အခန်း ၁၈၃

အခန်း (၁၈၃) သူဌေးအိမ်ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းခြင်း

"အစ်ကိုလီ…အစ်ကိုလီ..."

ဤရင်းနှီးနေသော မျက်နှာပိုင်ရှင်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လုအန်းနာ မူးယစ်သွားခဲ့ပြီး နိုးလာသောအခါ သူမ၏ အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီ ချွတ်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် လီလန်အား အခွင့်အရေးယူတတ်သော လူဆိုးတစ်ယောက်ဟု အထင်လွဲမှားခဲ့သဖြင့် နားလည်မှုလွဲချော်သွားခဲ့လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုအန်းနာသည် မြို့ကြီးပြကြီးမှ လာသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးဖြစ်ရာ မျက်နှာပူတတ်သူ ဖြစ်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူမသည် လီလန်အား တောင်းပန်ရန် နေရာတစ်ခုရှာရန် တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။

မနေ့က လီထျန်းတို့ ဈေးသို့သွားမည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမကလည်း လိုက်သွားချင်ကြောင်း ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာမလု ခင်ဗျား ဒီစက်ဘီးကို ဘယ်ကရလာတာလဲ..."

လီလန်သည် လုအန်းနာက ၂၈-လက်မ စက်ဘီးတစ်စီးကို တွန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ အတော်လေး အံ့ဩသွားတော့သည်။

၂၈-လက်မ စက်ဘီးသည် မည်သည့်အချိန်က ဤမျှတန်ဖိုးမရှိ ဖြစ်သွားရသနည်း။ ဤသေးငယ်လှသော ရွှမ်းရွှေရွာလေးထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှစ်စီးတောင် ရောက်လာခဲ့သည်မဟုတ်ပါလော။

လုအန်းနာက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ တာဝန်ခံဟွမ်ဆီက ငှားလာတာ..."

တာဝန်ခံဟွမ်သည် ပညာတတ်လူငယ်ရုံး၏ တာဝန်ခံဖြစ်ပြီး လုအန်းနာနှင့် တုံယွီရှုကဲ့သို့သော မြို့မှ ပညာတတ်လူငယ်များကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် ရွာကို ကူညီပေးသူ ဖြစ်သည်။

ဤရှေးဟောင်းပုံစံ စက်ဘီးမှာ အသစ်စက်စက်နီးပါး ဖြစ်နေပြီး မကြာသေးမီကမှ ဝယ်ထားကာ အများဆုံး ခြောက်လခန့်သာ စီးရသေးကြောင်း သိသာလှသည်။

ဤတာဝန်ခံဟွမ်သည် တော်တော်လေး ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာရှိ ပညာတတ်လူငယ်ရုံး၏ တာဝန်ခံက စက်ဘီးတစ်စီးကို ဝယ်နိုင်ပါမည်လော။

ကျန်းဝေမင်က စက်ဘီးဝယ်နိုင်ခြင်းမှာ သူသည် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခုတွင် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်အဖြစ် အလုပ်လုပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအလုပ်မှာ ဝင်ငွေအတော်လေးကောင်းသောကြောင့် စက်ဘီးဝယ်ရန် သူ့အတွက် မခက်ခဲပေ။

သို့သော် တာဝန်ခံဟွမ်မှာမူ ကွဲပြားလေသည်။ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးသည် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးရာထူးကို ရလျှင်ပင် အကျိုးအမြတ်များများစားစား မရနိုင်ပေ။

ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ အကြီးအကဲ ရှန်းတွင်ပင် စက်ဘီးမရှိပေ။ တာဝန်ခံဟွမ်က မည်သို့ ဝယ်နိုင်မည်နည်း။

"တာဝန်ခံဟွမ်က တော်တော်လေး ချမ်းသာမယ့်ပုံပဲ..."

လီလန်က မနေနိုင်ဘဲ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် တာဝန်ခံဟွမ်နှင့် မရင်းနှီးသဖြင့် အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ အသစ်နီးပါးဖြစ်နေသော ထာဝရတံဆိပ် စက်ဘီးဆီမှ အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်သည်။

"ဆရာမလု ခင်ဗျားလည်း မြို့ကိုသွားချင်တယ်လို့ လီထျန်းဆီက ကြားတယ်..."

