အခန်း (၂၃၁၁-၂၃၁၂)

အခန်း ၂၃၁၁ - သေမျိုးဝိညာဉ် ဘုရားကျောင်း

မှောင်မိုက်နေသော ဟင်းလင်းပြင် ထဲတွင် အလွန်တရာ ကြီးမားသည့် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေသည်။

၎င်းသည် လင်းလက်တောက်ပနေသော ကြယ်တာရာ တစ်ခုအလား အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင် ထဲတွင် အလွန်တောက်ပပြီး စူးရှသော နတ်ဘုရား အလင်းရောင်ကို ဖြာထွက်နေသည်။

အကယ်၍ သူတော်စင် တစ်ဦးဦးသာ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားပါက အဝေးကြီးကတည်းကပင် ဤတားမြစ်နယ်မြေ ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ပင်လယ်ထဲရှိ မီးပြတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ လမ်းပြပေးနေသယောင် ရှိသည်။

“ဒါက ဖိန်အန်း ဈေး ပေါ့”

အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက် တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဖန့်ချန် သည် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အဝေးမှ ‘ဖိန်အန်း ဈေး’ ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

ဤနေရာသည် ရွှမ်းရှင်းပင်လယ် နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး၊ အရင်က ချင်းမင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ ချင်းမင် သံတမန် နှစ်ဦး အရေးအခင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖန့်ချန် ရှိနေသည့် နေရာမှာ ထိုနေရာနှင့် မတူပေ။ အကြောင်းမှာ ရွှမ်းရှင်းပင်လယ် နှင့် လင်ယောင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ မန်ရှန်း လမ်းကြောင်း တို့မှာ ဆင်တူသော်လည်း၊ ရှေ့လူတို့၏ နယ်မြေမှာ နောက်လူတို့ထက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အရှင်သခင်၊ ဒီ ဖိန်အန်း ဈေး က ပြောရရင်တော့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း နည်းနည်း ရှိတယ်။ အရင်က ကျွန်တော် အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင် ဖြစ်ခဲ့တုန်းက ဒီနေရာမှာ ခဏတာ လာနေခဲ့ဖူးတယ်”

လီဝူ သည် တံခါးပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ဖိန်အန်း ဈေး ကို ကြည့်ရင်း လွမ်းဆွတ်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောသည်။

“ပြောပြပါဦး၊ ကျုုပ် နားထောင်ချင်တယ်။”

ဖန့်ချန် လီဝူ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီ ဖိန်အန်း ဈေး ဟာ မူလက ဟင်းလင်းပြင် အနက်ပိုင်းအထိ နက်ဝင်နေတဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုပါ။ သူ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ခေတ်ကာလတုန်းက အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် အတော်များများကို ဝါးမြိုခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီထဲမှာ အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင် တွေတောင် ပါဝင်ခဲ့တယ်။”

လီဝူ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လေးနက်မှုများ တိုးပွားလာသည်။

အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် ကိုတောင် ဝါးမြိုခဲ့ဖူးတယ်

ချီယန်သူတော်စင် မှာ အပျော်သဘောဖြင့် လိုက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ လွန်စွာ အံ့ဩသွားပြီး၊ အေးချမ်းစွာ တည်ရှိနေသော ဖိန်အန်း ဈေး ကို ကြည့်သည့် အကြည့်တို့တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပိုမို တိုးပွားလာသည်။

အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင် ကိုပင် ဝါးမြိုနိုင်သည့် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းပေလော။

အနည်းဆုံးတော့ သူ ဤဖန့်ချန် နှင့်အတူ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသော မည်သည့် တားမြစ်နယ်မြေ ထက်မဆို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

“အဲဒီတုန်းက ဒီ ဖိန်အန်း ဈေး က မအေးချမ်းခဲ့ဘူး၊ လူတွေက သူ့ကို ‘သေမျိုးဝိညာဉ် ဘုရားကျောင်း’ လို့ ခေါ်ကြတယ်။”

