အခန်း ၁၄၀

အခန်း - ၁၄၀

ကော်ဖီဆိုင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ရှီလဲ့သည် ကြိုးမဲ့နားကြပ်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး ရှေ့တွင် လပ်တော့ပ်ကို ဖွင့်ထားလျက် အလယ်အလတ်တန်းစား ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအသွင် ဟန်ဆောင်နေသည်။

ဖူဂျီအိုကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် သူ၏ လပ်တော့ပ်ဖြင့် ဆူမီဒါရပ်ကွက် ရဲကွန်ရက်စနစ် နှင့် သမုဒ္ဒရာကုန်တိုက် ပလာဇာ၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ လုံခြုံရေးကင်မရာများထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရဲတပ်ဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စောင့်ကြည့်နေသည်။

သမုဒ္ဒရာကုန်တိုက်တွင်မူ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ရဲအင်အား အများအပြားက လူအုပ်ကြီးကို ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးနေကြသည်။

ရှီလဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်သနားကြင်နာမှုမျှ မရှိဘဲ လုံးဝ အေးစက်နေသည်။ ဂျပန်နိုင်ငံနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ရှီလဲ့သည် သူ၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များနည်းတူ နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ သူသည် အဝေးထိန်းဗုံးခလုတ်ကို ထုတ်ယူကာ ဒါဟဲ နှင့် ဒါဆန်း ကုန်တိုက်များတွင် ချထားခဲ့သော အချိန်ကိုက်ဗုံးများကို စတင်လှုပ်ရှားစေလိုက်သည်။

လက်ချောင်းများမှာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေရင်း သူသည် ဆူမီဒါရပ်ကွက် ရဲကွန်ရက်စနစ်ထံသို့ ဒါဟဲနှင့် ဒါဆန်းကုန်တိုက်များတွင်လည်း အချိန်ကိုက်ဗုံးများ ရှိနေကြောင်း အမည်မသိသတင်းပေး စာတစ်စောင်ကို ထပ်မံပေးပို့လိုက်ပြန်သည်။

ဆူမီဒါရပ်ကွက် ရဲဌာနချုပ်က ထိုသတင်းကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် ပူပြင်းလှသော ဆီဒယ်အိုးထဲသို့ ရေအေးလောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရဲဌာနချုပ်တစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဆူမီဒါရပ်ကွက်ရှိ ရဲအင်အားမှာ အချိန်ကိုက်ဗုံးအမှုသုံးခုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လုံးဝ မလုံလောက်ပေ။

ရဲဌာနချုပ်ရှိ အရာရှိအချို့မှာ ရှီလဲ့၏ သတင်းပေးချက်ကို မယုံကြည်ကြသော်လည်း ယနေ့မနက်တွင်ပင် ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် အရာရှိအများစုမှာ “သတိရှိခြင်းက အကောင်းဆုံး” ဟူသော သဘောထားဖြင့် ကုန်တိုက်သုံးခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ကာ ဗုံးရှင်းလင်းရေးလုပ်ငန်းများကို အပြင်းအထန် လုပ်ဆောင်ရန် တောင်းဆိုလာကြသည်။

အချိန်ကိုက်ဗုံး သုံးလုံးအကြောင်း သတင်းကြောင့် တိုကျိုမြို့တော် ရဲဌာနချုပ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး ဆူမီဒါရပ်ကွက်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရဲအင်အားများကို ဖြန့်ကြက်ချထားကာ ကုန်တိုက်သုံးခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ပြီး ဝန်ထမ်းများနှင့် ဈေးဝယ်သူများကို အပြည့်အဝ ရွှေ့ပြောင်းစေခဲ့သည်။

ဤကုန်တိုက်သုံးခုမှာ လုပ်ငန်းလည်ပတ်နေသည့် အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ဈေးဝယ်သူများစွာ ရှိနေပြီး ရဲတပ်ဖွဲ့မှာ လူများရွှေ့ပြောင်းပေးရန်အတွက် အလုပ်များလွန်း၍ မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။

