အခန်း ၁၈၈

အခန်း (၁၈၈) ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းတွင် နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်း၊ ပညာတတ်လူငယ်မလေးက လီလန်အား ဖိနပ်အသစ်များ ပေးခြင်း

ပိုင်ရှန်းမြို့ စားနပ်ရိက္ခာရုံ။

"အစ်ကိုကြီး..."

လီထျန်းသည် သူမ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စားနပ်ရိက္ခာရုံအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော အစ်ကိုဖြစ်သူ လီလန်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ညီမငယ်၏ လက်ကိုဆွဲကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးသွားလေသည်။

"အစ်ကို..."

ရှောင်ရွှယ်သည်လည်း အလွန်ဝမ်းသာအံ့သြသွားလေသည်။

"ညီမလေးတို့ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေကြပြီလား... ဆရာမလု စကားကို သေချာနားထောင်ကြရဲ့လား..."

လီလန်သည် ပြုံးလျက် သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ..."

ထိုစဉ် လုအန်းနာသည် လီလန်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် အမြန်လျှောက်လာလေသည်။

"ဆရာမလု သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးထားတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..”

လီလန်က လုအန်းနာကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်၏။

စားနပ်ရိက္ခာရုံတွင် ဖောက်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် လုအန်းနာသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မကြာခဏ ရရှိနေလေသည်။

အခြားသူများ၏ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုစရာ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ကောက်နှံများရောင်း၍ ငွေရှာခဲ့သည့် အကြောင်းကို လီလန်က လုအန်းနာအား မပြောရဲပေ။

လီလန်သည် ကောင်တာသို့ သွားကာ အသားလက်မှတ် နှစ်ကျင်းစာနှင့် တစ်ယွမ် ခြောက်ဆယ်ပြားကို ထုတ်ယူပြီး ကျိုးတာ့ဖူအား ပြောလိုက်သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး ဝက်သား နှစ်ကျင်းလောက် ဝယ်ချင်ပါတယ်..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အဆီအများဆုံး ဝက်သုံးထပ်သား နှစ်ကျင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ အသားတွင် အပေါက်များဖောက်၍ ကောက်ရိုးကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ပေးလိုက်၏။

"ကျေးဇူးရှင် အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် ချည်နှောင်ထားသော အသားကို လီလန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ နောက်ဖောက်သည်တစ်ဦးမှာလည်း အသားဝယ်ရန် လက်မှတ် ပါလာသဖြင့် သူသည် ထွက်သွား၍ မရသောကြောင့် ဖောက်သည်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် အရောင်းစာရေးတစ်ဦးကို အမြန်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်..”

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ခရီးစဉ်ကော ချောမွေ့ရဲ့လား..."

ကျိုးတာ့ဖူက ထပ်မေးလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နားလည်မှုများကို စကားဖြင့် ပြောရန်မလိုအောင် သိရှိနေကြသည်။

"ချောမွေ့ပါတယ်..."

"အားလုံး ချောမွေ့သွားတာ ကောင်းတာပေါ့... ရဲစခန်းမှူးက ထိုနေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီး လူဖမ်းဖို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားတယ်လို့ ခုလေးတင် ကြားလိုက်ရတယ်..."

လီလန် ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးတာ့ဖူသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။

မှောင်ခိုဈေးကွက် တည်နေရာကို ရဲစခန်းက ရှာတွေ့သွားပြီဟု ပထမဆုံး ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူသည် စိတ်ထဲ၌ မကောင်းသော ခံစားချက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး လီလန် တစ်ပတ်ရိုက်မှုဖြင့် အဖမ်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လီလန်အတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီလန်သည် ကံကောင်းပြီး မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ အချိန်မီ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့လေသည်။

"ကျွန်တော် ကံကောင်းသွားတယ်... ရဲတွေ မရောက်လာခင်လေးတင် ကိစ္စတွေအားလုံး ပြီးသွားလို့..."

လီလန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင် နေ့လယ်စာ စားချိန်တောင် ရောက်နေပြီ... ခင်ဗျား အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို လိုက်ပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထမင်းတစ်နပ်လောက် လာစားပါလား... ကျွန်တော့် မိဘတွေကလည်း တလောက ခင်ဗျားအကြောင်းကိုပဲ ပြောနေကြတာ..."

ကျိုးတာ့ဖူက ပြောလေသည်။

လီလန်သည် ကျိုးတာ့ဖူ၏ မိဘများနှင့် အရင်က တွေ့ဖူးလေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ထိုသက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ မြေးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သော လီလန်အား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန်အတွက် တန်ဖိုးကြီးမားသော လက်ဆောင်များကို ယူဆောင်လျက် သူ၏အိမ်သို့ အထူးတလည် လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြ၏။

လီလန်သည် လုအန်းနာနှင့် သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လုအန်းနာက သူ့အား ခေါင်းခါပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ နားလည်သွားတော့သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး ကျွန်တော် ဆရာမလုရယ်၊ ညီမလတ်ရယ်၊ ညီမငယ်လေးရယ်ကို နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်ပေးရဦးမယ်... ခင်ဗျားလည်း အလုပ်များနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး..."

