အခန်း ၁၂၀

အခန်း - ၁၂၀

ရွှမ်းဟူခရိုင် အမှုကြီးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ခန်းအတွင်း ချန်ကွမ်းလျန်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ “ရှီလဲ့”

ထိုစဉ် အမှုကြီးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ခန်းအပြင်ဘက်မှ ပထမဒုတိယရဲမှူးကြီး ရှန့်ရန်ချွန်း လျှောက်ဝင်လာပြီး ချန်ကွမ်းလျန်ကို ကြည့်ကာ “ဘယ်သူက ရှီလဲ့လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှီလဲ့ က ရှန့်ရန်ချွန်းကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ရင်း “ကျွန်တော်က ရှီလဲ့ပါ လူကြီးမင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန့်ရန်ချွန်းက ပြန်မဖြေဘဲ ချန်ကွမ်းလျန်နှင့် ရှုကျူထျယ် တို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်မှာ “ချန်ကွမ်းလျန်... ညွှန်ကြားရေးမှူးရှု... ဒီအမှုမှာ တစ်စုံတစ်ရာ နားလည်မှုလွဲတာ ရှိနေပုံရတယ် ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင်”

ရှုကျူထျယ်သည် အစိုးရအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ကျင်လည်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဝါရင့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှန့်ရန်ချွန်း၏ စကားကို ကြားရုံမျှဖြင့် ရှီလဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် အင်အားကြီးသော ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေကြောင်း သူ ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိပြီး မိမိဘက်က ကြိုတင်၍ လေသံလျှော့ခဲ့သည့် မိမိ၏ ပါးနပ်မှုကိုသာ ချီးကျူးမိတော့သည်။ ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့သော အဆက်အသွယ်ကြောင့် သူသည် ပညာရေးဌာနဘက်တွင်လည်း မျက်နှာပျက်စရာ မလိုတော့ချေ။

အဆုံး၌ ရှီလဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် ပိုမိုအာဏာရှိသော အဆက်အသွယ် ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစိုးရလောကတွင် ကျင်လည်ပါက မည်သည့်အချိန်တွင် ဦးညွှတ်ရမည်ကို သိထားရပေမည်။

ချန်ကွမ်းလျန်မှာမူ သဘာဝအတိုင်း ဖြောင့်မတ်လွန်းသူ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒုတိယရဲမှူးကြီးရှန့်... သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေဖို့ မလိုပါဘူးဗျာ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့လည်း ရှီလဲ့ကို ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး ဒီတစ်ခါလည်း သူပဲ နိုင်သွားပြန်တာပဲ”

ရှီလဲ့၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤလူသည် ရွှမ်းဟူရဲစခန်း၏ ရဲမှူးကြီးလား သို့မဟုတ် ဒုတိယရဲမှူးကြီးလား။

ရှန့်ရန်ချွန်းက ရှီလဲ့ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ကာ “ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှီလဲ့က ချန်ကွမ်းလျန်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားဖြတ်ကာ ပြောလိုက်သည်မှာ “အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်... ညွှန်ကြားရေးမှူးရှု... ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ ခွင့်ပြုပါဦးနော်၊ ဒီမှာ ဆက်ပြီး စကားလက်ဆုံ မပြောနိုင်တော့ဘူး” ထို့နောက် သူက နားကပ်တစ်ဖက်တို့ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ “မပြန်ကြသေးဘူးလား သူတို့က နေ့လယ်စာ ကျွေးမှာကို စောင့်နေကြတာလား”

အိုးရန်ရှန်းက နှုတ်ခမ်းလေးကို စူထားပြီး တစ်ခုခုပြောချင်နေပုံရသော်လည်း ရှက်ရွံ့နေ၍လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လား မသိဘဲ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ချေ။

ထိုစဉ် ရှီလဲ့က ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ အိုးရန်ရှန်းကို ကြည့်ပြီး စစ်မှန်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အိုးရန်... မင်း ချက်ကျွေးတဲ့ ဟင်းတွေကို တကယ် လွမ်းမိတယ်”

