အခန်း ၁၈၀

အခန်း (၁၈၀) ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ပထမဆုံး လျှပ်စစ်မီးရရှိသည့် အိမ်၊ ကလေးဆန်သော၊ ခေတ်ကာလကို လင်းလက်စေသည့် နေမင်းငယ်

ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးစာခန့် တုတ်ခိုင်သော သစ်တုံးများ၏ အောက်ခြေမှာ မီးပုံကြောင့် အနက်ရောင် ဆေးသုတ်ထားသည့်အလား မည်းနက်နေလေသည်။

"ဆယ့်သုံး..."

"ကောင်းပြီ ဒါလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ..."

နောက်ဆုံးသစ်တုံးကို မီးရှို့ပြီးနောက် လီလန်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီပေါ်ရှိ အမည်းရောင် သစ်သားမှုန့်များကို ခါချလိုက်သည်။

“ လျူဇီဝေ့ မီးငြိမ်းလိုက်တော့..."

လီလန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

နောက်လိုက်နှစ်ယောက်က "ဟုတ်ကဲ့.." ဟု ပြောကာ မီးငြိမ်းရန် အလျင်အမြန် သွားကြလေသည်။

မီးပုံကို ငြိမ်းသတ်ရသည်မှာ လွယ်ကူလှ၏။ လူအများစုမှာ မီးဖိုချောင်၊ ရေကန်နှင့် ရေပုံးများရှိသော တောအုပ်စိုက်ခင်းထဲတွင် နေထိုင်တတ်ကြသည်။

ရေပုံးဖြင့် ရေလောင်းချရုံဖြင့် မီးကို ငြိမ်းသတ်နိုင်ပေသည်။

ဤနေရာသည် သစ်သားများ၊ သစ်သားမှုန့်များနှင့် သစ်စများ ပြည့်နှက်နေသော တောအုပ်စိုက်ခင်းဖြစ်၏။ မီးပွားတစ်ပွင့်ကပင် မီးလောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပြီး တောတစ်ခုလုံးကို ပြာကျသွားစေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လီလန်က အထူးဂရုစိုက်ရလေသည်။

မီးငြိမ်းသွားပြီးနောက် လီလန်သည် စိတ်မချသေးသဖြင့် လျူဇီဝေ့ကို ရေတစ်ပုံး သွားခပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ မီးပွားတစ်ပွင့်မျှ မတွေ့ရတော့မှသာ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

"ရှန်းဝူ လူနှစ်ယောက်ခေါ်ပြီး ဒီအပုံကို ငါ့အိမ်ကို သယ်သွား..."

လီလန်က အလုပ်များကို စတင်ခွဲဝေပေးလေသည်။

သူသည် သစ်တုံးဆယ့်သုံးတုံးကို သုံးပုံ ပိုင်းခြားလိုက်၏။ လေးတုံး၊ လေးတုံး၊ ငါးတုံး ဖြစ်သည်။

"ဝေ့ကော် မင်း လူနှစ်ယောက်ခေါ်ပြီး ဒီအပုံကို မင်းအိမ်သယ်သွား..."

ရှန်းဝူနှင့် ကျန်းဝေ့ကော်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း "ဟုတ်ကဲ့..." ဟု ပြောကာ တောအုပ်စိုက်ခင်းမှ သစ်တုံးများကို လျင်မြန်စွာ သယ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။

တစ်ဖွဲ့မှာ လီလန်၏ အိမ်သို့သွားပြီး အခြားတစ်ဖွဲ့မှာ အဘိုးကျန်း၏ အိမ်သို့ သွားကြသည်။

လီလန်၊ လျူဇီနှင့် ရှန်းဝူတို့သည် သစ်တုံးငါးတုံးကို စန်းဟော့ရွာရှိ လောင်ဟူ၏ နောက်ဘက်အိမ်သို့ သယ်ဆောင်ရန် တာဝန်ယူရလေသည်။

စန်းဟော့ရွာသည် ဤနေရာမှ အနည်းငယ် ဝေးကွာသဖြင့် ဤခရီးမှာ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနိုင်ပြီး ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ကာယခွန်အား လိုအပ်ပေသည်။

