အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆) ကြွက်တစ်ကောင်သည် ကြက်သုံးကောင်နှင့် ညီမျှ၏၊

လယ်ကြွက်ကြီးများကို မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရောင်းချခြင်းနှင့် တောင်ပိုင်းသားများ ရူးသွပ်သွားကြခြင်း

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးတာ့ဖူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ သူတို့အား အာရုံမစိုက်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ လီလန်ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင် ဒီနေရာမှာ လျှောက်မေးလို့ မဖြစ်ဘူး..."

ကျိုးတာ့ဖူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

မှောင်ခိုဈေးကွက်ဆိုသည်မှာ ပုဂ္ဂလိက အဝယ်အရောင်းများ ပါဝင်သော မြေအောက် အရောင်းအဝယ်ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော်မှ ပြတ်သားစွာ တားမြစ်ထားသော တရားမဝင် လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် မြို့နယ် စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ ရုံပိုင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်နှင့် ပတ်သက်နေပါက လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းဆီးခံရနိုင်ခြေ ရှိနေလေသည်။ အကယ်၍ သူ့အား တိုင်ကြားခံရပါက ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တက်နိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်က မှောင်ခိုဈေးကွက်အကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ ကျိုးတာ့ဖူမှာ အလွန် သတိထားသွားတော့သည်။

"ခင်ဗျား မသိရင်လည်း ရပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျိုးတာ့ဖူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိထားပြီး သူ့အား အကျပ်အတည်း မတွေ့စေချင်ပေ။

ကျိုးတာ့ဖူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မေးလိုက်၏။

"ကျေးဇူးရှင်က ဘာတွေ ရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ..."

လီလန်သည် စက်ဘီးတစ်စီးကို တွန်းလာပြီး ကျိုးတာ့ဖူသည် သူ၏ ရှေးဟောင်းစက်ဘီး နောက်ခုံရှိ လေးလံသော ကုန်ပစ္စည်း ဂုန်နီအိတ်နှစ်လုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြည့်လိုက်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။

လီလန်က သူ့အား မှောင်ခိုဈေးကွက်အကြောင်း မေးမြန်းခြင်းမှာ ထိုကုန်ပစ္စည်းအိတ်နှစ်အိတ်ကို ရောင်းချချင်သောကြောင့် ဖြစ်မည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။

"ကောက်နှံတွေပါ..."

လီလန်သည် မျက်လုံးများကို မှေး၍ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပဲပိစပ်နှင့် မြေပဲ အနည်းငယ်ကို

ယူကာ ကျိုးတာ့ဖူ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် ဖောင်းအိပြီး အရည်အသွေးမြင့်မားသော မြေပဲနှင့် ပဲပိစပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးရှင် ဒီပဲပိစပ်နဲ့ မြေပဲတွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ..."

ပဲပိစပ်နှင့် မြေပဲတို့ကို ကောက်နှံများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း လူတို့၏ နေ့စဉ်စားသောက်မှုများတွင် မြင်တွေ့ရခဲပြီး အမှန်တကယ်တွင်မူ ကြားပင်မကြားဖူးသလောက် ရှားပါးလေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ ပဲပိစပ်နှင့် မြေပဲများ ရင့်မှည့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစိုးရက လူလွှတ်၍ ဝယ်ယူကာ ဆီကြိတ်စက်များဆီသို့ ပို့ဆောင်ပြီး ဆီကြိတ်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဆန်ထက်ပင် ရှားပါးသော ကောက်နှံတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် လီလန်၏ စက်ဘီးနောက်ခုံရှိ ဂုန်နီအိတ်နှစ်လုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်လာတော့သည်။

"ကျေးဇူးရှင် ဒီအိတ်နှစ်အိတ်လုံးက မြေပဲနဲ့ ပဲပိစပ်တွေချည်းပဲလား..."

"အင်း..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခဏလောက်နေပါဦး၊ အခုက ဆောင်းတွင်းလေ... ဒီပဲပိစပ်တွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ... ခင်ဗျားတို့ရွာက မုဆိုးရွာဆိုတော့ အဲဒီမှာ ပဲပိစပ်မစိုက်ဘူးလို့ ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်..."

"ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ..."

လီလန်က ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အများပိုင်လယ်ကွင်းအနီးရှိ လယ်ကြွက်တွင်းများမှ ကောက်နှံများကို မည်သို့မည်ပုံ တူးဖော်ခဲ့ကြောင်း ကျိုးတာ့ဖူအား အားလုံးကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် နားထောင်ရင်းဖြင့် ပို၍ပို၍ အံ့အားသင့်လာတော့သည်။

"မြို့ထဲက အခွန်ဆက်လယ်ကွင်း ဧကအနည်းငယ်ကလား..."

"သူတို့က လယ်ကြွက်တွင်းထဲမှာ ကောက်နှံ ကျင်းဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ဖွက်ထားတာလား..."