"ဟုတ်တယ် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကလည်း နီးနေပြီဆိုတော့ နောက်ကျရင် ပိုစည်ကားသွားအောင် ကျွန်မလည်း နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းတွေ နည်းနည်း ဝယ်မလို့ပါ..."

"ကောင်းပြီ ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာကနေ ခဏစောင့်နေပါ ပစ္စည်းတစ်ခု သွားယူလိုက်ဦးမယ်..."

ယခု လုအန်းနာက စက်ဘီးတစ်စီး ငှားလာနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မြို့သို့သွားရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။

လုအန်းနာ၏ စက်ဘီးသည် နောက်ခန်းတွင် လူတင်နိုင်သောကြောင့် လီလန်အတွက် ပိုမို အဆင်ပြေသွားစေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက စက်ဘီးအရှေ့တွင် မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် အနောက်ဘက်တွင် လီထျန်းကို တင်ကာ လူနှစ်ယောက်ကို တင်ဆောင်၍ ကီလိုမီတာ သုံးဆယ် ရှည်လျားသော တောင်ပေါ်လမ်းကို စီးရမည်ဆိုလျှင် နွားတစ်ကောင်ပင်လျှင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်၍ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာလွတ်ထဲမှ ကောက်နှံလက်မှတ်၊ အထည်လက်မှတ်၊ ဖိနပ်လက်မှတ် အစရှိသည့် အထွေထွေလက်မှတ် အမြောက်အများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က သူ့ကို ဆုချထားသော အပ်ချုပ်စက်လက်မှတ်ကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏အဖေ စုဘူးထဲမှ ယွမ်ငါးဆယ်ကို ယူကာ သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို ခေါ်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"မြောင်..."

“မြောင်..."

လီလန် အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် အမည်းတစ်ကောင် အဖြူတစ်ကောင်ဖြစ်သော ခွေးနှစ်ကောင်နှင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးတစ်ကောင်တို့က တံခါးပေါက်ကို ပိတ်ဆို့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် လီလန်က သူ့ကိုမခေါ်ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်ကစားမည်ကို မြင်သောအခါ သွားများကိုဖြဲကာ ပြင်းထန်စွာ အူဟစ်တော့သည်။

"ငါ မြို့ကိုသွားမလို့ မင်းကို ခေါ်သွားဖို့ အဆင်မပြေဘူး..."

"မင်း အိမ်မှာနေပြီး ပိုင်လုံနဲ့ ဟေးလုံတို့နဲ့ ကစားနေလိုက်ပါ ငါ ပြန်လာရင် မင်းအတွက် အသားနည်းနည်း ယူလာခဲ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား..."

လီလန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

သေးငယ်သောကောင်လေးက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ငြင်းဆန်ကာ လီလန်၏ ဘောင်းဘီစကို ကိုက်ထားလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီလန်က နောက်ထပ် အသားတစ်ကျင်း ထပ်ပေးမည်ဟု ပြောလိုက်မှသာ လွှတ်ပေးတော့သည်။

"ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံ သူ့ကို စောင့်ကြည့်ထားပြီး လျှောက်မပြေးစေနဲ့နော်..."

လီလန်က ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံက ၎င်းတို့၏ ကလေးကို လာကြည့်ရန် တောင်ပေါ်မှ မကြာခဏ ဆင်းမလာခဲ့လျှင် လီလန်သည် ထိုကောင်လေး၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်၍ တင်ပါးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

"ဆရာမလု အကြာကြီး စောင့်လိုက်ရလား..."

လီလန်သည် စက်ဘီးကို အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝသို့ တွန်းလာခဲ့သည်။

"ရပါတယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လုအန်းနာက သူမ၏ ဆံပင်ကို သပ်ချလိုက်သည်။

"ရှောင်ရွှယ် ဆရာမလုနောက်မှာ ထိုင်လိုက်..."