အိုးရန်ရှန်း၏ မျက်နှာလေး ရုတ်ချည်း နီမြန်းသွားပြီး “ဒါဆိုရင် ဒီည လာခဲ့လေ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။

“အင်း ကောင်းပြီ” ရှီလဲ့က အားရပါးရ ရယ်မောရင်း နားကပ်တို့အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှန့်ရန်ချွန်းက အိုးရန်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ရှီလဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ကစားနေတော့သည်။ 'ဟဲဟဲ... ဒီကောင်လေး ရှီလဲ့က ဒီလောက်အထိ ရိုမန်းတစ် ဆန်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး ညွှန်ကြားရေးမှူး ရဲ့ သမီးလေးသာ ဒါကိုသိရင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားမလား မသိဘူး ထားလိုက်ပါတော့လေ... ဒီလူငယ်တွေရဲ့ ကိစ္စကို သူတို့ဘာသာသူတို့ပဲ ခေါင်းကိုက်ပါစေတော့'

ရှုကျူထျယ်က ရှန့်ရန်ချွန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ဒုတိယရဲမှူးကြီးရှန့်... ကျွန်တော်တို့ ပညာရေးဌာနမှာ လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ အရင် ပြန်နှင့်ပါဦးမယ်”

ရှန့်ရန်ချွန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အကြံပြုစကား ဆိုလိုက်သည်။ “ညွှန်ကြားရေးမှူးရှု... စိတ်ထဲမှာ မခံမရပ်နိုင် မဖြစ်ပါနဲ့ အချို့အရာတွေကိုတော့ အောင့်အည်းသည်းခံရတာပေါ့”

“အဟွတ် အဟွတ် နားလည်ပါပြီကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယရဲမှူးကြီးရှန့်” ရှုကျူထျယ်က ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး အဆင့်တူဖြစ်သော်လည်း ရဲတပ်ဖွဲ့ကဲ့သို့ အာဏာရှိသော ဌာနကို ပညာရေးဌာနအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ယှဉ်နိုင်ခြင်းမရှိချေ။

ရှုကျူထျယ်လည်း အမှုကြီးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှန့်ရန်ချွန်းက နောက်ဆုံးတွင် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။ “ခုနက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

ချန်ကွမ်းလျန်က ဂျပန်ကန်နွန် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကိစ္စနှင့် ချန်မင်၏ ကိစ္စအပါအဝင် ရှီလဲ့၏ အကြောင်းစုံကို အစမှအဆုံး ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား” ကြားပြီးနောက် ရှန့်ရန်ချွန်းသည် ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ “စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ် ဒါက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလွန်းတယ်”

'ညွှန်ကြားရေးမှူးလင်းရဲ့ အဖိုးတန်သမီးလေးက... တကယ့်ကို ဉာဏ်ကြီးရှင် ရာဇဝတ်ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သဘောကျနေတာပဲ ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ် ညွှန်ကြားရေးမှူးသာ ဒါကိုသိရင် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သူ့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုတောင် ရိုက်ခွဲပစ်မလား မသိဘူး'

ချန်ကွမ်းလျန်က နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ “ဒုတိယရဲမှူးကြီးရှန့်... ဘာက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလို့လဲ ရှီလဲ့လို ဉာဏ်ရည်မြင့် ရာဇဝတ်ကောင်တွေဟာ ကျွန်တော်တို့ ရဲစနစ်အတွက် အမြဲတမ်း အကြီးမားဆုံး ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေတာပါ”

ရှန့်ရန်ချွန်းက ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို သူ မည်သို့ ကောလာဟလ ဖြန့်ရဲပါ့မည်နည်း။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် မိမိအသက်ကို တိုအောင်လုပ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရဲစခန်းအပြင်ဘက်၊ လမ်းလျှောက်စင်္ကြံပေါ်တွင် လေးယောက်သား လျှောက်လှမ်းနေစဉ် ရှီလဲ့က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။ “ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ငါ အတော်ပဲ သဘောကျတယ်”

