းတစ်ပွင့်ကို ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။

ပိုင်ကျဲ့၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အလုပ်တစ်ခု ရှာဖို့ဆိုတာ..."

"ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာ အလုပ်မှတ်တွေ ရဖို့ကလွဲရင် တခြားဘယ်နေရာမှာ အလုပ်ရှာလို့ ရနိုင်မှာလဲ..."

"ရွာထဲမှာမရှိရင် မြို့ပေါ်အထိ သွားရမှာလား..."

လီလန်မှာ ခေါင်းမယမ်းဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားတော့သည်။