ကျိုးတာ့ဖူ သူ့ကို မယုံကြည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီလန်သည် ဂုန်နီအိတ်တစ်အိတ်ကို ဖြေလိုက်သည်။ အထဲတွင် ပဲပိစပ်များအပြင် လယ်ကြွက် ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်လည်း ရှိနေလေသည်။

လယ်ကြွက်များမှာ စားသုံး၍ရပြီး အသားများစွာ ပါဝင်သောကြောင့် လီလန်သည် ၎င်းတို့ကို ကောက်နှံများနှင့်အတူ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားသည်။

ဆူဖြိုးပြီး ကြီးမားသော လယ်ကြွက်ဆယ်ကောင်ကျော်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် လယ်ကြွက်တွင်းထဲမှ ကောက်နှံ ကီလိုဂရမ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို တူးဖော်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို ကျိုးတာ့ဖူ အဆုံးတွင် ယုံကြည်သွားတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလှပေ။

သူသည် လီလန်က ဇာတ်လမ်းဆင်နေသည်ဟုပင် သံသယဝင်မိခဲ့သေးသည်။

"ဒီပဲပိစပ်နဲ့ မြေပဲတွေက အရည်အသွေး တကယ်ကောင်းတာပဲ... ပျက်စီးမနေသလို မှိုလည်း မတက်ဘူး..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် မြေပဲတစ်တောင့်ကို အခွံခွာကြည့်လိုက်သည်။

မြေပဲများမှာ ဖောင်းအိပြီး ကြီးမားကာ အလွန် လတ်ဆတ်ပုံရသည်။

ဤလယ်ကြွက်များသည် လယ်ကွင်းထဲမှ အကောင်းဆုံး မြေပဲများကို ခိုးယူထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် လီလန်၏ စက်ဘီးနောက်ခုံရှိ ကောက်နှံအိတ်နှစ်လုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရွေးချယ်စရာများကို သေချာစွာ ချိန်ဆကြည့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင် ဒီကောက်နှံအိတ်နှစ်အိတ်လုံးကို ကျွန်တော် ယူလိုက်မယ်..."

ဤပဲပိစပ်နှင့် မြေပဲအသုတ်မှာ အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အရွယ်အစား ကြီးမားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ကုန်ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး ဝယ်ယူမည့်သူ ရှားပါးမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ၎င်းသည် ဈေးကွက်ထဲတွင် အလွယ်တကူ မတွေ့ရသော ကောက်နှံမျိုးဖြစ်ပြီး ပဲပိစပ်ဆီနှင့် မြေပဲဆီ ထုတ်ယူရာတွင် အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူက အလွန် သွေးဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး သေချာလို့လား..."

လီလန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီကောက်နှံတွေကို လယ်ကြွက်တွင်းထဲက တူးထုတ်လာခဲ့တာနော်..."

လီလန်က ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ကျိုးတာ့ဖူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင် ကျွန်တော် ပေါက်ဈေးနဲ့ပဲ ဝယ်ပါ့မယ်..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် ဆက်ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူက ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ကျေးဇူးရှင် ကောက်နှံတွေကို မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ သွားရောင်းသင့်တယ်... ဈေးကောင်းကောင်း ရနိုင်တယ်..."

မြေပဲနှင့် ပဲပိစပ်တို့မှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ပရီမီယံဈေး ရလေ့ရှိသော ကောက်နှံများဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဝယ်ယူသည့်ဈေးထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်မားတတ်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူမှာ သွေးဆောင်ခံခဲ့ရသော်လည်း လီလန်သည် သူ၏ ကလေးကို တောင်ပေါ်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သော ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်နေလေသည်။

လီလန် ငွေပိုရနိုင်မည်ဟုတွေးမိကာ ကျိုးတာ့ဖူသည် ဤကောက်နှံများကို ဝယ်ယူမည့် သူ၏ အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ကျွန်တော် မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာပဲ သွားရောင်းလိုက်တော့မယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ မရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ လီလန်အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ နားနားကပ်၍ လိပ်စာတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင် မှောင်ခိုဈေးကွက်က အဲ့နေရာမှာ ရှိတယ်..."

"ကျေးဇူးပါပဲ ရုံပိုင်ကျိုး..."

လီလန်သည် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက် ကျိုးတာ့ဖူ ညွှန်ပြခဲ့သော မှောင်ခိုဈေးကွက်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ စက်ဘီးစီး၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် စီးနင်းပြီးနောက် လီလန်သည် မြို့ထဲရှိ ပိုင်ရွှေတံတားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် သူ၏ ရှေးဟောင်းစက်ဘီးကို ရပ်ကာ အိတ်များကို ဖြေလိုက်ပြီး ဂုန်နီအိတ်နှစ်အိတ်ကို သယ်ဆောင်လျက် တံတားအောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

ဤတံတားအောက်တွင် ပိုင်ရှန်းမြို့၏ မှောင်ခိုဈေးကွက် တည်ရှိလေသည်။

ဤနေရာသည် မြို့လယ်ခေါင်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးကွာပြီး တံတားအောက်တွင် ရှိသောကြောင့် တည်နေရာမှာ အတော်လေး လူသူကင်းမဲ့လေသည်။

