အခန်း ၁၈၅

အခန်း (၁၈၅) ဈေးပေါပေါဖြင့် ကောက်နှံ ကျင်းသုံးဆယ် ကောက်ရခြင်း

မြေပဲ။

ထိုအရာက အလွန်ကောင်းမွန်သော အရာပင်ဖြစ်၏။ ဟင်းချက်ရာတွင် ဆီသတ်ရန်အတွက်ဖြစ်စေ၊ ဆီကြိတ်ရန်အတွက်ဖြစ်စေ အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

မြေပဲဆီကြိတ်လိုက်ပါက ဟင်းလျာများကို အလွန်မွှေးပျံ့သွားစေမည်ဖြစ်သည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ယခုအချိန်သည် ပေါင်းစည်းဝယ်ယူရေးနှင့် ရောင်းချရေးစနစ် ခေတ်ဖြစ်သောကြောင့် မြေပဲဆီနှင့် မုန်ညင်းဆီတို့မှာ ဈေးကွက်အတွင်း အလွန်ရှားပါးနေပြီဖြစ်သည်။

သာမန်လူများအနေဖြင့် ဆီဝယ်လက်မှတ် ရှိနေလျှင်ပင် မြေပဲဆီကို ဝယ်ယူနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအရာသည် တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်လောက်အောင် အဖိုးတန်ပြီး ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သော အရာပင်ဖြစ်၏။

ဤလယ်ကြွက်ကြီးမှာ အစာများကို အမြောက်အမြား သိုလှောင်ထားတတ်သူဖြစ်ရာ ၎င်းက ပထမဆုံး မြေပဲတစ်တောင့်ကို တူးဖော်နိုင်ခဲ့လျှင် အထဲတွင် နောက်ထပ် မြေပဲများစွာ ရှိနေမည်မှာ သေချာလှသည်။

သေချာသည်မှာပင် လီလန်သည် တွင်းထဲသို့ လက်နှိုက်၍ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

မြေပဲတစ်ဆုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ တစ်တောင့်ချင်းစီမှာ ပြည့်ဖြိုးနေပြီး အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

"ဝါး... မြေပဲတွေ အများကြီးပဲ..."

လီထျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

သူမသည် အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း စာဖတ်တတ်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့မှာ ဆီကြိတ်ရန် အသုံးပြုနိုင်သော မြေပဲများဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေပေသည်။

"အစ်ကို... အများကြီးပဲ... အများကြီးပဲ..."

လီထျန်းသည် မြေပဲများကို ကောက်ယူရန် အမြန်ထိုင်ချလိုက်၏။

"အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့... မြန်မြန်ကောက်ကြ..."

လီလန်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

ယခုအချိန်သည် နံနက်စောစောဖြစ်၍ လမ်းပေါ်တွင် လူသိပ်မရှိသေးပေ။

အကယ်၍ သူသာ နှေးကွေးနေပြီး တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မြင်သွားပါက လယ်ကြွက်တွင်းများစွာကို တူးဆွ၍ ရလာသော သူ၏ မြေပဲများကို လုယူသွားကြမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။

"ဆရာမလု... မြန်မြန်ကောက်ပါ... တစ်ယောက်ယောက်တွေ့သွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

လယ်ကြွက်တွင်းထဲမှ မြေပဲများကို ရှာတွေ့ခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာကို ဆိုလိုကြောင်း လုအန်းနာကလည်း ကောင်းစွာသိရှိထားပေသည်။

ဤသည်မှာ ကောက်နှံများပင် ဖြစ်၏။

အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သော အစားအစာများ ဖြစ်သည်။

ရတနာပင်ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ဤတူးဖော်ရရှိသော ရတနာများကို တစ်ယောက်ယောက်က မြင်သွားပါက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အသေအချာပင် ဆွဲဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လုအန်းနာသည် လျင်မြန်သွက်လက်စွာပင် ဂုန်နီအိတ်တစ်အိတ်ကို ဆွဲယူလာပြီး ကောက်ရရှိသော မြေပဲများကို အိတ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

လီလန်သည် တွင်းထဲမှ မြေပဲများကို တူးထုတ်ရန် ဓားတစ်ချောင်းကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး လုအန်းနာသည် လီထျန်း၊ လီရွှယ်တို့နှင့်အတူ သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ မြေပဲများကို လိုက်လံကောက်ယူခဲ့ကြသည်။

သူတို့လေးယောက်သည် နာရီဝက်ခန့်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။

