အခန်း ၁၈၁

အခန်း (၁၈၁) အံ့ဖွယ်လျှပ်စစ်မီး၊ မုဆိုးရွာလေးအတွင်းမှ ပွက်လောညံမှု

ရွှေရောင်ဝင်းလက်နေသော မီးရောင်မှာ နေမင်းငယ်လေးတစ်စင်းပမာ ဝါကျင့်ကျင့်သတင်းစာများ ကပ်ထားသော မျက်နှာကြက်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ထိုအလင်းရောင်က မှောင်မိုက်နေသော အခန်းငယ်လေးကို ချက်ချင်းပင် လင်းထိန်သွားစေတော့၏။

သတင်းစာပေါ်ရှိ စာလုံးအသေးလေးများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် လေပြေများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ လျှပ်စစ်မီးကြိုးဖြင့် ဆွဲချိတ်ထားသော တန်စတင်ကြိုးမျှင် မီးသီးလေးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ယမ်းသွားလေသည်။

ယိမ်းထိုးကာ လှုပ်ရှားလျက် ရှိနေလေသည်။

မီးရောင်အောက်တွင် အခန်းတွင်းရှိ လူများ၏ အရိပ်များသည်လည်း အလင်းရောင်နှင့်အတူ လိုက်ပါလှုပ်ရှားနေကြသည်။

နေရောင်အောက်တွင် ရောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အိပ်မက်တစ်ခုပမာပင် ဖြစ်တော့၏။

"ဝိုး..."

လာရောက်ကြည့်ရှုကြသော လူအုပ်ကြီးထံမှ အားပေးဟစ်ကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုဟစ်ကြွေးသံများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှု၊ အံ့ဩမှုနှင့် အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ဒါက လျှပ်စစ်ဆိုတာလား... အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ..."

ကျောက်ဘိုင်တောင်ခြေရှိ သီးခြားဆန်သော ရိုးရာမုဆိုးရွာလေးအတွက် လျှပ်စစ်မီးဆိုသည်မှာ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

အိမ်ထဲရှိ ရွှမ်းရွှေရွာသားများ၊ အထူးသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ ဓာတ်တိုင်တစ်တိုင်၊ လျှပ်စစ်မီးကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် မီးသီးတစ်လုံးတို့က အခန်းတစ်ခန်းကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ မည်သို့မည်ပုံ လင်းထိန်သွားစေနိုင်သနည်းဆိုသည်ကို လုံးဝ မတွေးတောနိုင်ခဲ့ကြပေ။

လျှပ်စစ်စွမ်းအင်သည် မည်ကဲ့သို့ ဤမျှ မှော်ဆန်နိုင်သနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။

ဖယောင်းတိုင် သို့မဟုတ် ရေနံဆီမီးခွက်များ ထွန်းညှိရန် မလိုတော့ဘဲ ထိုအနက်ရောင်ခလုတ်လေးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲချလိုက်ရုံဖြင့် ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ အခန်းတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အလွန်တရာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ကောင်းလှပြီး အသက်ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ်ခန့် နေထိုင်လာခဲ့ရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

"လီလန်က အလားအလာရှိတဲ့ ကလေးပဲ... အမဲလိုက်လို့ ပိုက်ဆံရတာနဲ့ သူ့မိသားစုဘဝ တိုးတက်ဖို့ လျှပ်စစ်မီးသွယ်ဖို့ကို အရင်ဆုံး စဉ်းစားတာပဲ..."

"နှစ်သစ်ကူးဖို့ကလည်း နီးလာပြီလေ... ဒီမီးသီးလေးရှိတော့ တာ့ဟိုင်တို့ မိသားစုလည်း ရေနံဆီမီးခွက်တွေ သုံးစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

"ငါတော့ တကယ်အားကျတာပဲကွာ... လီလန်လိုမျိုး လိမ္မာပြီး တော်တဲ့ မြေးတစ်ယောက် ငါ့မှာ ဘာလို့ မရှိရတာလဲ..."

"အဘိုးယန်... ခင်ဗျားမှာ မြေးမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်မလား... လီလန်ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် သူ့ကို ပေးစားလိုက်ပါလား..."