လျူဇီသည် ပခုံးကျယ်ပြီး သန်မာကာ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အတော်အတန် အားအင်ကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။

ရှန်းဝူ၏ ညီသည်လည်း အလွန်အရပ်ရှည်ပြီး လျူဇီထက် အနည်းငယ် ပိန်သော်လည်း တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိကာ နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သန်မာလှသည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် ဤလူနှစ်ယောက်ကို အထူးရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

အလေးချိန် ကီလိုဂရမ်များစွာရှိသော သစ်တုံးများကို သယ်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်လမ်းတစ်လျှောက် မိုင်ဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ရပြီး ရွာလမ်းတစ်လျှောက် နောက်ထပ် မိုင်ဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။

"လာကူညီကြဦး ဒီသစ်တုံးကိုပေး..."

ရှန်းဝူသည် အကြီးဆုံးသစ်တုံးကို ရွေးထုတ်ကာ သူ၏ နောက်လိုက်တစ်ယောက်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် ဒါက ကြီးလွန်းတယ်... ခင်ဗျား... အခြားတစ်တုံးကို ပြောင်းယူသင့်တယ်..."

"ဘာကို ပြောင်းရမှာလဲ... အကုန်အတူတူပဲဟာကို... ဘာလို့ အပိုတွေ ပြောနေရတာလဲ..."

ရှန်းဝူက သူ၏ နောက်လိုက်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် လီလန်အပေါ် အမြင်ကောင်းရစေရန်နှင့် သူတို့ကြားရှိ ပဋိပက္ခများကို ဖြေရှင်းလိုပေသည်။

အဆူခံလိုက်ရသော ညီဖြစ်သူမှာ နောက်ထပ် အကြံပေးရန် မဝံ့ရဲတော့ချေ။ ထို့အစား သူတို့ပိုင်ဆိုင်သော အကြီးဆုံးနှင့် အလေးဆုံး သစ်တုံးကို ရှန်းဝူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်ပေးရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

သစ်တုံးသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်းဝူသည် ပခုံးပေါ်မှ အလေးချိန်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး ပူလောင်စွာ နာကျင်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ထောင်ထွက်လာလေသည်။

ဤသစ်တုံးမှာ တော်တော်လေး လေးလံလှပေသည်တကား။

" ခေါင်းဆောင် ခင်ဗျား ဒါကို တကယ် သယ်နိုင်ရဲ့လား..."

နောက်လိုက်အချို့မှာ အလွန်စိတ်ပူသွားကြပြီး သူ့ကို ကူညီရန် လက်လှမ်းပေးလိုက်ကြသည်။

"ယောက်ျားတစ်ယောက်က... မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောလို့ရမှာလဲ..."

ရှန်းဝူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခြေထောက်ကို ခိုင်ခိုင်ရပ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ကာ သစ်တုံးကို မတင်ရန် အားယူလိုက်သည်။

သူသည် သယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေကာ မျက်နှာများ နီရဲပြီး လည်ပင်းကြောများ ထောင်ထွက်နေလျက် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ရှန်းဝူ မင်း အသေးတစ်တုံးကို ဘာလို့ မပြောင်းတာလဲ... မိုက်ရူးရဲ မဆန်ပါနဲ့... မင်းသာ ဒဏ်ရာရသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းကို ငါက ဘယ်လို ရှင်းပြရမှာလဲ..."

"မလိုပါဘူး ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်..."

ရှန်းဝူသည် ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သတိထားကာ သစ်တုံးကို သယ်ဆောင်လျက် တောအုပ်စိုက်ခင်းထဲမှ တောင်ပေါ်သို့ ယိမ်းထိုးကာ လျှောက်သွားတော့သည်။

ရှန်းဝူ၏ ခေါင်းမာသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဤအလိုလိုက်ခံထားရသော ကလေးဆိုးလေးသည် သူ၏ မိသားစုကြောင့် ပျက်စီးနေသော်လည်း သူ၏ အမှားများကို သိရှိကာ သဘောထားကောင်းမွန်ပြီး သူ၏ ဂုဏ်အတန်းအစားကို ဘေးဖယ်ကာ အခက်အခဲများကို သည်းခံရန် ဆန္ဒရှိပေသည်။

“မဆိုးပါဘူး…မဆိုးပါဘူး…”

"လာကြ ရပ်မနေကြနဲ့တော့ အလုပ်လုပ်ပြီး ဒါကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်ကြရအောင်..."