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ ကျေးဇူးရှင်... မြို့ထဲမှာ အခက်အခဲတစ်ခုခုရှိရင် စားနပ်ရိက္ခာရုံကိုသာ လာရှာလိုက်ပါ..."

"ကောင်းပါပြီ..."

"ကျေးဇူးရှင် ဒီအထုပ်ကို ယူသွားပါ..."

မထွက်ခွာမီ ကျိုးတာ့ဖူသည် သတင်းစာဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်နှစ်ထုပ်ကို ယူဆောင်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို လီလန်၏ စက်ဘီးရှေ့ခြင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ထုပ်ကိုမူ လုအန်းနာ၏ စက်ဘီးရှေ့ခြင်းထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

လီလန်အတွက် အထုပ်မှာ ပို၍ကြီးမားပြီး လုအန်းနာအတွက် အထုပ်မှာမူ ပို၍သေးငယ်လေသည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး ဒါက... ဒါက အရမ်းအားနာစရာ ကောင်းနေပြီ..."

သတင်းစာပေါ်ရှိ ဆီအကွက်များကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အတွင်း၌ မည်သည့်အရာကို ထုပ်ပိုးထားကြောင်း လီလန် ချက်ချင်း သိလိုက်၏။

"ကျေးဇူးရှင်က ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အားနာနေရတာလဲ... ယူသာယူသွားပါ... ကျွန်တော့်မှာ ဧည့်သည်တွေ ဧည့်ခံစရာရှိသေးလို့ ဂရုစိုက်သွားပါဦး..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် လက်ဆောင်နှစ်ထုပ်ကို ကမ်းပေးပြီးနောက် နောက်သို့ပင် ပြန်မလှည့်ကြည့်တော့ဘဲ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

"ရုံပိုင်ကျိုးက တကယ့်ကို လူကောင်းပဲ..."

လုအန်းနာသည် သတင်းစာထဲတွင် မည်သည့်အရာ ထုပ်ထားသည်ကို သိနေလေသည်။ လီလန်၏ ကျေးဇူးကြောင့် သူမပါ ယခုကဲ့သို့ အလေးထားခံရခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမ အလွန်ပင် ကျေနပ်ဝမ်းသာနေမိ၏။

"ဟုတ်တယ် သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကြီးမားသော ဝက်လက်တစ်ချောင်းနှင့် ဝက်သားတစ်ကျင်းကို သာမန်ကာလျှံကာပင် ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရုံပိုင်ကျိုးတာ့ဖူသည် သူ၏ ကျေးဇူးတရားနှင့် သစ္စာရှိမှုကို ပြသခဲ့လေသည်။ သူသည် တကယ့်ကို အလွန်ကောင်းမွန်သော လူကောင်းတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စားနပ်ရိက္ခာရုံမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိမိတို့၏ စက်ဘီးများကို ဆွဲယူလိုက်ကြသည်။

စက်ဘီးများကို တွန်းလျက် မြို့၏ ကျောက်စရစ်ခင်းထားသော လမ်းများပေါ်တွင် ယှဉ်တွဲ၍ လျှောက်လာခဲ့ကြလေသည်။

လုအန်းနာက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုလီ ဟိုကြွက်တွေ ရောင်းရလား..."

"ရောင်းရတယ် အကုန်ရောင်းကုန်သွားပြီ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟယ် တကယ်ကြီး ဝယ်တဲ့သူ ရှိတာလား..."

လုအန်းနာသည် အလွန်အံ့သြသွားပြီး အံ့မခန်းဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းပြောတာကိုလည်း ကြည့်ဦး... အဲ့ဒါတွေက လယ်ကြွက်တွေလေ အိမ်ကြွက်တွေမှ မဟုတ်တာ... လယ်ကြွက်တွေက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်က သားကောင်တွေနဲ့ ဆင်တူတယ်..."

လီလန်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းနာသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ယုယကြင်နာစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသော မြို့ကြီးပြကြီးမှ ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် လယ်ကြွက်သားကို စားသုံးနိုင်သည်ဆိုသော အယူအဆကို သဘာဝကျကျပင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

လူတွေ အငတ်ဘေးကြုံ၍ သေဆုံးရလောက်အောင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခဲ့ရသော နှစ်များတွင် ရွာသားများသည် မြက်မြစ်များနှင့် သစ်ခေါက်များကိုပင် စားသုံးခဲ့ကြရသည်။ သူတို့သည် ဝမ်းရေးအတွက် ဗိုက်ပြည့်စေမည်ဆိုပါက လယ်ကြွက်များမှစ၍ အိမ်ထဲသို့ တွင်းတူးဝင်ရောက်လာသော ကြွက်ကြီးများကိုပါမချန် အရာအားလုံးကို စားသုံးခဲ့ကြလေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ ငါ အရှုံးပေးပါတယ်.."