"အဲဒါက လီလန် သဘောကျမှ ရမှာလေ... အခုချိန် ရွာထဲက ပညာတတ်လူငယ်မလေးတွေ အကုန်လုံးက ပွဲစားဝမ်ကိုရှာပြီး လီလန်နဲ့ အောင်သွယ်ပေးဖို့ အလုအယက် လုပ်နေကြတာ... ငါ့မြေးမလေးအလှည့် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နိုင်ပါ့မလဲ..."

"ဟူး... ငါ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သားတွေကိုသာ လီလန်နဲ့ အပေါင်းအသင်း လုပ်ခိုင်းခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ... မဟုတ်ရင် ငါ့အိမ်မှာလည်း အခုဆို လျှပ်စစ်မီး ရနေလောက်ပြီ..."

"ဟုတ်တယ်... ကျန်းဝေ့ကော်နဲ့ ကျောက်လျူတို့ကို ကြည့်လိုက်လေ... သူတို့က နေ့တိုင်း လီလန်နောက်ကို ခွေးပေါက်လေးတွေလို လိုက်နေကြတာ... နေ့တိုင်း ကောင်းကောင်း စားသောက်ရုံတင်မကဘူး... အခုဆို သူတို့အိမ်မှာ လျှပ်စစ်မီးတောင် ရနေကြပြီ..."

"..."

လီလန်၏ မိသားစုကဲ့သို့ပင် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့၏ မိသားစုများသည်လည်း ယနေ့တွင် မီးသီးများ တပ်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအပိုင်းကို ကျန်းတယ်ကျွင်း၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီး ကျန်းတယ်ကျွင်းကမူ လီလန်၏ မိသားစုအတွက် တာဝန်ယူပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကဲ... ပွဲကြည့်လို့ ပြီးပြီဆိုတော့... အားလုံးပဲ ပြန်လို့ရပါပြီ..."

လီလန်က သူတို့ကို လူစုခွဲလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် ဆူညံနေလေ၏။ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးများနှင့် အမျိုးသားများမှာ ပွက်လောညံမှုများကို သဘောကျနေကြပြီး ရဲတင်းသော လူငယ်အချို့က လီလန်၏ ပစ္စည်းများကို မွှေနှောက်ကာ ဘီရိုပေါ်ရှိ အရက်ပုလင်းများ၊ အထူးသဖြင့် သမင်လိင်အင်္ဂါအရက်ကို မျက်စိကျနေကြသည်။

လီလန်သာ အချိန်မီ မတွေ့ခဲ့ပါက ထိုလူငယ်များသည် သမင်လိင်အင်္ဂါအရက်ကို ခိုးယူသွားနိုင်ပေသည်။

တောင်ပေါ်ရွာလေးရှိ လူများမှာ ထင်ထားသလောက် ရိုးသားဖြူစင်ခြင်း မရှိကြပေ။ ဒေသခံ လူမိုက်များနှင့် လမ်းပေါ်တွင် ဓားပြတိုက်တတ်သော ဓားပြများမှာ မြို့နယ်အတွင်းနှင့် အိမ်နီးချင်း မြို့နယ်များတွင်ပါ အဖြစ်များသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဒဏ် ခံစားနေရသော ထိုနှစ်များတွင် မလုပ်ဘဲ အချောင်နှိုက်လိုသည့် မသမာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများ အလွန်ပင် များပြားလှပေသည်။

မြို့ပေါ်ရှိ အလုပ်သမားများစွာမှာ လစာငွေများ အပ်နှံရန် ဘဏ်သို့ သွားစဉ် ချောင်းမြောင်းနေသော လူမိုက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုခံရကာ ငွေများ အလုခံရပြီး အသတ်ခံရသည်အထိပင် ရှိခဲ့ကြသည်။

ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်ရခြင်းထက် သူတစ်ပါး၏ လုပ်အားခကို လုယူလိုက်ခြင်းက ငွေရှာရာတွင် ပို၍ မြန်ဆန်သော နည်းလမ်းဖြစ်နေပေသည်။