လီဝူ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီ တားမြစ်နယ်မြေ ထဲမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ သေမျိုးဝိညာဉ် အမြောက်အမြား ပုန်းအောင်းနေလို့ပဲ။ အဲဒီထဲက အချို့သော သေမျိုးဝိညာဉ် တွေဆိုရင် အသိစိတ်တောင် ပေါက်ဖွားတော့မလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အကယ်၍ သေမျိုးဝိညာဉ် တွေသာ အသိစိတ် ပေါက်ဖွားလာပြီး ဒီ တားမြစ်နယ်မြေ ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ရင်၊ သူဟာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”

“အတွင်းကမ္ဘာ သေမျိုးဝိညာဉ်… က အသိစိတ် ပေါက်ဖွားနိုင်သေးတယ်ပေါ့ ”

ချီယန်သူတော်စင် မှာ လီဝူ ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်ကို နားထောင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ့အယူအဆအရ အတွင်းကမ္ဘာ သေမျိုးဝိညာဉ် တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခြင်းသည်ပင် ဤအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ သည် အသက်ဝင်မှု လုံးဝ ကင်းမဲ့သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသည့် တားမြစ်နယ်မြေ သို့မဟုတ် သေရွာ ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှု တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူထားသည်။

လုံးဝ အသက်ဝင်မှု ကင်းမဲ့နေသော နေရာတစ်ခုက အသိစိတ်ကို ဘယ်လိုများ မွေးဖွားပေးနိုင်မှာလဲ။

“အကယ်၍ ကျဆုံးသွားတဲ့ သူတော်စင် က အစွမ်းထက်လွန်းရင်၊ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ကနေ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ သေမျိုးဝိညာဉ် တွေကလည်း ထူးခြားနေမှာပေါ့။ အတွင်းကမ္ဘာ သေမျိုးဝိညာဉ် တွေက ဟင်းလင်းပြင် ကနေ လာပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ထဲက သေခြင်းဓာတ်တွေကို စားသုံးပြီး ပေါက်ဖွားလာတာ။

သူတို့က သေခြင်းဓာတ်ကို စားဖို့နဲ့ သူတို့ တွေ့သမျှ အသက်ရှင်တဲ့ အရာတွေ ကို ဝါးမြိုဖို့ပဲ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ စားလိုက်တဲ့ သေခြင်းဓာတ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လုံလောက်စွာ ပါဝင်နေရင် ရိုးရှင်းတဲ့ အသိစိတ်မျိုး ပေါက်ဖွားလာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်။”

“ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ အသိစိတ်တွေက သူတော်စင် တွေအတွက် အန္တရာယ် မများပါဘူး။ သူတို့ လုပ်နိုင်တာက သူတော်စင် တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာရင် ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ တိုက်ခိုက်တာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ကို အသုံးပြုပြီး တုံ့ပြန်တာမျိုးပဲ။”

လီဝူ က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

“ဒီလို သေမျိုးဝိညာဉ် မျိုးက တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ တူပြီး သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကလည်း မှန်းဆလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် သေမျိုးဝိညာဉ် အမျိုးအစား တစ်ခုကတော့ အသိစိတ် ပိုမို အစွမ်းထက်ပြီး သူတော်စင် တွေရဲ့ အနားအထိ ကပ်နိုင်တယ်။ အဲဒီလို သေမျိုးဝိညာဉ် မျိုးကတော့ တားမြစ်နယ်မြေ ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး သာမန် သူတော်စင် တွေနဲ့ ယှဉ်တိုက်ရင် အစစ်အမှန် သူတော်စင် တွေနဲ့ ဘာမှ မခြားနားတော့ဘူး။

ထွက်ပြေးတတ်တယ်၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတတ်တယ်၊ အနည်းဆုံး အရင်းအနှီးနဲ့ အနိုင်ရဖို့ နည်းလမ်းကို သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ မှန်ကန်တဲ့ အသိတရား မရှိသလို၊ အရာရာကို အစိုးမရဘဲ သူတော်စင် တွေကို ဝါးမြိုပြီး အသက်ရှင်ကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတော်စင် တွေဆီကနေ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ အသက်ဓာတ် ကို ရရှိနိုင်ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပိုမို အစွမ်းထက်အောင် လုပ်နိုင်လို့ပဲ။”