နားကပ်တစ်ဖက်က အနည်းငယ် ထိတ်လန့်ရိုသေစွာဖြင့် “အစ်ကိုကြီးရှီ... ဒါက ကျွန်တော်တို့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေပါ”

ရှီလဲ့က နားကပ်တစ်ဖက်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း “ငါ့အပေါ် ကောင်းတဲ့လူမှန်သမျှကို ငါ အမြဲတမ်း ရင်ထဲမှတ်ထားတတ်တယ် ငါ အောင်မြင်ကြီးပွားတဲ့တစ်နေ့ကျရင်... မင်းတို့အတွက် အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရှိစေရမယ်”

ဒါကို ကြားသောအခါ နားကပ်တစ်ဖက်သည် သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးရှီ... အခုကစပြီး ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးရဲ့ အမိန့်မှန်သမျှကို နာခံပါ့မယ် မီးပင်လယ်ကိုပဲ ဖြတ်ရဖြတ်ရ... ကျွန်တော် လုံးဝ နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ရှီလဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “ငါ့နောက်လိုက်ဖို့ဆိုတာ... အဲဒီလို အသက်စွန့်စရာတွေ လုပ်ဖို့မလိုပါဘူး မင်း ငါ့နောက်လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ် နောင်အနာဂတ်မှာလည်း ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုးတွေ အများကြီး ကြုံရနိုင်ပြီး တကယ့် ထောင်ဒဏ်အထိတောင် ကျခံရနိုင်တယ် မင်း အသင့်ပြင်ထားရဲ့လား”

နားကပ်တစ်ဖက်သည် ခဏမျှသာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တည်ကြည်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အသင့်ပြင်ထားပြီးပါပြီ” နားကပ်သည် သူ၏ ဘဝနှင့် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်၊ သူသည် တစ်သက်လုံး လူမိုက်တစ်ယောက်အဖြစ် မနေချင်တော့ချေ။

ယခင်က သူသည် ယဲ့ဖုန်းကြောင့် ရှီလဲ့၏ အမိန့်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် နာခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ရဲစခန်းသို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဝင်ထွက်ခဲ့ရသည့် ‘လေ့ကျင့်ခန်း’ ပြီးနောက်တွင် ရှီလဲ့အပေါ် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကြည်ညိုလေးစားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယဲ့ဖုန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ရှီလဲ့၏ နောက်သို့ မိမိကိုယ်တိုင် လိုလိုလားလားဖြင့် လိုက်ပါလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှီလဲ့သည် သေချာပေါက် ကြီးကျယ်သော အမှုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်မည့်သူဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးနောက်သို့ လိုက်ပါပါက တစ်နေ့တွင် ကြီးပွားအောင်မြင်မည့်နေ့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်လူမိုက်နှစ်ဦးလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားမှုများ အရိပ်သန်းသွားသည်။ သူတို့သည် နားကပ်တစ်ဖက်၏ နောက်သို့ ဦးစွာလိုက်ပါခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို ယုံကြည်ကြသလို ရှီလဲ့ကိုလည်း ယုံကြည်ကြပေသည်။

“အစ်ကိုကြီးရှီ... ကျွန်တော်တို့လည်း အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ ကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ လိုက်ပါဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”

ရှီလဲ့ သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် နားကပ်နှင့် အခြားလူများ၏ စိတ်ကူးကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ နားလည်ထားသည်။ သူသည် ဤလူမိုက်များကို အထင်မသေးသည့်အပြင် ၎င်းတို့ကို အတော်ပင် ယုံကြည်မိသည်။