ငွေကြေးဆိုသည်မှာ အင်အားကြီးမားသော တွန်းအားတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူအများစုမှာ ၎င်းအတွက် သဘာဝကျကျပင် စွန့်စားရဲကြလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီလန်သည် စားနပ်ရိက္ခာလက်မှတ်များနှင့် ငွေကြေးများကဲ့သို့သော ပို၍ အရေးကြီးသည့် အရာများကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းထားခဲ့သည်။ အပြင်တွင် ချန်ထားခဲ့သော အရာများမှာ ခေါင်းဆောင်မာ ပေးထားသော သမင်လိင်အင်္ဂါအရက်၊ သမင်သွေးအရက်နှင့် တရုတ်ဆေးမြစ်အရက်တို့သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီလန်သည် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် ခေါင်းဆောင်ကျိုးတို့ပင်လျှင် သူ့ကို မျက်နှာချိုသွေးနေရပေသည်။ သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုရွာသားများမှာ သဘာဝကျကျပင် ဆက်လက်၍ မိုက်မဲစွာ မပြုမူရဲကြတော့ပေ။

သူတို့သည် ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားကြပြီး အားလုံးမှာ လီမိသားစုအိမ်မှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

မထွက်ခွာမီတွင် သူတို့သည် ယနေ့ လီလန်၏ မိသားစု လျှပ်စစ်မီး ရရှိခဲ့သည့် အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စကားများထဲတွင် အားကျမှုများ အပြည့်ပါဝင်နေလေသည်။

ရှုပ်ထွေးဆူညံနေသော အသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် အခန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ကံကောင်းစွာဖြင့် မည်သည့်အရာမှ ပျောက်ဆုံးမနေသောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဒီမီးသီးက... တော်တော်လေး လင်းတာပဲ..."

လီလန်သည် အိပ်ခန်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပါဝါခလုတ်ကို ဆွဲချလိုက်သည်။

ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မီးသီးလေး လင်းလာကာ မှိန်ပျပျဖြစ်နေသော အခန်းလေးမှာ လင်းထိန်သွားတော့သည်။

သူက ခလုတ်ကို ထပ်ဆွဲလိုက်ရာ မီးပိတ်သွားပြီး အိမ်ငယ်လေးမှာ မူလ မှိန်ပျပျနှင့် မှောင်မိုက်သော အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ကလစ်..."

မီးလင်းလာသည်။

"ကလစ်..."

မီးပိတ်သွားသည်။

"..."

လီလန်သည် ကလေးတစ်ယောက်ပမာ လျှပ်စစ်ခလုတ်ဖြင့် ဆော့ကစားကာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

"အဲဒီလို ဆက်ကစားနေရင်... အစောကြီး ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင် ဒီခလုတ် ပျက်သွားလိမ့်မယ်..”

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် လီလန်၏ ကစားလိုစိတ်ကို သတိပြုမိသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

လီလန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ရှားပါးတယ်လေ... ရေနံဆီမီးခွက်ထက် ပိုအသုံးဝင်တယ်..."

လီလန် ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ မီးသီးများသည် ရေနံဆီမီးခွက်များနှင့် ဖယောင်းတိုင်များထက် အမှန်တကယ် ပိုမိုကောင်းမွန်လေသည်။

ဘေးကင်းပြီး အဆင်ပြေလှပေသည်။

"အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော် အစ်ကို့အတွက် ပလတ်ပေါက်တစ်ခုလည်း တပ်ပေးထားတယ်... နောက်ပိုင်း ရေဒီယိုဝယ်ရင် ပလတ်ထိုးပြီး သုံးလို့ရတယ်..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် ကန်းအောက်ရှိ လေးထောင့်ပုံစံ ပလတ်ပေါက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လီလန်အား အချက်ပြလိုက်သည်။

ဤပလတ်ပေါက်မှာ လျှပ်စစ်ခလုတ်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူပြီး အပေါက်နှစ်ပေါက် ပါဝင်သည်မှအပ အနက်ရောင်ပင်ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို ကျန်းတယ်ကျွင်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ရာကို အားကိုး၍ သစ်သားနှင့် လျှပ်စစ်မီးကြိုးများ အသုံးပြုကာ အထူးတလည် တပ်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းတယ် ကျွင်းဇီ....."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေသားတစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းတယ်ကျွင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ... ဒီငွေက မင်းရဲ့ တပ်ဆင်ခအပြင် မီးကြိုးနဲ့ မီးသီးတွေရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ပဲ... ဆရာဝေ့ကိုလည်း နည်းနည်းပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး..."