အချိန်မှာ နံနက် ၁၀ နာရီခွဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှီလဲ့သည် ကော်ဖီတစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် အောက်သို့ ရေတွက်လိုက်သည်။

“ဆယ်၊ ကိုး၊ ရှစ်... နှစ်၊ တစ်”

လပ်တော့ပ်ပေါ်ရှိ သမုဒ္ဒရာကုန်တိုက်၏ စောင့်ကြည့်ဗီဒီယိုမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး ဓာတ်ပုံထဲရှိ လူများမှာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

သမုဒ္ဒရာကုန်တိုက်တွင် တပ်ဆင်ထားသော အချိန်ကိုက်ဗုံးမှာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဗုံးပေါက်ကွဲပြီးနောက် တိုကျိုမြို့တော် ရဲဌာနချုပ်၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် နိုဒါသည် နေရာသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာပြီး အခြားသော ဗုံးနှစ်လုံးရှိသည့်နေရာများတွင် ရွှေ့ပြောင်းမှုများကို အရှိန်မြှင့်ရန်နှင့် ဗုံးနေရာများကို အပြည့်အဝ ရှာဖွေရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သမုဒ္ဒရာကုန်တိုက်မှ ပေါက်ကွဲသံကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် ရဲကွန်ရက်ထံသို့ နောက်ထပ် အမည်မသိသတင်းစကားတစ်ခု ပေးပို့လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှီလဲ့သည် ကုန်တိုက်၊ စားသောက်ဆိုင်နှင့် ဟိုတယ် ၁၂ နေရာစာ စာရင်းကို တစ်ပြိုင်နက် ပေးပို့လိုက်ပြီး အဆိုပါ ၁၂ နေရာတွင်လည်း အချိန်ကိုက်ဗုံးများ ရှိနေကြောင်း ဆိုလိုက်သည်။

ဆူမီဒါရပ်ကွက် ရဲဌာနချုပ် အရာရှိချုပ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ ၁၂ နေရာ၊ ဗုံး ၁၂ လုံး သမုဒ္ဒရာကုန်တိုက်တွင် ဗုံးမပေါက်ကွဲမီကဆိုလျှင် သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ သို့သော် ယခု ပေါက်ကွဲသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ မယုံဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို ၁၂ နေရာတွင်သာ ဗုံးများ တကယ်ရှိနေလျှင် သူ၏ ရာထူးနှင့် တာဝန်ယူမှုမှာ ပျက်စီးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

တိုကျိုမြို့တော် ရဲဌာနချုပ်မှ နိုဒါ အီကိုမှာမူ သတင်းကြားရချိန်တွင် မေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ တာတာဘန် အဖွဲ့အစည်းကများ ဂျပန်သို့ ရောက်ရှိလာတာလား။

ရှီလဲ့သည် ဆူမီဒါရပ်ကွက် ရဲကွန်ရက်ကို အသုံးပြုကာ ရဲတပ်ဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အကဲခတ်ပြီးနောက် နှစ်ထပ်တိုက်ငယ်ကို စောင့်ကြည့်နေသည့် လုံခြုံရေးကွန်ရက်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှသာ မာလျန်နှင့် ကျန်းစန်းဖောင်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

“လျန်ဇီ... စစ်ဆင်ရေး စတင်တော့ တတ်နိုင်သမျှ သတိထား၊ အဲဒီနေရာက ဘာအတွက်လဲဆိုတာပဲ သိအောင် လုပ်ပေးပါ အန္တရာယ်ရှိရင် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာခဲ့”

“နားလည်ပါပြီ”

မာလျန်နှင့် ကျန်းစန်းဖောင်တို့ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

ရှီလဲ့သည် လုံခြုံရေးစောင့်ကြည့်စနစ်မှတစ်ဆင့် နှစ်ထပ်တိုက်ငယ်၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤအဆောက်အအုံမှာ မည်သည့်ကွန်ရက်ဝန်ဆောင်မှုနှင့်မျှ ချိတ်ဆက်ထားခြင်းမရှိ၍ ရှီလဲ့အနေဖြင့် ကွန်ရက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မာလျန်တို့၏ စွမ်းဆောင်မှုကိုသာ အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း မာလျန်နှင့် ကျန်းစန်းဖောင်၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ ရှီလဲ့က လုံခြုံရေးစနစ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ၎င်းမှာ ရဲဌာနချုပ်ထံသို့ သတိပေးချက် မရောက်ရှိသွားပေ။