ထိုအသေးစား ပုဂ္ဂလိက ကုန်သည်များသည် ဤနေရာကို သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် အသုံးပြုကာ ကောက်နှံလက်မှတ်များနှင့် တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်များကို အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ကြသည်။

လီလန်သည် အိတ်ကို ထမ်း၍ တံတားအောက်သို့ ဆင်းသွားလိုက်သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် တံတားအောက်၌ လူတစ်စု ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ အရှေ့တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ ရှိနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ပြောင်းဖူးမှုန့်၊ ကောက်နှံလက်မှတ်များ၊ အထည်လက်မှတ်များ၊ အကြွေစေ့များ၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ... ဤအရာများမှာ တွေ့ရများသော အရာများ ဖြစ်ကြသည်။

လီလန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နေရာလွတ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ကာ သူ၏ ဆိုင်ကို စတင်ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

လီလန်သည် ဂုန်နီအိတ်ထဲမှ လယ်ကြွက်ကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှောင်ခိုဈေးကွက်ရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

"ဘုရားရေ လယ်ကြွက်ကြီးက ကြီးလိုက်တာ... တော်တော်လေးလည်း ဆူဖြိုးတယ်..."

လီလန်၏ လက်ထဲရှိ လယ်ကြွက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဈေးသည်လေးမှာ အလွန်မနာလိုဖြစ်သွားပြီး တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်လေသည်။

ဤဆိုင်တန်းတွင် အသားမှလွဲ၍ အရာအားလုံး ရှိလေသည်။ အသားသည် လူအရှာဆုံး အစားအစာတစ်ခုဖြစ်သည်။ မည်သည့် အသားအမျိုးအစားပင် ဖြစ်ပါစေ၊ ငါးဖြစ်စေ ယုန်ဖြစ်စေ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရောင်းချရန် ထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်တစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် ငွေထုတ်ကာ တစ်ပါတည်း အကုန်ဝယ်ယူသွားတတ်ကြသည်။

အငတ်ဘေးကြုံရသည့် နှစ်များအတွင်း ဝက်သားမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး လူတို့သည် အသားတစ်ခါ စားရဖို့ထက် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပိုမတောင့်တခဲ့ကြပေ။

အသားဟူ၍ပင်။

"လူငယ်လေး မင်းရဲ့ လယ်ကြွက်ကြီးက ဘယ်လောက်လဲ..."

လီလန်သည် ပထမဆုံး လယ်ကြွက်ကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်နှင့် တောင်ပိုင်းလေသံဖြင့် ဈေးသည်လေးတစ်ယောက်က သူ့ထံသို့ လာရောက်နှုတ်ဆက်ကာ ဈေးနှုန်းကို မေးမြန်းလေသည်။

လီလန်က သူ့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

"ခဏစောင့်ပါဦး..."

လီလန်က ဂုန်နီအိတ်ထဲမှ လယ်ကြွက်ကြီးများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆွဲထုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တောင်ပိုင်းသားမှာ ဘာတွေဖြစ်နေသနည်းဟု တွေးတောနေမိတော့သည်။

တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်... ရှစ်ကောင်... ဆယ့်ငါးကောင်…

လယ်ကြွက်ကြီး ဆယ့်ငါးကောင်ပင်။

"ဘုရားရေ…ရဲဘော်လေး မင်းက ဒီလောက်များများ ဘယ်လိုလုပ် ရလာတာလဲ..."

လီလန်က လယ်ကြွက် အများအပြားကို ထုတ်ယူလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဈေးသည်လေးများမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

လယ်ကြွက်တစ်ကောင်လျှင် အသား တစ်ကျင်း သို့မဟုတ် နှစ်ကျင်းခန့် အလေးချိန်ရှိရာ ဆယ့်ငါးကောင်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ကျင်းနှစ်ဆယ်ခန့် အလေးချိန် ရှိပေလိမ့်မည်။

လီလန်က တောင်ပိုင်းသားကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လယ်ကြွက်တွေကို အကောင်လိုက် ရောင်းတာပါ တစ်ကောင်ကို တစ်ယွမ်ပါ..."

ဈေးနှုန်းမှာ သင့်တော်လှသည်။ တောင်ပိုင်းသားသည် လယ်ကြွက်ကြီး အနည်းငယ် ဝယ်ရန် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေထုတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ လက်များစွာက ငွေစက္ကူများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"လူငယ်လေး ငါ့ကို လယ်ကြွက်ကြီး တစ်ကောင်ပေးပါ..."

"ငါ နှစ်ကောင်လိုချင်တယ်..."

"ငါ အကုန်ယူမယ်..."

တောင်ပိုင်းသားသည် တစ်ယွမ်ကို အမြန်ချထားခဲ့ပြီး လယ်ကြွက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ဆွဲယူကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားခဲ့ပါက လယ်ကြွက်များအားလုံး အလုခံလိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။