တွင်းထဲတွင် နောက်ထပ် မြေပဲများ မရှိတော့မှသာ လီလန်သည် မြေပဲတူးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

“ဟူး…”

သူသည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပဲပိစပ်တစ်ဝက်ပါသော အိတ်နှင့် မြေပဲ တစ်ဝက်ပါသော အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

အိတ်တစ်ဝက်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ကျင်းဆယ့်ငါးခန့် အလေးချိန်ရှိသည်။

အိတ်နှစ်အိတ်ခွဲဆိုလျှင် ကျင်းသုံးဆယ်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ စနစ်၏ ဉာဏ်ရည်တု ပြောခဲ့သည်နှင့် များစွာကွာခြားမှုမရှိပေ။

လုအန်းနာသည် ခါးနာကျင်ကာ လက်များ ထုံကျင်နေသဖြင့် စပါးခင်းထဲသို့ ဘုတ်ခနဲ ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ..."

လီလန်သည် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"မြို့ရောက်ရင် ဒီကောက်နှံအိတ်နှစ်အိတ်ကိုရောင်းပြီး ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကျွေးပါ့မယ်..."

ပဲပိစပ်နှင့် မြေပဲများကို ကောက်ယူသူများထဲတွင် လုအန်းနာသည် အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး အများဆုံး ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

"အာ... အစ်ကိုလီ... ဒီကောက်နှံတွေကို ရောင်းမလို့လား..."

လုအန်းနာက အလွန်အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"ကောက်နှံရောင်းတာက တရားမဝင်ဘူး... မှောင်ခိုလုပ်တာပဲ... အစ်ကိုလီ... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့..."

လုအန်းနာက အကြံပေးလိုက်၏။

အစိုးရသည် ပုဂ္ဂလိက ဝယ်ယူခြင်းနှင့် ရောင်းချခြင်းကို ခွင့်မပြုတော့ဘဲ ယခုအခါတွင် အရောင်းအဝယ်အားလုံးကို ပေါင်းစည်းဝယ်ယူရေးနှင့် ရောင်းချရေးစနစ်ဖြင့်သာ ဆောင်ရွက်နေပြီဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်... မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ ရောင်းလို့ရတယ်..."

မှောင်ခိုဈေးကွက်ဆိုသည်မှာ သီးသန့် အရောင်းအဝယ်ဖြစ်ပြီး အဖမ်းမခံရသရွေ့ လျှို့ဝှက်စွာ ရောင်းဝယ်နိုင်သည်။

ဤကုန်သွယ်ရေးနေရာသည် လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး ပုံသေနေရာတစ်ခုတွင်မရှိဘဲ နေရာများကို မကြာခဏ ပြောင်းလဲလေ့ရှိသဖြင့် ငွေဖြစ်လွယ်မှု မြင့်မားပေသည်။

၎င်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် ထွက်ပြေးပုန်းရှောင် လုပ်ရသော စနစ်မျိုးဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တွင် မှောင်ခိုဈေးကွက်တစ်ခု ရှိသော်လည်း လီလန်သည် အတိအကျ ဘယ်နေရာတွင် ရှိသည်ကို မသိပေ။

ထိုအတွက် သူသည် နောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေးမြန်းရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လီလန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ မရောင်းရရင်တောင်မှ ရောင်းစရာ နည်းလမ်းရှိသေးတယ်..."

သူသည် မြို့နယ်ရှိ စားနပ်ရိက္ခာရုံမှ ကျိုးတာ့ဖူကို သတိရသွားသည်။

ဤပဲပိစပ်နှင့် မြေပဲများမှာ အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။

လယ်ကြွက်များ ခိုးယူသွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ တွင်းများထဲတွင် မြှုပ်နှံထားခြင်းက ၎င်းတို့ကို လတ်ဆတ်နေစေပြီး လုံးဝ ပုပ်သိုးသွားခြင်း မရှိစေပေ။

ကျိုးတာ့ဖူအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို လက်ခံရရှိပါက အလွန်ဝမ်းသာသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

"ဆရာမလု... ဒီကောက်နှံတွေကို မြို့သွားရောင်းပြီး ပိုက်ဆံသွားယူကြရအောင်..."

လီလန်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းနာသည် ဆန်စေ့ကို ခေါက်နေသော ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပမာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

လီလန်သည် ဂုန်နီအိတ်နှစ်အိတ်ကို လျှော်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ကာ စက်ဘီး၏ နောက်ထိုင်ခုံတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"ရှောင်ရွှယ်... လာ... ဒီမှာထိုင်..."