လီလန်သည် အကြီးဆုံးသစ်တုံးကို ရွေးထုတ်လိုက်ပြီး အားအနည်းငယ် စိုက်ထုတ်ကာ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

ရှန်းဝူ၏ နောက်လိုက်များသည် လီလန်က အကြီးဆုံးတစ်တုံးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို ကူညီရန် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းပေးလိုက်ကြသည်။

သို့သော် လီလန်သည် ကြီးမားသော သစ်တုံးကြီးကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လွယ်ကူစွာ တင်လိုက်နိုင်သဖြင့် သူတို့မှာ အကူအညီပေးစရာ မလိုတော့ဘဲ လေထဲတွင် လက်ဆန့်လျက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

နောက်လိုက်များမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီသည် တကယ်ပင် ထိုမျှလောက် အစွမ်းထက်နေသလား။

ဤသစ်တုံးမှာ ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ သစ်တုံးထက်ပင် ပို၍ တုတ်ခိုင်နေသေးသည်တကား။

ခေါင်းဆောင်ရှန်း သယ်ဆောင်သွားသော သစ်တုံးမှာ ကျင်းဆယ်ဂဏန်းခန့် အလေးချိန်ရှိသော်လည်း အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ သယ်ဆောင်သွားသော သစ်တုံးမှာမူ အနည်းဆုံး ကျင်းတစ်ရာခန့် အလေးချိန်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အလေးချိန် ကျင်း တစ်ရာ ကျော်ရှိသော သစ်တုံးကြီးများကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ လွယ်ကူစွာ မတင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်းဝူ၏ နောက်လိုက်များမှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ အေးခဲနေသော သစ်တော်သီးတစ်လုံး ဝင်ဆံ့နိုင်လောက်သည်အထိ အံ့သြတကြီး ဟဟကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက အရမ်းတော်တာပဲ..အရမ်းသန်မာတာပဲ..."

"သင်းကွဲတောဝက်ကြီးကို သေနတ်သုံးချက်တည်းဖြင့် သတ်ပြီး အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့တဲ့ ရက်စက်တဲ့ လူကြမ်းကြီးဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲလား..."

"ခေါင်းဆောင်ရှန်းက မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ကို ဝင်ချင်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ နောက်လိုက် ဖြစ်ချင်နေတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး..."

"..."

လက်များလျှင် အလုပ်ပိုမြန်လေပင်။

လူဆယ်ယောက်ခန့် အတူတကွ အလုပ်လုပ်ခြင်းသည် လူတစ်ယောက်တည်း လုပ်ခြင်းထက် ပို၍ ထိရောက်ပေသည်။

သစ်တုံးကို သယ်ယူပြီးနောက် ၎င်းကို သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင် ချထားလိုက်သည်။

လီလန်၊ ကျန်းတယ်ကျွင်းနှင့် သူ၏ လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တို့ တွေ့ဆုံကြပြီး မူလသဘောတူထားသော အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ကြလေသည်။

မီတာ ခြောက်ဆယ်တိုင်းတွင် တွင်းတစ်တွင်းတူးကာ အောက်ခြေ မီးကျွမ်းထားသော ဓာတ်တိုင်တစ်တိုင်ကို မြှုပ်နှံလိုက်သည်။

အမျိုးသားစည်းမျဉ်းများအရ ဗို့အား သုံးရာ့ရှစ်ဆယ်ရှိသော ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်မီးအတွက် ဓာတ်တိုင်များကြား အနည်းဆုံး အကွာအဝေးမှာ မီတာ ခြောက်ဆယ် ဖြစ်သည်။

မီတာ ခြောက်ဆယ်သည် လုံခြုံသော အကွာအဝေးဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်မီးသည် အလုပ်လုပ်နေချိန်တွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်များ ထွက်ပေါ်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ကလေးတစ်ယောက်က သိချင်စိတ်ဖြင့် ဤဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်မီးကြိုးများကို သွားကိုင်မိပါက အလွယ်တကူ လျှပ်စစ်မီးလိုက်ခံရနိုင်ပေသည်။

