အခန်း ၃၀၁

အခန်း (၃၀၁)

ကျေးဇူးတင်ခြင်း

လုံယု၏ အတိတ်ဘဝတွင် ကုကျောက်ယန်သည် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အင်အား အကြီးဆုံး အခြေစိုက်စခန်းများထဲမှ တစ်ခု၏ ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုကဲ့သို့ စိတ်ပျက်ဖွယ် အခြေအနေမျိုးဖြင့် သူ့အား မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လုံယု အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေ၏။

*သူ ဘာတွေများ ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ…. ဒီဘဝမှာ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရ တာလဲ...*

လုံယု၏ အတွေးများကို မသိရှိသော ယောင်ရန်သည် ကုကျောက်ယန်နှင့် တွေ့ဆုံရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိလေသည်။

ငွေကြေး အလိုအပ်ဆုံးအချိန်တွင် သူမအား သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဘီလီယံနှင့်ချီ၍ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ သော အမျိုးသားနှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အတွက် သူမ ကျေးဇူးတင်နေမိလေ၏။

သူသာ ယောင်အုပ်စုနှင့် သူမ၏ ပုံသေပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ကို ဝယ်ယူပေးခဲ့ခြင်း မရှိပါက၊ သူမအနေဖြင့် ဘီလီယံနှင့်ချီ၍ ကုန်ကျသော လက်နက်များ၊ ဆေးဝါးများ၊ လောင်စာဆီများနှင့် သိပ္ပံနည်းကျ ထုတ်ကုန် များကို စုဆောင်းရန် လုံလောက်သော ရန်ပုံငွေ ရှိခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချက်ကို စိတ်ထဲ၌ တွေးတောရင်း ယောင်ရန်သည် အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာလိုက်ကာ ကုကျောက်ယန်၏ ရှေ့၌ ရပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ပြုံး၍ မေးလိုက်လေ၏။

"စီအီးအိုကု၊ ရှင် ကျွန်မတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ချင်လား..."

သူမ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ချိန်တွင် ကုကျောက်ယန်သည် အံ့သြသည့်ဟန် မပြခဲ့ပေ။ ဟယ်ယွိဖန်က သူ့အား ဤနေရာတွင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်ပင်။

သူက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေးယောင်ဆီက ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ..."

ယောင်ရန်က ကုကျောက်ယန်ကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ချိန်တွင်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကြားမှ အမျိုးသားတစ်ဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။

"မိန်းကလေး၊ ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ညလောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် နေခွင့်ပေးလို့ မရဘူးလား..."

ယောင်ရန်သည် သူ၏ဘက်သို့ လှည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ရှင်တို့ကို ဘာလို့ အထဲဝင်ခွင့် ပေးရမှာလဲ၊ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို မသိသလို ရှင့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ တာဝန်လည်း မရှိဘူး၊ ရှင်တို့ကို အထဲပေးဝင်လိုက်တာနဲ့ ရှင်တို့ ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက သိနိုင် မှာလဲ..."

သူမ၏ တည်ငြိမ်သော်လည်း ထိုးထွင်းဖောက်ထွင်းနိုင်သော စကားများကြောင့် ထိုအမျိုးသားမှာ အံ့သြ မှင်သက်ကာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေတော့၏။

ယောင်ရန်သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့် ကာ ခိုလှုံရာစခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။ သူမ၏နောက်တွင် လေးလံသော တံခါးကြီး ပိတ်သွား သောအခါ အပြင်ဘက်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေယိုင်ကျသွားကြတော့သည်။

ဟယ်ယွိဖန်နှင့် လီချန်ကျွင်းတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲ တွင် ဝမ်းနည်းမှုများကို ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်နေရလေ၏။ သူတို့ ခွဲခွာနေရသည့် အချိန်ကာလအတွင်း ယောင်ရန် တစ်ယောက် မည်သည့်အရာများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့ တစ်ချိန်က သိခဲ့ဖူးသော ကြင်နာတတ်သည့် သခင်မလေး၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားရသည်ကို သူတို့ မသိကြ ပေ။

သူတို့၏ အတွေးများကို မသိသော ယောင်ရန်နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများသည် ဧည့်သည်များကို သန့်စင် ရေးအခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ပိုးသတ်ပြီးနောက် လုံယုက ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ သွားသော တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။