လီလန်သည် စက်ဘီး၏ အရှေ့ဘက်တန်းကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမလု... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ပင်ပန်းသွားပြီ... လီထျန်းကို ဂရုစိုက်ပေးပါဦး..."

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မနဲ့ဆို အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး... ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ အများကြီး အကျိုးအမြတ်ရခဲ့တာပဲ... ကျွန်မ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာ..."

ယခုလေးတင် လုအန်းနာသည် တစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နေသော မြေပဲအိတ်ကို ကောက်မ၍ အလေးချိန်ချိန်ကြည့်ရာ အနည်းဆုံး ကျင်းဆယ့်ငါးခန့် ရှိမည်မှာ သေချာလှသည်။

အိတ်နှစ်အိတ်ခွဲဆိုလျှင် ကျင်းသုံးဆယ်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ကြွက်တွင်းထဲမှ ကောက်နှံ ကျင်းသုံးဆယ်ကို တူးထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် တွေးတောင်မတွေးဝံ့ချေ။

အကယ်၍ ဤအကြောင်းကို အခြားသူများကို ပြောပြပါက မည်သူမျှ ယုံကြည်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ အတုအယောင်မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

လီလန်နှင့် သူမသည် ကြွက်တွင်းထဲမှ ပဲပိစပ်နှင့် မြေပဲ ကျင်းသုံးဆယ်ကို အမှန်တကယ်ပင် တူးထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်မှ ငွေများ ကျလာသကဲ့သို့ အလကားရသော ငွေများပင် ဖြစ်၏။

ကောက်နှံများကို ဤမျှများပြားစွာ စုဆောင်းရရှိပြီးနောက် မြို့သို့သွား၍ ငွေကြေးဖြင့် ရောင်းချရမည့်အကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်နှင့် လုအန်းနာ၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

အလကားရသောအရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိရခြင်းထက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသော အရာမရှိတော့ပေ။

"အစ်ကိုလီ... ကောက်နှံတွေကို မြန်မြန်သွားရောင်းကြရအောင်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

စားနပ်ရိက္ခာရုံ။

"ရောက်ပြီ..."

စားနပ်ရိက္ခာရုံနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ လမ်းထောင့်တစ်ခုတွင် စက်ဘီးနှစ်စီးကို ရပ်ထားလိုက်သည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူများအားလုံးက သူတို့ဆီသို့ လှည့်ကြည့်သွားကြ၏။

၎င်းမှာ အာရုံစိုက်မှုကို မကြာခဏ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

အဓိကအားဖြင့် လုအန်းနာမှာ အလွန်လှပလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမသည် အရပ်ရှည်ရှည်၊ သွယ်လျသော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် လူအုပ်ထဲတွင် ထင်ရှားနေပြီး အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နေတော့သည်။

"ဆရာမလု.. သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အထဲခေါ်သွားလိုက်ပါ... ကျွန်တော်ပြောခဲ့တာကို မှတ်ထားနော်..."

လီလန်သည် လုအန်းနာကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်၏။

လုအန်းနာက ခေါင်းညိတ်၍ “အင်း”ဟု ပြောကာ သူမ၏ စက်ဘီးကို တွန်းရင်း လီထျန်းနှင့် လီရွှယ်တို့ကို စားနပ်ရိက္ခာရုံဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

စားနပ်ရိက္ခာရုံသို့ ရောက်သောအခါ လုအန်းနာသည် သူမ၏ စက်ဘီးကို ရပ်၍ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လူတစ်ယောက်သည် လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ရင်း စားနပ်ရိက္ခာရုံထဲမှ အလန့်တကြား ပြေးထွက်လာ၏။

"ရုံပိုင်ကျိုး... ဒီဘက်မှာ..."

လီလန်သည် ကျိုးတာ့ဖူကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် လီလန်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပြေးလာလေသည်။

"ကျေးဇူးရှင်... ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ..."

"အကြောင်းမကြားဘဲ ရောက်လာတာပဲ... လာပါ... ကျွန်တော့်ဆိုင်ထဲ ဝင်ပါ... လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောကြတာပေါ့..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် လီလန်၏ လက်ကို ကိုင်၍ ကြီးမားသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အိုး... စားနပ်ရိက္ခာရုံက ရုံပိုင်ကျိုး မဟုတ်လား..."