လုအန်းနာသည် ခပ်ဟဟ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

အမှန်တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကြီးမားသော လယ်ကြွက် ဆယ့်ငါးကောင်ကို ရောင်းချနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိနှင့် ပတ်သက်၍ အလောင်းအစား လုပ်ထားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

လီလန်က ရောင်းရမည်ဟု လောင်းခဲ့ပြီး လုအန်းနာကမူ မည်သူမှ ဝယ်မည်မဟုတ်ဟု အလောင်းအစား လုပ်ခဲ့လေသည်။

လီလန်သည် ထိုလယ်ကြွက်များကို ဆယ့်ငါးယွမ်ဖြင့် ရောင်းချနိုင်ခဲ့သဖြင့် လုအန်းနာ ရှုံးသွားကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

"မင်း ရှုံးတာ သေချာတာပေါ့... ငါ့လယ်ကြွက်တွေက မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်... သုံးမိနစ်တောင် မပြည့်ခင် အကုန်ရောင်းကုန်သွားတာ..."

လီလန်သည် ငွေစက္ကူအသေး အထပ်လိုက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လုအန်းနာ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မူလက တစ်ကောင်ကို တစ်ယွမ်တည်းပေမယ့် ဆယ့်ငါးယွမ်နဲ့ ရောင်းလိုက်ရတယ်..."

ငွေကြေးများစွာပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုက အရမ်းတော်တာပဲ..."

လီရွှယ်သည် ငွေအမြောက်အများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

"အစ်ကို ဆရာမလု စကားကို နားမထောင်လိုက်တာ ကံကောင်းသွားတယ်... အကယ်၍ လယ်ကြွက်တွေသာ အကုန်လွှတ်ပစ်လိုက်ရရင် ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရလာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ညီမလတ်ဖြစ်သူ လီထျန်းက ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုအန်းနာမှာ အရှက်သည်းကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ ငါက အမြင်ကျဉ်းသွားတာပါ... ကြွက်တွေကို စားလို့ရမှန်း ငါ တကယ်မသိခဲ့လို့ပါ..."

လုအန်းနာက ဘာမှမတတ်နိုင်တော့သည့်အလား ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကြွက်မဟုတ်ဘူး လယ်ကြွက်လို့ ခေါ်တယ်..."

လီလန်က ပြုံးလျက် ပြင်ပြောလိုက်၏။

"ဆရာမလုက အိမ်ကြွက်နဲ့ လယ်ကြွက်ကိုတောင် ခွဲခြားပြီး မသိဘူးလား..."

လုအန်းနာ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားလေသည်။

"လာ ညီမလတ်နဲ့ ညီမလေး အင်္ကျီသွားဝယ်ကြမယ်..."

လီလန်သည် အမျိုးသမီးသုံးဦးကို မြို့၏ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အနီရောင်စက္ကူအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

အနီရောင်စက္ကူများကို ကဗျာစာတန်းများ ရေးဆွဲရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ရွာထဲမှ လက်ရေးလှရေးရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို အကူအညီတောင်း၍ ရေးခိုင်းနိုင်လေသည်။

ညီမလတ်နှင့် ညီမငယ်တို့ ကျောင်းတက်ရန် လိုအပ်သော စာရေးကိရိယာများ၊ ခဲတံများ၊ ခဲဖျက်များနှင့် မှတ်စုစာအုပ်များကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့၏။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျရောက်ရန် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သဖြင့် လူများသည် အောင်ပွဲခံရန်နှင့် ကံကောင်းမှုများ ယူဆောင်လာစေရန်အတွက် အဝတ်အစားအသစ်များကို ဝတ်ဆင်ကြလေ့ရှိသည်။

လီလန်သည် သူ၏ အထည်လက်မှတ်များနှင့် ဖိနပ်လက်မှတ်များကို အသုံးပြု၍ ညီမနှစ်ယောက်အတွက် ဂွမ်းထည့်ထားသော ကုတ်အင်္ကျီအသစ်များ၊ ဘောင်းဘီများနှင့် ဖိနပ်အသစ်များကို ဝယ်ယူပေးခဲ့ပြီး သူ၏ ဖခင်အတွက်လည်း ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံကို ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။

"အိမ်မှာ ဆားနဲ့ သကြားတွေ ရှိသေးတယ် အများကြီးလည်း ကျန်သေးတယ်..."

