အခန်း ၁၉၀

အခန်း (၁၉၀) အစစ်အမှန် ပညာတတ်လူငယ်နှင့် မုဆိုးအတု၊ ပဋိပက္ခ၊ လီလန်က သူ၏မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ခြင်း

လူငယ်မုဆိုး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုအန်းနာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြဝမ်းသာသော အမူအရာဖြင့် သူ၏အဖော်ကို ထားခဲ့ကာ ပြေးလာခဲ့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ရဲတင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အန်းနာ..."

"အန်းနာ မင်း ပိုင်ရှန်းမြို့ကို ရောက်နေတာလား..."

ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုအန်းနာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်သွားပြီး လီလန်၏ အနီးသို့ မသိမသာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။

"ဆရာမလု ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလန်သည် လုအန်းနာ၏ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားသော သိမ်မွေ့သည့် လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားသည်။

"သူက အရမ်းစိတ်အားထက်သန်လွန်းတယ်၊ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် စိတ်အားထက်သန်နေတာ၊ ကျွန်မ သူ့ကို မကြိုက်ဘူး..."

လုအန်းနာက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ၊ ကျွန်မ နည်းနည်း ကြောက်တယ်... ခဏနေရင် ကျွန်မနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ နေပေးလို့ ရမလား..."

လုအန်းနာသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် ရှိပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လီလန်၏ အရပ်မြင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ကတိစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုအန်းနာသည် များစွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

"အန်းနာ မင်း ဘာလို့ဘာမှမပြောတာလဲ..."

"မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား…ငါက လော်ရှင်းပန်လေ၊ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ရထားဘူတာရုံမှာ ငါတို့တွေ ဆုံခဲ့ကြတာလေ..."

အမှန်တော့ လော်ရှင်းပန်သည်လည်း လုအန်းနာကဲ့သို့ပင် ရှန်ဟိုင်းမှ အရှေ့မြောက်ပိုင်း ကျေးလက်ဒေသသို့ စေလွှတ်ခြင်းခံရသော ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် ရထားတစ်စီးတည်းတွင် အတူစီးလာကြပြီး ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ထိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် လုအန်းနာ၏ လှပမှုနှင့် ကောင်းမွန်သော စရိုက်လက္ခဏာကို မြင်သောအခါ သူမနှင့် နီးစပ်ရန် ကိုယ်တိုင် စတင်လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမပိုင်းတွင် လော်ရှင်းပန်မှာ အတော်လေး ယဉ်ကျေးသော်လည်း စကားပြောဆိုမှု နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ မိသားစုနောက်ခံ၊ မိဘများ၏ အလုပ်အကိုင်နှင့် အစိုးရအရာရှိများ ဟုတ်မဟုတ် စသည်တို့ကို အိမ်ထောင်စုစာရင်း စစ်ဆေးသည့်အလား စတင်မေးမြန်းလာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လုအန်းနာတွင် ချစ်သူရှိမရှိကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် မေးမြန်းကာ အထူးသဖြင့် ရိုင်းစိုင်းသော မေးခွန်းများကိုပါ မေးလာခဲ့သဖြင့် လုအန်းနာသည် သူ့ကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဖူဆုန့်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လုအန်းနာသည် ပိုင်ရှန်းမြို့ရှိ ရွှမ်းရွှေရွာသို့ တာဝန်ကျခဲ့ပြီး လော်ရှင်းပန်မှာမူ အိမ်နီးချင်းမြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ထပ်မံ မဆုံတွေ့ဖြစ်တော့ပေ။

မထင်မှတ်ဘဲ ကံကြမ္မာက ဤနေ့တွင် သူတို့ကို ပြန်လည်ဆုံတွေ့စေခဲ့ပြီး မြို့ရှိ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းတွင် လော်ရှင်းပန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

"ရဲဘော်လော်ရှင်းပန်…ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အန်းနာလို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ အဲဒီလောက်အထိ မရင်းနှီးပါဘူး..."

လုအန်းနာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် လုအန်းနာကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤဆရာမလုက သာမန်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ပွင့်လင်းပြတ်သားပြီး သူမနှစ်သက်သည်ကို နှစ်သက်ကာ မနှစ်သက်သည်ကို မဆိုင်းမတွ ငြင်းဆန်တတ်သည်။

ဤအကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လက်မထောင်ပေးလိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

စောင့်ကြည့်နေကြသော အရောင်းစာရေးများကလည်း ထိုလူများကို စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြ၏။

"ဟေ့ ဒီလူတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲလို့ နင်တို့ ထင်ကြလဲ..."

"ငါက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ၊ အားလုံးက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေသလိုပဲ..."

အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီး အရောင်းစာရေးတစ်ဦးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ဖော်ကာ သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်ကြီးလည်း မရှုပ်ထွေးပါဘူး..."

"မိန်းကလေးနဲ့ ကောင်လေးက စုံတွဲတွေလေ၊ အသစ်ရောက်လာတဲ့သူက အပြင်လူပဲ..."

"အိုး…သူတို့က စုံတွဲတွေလား၊ ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ကောင်လေးက သူတို့က သူငယ်ချင်းတွေပါလို့ ပြောရတာလဲ..."

လူငယ်အရောင်းစာရေးတစ်ဦးက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်က အခုမှ စတွဲတာ ဖြစ်ရမယ် အခုမှ စပြီး ချိန်းတွေ့ကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် အမှန်တရားကတော့ မပေါ်ပေါက်သေးဘူးပေါ့..."

"ခေတ်လူငယ်တွေက ချိန်းတွေ့တာကို ရှက်တတ်ကြတယ်လေ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ချက်ချင်း ဝန်ခံကြမှာလဲ..."

"အဲဒီမိန်းကလေးက အဲဒီကောင်လေးအတွက် ဖိနပ်ဝယ်ပေးနေတာကို နင်တို့ မမြင်ကြဘူးလား သူမက သူ့ကို သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားနေတာပဲ အဲဒါက လက္ခဏာတစ်ခုပဲ၊ ပြီးတော့ သူမက အရမ်းလှတာလေ အရူးမဟုတ်တဲ့ ဘယ်ယောကျ်ားမဆို သဘောတူကြမှာပဲ..."

"သူမလိုလှပပြီး အရပ်ရှည်တဲ့ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အိပ်ရာကို နွေးထွေးအောင်လုပ်ဖို့ အိမ်ကို ဘယ်သူက မခေါ်သွားချင်ဘဲနေမှာလဲ..."

လီလန်သည် ကောင်တာအနောက်ရှိ အမျိုးသမီး အရောင်းစာရေးများကို ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လူငယ်မုဆိုးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်လာပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်လိုက်၏။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

လီလန်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားကာ သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

လော်ရှင်းပန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ ဒေါသကို ခဲယဉ်းစွာ ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

"ငါက အန်းနာကို နှုတ်ဆက်တာ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

"ဆရာမလုက မင်းနဲ့ မရင်းနှီးဘူးလို့ ပြောတာကို မကြားဘူးလား..."

"လူကြီးဖြစ်နေပြီပဲ လူစကားကို နားမလည်ဘူးလား..."

လီလန်က ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ချေပလိုက်လေသည်။

"မင်း..."

အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏ အံကြိတ်ထားကာ လီလန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"အစ်ကိုလီ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ၊ သွားရအောင်..."

လော်ရှင်းပန်၏ ရှေ့တွင် လုအန်းနာက လီလန်၏ လက်ကို အရင်ဆုံး ဆွဲယူလိုက်သည်။

"အန်းနာ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ မင်းနဲ့ သူက ဘယ်လိုပတ်သက်နေတာလဲ..."

လော်ရှင်းပန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့မှာ ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးရှိတယ်ဆိုတာက မင်းအလုပ်လား..."

လီလန်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။

မင်းက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောရတာကို နှစ်သက်သည် မဟုတ်လား။ ဤသည်မှာ မင်းကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်မည့် စကားပင် ဖြစ်သည်။

"အန်းနာ တစ်ခုခုပြောပါဦး ငါ မင်းကို တကယ် ချစ်တာပါ ဒါကို ကြည့်လိုက်... ငါ မင်းအတွက် တောင်ပေါ်ကနေ ယုန်တစ်ကောင် အမဲလိုက်ခဲ့တယ်၊ ငါ မင်းဆီကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပို့ခိုင်းမလို့ပဲ၊ ဒါကိုယူပြီး မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်ဖို့အတွက် ကင်စားလိုက်ပါ..."

လော်ရှင်းပန်သည် သူ၏ ခါးမှ တောယုန်များကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး လုအန်းနာထံသို့ အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း ကျွန်မ ယုန်သား မစားဘူး..."