မာလျန်တို့ နှစ်ဦးသည် တိုက်ငယ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်သွားကြသည်။

ပြင်ပတွင် လုံခြုံရေးစောင့်ကြည့်စနစ်မှလွဲ၍ အခြားခုခံကာကွယ်မှုမျိုး မရှိသော်လည်း အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် လက်နက်ကိုင် လုံခြုံရေးနှစ်ဦးနှင့် တိုးသွားသည်။

မာလျန်က ချက်ချင်းပင် အသံတိတ်ပြောင်းတပ်ဆင်ထားသော သူ၏ Lok-18 သေနတ်ဖြင့် နှစ်ချက် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ လုံခြုံရေးနှစ်ဦးမှာ သွေးအိုင်ထဲသို့ လဲကျသွားသည်။

အတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးရာ ပထမထပ်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အပေါ်ထပ်တက်သည့် လှေကားနှင့် ဓာတ်လှေကားသာ ရှိသည်။ မာလျန်တို့ နှစ်ဦး ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားရာတွင်မူ ကျန်းမာရေးသုံး ကိရိယာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အားကစားခန်းမ တစ်ခုကိုသာ တွေ့ရသည်။

“သူဌေး... ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ ထူးခြားတာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ဓာတ်လှေကားတစ်လုံးကလွဲရင်ပေါ့”

ရှီလဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုဓာတ်လှေကားမှာ သံသယဖြစ်စရာပင်။

“ဘော့စ်... ဆက်စုံစမ်းရမလား” မာလျန်က မေးသည်။

ရုတ်တရက် ကျန်းစန်းဖောင်က အော်လိုက်သည်။ “လျန်ဇီ... သတိထား”

“ဗြုန်း... ဗြုန်း”

သေနတ်သံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မာလျန်ရပ်နေသည့်နေရာတွင် ကျည်ရာများ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ နှစ်ဦးလုံး လှေကားနံရံနောက်သို့ ကပ်လိုက်ကြသည်။

မာလျန်က ငြိမ်သက်စွာဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး သေနတ်နှင့် တွဲကာ လှေကားအောက်သို့ လှည့်ဖြား ပစ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် ကျည်ဆန် နှစ်ချက် လာရောက်ထိမှန်သည်။

“ဆန်းဖောင်... သူတို့နေရာကို သိပြီလား”

ကျန်းစန်းဖောင်က ဗုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ အနေအထားကို ခန့်မှန်းပြီး ပထမထပ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ပထမထပ်မှ ဂျပန်ဘာသာဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားသွားသည်။

ပေါက်ကွဲမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မာလျန်တို့ နှစ်ဦး အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး သေနတ်ဖြင့် အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်ရာ ဂျပန်လူမျိုး ကိုးဦးကို တစ်ခဏအတွင်း အလဲထိုးနိုင်လိုက်သည်။

သူတို့ထဲတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် သိပ္ပံပညာရှင် သုံးဦး ပါဝင်နေသည်။

ရှီလဲ့သည် နားကြပ်မှတစ်ဆင့် သေနတ်သံများကို ကြားရသော်လည်း မနှောင့်ယှက်ဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆူမီဒါ ရဲဌာနချုပ်၏ ကွန်ရက်စနစ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် သတိပေးချက်တစ်ခု ရောက်ရှိသွားသည်။

ရှီလဲ့၏ GPS ရဲကားစောင့်ကြည့်ရေးစနစ်အရ ဆူမီဒါရဲကားများမှာ အချိန်ကိုက်ဗုံး ၁၄ နေရာမှ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာပြီး ထိုတိုက်ငယ်လေးဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်လာကြသည်။