အငယ်ဆုံးညီမမှာ

အသက်ရှစ်နှစ်သာရှိသေးပြီး အပေါ့ပါးဆုံးဖြစ်သောကြောင့် လုအန်းနာအတွက် သူမကို တင်ခေါ်ရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူလေသည်။

"ဆရာမလု ခေါ်သွားတာကို မလိုက်ချင်ဘူး၊ အစ်ကို့နောက်ပဲ လိုက်ချင်တာ..."

လီရွှယ်သည် လီလန်၏ စက်ဘီးနောက်ခန်းကို ဖက်တွယ်ထားပြီး ဘယ်လိုမှ ဆင်းမပေးပေ။

"အစ်ကိုလီ ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှောင်ထျန်းကို ခေါ်သွားပေးရမလား..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ညီမလေး လိမ္မာအောင်မနေဘူးဆိုရင် မင်းကို မခေါ်သွားတော့ဘူး အိမ်မှာနေပြီး ခွေးနဲ့ပဲ ကစားနေတော့..."

လီလန်၏ ခြောက်လှန့်သော နည်းဗျူဟာမှာ အလုပ်ဖြစ်သွားသည်။ လီရွှယ်သည် ချက်ချင်းပင် ရစ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ စက်ဘီးပေါ်မှ လိမ္မာစွာဆင်း၍ လုအန်းနာ၏ စက်ဘီးနောက်ခန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

လီလန်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ထျန်း၊ တက်ခဲ့..”

လီလန်သည် စက်ဘီးနောက်ခန်းကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"အစ်ကို အဆင်သင့်ပဲ..."

လီလန်သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဒုတိယညီမကို စက်ဘီးနောက်ခန်းသို့ ပွေ့ချီတင်ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာမလု မြို့နဲ့ နည်းနည်းဝေးတော့ မြန်မြန်သွားကြရအောင်..."

ရွှမ်းရွှေရွာမှ မြို့သို့ အသွားအပြန် ခြောက်ဆယ် ကီလိုမီတာရှိပြီး စက်ဘီးဖြင့်စီးလျှင် လေးနာရီကြာမြင့်သည်။

လီလန်က စက်ဘီးဖြင့် ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားပြီး လုအန်းနာက အနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

မြို့ကြီးပြကြီးမှ လာသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးပီပီ လုအန်းနာ၏ စက်ဘီးစီးကျွမ်းကျင်မှုမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး အလွန် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

လူနှစ်ယောက်သည် ကောင်မလေးကို နောက်ခန်းတွင်တင်ကာ ရွာမှ မြို့သို့သွားရာ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းတစ်လျှောက် စက်ဘီးများကို စီးလာခဲ့ကြသည်။

တစ်နာရီကျော်ခန့် စီးနင်းပြီးသောအခါ။

"အစ်ကိုလီ၊ နောက်ထပ် ကီလိုမီတာဆယ်လောက် စီးရင် မြို့ကို ရောက်ပြီ..."

လုအန်းနာက ပင်ပန်းလာသဖြင့် စက်ဘီးကို တွန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

*ကီလိုမီတာဆယ်လောက်ဆိုပါလား*

သို့ဆိုလျှင် ရှေ့နားမှ အခွန်ဆက်လယ်ကွင်း ဧကအနည်းငယ်မှာ ဘာများဖြစ်မည်နည်း။

လီလန်သည် မနေ့က သူဖွင့်ခဲ့သော အဆင့် (၄) လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို သတိရသွားသည်။

သတင်းအချက်အလက်များထဲမှတစ်ခုမှာ ဤအခွန်ဆက်လယ်ကွင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေလေသည်။

လီလန်သည် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ရှေ့သို့ ဆက်စီးသွားရာ တကယ်ပင် စပါးခင်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခုသည် ကျယ်ပြန့်သော လွင်ပြင်ကြီးများဖြစ်ပြီး ဤနေရာရှိ စပါးခင်းများသည် ယူနန်၊ ကွေ့ကျိုးနှင့် စီချွမ်တို့ရှိ လှေကားထစ် စိုက်ခင်းများနှင့် ကွဲပြားလေသည်။