ရဲစခန်းတွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် စမ်းသပ်ပြီးနောက် ဤလူမိုက်များ၏ သစ္စာရှိမှုကို သံသယဝင်စရာ မလိုတော့ပေ၊ ထို့ကြောင့် ရှီလဲ့သည် ၎င်းတို့ကို မိမိ၏ လက်အောက်သို့ ခေါ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်စီအသုံးဝင်သည့် အရည်အချင်းရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား၊ ဤလူမိုက်များပင်လျှင် အသုံးဝင်နိုင်ပေသည်။

“မင်းတို့ ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင်တော့... အခုကစပြီး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြတော့ ငါ့မှာ စည်းကမ်းနှစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ သစ္စာမဖောက်ရဘူး၊ ပြီးတော့ အချင်းချင်း မတိုက်ခိုက်ရဘူး” ရှီလဲ့က ဆက်ပြောသည်မှာ “မင်းတို့ ငါ့နောက်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးရင်တော့ နောက်ပြန်လှည့်ဖို့ မရှိတော့ဘူး ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ရဘူး မဟုတ်ရင်တော့... ပြီးတော့... ငါတို့အဖွဲ့ထဲက ညီအစ်ကိုတွေဟာ အချင်းချင်း ဘယ်တော့မှ ရန်မဖြစ်ရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရလိမ့်မယ်”

နားကပ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးရှီ စည်းကမ်းတွေကို သေချာမှတ်ထားပါ့မယ် ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီးရှီ... ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်ကို ဘယ်လိုပေးမလဲဟင်”

ရှီလဲ့ ခြေချော်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး လှည့်ကာ တံတွေးထွေးလိုက်ရင်း “ဂိုဏ်း ဟုတ်လား ငါတို့က ယဉ်ကျေးတဲ့လူတွေကွ ဥပဒေလိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားကောင်းတွေ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါ လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု သွားပြီး မှတ်ပုံတင်လိုက်မယ် မင်းတို့အားလုံး အဲဒီလုံခြုံရေးကုမ္ပဏီထဲ ဝင်ပြီး လစဉ် လစာရကြလိမ့်မယ်”

နားကပ်က ပိုမိုဝမ်းသာသွားပြီး “အစ်ကိုကြီးရှီ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က နောင်ကျရင် ပုံမှန် ရုံးဝန်ထမ်းတွေလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့ ဟုတ်လား”

“အင်း ဟုတ်တယ်” ရှီလဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဤလူမိုက်များကို လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုအတွင်း ထည့်သွင်းထားခြင်းက စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲရန် လွယ်ကူစေသည့်အပြင် ရှီလဲ့တွင်လည်း ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

“မိုက်တယ် ဒါ တကယ့်ကို မိုက်လွန်းတယ်” နားကပ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဆင်ခြေဖုံးအရပ်ရှိ တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ခုတွင် မွေးဖွားခဲ့သော သူသည် ဇာတိမြေသို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ပြန်လည်သွားရောက်ရန် အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူမိုက်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မည်သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ရှီလဲ့က ဤအိပ်မက်ကို ပြန်လည်မီးညှိပေးခဲ့ပြီး နားကပ်အား အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့စေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် နားကပ်သည် ရှီလဲ့၏ အမိန့်ကို နာခံရန်နှင့် သူ့အတွက် အသက်စွန့်ရန်ပင် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ဖြင့် အသင့်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်လူမိုက်နှစ်ဦးလည်း ထို့အတူပင် တွေးတောနေကြသည်။