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျန်းဝေမင် ပေးခဲ့သော လက်ဆောင်များကို လီလန် သတိရသွားသဖြင့် သူသည် ဆားနှင့် သကြားများကို ထပ်မဝယ်ခဲ့တော့ပေ။

"မုန့်တွေလည်း ပါတာပဲ..."

"သြော် ဟုတ်သားပဲ ဗြောက်အိုးတွေ မဝယ်ရသေးဘူး..."

လီလန်သည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် ဗြောက်အိုးများ ဝယ်ယူရန် ငွေအနည်းငယ် ထပ်မံသုံးစွဲခဲ့လေသည်။

ယခုဆိုလျှင် အသား၊ အနီရောင်စက္ကူ၊ ဗြောက်အိုးများ၊ သကြားလုံးများစသည့် နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ အားလုံး စုံလင်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ညီမငယ်များအတွက် အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်အသစ်များကိုပင် ဝယ်ယူပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံပိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ ပြန်သွားကာ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ကြက်သွန်နီ၊ ခရမ်းသီး၊ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် အခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ဝယ်လိုက်လျှင် လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ငါးအတွက်ကတော့ လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။ စုန့်ဟွာမြစ်၏ အောက်ပိုင်းရှိ လုံမင်မြစ်တွင် ငါးများ အမြောက်အမြားရှိနေသဖြင့် သူသည် နောက်မှ ငါးဖမ်းတံကို ယူ၍ သွားရောက်ဖမ်းဆီးနိုင်လေသည်။

"အစ်ကိုလီ အစ်ကို့အတွက်ရော တစ်ခုခု မဝယ်ဘူးလား..."

ထိုစဉ် လုအန်းနာသည် လီလန်က သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်၊ ဖခင်နှင့် မိသားစုအတွက်သာ နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပေးခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်မူ မည်သည့်အရာမျှ မဝယ်ယူခဲ့သည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမလိုပါဘူး... အဝတ်အစားနဲ့ ဖိနပ်တွေလည်း ရှိပြီးသားမို့ အဟောင်းတွေကိုပဲ ဝတ်လိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်သည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် အဝတ်အစားအသစ် ဝတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဝတ်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ၏အမြင်တွင် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်၏ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ မိသားစု အတူတကွရှိနေပြီး ထမင်းစားပွဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာထိုင်ကာ နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားရန်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာကပင် သူ့အတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

အဝတ်အစားအသစ်များနှင့် ဖိနပ်အသစ်များစသည့် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများသည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သော လီလန်အတွက် ထိုမျှလောက် အရေးမကြီးပေ။

သူ၏ ညီမငယ်များ ဝတ်ဆင်စရာ အဝတ်အစားအသစ်များရှိပြီး သူ၏ ဖခင်မှာလည်း သောက်စရာ ဆေးလိပ်များရှိကာ မိသားစုတစ်ခုလုံး အတူတကွ ရှိနေခြင်းသည်သာ သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးအရာပင် ဖြစ်လေသည်။

"အစ်ကိုလီ အစ်ကို့ညီမ နှစ်ယောက်အတွက်ပဲ စဉ်းစားနေလို့ မရဘူးလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း စဉ်းစားရဦးမယ်..."

"ဒီနှစ်ထဲတွင် အစ်ကို အမဲလိုက်ရင်း ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းခဲ့ရသလဲဆိုတာ ကြည့်ဦး... တောင်ပေါ်မှာလည်း အရမ်းအန္တရာယ်များတာပဲ... ဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ထားခဲ့ရပြီးမှ ကိုယ့်အတွက် ဖိနပ်ကောင်းကောင်း တစ်ရံနဲ့ ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီ အကောင်းစားလေးတစ်ထည်တောင် မဝယ်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

လုအန်းနာက စိတ်ထိခိုက်မှုနှင့် နာကျင်မှု ရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး

"ကျွန်တော့် ညီမနှစ်ယောက်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော်ဝတ်ပြီးသား အင်္ကျီအဟောင်းတွေကိုပဲ အမွေဆက်ခံပြီး ဝတ်လာခဲ့ကြရတာ... အခုမှ ငွေလေးနည်းနည်း ရှာနိုင်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့အတွက် အဝတ်အစားနဲ့ ဖိနပ်အသစ်တွေကို အရင်ဆုံး သေချာပေါက် ဝယ်ပေးချင်တာပါ... ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး..."

"နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကာလမှာ ဘယ်လိုလုပ် အရေးမကြီးဘူးလို့ ပြောနိုင်ရတာလဲ..."

"အစ်ကိုလီ ခဏလေးစောင့်ဦး..."

လုအန်းနာသည် ကောင်တာဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူမ ပြန်ထွက်လာသည့်အခါ လက်ထဲတွင် ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံ ပါလာလေသည်။

"အစ်ကိုလီ ရော့... ဒီဖိနပ်ကို စီးကြည့်လိုက်ပါ..."