သူတို့ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ကုကျောက်ယန်၊ ဟယ်ယွိဖန်နှင့် လီချန်ကျွင်းတို့သည် ခန်းမ၏ ကျယ်ဝန်းမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြလေသည်။

သန့်ရှင်းနေသော နံရံများကို ကြည့်ကာ ကုကျောက်ယန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းများနှင့် ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့သြမှုများဖြင့် တောက်ပသွားတော့သည်။

*နံရံတွေကို ရေဒီယိုသတ္တိကြွမှု ကာကွယ်ရေး သတ္တုတွေနဲ့ အားဖြည့်ထားပြီး ရေဒီယိုသတ္တိကြွမှု ကာကွယ်ရေး ဆေးသုတ်ထားတာပဲ...*

*ဒီလို ခိုလှုံရာစခန်းမျိုး တည်ဆောက်ဖို့ဆိုရင် ငွေကြေးတော်တော်လေး ကုန်မှာ အမှန်ပဲ၊ သူမက ယောင်အုပ်စုကို ရောင်းချလို့ ရလာတဲ့ငွေတွေနဲ့ ဒီနေရာကို တည်ဆောက်ခဲ့တာလား...*

သူ အတွေးနက်နေစဉ်၊ ဟန်ဖန်းဝန်သည် ရေအားသုံးစိုက်ပျိုးရေး အခန်းများတွင် တန်ချီချီနှင့် ဟွမ်ကျိဟွေး တို့ကို ကူညီပေးပြီးနောက် ခန်းမဆောင်ကြီးကို ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

လူသစ်များကို သတိပြုမိသွားသောအခါ သူက အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုလုံ၊ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

"သူတို့က ရန်ရန်ရဲ့ ဧည့်သည်တွေလေ..." လုံယုက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ဟန်ဖန်းဝန်သည် သူတို့၏ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများနှင့် ညစ်ပေနေသော ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို ခဏ မျှ အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုလုံ၊ အစ်ကိုတို့ အားလုံး မနက်စာ မစားရသေးဘူး မဟုတ်လား..."

"ဧည့်သည်တော်တွေကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နိုင်အောင် လူနေခန်းဧရိယာဆီ ကျွန်တော် ခေါ်သွားပေးပါ့ မယ်၊ ဒီနေ့ အမေနဲ့ အန်တီစီမာက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး လုပ်ထားတယ်၊ အစ်ကိုတို့ အရင် သွားစားနှင့်လိုက်ကြပါ..."

ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်သော လုံယု၊ ယောင်ရန်နှင့် ဟွမ်ချန်တို့သည် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြ လိုက်ကြလေသည်။

မထွက်ခွာမီ ယောင်ရန်သည် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"လက်ထောက်ဟယ်၊ ရှေ့နေလီ၊ စီအီးအိုကု၊ ကျွန်မတို့ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ မနက်စာ ပြင်ဆင်ထားပါ တယ်၊ ရှင်တို့ ကိစ္စပြီးတာနဲ့ ကျွန်မတို့နဲ့ လာပူးပေါင်းလို့ ရပါတယ်နော်..."

ကုကျောက်ယန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူတို့သုံးဦး ထမင်းစားခန်းဆီသို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ဟန်ဖန်းဝန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဦးလေးနဲ့ အစ်ကိုတို့၊ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ကြပါ..."

လမ်းလျှောက်သွားရင်း ဟန်ဖန်းဝန်က ခိုလှုံရာစခန်း၏ နေရာအသီးသီးကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့လေသည်။ လူနေခန်း ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူက အမည်တပ်မထားသော အခန်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြ လိုက်လေ၏။

"အမည်စာပြား မတပ်ထားတဲ့ အခန်းတွေက အလွတ်တွေပါ၊ အစ်ကိုတို့ တစ်ခန်းကို ရွေးပြီး တံခါးမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ သင်ပုန်းဖြူလေးပေါ်မှာ ကိုယ့်နာမည်ကို ရေးထားလိုက်ပါ၊ ဒါမှ လူရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိနိုင်မှာပါ..." သူက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