လုအန်းနာက ခေါင်းယမ်းကာ ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

သူမ၏ စကားများမှာ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းရှိ နှင်းဖုံးနေသော တောင်ကုန်းများကဲ့သို့ပင် အလွန်အေးစက်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးများက သူတို့မနှစ်သက်သော လူများအပေါ် ပြုမူဆက်ဆံပုံပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်ကိုမျှ ပြသမမည်မဟုတ်သလို သူတို့ထံမှ အနည်းငယ်မျှသော ကြင်နာမှုကိုပင် လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

လီလန်သည် တောယုန်အချို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့အားလုံးမှာ ပိန်ချုံးနေပြီး အသားဟူ၍ သိပ်မရှိချေ။ ဤအရာကို တကယ်ပင် သားကောင်ဟု သတ်မှတ်နိုင်မည်လား။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တောင်ပေါ်တွင် သူ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အရှေ့မြောက်ပိုင်းဝံပုလွေမှာ ဤယုန်များထက် အသားပို၍ များနေသေးသည်။

"အန်းနာ၊ မင်း ဘယ်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စတွဲနေတာလဲ..."

"သူလား..."

ဤလူလား။

လော်ရှင်းပန်းမှာ အရှုံးပေးရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ သူ၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ အနည်းငယ် ကျိုးပဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာလည်း ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

"အစ်ကိုလီက ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူပဲ၊ ကျွန်မတို့ ပြီးခဲ့တဲ့လက ချိန်းတွေ့ရင်း ဆုံခဲ့ကြတာ..." လုအန်းနာသည် လှမ်း၍ လီလန်၏ သန်မာသော လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လီလန်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မွှေးပျံ့သော လေပြေတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုက သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေးက သူ့ကို ဖက်လိုက်သောအခါ သူ၏ လက်မောင်းမှာ နူးညံ့ပြီး ကျုံ့ဆန့်နိုင်သော နေရာတစ်ခုကိုပါ ထိမိသွားတော့သည်။

ထူးခြားသော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လီလန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဤကဲ့သို့ ဝေးခေါင်တဲ့ ရွာတစ်ရွာကနေ လာတဲ့ ဆင်းရဲပြီး ပိန်လှီနေတဲ့ ကောင်လေးကိုလား၊ သူ့ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီက စုတ်ပြဲနေပြီး သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီကလည်း ဖာရာတွေနဲ့လေ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဘွတ်ဖိနပ်တွေကလည်း ညစ်ပတ်ပြီး နံစော်နေတာပဲ၊ အန်းနာ၊ မင်းက သူ့ကို တကယ် လိုချင်တာလား..."

"အန်းနာ၊ နောက်မနေပါနဲ့၊ မင်းက ရှန်ဟိုင်းက လာတာ၊ ငါလည်း အတူတူပဲလေ၊ ငါတို့ ကျေးလက်ဒေသက တာဝန်တွေ ပြီးသွားရင် ရှန်ဟိုင်းကို အတူတူ ပြန်ကြမယ်လေ..."

"အန်းနာ၊ ဤအရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အမှားမလုပ်ပါနဲ့..."

လုအန်းနာက လော်ရှင်းပန်းကို ပြန်လည် ချေပရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီလန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား ခုနက ကျွန်တော့်ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ဝေးခေါင်တဲ့ တောင်ပေါ်ရွာလေးက ဆင်းရဲတဲ့ ကောင်လေး ဟုတ်လား..."

လီလန်သည် လုအန်းနာ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လော်ရှင်းပန်းကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူသည် လှည့်၍ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း၏ ကောင်တာသို့ သွားလိုက်သည်။ လော်ရှင်းပန်းနှင့် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းရှိ အရောင်းစာရေးများအားလုံး၏ ရှေ့တွင် သူ၏ အဝတ်အစားများထဲမှ လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ ကောင်တာပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဖြတ်ပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ လူများမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြတော့သည်။

"စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်..."

"ဤသည်မှာ စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ပဲ..."

စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်များမှာ ပိုင်ရှန်းကဲ့သို့သော မြို့ငယ်လေးတစ်ခုတွင် အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှပြီး ရရှိရန် အလွန်ခဲယဉ်းလှသည်။

မြို့ပေါ်ရှိ စားနပ်ရိက္ခာရုံမှ တာဝန်ခံကျိုး ကဲ့သို့သော ရာထူးကြီးပိုင်း အရာရှိများသာလျှင် ဤမျှ အဖိုးတန်လှသော စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကို ရရှိနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိပေမည်။

ဤသည်မှာ 'တရုတ်အဝိုင်းသုံးမျိုး အသံတစ်မျိုး' ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော စက်ဘီးပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အဆင့်အတန်း၊ ရာထူးနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုတို့၏ သင်္ကေတတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤစက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် မျက်စိရှေ့ရှိ ဤလူငယ်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အရေးကြီးသော နောက်ခံရှိကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လော်ရှင်းပန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အတော်လေး အကြည့်ရဆိုးသွားတော့သည်။

"ဤကောင်လေးက စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."