လူဆိုသည်မှာ ကြိုးစားအားထုတ်နိုင်ရန် အိပ်မက်တစ်ခုစီ ရှိကြရမည် မဟုတ်ပါလား။

သူက နားကပ်အား လူမိုက်များ၏ အင်အားကို စုစည်းထားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလိုသူ မှန်သမျှကို နောင်တွင် ကုမ္ပဏီအတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်ရန် စီစဉ်ပေးမည်ဖြစ်ရာ၊ ဤအရာက အရေးပါသော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဂျင်းယာဥယျာဉ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် ဆာဗာနံပါတ် (၁) ပေါ်ရှိ ‘အမူအရာလှုပ်ရှားမှု ဖမ်းယူရေး ပရိုဂရမ်’ ကို ပိတ်လိုက်ပြီး၊ ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ‘ပတ်ထရီးရော့'ကုမ္ပဏီမှ ကျုံးမုယွမ် နှင့် ဆက်သွယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရှီလဲ့သည် ပထမဦးစွာ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ကျုံးမုယွမ်၏ နံပါတ်သို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ဖုန်းလိုင်းအတွင်းမှ စောင့်ဆိုင်းနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျုံးမုယွမ်က ဖုန်းလက်ခံလိုက်သည်။

“ညီလေး ရှီလဲ့လား ဒီနေ့ ညီလေး ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ ဘယ်လိုအချိန်ရသွားတာလဲ” ကျန့်မုယွမ်၏ အသံမှာ ထုံးစံအတိုင်း အားရပါးရ ရှိလှပေသည်။

သို့သော် ရှီလဲ့ကမူ တမင်သက်သက် အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ “ကျုံးမုယွမ်... ခင်များတို့ရဲ့ ပတ်ထရီးရော့ကုမ္ပဏီက တကယ်ပဲ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”

ကျုံးမုယွမ်သည် ရှီလဲ့၏ အမေးကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပုံရပြီး အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ မိနစ်ဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကျုံးမုယွမ်က ဝေခွဲမရစွာဖြင့် “ညီလေး ရှီလဲ့... ဘာဖြစ်လို့လဲ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေသေချာချာ စကားပြောကြတာပေါ့”

ရှီလဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “ဘာစကားပြောရမှာလဲ ကျုံးမုယွမ်... မင်းတို့ ပတ်ထရီးရော့ကုမ္ပဏီ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို လာပြီး မပတ်သက်ပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ပါရစေ ငါက သာမန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ၊ အဲဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတွေထဲမှာ မပါဝင်ချင်ဘူး”

ကျုံးမုယွမ်လည်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ညီလေး ရှီလဲ့... မင်း တကယ်ပဲ ဘာအကြောင်း ပြောနေတာလဲ ငါ စကားတစ်ခွန်းမှ နားမလည်တော့ဘူး”

ရှီလဲ့က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း “ကောင်းပြီလေ မင်း တကယ်ပဲ သရုပ်ဆောင် ကောင်းလွန်းပါတယ် ငါကပဲ ဒဲ့တိုး ပြောပြရတော့မှာပေါ့”

“ပြောပါဦး” ကျုံးမုယွမ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ရာ သူ၏ ပတ်ထရီးရော့ကုမ္ပဏီသည် ရှီလဲ့အပေါ် မည်သည့်အမှားမျှ လုပ်ဆောင်ထားခြင်းမရှိချေ။ ရှီလဲ့ ဘာပဲပြောပြော သူသည် သစ္စာရှိရှိဖြင့် ပတ်ထရီးရော့ကုမ္ပဏီတွင် အပြစ်မရှိကြောင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုနိုင်ပေသည်။

ရှီလဲ့က တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း “ကျုံးမုယွမ်... ငါ ပြောရဦးမယ်၊ မင်းတို့ ပတ်ထရီးရော့ကုမ္ပဏီရဲ့ နောက်ခံက တကယ်ကို အင်အားကြီးတာပဲနော် ကန်နွန်ကုမ္ပဏီရဲ့ နည်းပညာဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေကိုတောင် လက်ထဲရောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့”

ကျင်းချန်မြို့ရှိ ပတ်ထရီးရော့ကုမ္ပဏီ၏ ‘ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာနှင့် အလင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာ’ ဌာနခွဲတွင် ရှိနေသော ကျုံးမုယွမ် ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ရှီလဲ့က ဤအကြောင်းအရာများကို မည်သို့ သိရှိနေရသနည်း။