ကြီးမားလှသော အနိမ့်အမြင့်များမရှိဘဲ မျက်စိတစ်ဆုံးတိုင်အောင် ညီညာပြန့်ပြူးနေလေသည်။

ယခုက ဆောင်းရာသီဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကလည်း နှင်းများ ထပ်မံ၍ အသည်းအသန် ကျထားသည်။ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ စပါးခင်းများသည် အဖြူရောင် ဂွမ်းစောင်ကြီးတစ်ထည်ကဲ့သို့ ထူထဲသော နှင်းလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျထားတဲ့နှင်းတွေက တော်တော်လေး များတယ်၊ ကျွန်မ ခါးလောက်တောင် နစ်မယ့်အထိကို ထူထပ်နေတာပဲ..."

လုအန်းနာသည် နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော စပါးခင်းများကိုကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီလန်သည် လုအန်းနာ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နှင်းတွေက တကယ်တော့ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ရွာက လူကြီးတွေ ပြောလေ့ရှိတာက ဆောင်းတွင်းမှာ ဂျုံခင်းတွေပေါ် နှင်းသုံးထပ်လောက် ဖုံးနေရင် နောက်နှစ်ကျရင် မုန့်ပေါင်းကို ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်လို့ရပြီတဲ့..."

"ဒီလောက်သည်းထန်တဲ့ နှင်းကျမှုနဲ့ဆိုရင် နောက်နှစ် သီးနှံတွေ အထွက်တိုးမှာ အသေအချာပါပဲ..."

လီလန်သည် ဘေးဘက်ရှိ လယ်ကွင်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ ညာဘက်တွင် စပါးစိုက်ထားပြီး ဤဘက်တွင် ဂျုံစိုက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စပါးခင်းများကို စူးစမ်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ။ဘာရှာနေတာလဲ..."

လုအန်းနာသည် လီလန် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီလန်က စကားမပြောသော်လည်း သူ၏ အကြည့်သည် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။

"တွေ့ပြီ..."

"ဆရာမလု ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယညီမ ဒီနေရာကနေ ကျွန်တော့်ကို ခဏစောင့်နေကြ..."

လီလန်သည် သူ၏ စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုလီ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လုအန်းနာက လီလန် ဘာလုပ်မည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် ကျောက်တုံးကြီးနားသို့ ရောက်သောအခါ မြက်ပင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ တကယ်ပင် လယ်ကြွက်တွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သတင်းအချက်အလက်က မှန်ကန်တယ်၊ ဒီအခွန်ဆက်လယ်ကွင်းထဲမှာ တကယ်ပဲ လယ်ကြွက်တွင်းတစ်ခု ရှိနေတာပဲ..."

လီလန်သည် အိတ်ကိုဖွင့်ကာ ခွဲစိတ်ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရွာမှ မြို့သို့သွားသော လမ်းသည် ကီလိုမီတာ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှည်လျားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အမြဲလိုလို အန္တရာယ်များရှိတတ်သောကြောင့် ရွာသားများသည် မြို့သို့သွားသည့်အခါတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ဓားတစ်ချောင်းကို အမြဲယူဆောင်သွားလေ့ရှိကြသည်။

မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ခြင်းအပြင် ဤဓားကို တူးဆွရန်အတွက် တူးရွင်းပြားအဖြစ်လည်း အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

လီလန်သည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်၍ လယ်ကြွက်တွင်းကို တူးဆွလိုက်သည်။

လီလန် ပြန်မလာသေးသည်ကို မြင်သောအခါ လုအန်းနာ၏ သိချင်စိတ်များ ထကြွလာကာ လယ်ကန်သင်းရိုးတစ်လျှောက် လျှောက်သွားလေသည်။

လုအန်းနာသည် လီလန်က ဓားဖြင့် ကြွက်တွင်းတူးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လန့်ဖျပ်သွားတော့သည်။

"အာ…အစ်ကိုလီ ဒါ... ဒါက ကြွက်တွင်းမလား..."

သူမ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင်

သူမ၏ ကြောက်လန့်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင်ပင် အညိုရောင် ကြွက်ကြီးတစ်ကောင်သည် တွင်းထဲမှ ထွက်ပြေးလာတော့သည်။