အခန်း ၁၇၉

အခန်း (၁၇၉) အမေရိကန်နယ်ချဲ့များနှင့် ဂျပန်မိစ္ဆာများကို သူတို့တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး သူတို့အိုမင်းလာချိန်၌ ငါတို့က ပြန်လည်စောင့်ရှောက်ရမည်

"ရှောင်လန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ ရော့ …ပိုက်ဆံယူထားလိုက် မင်းဘာပဲကုန်ကုန် အားနာမနေနဲ့..."

အဘိုးကျန်းသည် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သံသေတ္တာကို လီလန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

လီလန်က ပြန်တွန်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"အခုကိစ္စက အသေးအဖွဲလေးပါ အဘိုးကျန်းရယ် ဒီလိုလုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

"အဘိုးက ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ စစ်ပြန်တစ်ယောက်ပါ အဘိုးအတွက် လျှပ်စစ်မီးကြိုးတွေသွယ်ပေးပြီး မီးသီးတပ်ပေးရတာက ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အဘိုးတို့ ငယ်ရွယ်စဉ်က ဂျပန်တွေကို တိုက်ထုတ်ပြီး နိုင်ငံကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြတယ် အခု အဘိုးတို့ အသက်အရွယ်ရလာပြီး အနားယူချိန်ရောက်တော့ ကျွန်တော်တို့က ပြန်လည်စောင့်ရှောက်ပေးရမယ့် အလှည့်ပါ..."

လီလန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရွာထဲတွင် အဘိုးကျန်းကဲ့သို့ ဂျပန်များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် စစ်ပြန်အာဇာနည် အများအပြားရှိနေသည်။

သူ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလက ရွှမ်းရွှေရွာမှ ထွက်ခွာ၍ ထိုက်ယွမ် နန်ကျင်းနှင့် ထိုက်အာကျွမ်းတို့သို့ သွားရောက်ကာ ဂျပန်မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့၏။ သူသည် ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်၍ ဂျပန်မိစ္ဆာများ၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ပိုင်းခဲ့သည်။ သူသည် တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ ဂျပန်မိစ္ဆာများကို မောင်းထုတ်ရန် အသက်စွန့်ဝံ့ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သေကံမရောက်၍သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း အခြေခံအကာအကွယ်လေးပင် မရရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖာထေးထားသည့် ဟောင်းနွမ်းနေသော စောင်များကို ခြုံထားရ၏။ လျှပ်စစ်မီးပင် မရရှိကြပေ။ ဤသည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုအရာက အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲမှ ဤစစ်ပြန်အာဇာနည်များကို သူတို့ စိတ်ပျက်အားငယ်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

သူတို့သည် ထိုကာလ၌ ဤတိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် စက်သေနတ်များနှင့် ကျည်ဆန်များကို ကာကွယ်ပိတ်ဆို့ကာ ဂျပန်များကို လှံစွပ်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး မိမိတို့၏ အသက်ကိုပင် စတေး၍ ဇာတိမြေသို့ ပြန်လာရန် မည်သည့်အခါကမျှ မတွေးခဲ့ကြပေ။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးသော ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲမှ စစ်ပြန်များကိုသာ သူတို့က စိတ်ပျက်အားငယ်စေမည်ဆိုလျှင် တစ်ဆယ့်လေးနှစ်ကြာ စစ်ပွဲအတွင်း အသက်စွန့်သွားခဲ့ကြသည့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အာဇာနည်များကို သူတို့ မည်သို့ မျက်နှာပြဝံ့မည်နည်း။

သူတို့အားလုံးမှာ အဘိုးကျန်း၏ လက်တွဲဖော် ရဲဘော်ရဲဘက်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ကတုတ်ကျင်းများထဲ၌ ပခုံးယှဉ်ကာ လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်လျက် ဖက်ဆစ်ဂျပန်ကျူးကျော်သူများကို အတူတကွ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည့် ရဲဘော်ရဲဘက်များ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့၏ ရပ်တည်မှုနှင့် အသက်စွန့်လွှတ်မှုများကြောင့်သာ ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သံသေတ္တာကို ကောက်ယူကာ အဘိုးကျန်း၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ပြတ်သားနေ၏။

"အဘိုးကျန်း မီးကြိုးသွယ်ဖို့အတွက် ပူစရာမလိုပါဘူး ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ ဒီနေ့ မီးရစေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်..."

"ဒါက နိုင်ငံတော်က အဘိုးတို့ကို ပေးအပ်တဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်ဖြစ်သလို မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ချင်တဲ့ သဘောလေးပါ..."

လီလန်သည် ဤငွေထဲမှ တစ်ပြားတစ်ချပ်ကိုမျှ ယူမည်မဟုတ်ပေ။

မည်သည့် အဖိုးအခကိုမျှ ယူမည်မဟုတ်ပေ။

"ရှောင်လန်..."

အဘိုးကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာကာ သူ၏အသံမှာ တစ်ဆို့နေတော့သည်။

"အဘိုးကျန်း ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ပါ ကျွန်တော်တို့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်တာပါ..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဝေ့ကော် သစ်သွားခုတ်ကြစို့..."

"အစ်ကိုလန် အကုန်ပြီးသွားပြီ..."

အဘိုးကျန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ကို ဦးဆောင်၍ ရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်ရှိ ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုလန် ကျွန်တော့်အိမ်ကို တကယ်ပဲ မီးသွယ်ပေးတော့မလို့လား..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ သွားသော ရွာလမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာရင်း မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် ပုဂ္ဂလိက လျှပ်စစ်တပ်ဆင်သူဖြစ်ပြီး ကုန်ကျစရိတ်များတွင် ဓာတ်တိုင်များ လျှပ်စစ်မီးကြိုးများ မီးသီးများနှင့် လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူ၏ လုပ်အားခတို့ ပါဝင်သည်။

လျှပ်စစ်မီးကြိုးသွယ်ခြင်း တစ်ခုတည်းကပင် အတော်လေး ကုန်ကျစရိတ် များပြားလှ၏။

ယခုအခါ လီလန်က သူတို့ကို အခမဲ့ လျှပ်စစ်မီး သွယ်တန်းပေးမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူ မည်သို့ အံ့ဩမနေဘဲ ရှိမည်နည်း။

"ပေါက်ကရပြောမလားကွ တကယ်ပေါ့ဟ… မင်းအဘိုးကိုတောင် ငါ ကတိပေးခဲ့ပြီးပြီ..."

လီလန်က ကျန်းဝေ့ကော်ကို မျက်စောင်းထိုး၍ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ကျောက်လျူမှာ တစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကိုမူ သတိမထားမိကြပေ။

"အစ်ကိုလန် ကျွန်တော်..."

သူတို့ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ တံခါးဝသို့ နီးကပ်လာချိန်တွင် ကျောက်လျူသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသကဲ့သို့ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

သို့သော်လည်း လီလန်သည် သူ၏ အတွေးများကို မြင်ယောင်နေပြီး သူ ဘာပြောချင်သည်ကို သိနေ၏။

"လျူဇီ စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းတို့အိမ်အတွက်လည်း တစ်ခု ပါပါတယ်..."

လျူဇီ၏ အဘိုး ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည်လည်း ကိုရီးယားစစ်ပွဲမှ စစ်ပြန်အာဇာနည်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုစစ်ပွဲတွင် အမေရိကန်နယ်ချဲ့များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ယင်းအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ထိုအဖိုးအိုမှာ ကြီးမြတ်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။

သူသည်လည်း အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုး ရထိုက်ပေသည်။ အခမဲ့ လျှပ်စစ်မီးပင်တည်း။

အမေရိကန်နှင့် ဂျပန်မှာ တစ်အုပ်တည်းဆင်း ငှက်များပမာ တူညီကြပြီး မကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ရာတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပူးပေါင်းလေ့ရှိကြသည်။

အမေရိကန်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ဂျပန်များကို တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် မခြားနားပေ။

"ဟင် ကျွန်တော်… ကျွန်တော်တို့အိမ်လည်း ရမှာလား..."

လျူဇီသည် မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှာ ဟဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ သိသာထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

"လျူဇီ ဝမ်းသာသွားပြီလား..."

"အစ်ကိုလန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား မပြောတော့ဘူးလား..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် သူ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံး၍ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလန်..."

လျူဇီက အမြန်အဆန် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ ဝေ့ကော် သူ့ကို သွားမစနဲ့တော့..."

သူတို့သုံးယောက်သည် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီသို့ လျှောက်သွားကြပြီး မကြာမီပင် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ရှန်းဖူကွေ့ကို တွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြလိုက်၏။

"သစ်သား..."

"တောအုပ်ထဲမှာတော့ သစ်လုံးတွေ အများကြီးရှိပါတယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ အဲ့တာက ဘာအတွက်လဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် လီလန်ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဪ မီးကြိုးသွယ်ဖို့ ဓာတ်တိုင် ဆယ်တိုင်လောက် လိုချင်လို့ပါ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရဲ့ တောအုပ်စိုက်ခင်းမှာ သစ်လုံးတွေရှိရင် ကျွန်တော် ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ပါရစေ..."

လီလန်က ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဪ မင်းတို့အိမ်ကို မီးသွယ်မလို့ဆိုတာကိုး..."

ရှန်းဖူကွေ့က မှတ်မိသွားသည်။

"သစ်သားက သိပ်တန်ဖိုးရှိတာမှ မဟုတ်တာ တောင်ပေါ်မှာ နေရာတိုင်း ရှိပါတယ် မင်းလိုချင်ရင် ယူသွားလိုက်လေ..."