ဆရာဝေ့သည် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံမှ ကျန်းတယ်ကျွင်း၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်ပြီး အခြားသော လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူ ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဤလျှပ်စစ်မီးသွယ်တန်းခြင်းအတွက် ဓာတ်တိုင်များမှလွဲ၍ မီးကြိုးများ၊ မီးသီးများ၊ ဆွဲကြိုးများနှင့် ခလုတ်များကဲ့သို့သော အခြားပစ္စည်းများ အားလုံးကို ကျန်းတယ်ကျွင်းက လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် မီးသီးများမှာ ရှားပါးပြီး မီးသီးလက်မှတ် လိုအပ်သောကြောင့် တော်တော်လေး တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် လီလန်အတွက် မီးသီးလက်မှတ် အများအပြားကို စိုက်ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးပင် ဖြစ်တော့သည်။

"အစ်ကိုလန်... အစ်ကိုက အားနာလွန်ပါပြီ... အစ်ကိုက ကျွန်တော့်အဖေကို သမင်ခြေထောက် ကျွေးခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော်က အစ်ကို့ကို လျှပ်စစ်မီးရအောင် ကူညီပေးတာက မှန်ကန်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဒီငွေကို ယူထားပါ... အခုချိန် ရွာမှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတွေ ဖြစ်နေတော့ မင်းတို့မြို့မှာလည်း ထိခိုက်မှုတွေ ရှိနေလောက်တယ်... ဒီငွေကို ယူသွားပြီး ငါ့ညီမလေးရဲ့ အစားအသောက်တွေ ပိုကောင်းလာအောင် သုံးလိုက်ပါ..."

အဘိုးဝမ်၏ သမီးအကြီးဆုံးဖြစ်သော လီလန်၏ ညီမလေးမှာ ကျန်းတယ်ကျွင်း၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး လီလန်ထက် တစ်နှစ် ငယ်ရွယ်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးပါပဲ အစ်ကိုလန်..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းသည် ငွေကို ယူကာ သူ၏ ကိရိယာများကို ကောက်ကိုင်၍ လီလန်၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ကျွင်းဇီ... မသွားခင် စားသွားဦးလေ..."

"ကျွန်တော် မစားတော့ဘူး... အိမ်မှာ အဖေက သမင်ခြေထောက် ကင်နေတာ... ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ပြီး စားတော့မယ်..."

ကျန်းတယ်ကျွင်းက ကိရိယာများကို ဆွဲယူကာ ဘေးခန်းသို့ ပြေးသွားလေသည်။

လီလန်သည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် တောက်ခေါက်လိုက်သည်။

"သမင်ခြေထောက်က အဲ့လောက်တောင် ကောင်းတာလား... ငါ့အိမ်မှာ တစ်ကောင်လုံး ရှိတာကို... ပြီးတော့ သမင်လိင်အင်္ဂါ၊ ဆိတ်သားနဲ့ ဆိတ်လိင်အင်္ဂါလည်း ရှိသေးတယ်..."

“ကျွင်းဇီ... မင်းက နှမ်းစေ့ကို ကောက်ယူပြီး ဖရဲသီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာပဲ…”

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"အဖေ... အခု အိမ်မှာ လျှပ်စစ်မီးရပြီနော်... အဖေ မပျော်ဘူးလား..."

လီတာ့ဟိုင်သည် မီးလင်းလိုက်၊ ငြိမ်းလိုက်ဖြစ်နေသော ပါဝါခလုတ်ကို ကလစ်ခနဲ အသံမည်အောင် ဆွဲချလိုက်၊ ပြန်တင်လိုက် လုပ်နေသည်။ ထို့နောက် သူက ညစ်ထေးနေသော သွားနှစ်တန်းကို ပေါ်လာစေရန် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ငါ အရမ်းပျော်တာပေါ့ကွ.."