အမျိုးသားသုံးဦးက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ကြပြီး ဟန်ဖန်းဝန်က ထပ်မံဖြည့်စွက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါ့အပြင် ရေသိုလှောင်ခန်း၊ ဂိုဒေါင်တွေနဲ့ ရေအားသုံးစိုက်ပျိုးရေး အခန်းတွေက ကန့်သတ်နယ်မြေတွေ ဆိုတာကို သတိပြုပေးပါ၊ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အဲဒီနေရာတွေကို သွားတာကို အစ်ကိုရှီရွှမ်း သိသွားရင် အစ်မယောင်ရန် ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုလုံယုတောင် အစ်ကိုတို့ကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

သူတို့ နားလည်ကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် သူက ပြုံးကာ ပြောလေသည်။

"အစ်ကိုတို့ နေရာချထားနိုင်အောင် ကျွန်တော် ထားခဲ့ပါတော့မယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာအလုပ်တွေ ရှိသေးလို့ အရင်သွားခွင့်ပြုပါဦး၊ ဒီနေရာမှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ နားနေကြပါနော်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟန်ဖန်းဝန်သည် ထမင်းစားခန်းဆီသို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

သူတို့ချည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ချိန်တွင် ကုကျောက်ယန်သည် ဟယ်ယွိဖန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက ရိုးသားပွင့်လင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ယွိဖန်၊ ငါ့ကို ခေါ်လာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ..."

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ဟယ်ယွိဖန်က ခေါင်းခါပြကာ ပြန်ပြောလေသည်။

"ဦးလေးကု၊ ဦးလေးသာ မပါခဲ့ဘူးဆိုရင် အစ်ကိုချန်ကျွင်းနဲ့ ကျွန်တော် ဒီနေရာကိုလာတဲ့ ခရီးစဉ်တစ် လျှောက် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကုကျောက်ယန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဦးလေးယောင်ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်ပါ၊ ယောင်ရန်ကို ကူညီပံ့ပိုးပေးဖို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခံခဲ့ရတာလေ၊ အခုတော့ ဦးလေးယောင်ရော လင်းရှိုးရော မရှိကြတော့ဘူးဆိုတော့ ငါက မင်းနဲ့ လင်းရှိုးရဲ့ သမီးကိုပဲ ကူညီပေးနိုင်တော့မှာပါ..."

သူပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဟယ်ယွိဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်စက္ကန့်မျှ တောင့်တင်းသွားခဲ့ သော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်လေသည်။ သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေ သော လီချန်ကျွင်းက သတိပြုမိသော်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။

တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ကာ ကုကျောက်ယန်က ပြောလေသည်။

"အိမ်ရှင်တွေကို အရမ်းကြီး ကြာအောင် မစောင့်ခိုင်းသင့်ဘူး၊ ငါတို့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး သူတို့နဲ့ မနက်စာ သွားစားသင့်ပြီ..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ဟယ်ယွိဖန်နှင့် လီချန်ကျွင်းတို့က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

အိပ်ခန်းများကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် ရေချိုးခန်းသို့သွား၍ လအတော်ကြာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရေချိုးလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေစဉ်အတွင်း ဟန်ရန်ချီက အတွင်းခံများ အပါအဝင် နွေရာသီဝတ် အဝတ် အစားသစ်များကို ယူဆောင်လာပေးပြီးနောက် ထမင်းစားခန်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့လေ၏။ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကုကျောက်ယန်၊ ဟယ်ယွိဖန်နှင့် လီချန်ကျွင်းတို့သည် ထမင်းစားခန်းဧရိယာသို့ ဝင် လာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် အဝတ်အစားသစ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုကြည့် ကောင်းနေခဲ့ပေတော့သည်။

သူတို့ကို အဝေးမှလှမ်းမြင်သောအခါ ယောင်ရန်က ဟယ်ယွိဖန်အား လက်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"လက်ထောက်ဟယ်၊ အစားအစာတွေက အစားအသောက်ကောင်တာမှာ ရှိပါတယ်၊ ကြိုက်တာကို ယူစားလို့ ရပါတယ်နော်၊ အအေးတွေက ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ ရှိပါတယ်..."

အမျိုးသားသုံးဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် အစားအသောက် ကောင် တာဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြလေသည်။

အမျိုးမျိုးသော ဟင်းလျာများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဟယ်ယွိဖန်မှာ မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိတော့ သည်။

"ဒီနေရာက ဘဝကြီး ပုံမှန်အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရတယ်..."