ရှန်းဖူကွေ့က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

လီလန်သည် ယခုနှစ်တွင် ရွာ၌ အလုပ်မှတ် အများဆုံး ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်တွင်လည်း သူတို့သည် လီလန်ကို အားကိုးနေရဦးမည်ဖြစ်ရာ သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးရမည်သာ ဖြစ်၏။

သစ်အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိလှပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း..."

ရှန်းဖူကွေ့ အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်ကို တွေ့သောအခါ လီလန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဒါနဲ့ မင်းတို့သုံးယောက် သစ်လုံး ဆယ်လုံးလောက်ကို သယ်နိုင်ပါ့မလား..."

ရှန်းဖူကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"ငါ လူနည်းနည်းလောက် ခေါ်ပေးရမလား..."

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထပ်မပြောနေတော့ဘဲ ရှန်းဖူကွေ့က အိမ်ထဲသို့ အော်ပြောလိုက်၏။

"ရှန်းဝူ လူနည်းနည်းခေါ်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ တောအုပ်စိုက်ခင်းမှာ သစ်လုံးတွေသယ်ဖို့ သွားကူပေးလိုက်ဦး..."

"အဖေ ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် အခုပဲ လာခဲ့ပါမယ်..."

လီလန်အတွက် သစ်သယ်ပေးရမည်ဟု ကြားသောအခါ ရှန်းဝူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးထွက်လာပြီး အလွနဂရုစိုက်သော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

ထိုရန်သူတော်ကြီး ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီတကား။

ထိုကဲ့သို့ ဖော်ရွေမှုကို မငြင်းဆန်နိုင်သဖြင့် လီလန်သည် လက်ခံရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ရှန်းဝူသည် ရှန်းဖူကွေ့၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်ပြီး စကားတည်သူဖြစ်သည်။ သူသည် လီလန်နှင့်အတူ တောအုပ်စိုက်ခင်းသို့ သွားရန် လူလေးငါးယောက်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

တောအုပ်စိုက်ခင်းသို့ ရောက်သောအခါ လီလန်သည် အခေါက်ခွာထားသော သစ်လုံးအစုအဝေးတစ်ခုကို တကယ်ပင် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ဤသစ်လုံးများမှာ ငွေရောင်ပေါ့ပလာပင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ငွေရောင်ပေါ့ပလာပင် သို့မဟုတ် ပေါ့ပလာပင်ဖြူဟုလည်း ခေါ်သော ထိုသစ်ပင်များမှာ တရုတ်ပြည် မြောက်ပိုင်းတွင် အတွေ့ရများသည့် သစ်ပင်အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ပေါ့ပလာပင်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သစ်ပင်တစ်ပင်စီမှာ အချင်းနှစ်ဆယ်စင်တီမီတာရှိပြီး ဓာတ်တိုင်အဖြစ် အသုံးပြုရန် အနေတော် အရွယ်အစားပင် ဖြစ်နေသည်။

"အလုပ်စကြရအောင် ဒီသစ်လုံးကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခုနကပြောတဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာကို သယ်သွားကြ..."

ရှန်းဝူသည် သူ၏လူများကို အလုပ်စတင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လီလန်က သူတို့ကို တားဆီး၍ ပြောလိုက်၏။

"မလောပါနဲ့ဦး ဒီသစ်သားတုံးတွေကို ငါ အနည်းငယ် ပြုပြင်ပါရစေဦး..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် လျူဇီတို့ကို ခြောက်သွေ့သော သစ်ကိုင်းများနှင့် ထင်းအချို့ကို ရှာခိုင်းပြီး မီးခြစ်ခြစ်ကာ မီးမွှေးစေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုသစ်လုံးများ၏ အမြစ်များကို မီးပုံပေါ်တွင် တင်၍ မည်းသွားသည်အထိ ကင်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဘာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ..."

လီလန်၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ရှန်းဝူမှာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ သစ်သားတွေကို ဘယ်လိုလုပ် မီးရှို့ပစ်ရက်ရတာလဲ..."

လီလန်က ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်၏။

"မင်းတို့ နားမလည်ပါဘူး ဓာတ်တိုင်ကို မြေကြီးထဲ မမြှုပ်ခင် မီးနဲ့ အပူပေးရတယ် မီးကျွမ်းသွားရင် အောက်ခြေမှာ ကာဗွန်လွှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်..."

"အဲ့ကာဗွန်အလွှာက အရမ်းကောင်းမွန်တဲ့အရာပဲ အစိုဓာတ်ကို ကာကွယ်ပေးတယ် အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေကို တားဆီးပေးပြီး ဆွေးမြည့်ခြင်းကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်..."

ရှန်းဝူနှင့် အခြားသူများမှာ ထိုကာဗွန်အလွှာဆိုသည့် ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြပြီး နားမလည်နိုင်သော စကားများကို ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ခေါင်းညိတ်ကာ လီလန်အား မြှောက်ပင့်ပေးရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီပဲက ပညာတတ်ဆိုတော့ အများကြီး သိတာပေါ့..."