စကားပြောရင်း လီဝူ ၏ အကြည့်သည် ဖိန်အန်း ဈေး ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

“အရင်က သေမျိုးဝိညာဉ် ဘုရားကျောင်း မှာ ဒီလို သေမျိုးဝိညာဉ် အချို့ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ထက်မြက်တယ်၊ ကောက်ကျစ်တယ်၊ လှည့်ဖြားတတ်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးတဲ့ သူတော်စင် အတော်များများကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူတို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘွဲ့နာမည်တွေ ပေးပြီး ဘုရားကျောင်း အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြတယ်၊ သူတို့ဟာ သေမျိုးဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းဆိုကြတယ်။

နောက်ပိုင်း သတင်းတွေ ပေါက်ကြားသွားတော့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ က သေမျိုးဝိညာဉ် ဘုရားကျောင်း ကို ဆက်ပြီး မကြီးထွားစေဖို့၊ ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့မှာ စိုးတဲ့အတွက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို စေလွှတ်ပြီး ရှင်းလင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အဲဒီ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ် ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်သွားပြီး အခုလက်ရှိ ဖိန်အန်း ဈေး အဖြစ် ဖြစ်လာတာပဲ။”

“ဒါဆိုရင် ဒီသေမျိုးဝိညာဉ် တွေက အသိစိတ် ဘယ်လောက်ပဲ ပေါက်ဖွားပါစေ၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရှေ့မှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးပဲ။”

ဟု ချီယန်သူတော်စင် က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယခုအချိန်အထိ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ အခြေခံ အင်အားစု က ဘယ်လောက်အထိ ကြီးမားသလဲ ဆိုတာကို မခန့်မှန်းနိုင်သေးပေ။

ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်ပင် အတိုချုပ်အားဖြင့် ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ရွှေဟွေး ထက် (၁၀) ဆ ပိုမို အစွမ်းထက်သည့် တန်လင် ကျောင်းတော် ကို ကြည့်လျှင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို မြင်တွေ့နိုင်လိမ့်မည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ဘူး”

လီဝူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်လုံးတို့တွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

“အရင်က လူတိုင်းက သေမျိုးဝိညာဉ် ဘုရားကျောင်း ကို တကယ်ပဲ အရေးမစိုက်ခဲ့ကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာကို လာရှင်းတဲ့အဖွဲ့ ကို ဦးဆောင်လာတာက ယန်တန်း မျိုးနွယ်စု က အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲကတော့ လူတွေ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရက်စက် ကြမ်းတမ်းခဲ့တယ်။

ယန်တန်း မျိုးနွယ်စု က အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရသွားပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ က ဒဏ်ရာတွေကို ပြန်မကောင်းနိုင်တော့တဲ့အတွက် နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ရတယ်။

သူခေါ်လာတဲ့ အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် (၄) ဦး နဲ့ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဆင့် (၁၀၀) ကျော်မှာလည်း ထက်ဝက်ကျော် သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလောက် အရင်းအနှီးတွေနဲ့မှ သေမျိုးဝိညာဉ် ဘုရားကျောင်း ကို သန့်စင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ။”

“အဲဒီ သေမျိုးဝိညာဉ် တွေက အဲဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တာလား ယန်တန်း မျိုးနွယ်စု က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ကိုတောင် အဲဒီလောက်အထိ တုံ့ပြန်နိုင်တာလား”

ချီယန်သူတော်စင် အသက်ရှူမှားသွားသည်။

ဖန့်ချန် ၏ မျက်လုံးတွင်လည်း အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

“အဲဒီ ယန်တန်း မျိုးနွယ်စု က အထွတ်ထိပ်တာအို အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကလည်း မေင်း ခုနစ်ပါး ကျောင်းတော် ကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ။ ငယ်ငယ်တုန်းက နံပါတတ်တစ် သူတော်စင် ဘွဲ့တောင် ရခဲ့ဖူးတယ်။”

