အခန်း ၃၁၀

အခန်း (၃၁၀)

အောင်မြင်ခြင်း

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယောင်ရန်က လေးလံသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...၊

"ငလျင်တွေကြောင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှာရှိတဲ့ နျူကလီးယား ဓာတ်အားပေးစက်ရုံတွေ ပေါက်ကွဲကုန်ပြီ ထင်တယ်..."

သူမ၏ စကားကြောင့် လုံယု၏ မျက်နှာမှာ တည်တံ့သွားခဲ့လေသည်။

(၆၀၀) mSv ပမာဏရှိသော ရောင်ခြည်သင့်မှုသည် သွေးဆဲလ်များကို ပြောင်းလဲစေနိုင်သော်လည်း သွေး လည်ပတ်မှုစနစ်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတတ်၏။ သို့သော်လည်း ကမ္ဘာ လုံးဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲများကြောင့် လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စောစီးစွာပင် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲမှု များ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နျူကလီးယား ရောင်ခြည်သင့်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤမျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုများသည် သက်ရှိများကို အသွင်ကူးပြောင်းစေပြီး မျိုးစိတ်အသစ်များကိုပင် ဖန်တီးလာနိုင်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထိုအကြောင်းအရာများကို တွေးတောနေစဉ်မှာပင် လီထျန်းယုသည် နောက်ဆုံး၌ နိုးလာ ခဲ့လေသည်။

"အင်း..."

သူ၏ ညည်းတွားသံကို ကြားသောအခါ လုံယုနှင့် ယောင်ရန်တို့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူ မျက်လုံးပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုံယုက ရှေ့သို့တိုး၍ သူ့အား ကူညီပေးလိုက်လေသည်။

"ကပ္ပတိန်လီ... ဘယ်လို ခံစားရလဲ..."

သူက မေးလိုက်လေ၏။

လီထျန်းယုက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ အက်ရှရှ အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...၊

"ကျွန်တော် နေကောင်းပါတယ်..."

သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေ ၏။ ရင်ဘတ်မှာ လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီထျန်းယုမှာ အံ့သြ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သတိပြုမိသောကြောင့် ယောင်ရန်က ပြောလိုက်လေသည်...၊

"ကပ္ပတိန်လီ... ဂုဏ်ယူပါတယ်... ကုသမှုက အောင်မြင်သွားပါပြီ..."

သူမ၏ စကားကြောင့် လီထျန်းယုမှာ မှင်တက်နေရာမှ သတိဝင်လာခဲ့လေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဝင်းလက်သွားကာ မေးလိုက်လေသည်...။

"မယောင်ရန်... ခင်ဗျားဆီမှာ အဲဒီဆေးတွေ ထပ်ရှိသေးလား..."

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ...၊

"နည်းနည်းတော့ ကျန်ပါသေးတယ်..."

ထိုစကားကြောင့် လီထျန်းယု၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းလက်သွား၏။ သူသည် ထရပ်လိုက်ကာ အလောတကြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"မယောင်ရန်... ကျွန်တော့်လို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတဲ့ တခြား စစ်သည်တွေ အများကြီး ရှိသေး တယ်... သူတို့ကိုလည်း ကူညီပေးလို့ ရမလား..."

"ရတာပေါ့..."

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ရှင့်မှာ မြေစွမ်းအင် ရှိနေသေးလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ပေးပါဦး..."

လီထျန်းယုက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်၏။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ မြေဆီလွှာ အစုအဝေးလေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... မြေဆီလွှာက အရင်ကထက် ပိုပြီးတော့ ခိုင်မာတောင့်တင်းနေသလိုပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံယုနှင့် ယောင်ရန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ထပ်မံ၍ စမ်းသပ်စရာ မလိုဘဲ ရေကန်မှရေကို သောက်ပြီးနောက် လီထျန်းယု၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုး တက်လာခဲ့သည်ကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး နားလည်လိုက်ကြလေသည်။

ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ပြားခြင်းကို ကုသရာတွင် ရေကန်မှရေမှာ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်ကြောင်း အတည် ပြုပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် ထရပ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏...။

"ကပ္ပတိန်လီ... ရှင့်လို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတဲ့ တခြား စစ်သည်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်... ကျွန်မကို သူတို့ဆီ ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား..."

လီထျန်းယုက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ...၊

"ရတာပေါ့..."

အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ပြီးနောက် လီထျန်းယုသည် သူတို့နှစ်ဦးကို တပ်စခန်းအပြင်သို့ လမ်းပြခဲ့လေ သည်။ သူတို့သည် မိနစ်လေးဆယ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ ကြလေ၏။

အထဲသို့ မဝင်မီ လီထျန်းယုက ရပ်တန့်ကာ သတိပေးလိုက်လေသည်...၊

"မျက်နှာတွေကို ဖုံးထားကြပါ၊ စကားလည်း မပြောပါနဲ့... ဒီနေရာက အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်..."

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းစည်း နှစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ တစ်ခုကို လုံယုအား ကမ်းပေးကာ တစ်ခုကို သူမ ကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

သူတို့ မျက်နှာများကို ဖုံးကွယ်ပြီးနောက် လီထျန်းယုသည်လည်း ပဝါတစ်ထည်ဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို ပတ်လိုက်ကာ ဗလုံးဗထွေးအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"သွားကြရအောင်..."