ကျိုးတာ့ဖူ ပေါ်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မြို့နယ်၏ စားနပ်ရိက္ခာရုံတွင် သက်ရှိဝက်များ၊ ကြက်ဘဲများ၊ အသားများနှင့် ကြက်ဥဘဲဥများ ဝယ်ယူခြင်းနှင့် ရောင်းချခြင်းတို့ကို ကြီးကြပ်ရသော ရုံပိုင်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေသည်။

ဝက်သားတစ်မျိုးတည်းကပင် မြို့နယ်အတွင်းရှိ လူများစွာကို သူ့အား ဖားယားစေရန်နှင့် မြှောက်ပင့်ပေးရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

စဉ်းစားကြည့်ပါ။

အကယ်၍ သင်သာ ရုံပိုင်ကျိုးနှင့် သင့်မြတ်အောင် ပေါင်းသင်းနိုင်ပါက စားနပ်ရိက္ခာရုံသို့ သက်ရှိဝက်များနှင့် ဝက်သားများ ရောက်လာသောအခါ သူတို့က သင့်ကို အရင်ဆုံး ရောင်းချပေးမည် မဟုတ်ပါလော။

ဤသည်မှာ ရုံပိုင်ကျိုး၏ စကားတစ်ခွန်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူမှာ မြို့နယ်အတွင်း၌ လူသိများသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ရာ လူငယ်တစ်ယောက်အပေါ် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လူတိုင်းက သဘာဝကျစွာပင် အလွန်အံ့သြသွားကြတော့သည်။

"အဲ့လူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ ရုံပိုင်ကျိုးက သူ့ကို အရမ်းသဘောကျနေရတာလဲ..."

"ခုနက သူလူနဲ့ အတူပါလာတဲ့ အမျိုးသမီးက အရမ်းလှတာပဲ မဟုတ်လား..."

"ရုံပိုင်ကျိုးက သူ့ကို ကောင်းကောင်းသိပုံရတယ်... ကိုယ်တိုင်လက်ဆွဲပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့တောင် ဖိတ်ခေါ်နေတာပဲ..."

"အိုး... ဘာလို့ ရုံပိုင်ကျိုးက အဲ့လောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲ... အဲ့လူငယ်ရဲဘော်က တကယ်တော့ ဘယ်သူများလဲ..."

"သူတို့က ရုံပိုင်ကျိုးနဲ့ အဆက်အသွယ်ရသွားပြီဆိုတော့ ဘယ်တော့မှ ဗိုက်ဆာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... အားကျလိုက်တာ..."

ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူများသည် ထွက်ခွာသွားသော လီလန်၏ ကျောပြင်ကို အားကျစွာဖြင့် လိုက်ကြည့်နေကြ၏။

သင့်အဖော်က ရုပ်ရည်ချောမောရုံသာမက ရုံပိုင်ကျိုးကပါ သင့်အပေါ် ဤမျှ ဂရုတစိုက်နှင့် စိတ်အားထက်သန်နေသည်လား။

လောကကြီးရှိ ကောင်းမွန်သောအရာအားလုံးကို သင် ရရှိထားပါလား။

"ရုံပိုင်ကျိုး... ကျွန်တော် မလိုက်တော့ဘူး... အခြားကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ပါ..."

လီလန်သည် ကျိုးတာ့ဖူ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆန်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင်က မြို့ကို နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ လာတာလား..."

ကျိုးတာ့ဖူက မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်..."

လီလန်က မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားပေ။

"ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းနဲ့ ညီမနှစ်ယောက် ခင်ဗျားဆိုင်မှာ ခဏလောက်နေခဲ့မယ်... သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးထားလို့ရမလား... သူတို့က မြို့ကို သိပ်မကျွမ်းတော့ မျက်စိလည်လမ်းမှားဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ..."

"ကျေးဇူးရှင်... စိတ်ချလက်ချသာ သွားပါ... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်ဆီသာ လွှဲထားလိုက်ပါ... ဘယ်မှ မပျောက်စေရဘူးလို့ အာမခံပါတယ်..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ အာမခံချက်ပေးလိုက်၏။

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အလုပ်ကိစ္စပြီးရင် သူတို့ကို လာခေါ်ပါ့မယ်..."

သူက ထပ်လောင်းပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးရှင်... ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

"လိုအပ်တာရှိရင် မေးသာမေးပါ... ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိပါတယ်..."

လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားအကူအညီ နည်းနည်းလိုတယ်..."

"ကျေးဇူးရှင်... ပြောသာပြောပါ..."

လီလန်သည် စကားမပြောသေးချေ။

သူသည် ဘေးဘီဝဲယာကို အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ့ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြောင်း မြင်သောအခါမှ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။

"ရုံပိုင်ကျိုး... မှောင်ခိုဈေးကွက် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား..."