“ညီလေး ရှီလဲ့... မင်း ဆိုလိုတာက ဘာလဲ” ကျုံးမုယွမ်သည် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ အခြေအနေကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

ရှီလဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း “ကျုံးမုယွမ်... ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်၊ ပတ်ထရီးရော့ကုမ္ပဏီရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်တွေကို ငါ မသိချင်ဘူး၊ ငါ့ကိုလည်း လာမပတ်သက်နဲ့ မင်းတို့ အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မစ္စတာအမ်ကို ဘာတွေ သွားပြောထားလို့လဲ သူက ဘာလို့ ငါ့လို သာမန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို လာရှာနေရတာလဲ”

“ဘာ” ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျုံးမုယွမ် တကယ်ပင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။ 'မစ္စတာအမ်က... ရှီလဲ့ဆီ တကယ်ပဲ လိုက်ရှာခဲ့တာလား ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ '

“ကျုံးမုယွမ်... မသိချင်ယောင် ဆောင်မနေပါနဲ့တော့..အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မစ္စတာအမ်က ငါ့ကို အကုန်ပြောပြပြီးပြီ မင်းတို့ ပတ်ထရီးရော့ကုမ္ပဏီက ကန်နွန်ကုမ္ပဏီရဲ့ နည်းပညာတွေကို သူနဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာမလား ပြီးတော့ မင်းကပဲ ငါ့ကို အဲဒီမစ္စတာအမ်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် အဖြစ် ညွှန်ကြားပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား” ရှီလဲ့က တမင်သက်သက် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေဟန်ဖြင့် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကျုံးမုယွမ်... အော်... ကျုံးမုယွမ်၊ ငါက မင်းကို အစ်ကိုကြီးကျုံးလို့ အလကား ခေါ်ခဲ့မိတာပဲ မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုကိစ္စတွေထဲ ဆွဲသွင်းရက်တယ်ပေါ့၊ မင်း တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်”

ရှီလဲ့၏ စကားလုံးများမှတစ်ဆင့် ကျုံးမုယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသုံးဝင်သော အချက်အလက်အချို့ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမိသွားသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မစ္စတာအမ်သည် ရှီလဲ့ကို ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ခန့်အပ်ရန် ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး၊ သူ့အပေါ်ကိုပင် ထောင်ချောက်ဆင် ပုံချခဲ့ပုံရသည် မဟုတ်ပါလား။

“ညီလေး ရှီလဲ့... ငါ တကယ် ခံလိုက်ရတာပါကွာ ငါ ကျိန်ပြောရဲပါတယ်၊ ငါ မစ္စတာအမ်ဆီမှာ မင်းကို ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် လုံးဝ ညွှန်ကြားပေးခဲ့ခြင်း မရှိပါဘူး ဒါတွေအားလုံးက အဲဒီမစ္စတာအမ်က လှည့်ကွက်ဆင် ကစားနေတာပါ” ကျုံးမုယွမ်က မိမိကိုယ်မိမိ အပြင်းအထန် ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်။

ရှီလဲ့ကလည်း စဉ်းစားခန်းဝင်နေဟန်ဖြင့် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ “တကယ်ပဲလား”

“တကယ်ပေါ့ကွာ” ကျုံးမုယွမ်က ကတိသစ္စာပြုရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

၎င်းတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများနှင့်အတူ၊ သူခိုးက ‘သူခိုး’ ဟု ပြန်အော်သည့် ကိုယ်တိုင် ဒါရိုက်တာလုပ်၊ ကိုယ်တိုင် သရုပ်ဆောင်သည့် ပြဇာတ်တစ်ခုကြောင့် ရှီလဲ့သည် ပတ်ထရီးရော့ကုမ္ပဏီနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် အောင်မြင်စွာ ဆက်သွယ်မှု ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ခဲ့တော့သည်။