“သူဌေး... အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ သိပ္ပံပညာရှင် သုံးယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီ သူတို့ရဲ့ အလုပ်လုပ်ကတ်တွေအရ New Energy Technology Research Institute က အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်နေတယ်”

“လျန်ဇီ... ရုပ်အလောင်းတွေကို ချက်ချင်း ရှာဖွေပြီး စာရွက်စာတမ်းတွေ ရှိမရှိ ကြည့် စန်းဖောင်... တိုက်တစ်ခုလုံး ပြိုကျပြီး အထောက်အထား ပျက်စီးသွားအောင် ဗုံးတွေ အမြန်ချထားလိုက် မင်းတို့မှာ အများဆုံး နှစ်မိနစ်ခွဲပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဆူမီဒါ ရဲကား ၂၆ စီး အခု လာနေပြီ ငါ အချိန်ဆွဲပေးမယ်” ရှီလဲ့သည် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် တိုက်ခိုက်မှုဆိုင်ရာ ကုဒ်များကို အမြန်ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။

ရှီလဲ့သည် ဆူမီဒါလမ်းဆုံ မီးပွိုင့်စနစ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ရဲကားများကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရဲကားများမှာ အရှိန်မလျှော့ဘဲ မောင်းနှင်လာကြသည်။

“လျန်ဇီ... အခြေအနေ ပြောင်းသွားပြီ မင်းတို့မှာ တစ်မိနစ်နဲ့ စက္ကန့် ၄၀ ပဲ ကျန်တော့တယ်”

ကျန်းစန်းဖောင်က ဗုံးများကို လျင်မြန်စွာ ချထားပြီး မာလျန်က အလောင်းများကို ရှာဖွေသည်။ မာလျန်သည် အသက် ၅၀ အရွယ် လူကြီးတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် USB drive တစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။

ရဲကားများသည် လမ်းသွားလမ်းလာများကြားမှပင် ဆန့်ကျင်ဘက်လမ်းကြောင်း အထိ မောင်းနှင်လာကြသည်။

“လျန်ဇီ၊ စန်းဖောင်... လုပ်ငန်းစဉ် ချက်ချင်းရပ်ပြီး ဆုတ်ခွာကြတော့”

မာလျန်နှင့် ကျန်းစန်းဖောင်တို့ စကားပင် မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြသည်။

ရှီလဲ့သည် လုံခြုံရေးစနစ်မှတစ်ဆင့် လမ်းပြပေးလိုက်သည်။

“လျန်ဇီ... ဘယ်ဘက်က လမ်းကြားထဲ ဝင်ပြီး နံရံကို ကျော်တက်... လူနေရပ်ကွက်ထဲကနေ တန်းဖြတ်သွားလိုက်”

နှစ်ဦးထွက်ပြေးပြီး မကြာမီမှာပင် ရဲကား ၂၆ စီးမှာ တိုက်ငယ်လေးပတ်လည်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ GPS စောင့်ကြည့်မှုသာ မရှိပါက မာလျန်တို့ နှစ်ဦး လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှီလဲ့က ဆက်၍ လမ်းပြပေးသည်။

“ရှေ့က ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ ညာဘက်လှည့်ပြီး အဆောက်အအုံ နှစ်ခုကြားက လမ်းကြားထဲ ဆက်သွား လမ်းကြားထဲမှာ သက်သေအထောက်အထားတွေကို စွန့်ပစ်လိုက် လမ်းကြားထဲက ထွက်တာနဲ့ တက္ကစီတစ်စီးကို အမြန်ငှားပြီး Oshima ပန်းခြံကို သွားလိုက်”

Oshima ပန်းခြံမှာ လူစည်ကားပြီး စောင့်ကြည့်စနစ် မရှိသလောက် နည်းပါးသဖြင့် ၎င်းတို့ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

နှစ်ထပ်တိုက်ရှေ့တွင်မူ ရဲအရာရှိ အလတ်စားတစ်ဦးက အရာရှိအချို့ကို အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။

“မစ္စတာ X… Plan R မှာ ပြဿနာ ဖြစ်သွားပြီ”