ဓာတ်တိုင်တစ်တိုင်ကို မီတာ ခြောက်ဆယ်စီခြား၍ မြှုပ်နှံထားလေသည်။

ဓာတ်တိုင် ဆယ့်သုံးတိုင်မှာ အတိအကျ တစ်ကီလိုမီတာ ရှည်လျားသည်။

လီလန်၏ အိမ်နှင့် စန်းဟော့ရွာရှိ လောင်ဟူ၏ အိမ်ကြား အကွာအဝေးမှာ ဤမျှလောက်သာ တိုတောင်းလှပေသည်။

ဓာတ်တိုင်ကို မြှုပ်နှံပြီးနောက် လီလန်သည် ရှန်းဝူနှင့် အခြားသူများကို တစ်ယောက်လျှင် ပြားငါးဆယ်စီနှင့် ဆေးလိပ်နှစ်လိပ်စီ ပေးလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးပြီး ချွေးထွက်များခဲ့လျှင် အလုပ်ရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူတို့ကို နစ်နာကြေးအချို့ မပေးသင့်ဘူးလား။

ဤပြား ငါးဆယ်ဟူသော ငွေကြေးအနည်းငယ်ကို အထင်မသေးလိုက်ပါနှင့်။ ဝက်သားတစ်ကျင်းလျှင် ပြားဘရှစ်ဆယ်သာ ကျသင့်သဖြင့် ပြား ငါးဆယ်ဖြင့် ဝက်သား ကျင်းဝက်ခန့် ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် တာ့ချန်မန်ဆေးလိပ် နှစ်လိပ်လည်း ပါဝင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

အခြားနောက်လိုက်များသည် ငွေကို လက်ခံယူရင်း လမ်းပေါ်တွင် ဝက်သားနှစ်ကျင်းနှင့် အပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ..." ဟု ပြောဆိုနေကြလေသည်။

ရှန်းဝူသည် ငွေကို မယူသော်လည်း ဆေးလိပ်နှစ်လိပ်ကိုမူ လက်ခံယူကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုပြီးနောက် လီလန်၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လျက် "အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ နောက်နောင် တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ပြောသာပြောလိုက်ပါ... ကျွန်တော်က ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်တွေနဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်နိုင်ပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သားသည် လီလန်၏ နောက်လိုက်ဖြစ်လာရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားလေသည်။

လီလန်က "ကောင်းပြီ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကူညီမည့်သူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော အလုပ်များမှာ ကျန်းတယ်ကျွင်းနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်တော့သည်။

ဤသည်မှာ တကယ့်ခက်ခဲသော အလုပ်များပင် ဖြစ်၏။

ဓာတ်တိုင်များကို မြှုပ်နှံရန် သစ်တုံးများ သယ်ဆောင်ခြင်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်အားသာဖြစ်ပြီး အန္တရာယ် မရှိပေ။

လျှပ်စစ်မီးကြိုးများကို ဆွဲနေစဉ် ဂရုမစိုက်ပါက လျှပ်စစ်မီးလိုက်ခံရနိုင်ပြီး အသက်အန္တရာယ်ပင် ရှိနိုင်ပေသည်။

ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်မီးသည် နောက်စရာဟု ထင်ပါသလား။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းတယ်ကျွင်းနှင့် သူ၏ လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တို့သည် အတွေ့အကြုံရှိသော ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြသဖြင့် လျှပ်စစ်မီးကြိုးများ ဆွဲခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် စန်းဟော့ရွာရှိ လောင်ဟူ၏ အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ဗို့အားမြင့် ဓာတ်အားပေးရုံနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ဓာတ်တိုင်တစ်တိုင်မှ အခြားတစ်တိုင်သို့ ကြိုးများကို ဆွဲယူကြလေသည်။

လျှပ်စစ်မီးကြိုးမှာ စန်းဟော့ရွာမှ ရွှမ်းရွှေရွာသို့ သွယ်တန်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နှစ်ကြိမ် ကွေ့ပတ်သွားရလေသည်။