သူတို့သည် မျက်နှာများကို ဖုံးကွယ်ကာ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြ၏။

ကျဉ်းမြောင်းလှသော လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာစဉ် ယောင်ရန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ် နေမိခဲ့လေသည်။ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကတ်ထူပြားများနှင့် အမှိုက်စများဖြင့် ဖြစ်သလို ဆောက်လုပ်ထားသော တဲအိမ်လေးများစွာ ရှိနေလေသည်။

ထိုယာယီ တဲအိမ်လေးများကို ဖြတ်ကျော်လာစဉ် အကြည့်များစွာက သူမနှင့် လုံယုထံသို့ စိုက်ကြည့် နေသည်ကို ယောင်ရန် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူတို့ မျက်နှာများကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူတို့၏ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ၊ ကျောပိုးအိတ်များနှင့် လက်နက်များမှာ သူတို့သည် ပြင်ပလူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေစေပေသည်။

စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိသော အကြည့်များနှင့် ရန်လိုသော အကြည့်များက သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသဖြင့် ယောင်ရန်က လုံယုအနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်၊

"အာယု... လူအများကြီး ငါတို့နောက်ကို လိုက်နေကြတယ်..."

လုံယုက နောက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလေသည်။

"အင်း... ငါတို့ တပ်စခန်းက ထွက်လာကတည်းက သူတို့ လိုက်လာကြတာလေ..."

ထိုစကားကြောင့် ယောင်ရန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက မေးလိုက်လေသည်။

"ကပ္ပတိန်လီက စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်မလား..."

လုံယုသည် လီထျန်းယု၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလေသည်။

"သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ကယ်ဖို့ မင်းကို လိုအပ်နေသေးတာပဲလေ... သူ အဲဒီလောက်အထိ တော့ မမိုက်မဲပါဘူး..."

"အဲဒါဆိုရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲ..."

ယောင်ရန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်လေ၏။

လုံယုက သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ...၊

"ကိုယ်လည်း မသိဘူး... လောလောဆယ်တော့ သူတို့ ဘာလိုချင်တာလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြတာ ပေါ့... သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က ကိုယ်တို့ မဟုတ်ဘဲ လီထျန်းယုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ..."

ထိုစကားကြောင့် ယောင်ရန်ကလည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လီထျန်းယု၏ နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လေးထပ်တိုက် အဆောက်အအုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ ကြလေသည်။ လီထျန်းယုသည် သူတို့ကို ကျဉ်းမြောင်းသော လှေကားထစ်များမှတစ်ဆင့် အပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။ တတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အရေးပေါ် ထွက်ပေါက်တံခါး ကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

"ဒီမှာပဲ..."

သူက ဆိုရင်း တတိယထပ်ရှိ အခန်းတံခါးတစ်ခုကို ခေါက်လိုက်လေသည်။

တံခါးတစ်ဖက်မှ အချက်ပြအဖြစ် သုံးချက် ပြန်ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ လီထျန်းယုက အသံကို နှိမ့် ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော့် အိမ်နောက်ဖေးက သစ်တော်သီးတွေ မှည့်ပြီး ချိုနေပြီ..."

ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာပြီး ပုံပျက်နေသော မျက်နှာနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ကပ္ပတိန်... ရောက်လာပြီလား..."

လီထျန်းယုက ထိုအမျိုးသားကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ယောင်ရန်နှင့် လုံယုတို့ကို လမ်းညွှန်လိုက်လေ၏။

"ကြွကြပါ..."

လီထျန်းယုနှင့်အတူ ပါလာသော အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့ကို မြင်သောအခါ ထို အမျိုးသားက မေးလိုက်လေသည်၊

"ကပ္ပတိန်... သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

"တံခါးပိတ်လိုက်ဦး... အထဲရောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့..."

လီထျန်းယုက ပြောရင်း သေးငယ်သော ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်လေ၏။

ထိုအမျိုးသားက တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ဧည့်ခန်းငယ်အတွင်း၌ စုဝေးနေကြသော အမျိုး သား အချို့ကို ယောင်ရန်နှင့် လုံယုတို့ သတိပြုမိလိုက်ကြလေသည်။

စစ်သည်များသည် လီထျန်းယုကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထရပ်ကာ အလေးပြုလိုက်ကြ၏။

"ကပ္ပတိန်..."

လီထျန်းယုက သူတို့ကို ခေါင်းငြိမ့်၍ အလေးပြုကာ ပြုံးလျက်...၊

"ထိုင်ကြပါဦး..."

ထိုအမျိုးသားများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြ လေသည်။ လီထျန်းယုက လုံယုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ကပ္ပတိန်လုံ... ဒီနေရာကတော့ နည်းနည်းတော့ ကျဉ်းတာပေါ့... ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းရတဲ့အတွက် အားနာပါတယ်..."

လုံယုက သူ၏ နှာခေါင်းစည်းကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလေသည်။

"ရပါတယ်..."

အားလုံး ထိုင်ပြီးသောအခါ လီထျန်းယုက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ပြောလိုက်လေ၏။

"အားလုံးပဲ... ဒါက ကပ္ပတိန် လုံယုနဲ့ သူ၏ ချစ်သူ မယောင်ရန်တို့ပဲ..."

လုံယု၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စစ်သည်များ၏ သတိကြီးစွာ ထားနေသော မျက်နှာထား များမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကြလေသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လက်မောင်မှာ ဖောယောင်နေသော စစ်သည်တစ်ဦးက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်လေ၏...။

"ကပ္ပတိန်... ကပ္ပတိန်လုံနဲ့ မယောင်ရန်ကို ဘာကြောင့် ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ..."

လီထျန်းယုက ပြန်လည် ဖြေလိုက်လေသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ငါ ဒီနေ့ သတင်းကောင်း ယူလာခဲ့တယ်..."

ထိုစကားကြောင့် စစ်သည်များသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ ဆက် ပြောမည့် စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြလေသည်။ ပုံပျက်နေသော နားရွက်များနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေ၏...။

"ကပ္ပတိန်... ဘာသတင်းကောင်းများလဲဟင်..."