တစ်နေရာမှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းတာ့ပေါင်၏ အိမ်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေရာမှာ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ အိမ်ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသားနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲမှ စစ်မှုထမ်းဟောင်း သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ အမေရိကန်ကျူးကျော်မှုကို ဆန့်ကျင်ကာ ကိုရီးယားကို ကူညီခဲ့သော စစ်ပွဲမှ စစ်မှုထမ်းဟောင်း သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

လီလန်၏ နောက်လိုက်များဖြစ်သော သူတို့၏ မြေးများမှာလည်း မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ထားကြပြီး ဖြစ်၏။

ရွာရှိ အဘိုးကြီးများနှင့် အဘွားကြီးများက လီလန်သည် ဓာတ်တိုင်ကို တကယ်စိုက်ထူလိုက်ပြီး အဘိုးအိုနှစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းနှင့် ကျောက်တို့အတွက် လျှပ်စစ်မီးကြိုးများပင် သွယ်တန်းပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မနာလို ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"ဝါး... လီလန်က တကယ်ပဲ လျှပ်စစ်မီး သွယ်တန်းနိုင်ခဲ့တာလား..."

"လူငယ်လေးလီက အရမ်းတော်တာပဲ... သူက ငါတို့ ရွှမ်းရွှေရွာမှာ မီးသီးတပ်ဆင်ပြီး လျှပ်စစ်မီးရတဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ..."

"ငါတော့ အရမ်းမနာလိုဖြစ်တာပဲ... ဘာလို့ အဘိုးကျောက်နဲ့ အဘိုးကျန်းတို့ကပါ လျှပ်စစ်မီး သုံးလို့ရတာလဲ..."

"မင်းရဲ့ မြေးကို လီလန်နဲ့ ပေါင်းခိုင်းပြီး သူ့ရဲ့ နောက်လိုက် လုပ်ခိုင်းလိုက်လေ... ဒါဆိုရင် မင်းလည်း လျှပ်စစ်မီး သုံးလို့ရမှာပေါ့..."

"..."

အဘိုးအိုနှစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းနှင့် ကျောက်တို့သည် သူတို့၏ အိမ်တံခါးဝ အသီးသီးတွင် ရပ်လျက် စိုက်ထူထားသော ဓာတ်တိုင်ကို ငေးကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးနေကြတော့သည်။

သူတို့၏ မြေးများကို လီလန်နှင့် ပေါင်းသင်းစေခြင်းမှာ သူတို့ချမှတ်ခဲ့ဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သင်သည် လီလန်နှင့် ပေါင်းသင်းပါက အသားစားရပေမည်။

ထို့အပြင် ကြည့်စမ်းပါဦး၊သူတို့ လျှပ်စစ်မီးတောင် ရနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

လီလန်၏ အိမ်။

"အစ်ကိုလန်၊ အကုန်လုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ..." ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် မျက်နှာကြက်တွင် မီးသီးကို တပ်ဆင်ပြီးနောက် လီလန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

အိမ်၏ အပြင်နှင့် အတွင်း၊ တံခါးဝနှင့် ပြတင်းပေါက်များတွင် ခေါင်းကြီးခေါင်းငယ်များ၊ လူကြီးလူငယ်များ အားလုံး စုရုံးနေကြပြီး မျက်နှာကြက်ပေါ်ရှိ ဘူးသီးနှင့်တူသော ရှားပါးလှသည့် အရာဝတ္ထုကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့် ကြည့်နေကြလေသည်။

"ကောင်းပြီ..." လီလန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်တို့သည် အိပ်ခန်းနံရံတွင် ရိုက်နှက်ထားသော ခေတ်ဟောင်း အနက်ရောင် ခလုတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

သူသည် ခလုတ်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲချလိုက်၏။

"ကလစ်..." ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခေါင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ပြောင်းပြန်လှန်ထားသော ဘူးသီးပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် တန်စတင်ကြိုးမျှင် မီးသီးလေးမှာ လင်းလက်သွားတော့သည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ အဝါရောင် မီးရောင်လေးသည် အိပ်ခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေလေသည်။

နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေတော့၏။