လီဝူ က အနည်းငယ် နာကျင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

“အရင်တုန်းက လူတိုင်းက သူလာရင် သေမျိုးဝိညာဉ် ဘုရားကျောင်း က လက်ထဲ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ အရင်က နံပါတ်တစ် သူတော်စင် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ယန်တန်း မျိုးနွယ်စု က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဒီနေရာမှာ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်လို့။ ဒီဖြစ်ရပ်ကို ဖြတ်သန်းပြီးမှပဲ လူတိုင်းက သေမျိုးဝိညာဉ် တွေက အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ အဆင့်ထိ ရောက်နေမှန်း သိသွားကြတာ။

သူတို့က နယ်မြေကြီးတွေမှာ မွေးထုတ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူ တွေနဲ့ မခြားနားတော့ဘူး။ သူတို့ အရင်က အစွမ်းအစတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ။ အကယ်၍သာ အချိန်မီ မရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ရင် ဒီ ဖိန်အန်း ဈေး က ကောင်းကင်ဘုံအရှင် သူတော်စင် တွေတောင် ရှောင်တိမ်းရမယ့် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်နေမှာပဲ။”

“သေမျိုးဝိညာဉ် တွေကလည်း ဒီလောက်အထိ ကြီးထွားနိုင်တာပေါ့…”

ဖန့်ချန် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သူတို့သာ သူတော်စင် တွေကို ခိုးစားနေသရွေ့ သေမျိုးဝိညာဉ် တွေရဲ့ ကြီးထွားနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာက သာမန် သူတော်စင် တွေထက် အများကြီး ပိုများတယ်။”

လီဝူ လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အခု ဖိန်အန်း ဈေး က အေးချမ်းသွားပါပြီ။ သေမျိုးဝိညာဉ် တွေလည်း အရှင်းသား ရှင်းလင်းခံလိုက်ရပြီး ဘာမှ မကျန်ခဲ့တော့ပါဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီးနောက် ရွှမ်းရှင်းပင်လယ် ထဲမှာ ထိပ်တန်း (၃) ခုဝင် တဲ့ ဈေးကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကျောင်းတော်က တပည့်တွေ၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရဲ့ အကြီးအကဲ တွေရဲ့ သားသမီးတွေကို ဒီမှာ တွေ့ရတာက ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး။”

“အစ်ကိုကြီး၊ မင်း ဖိန်အန်း ဈေး အကြောင်းကို အတော်လေး သိနေတာပဲနော်”

ချီယန်သူတော်စင် က မေးလိုက်သည်။

လီဝူ က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောသည်။

“ငါက အဲဒီတုန်းက ဒီနေရာကို ရှင်းဖို့ လာတဲ့ အဖွဲ့နဲ့အတူ လိုက်ပါလာတဲ့ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် သူတော်စင် တစ်ဦးပါ။ ငါကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်ခဲ့တာ၊ တခြား အဖော်တွေ အများကြီးကတော့ ငါ့လို ကံမကောင်းကြဘူး။”

ချီယန်သူတော်စင် ပါးစပ် ဟသွားပြီး အံ့ဩမိသည်။ ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ပြန်တော့လည်း သူက အထွတ်ထိပ်တာအို အဆင့်ထိ ရောက်ခဲ့ဖူးသူပဲဆိုတော့ ဒီလို အတွေ့အကြုံ ရှိတာက မထူးဆန်းပါ။

“အရှင်သခင်၊ ဖိန်အန်း ဈေး က အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ခံထားရပြီးသားပါ။ သာမန် တားမြစ်နယ်မြေ တွေလို အန္တရာယ်မျိုး မရှိတော့ပါဘူး။”

လီဝူ က ဖန့်ချန် ကို အရိုအသေပေးရင်း ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဝင်ကြရအောင် ”

ဖန့်ချန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ကို အမြန်ဆုံး မောင်းနှင်ပြီး ဖိန်အန်း ဈေး ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

အခန်း ၂၃၁၂ - ဘယ်သူက လျှောက်ပြီး ပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာလဲ

ဖိန်အန်း ဈေး သို့ သွားရာ လမ်းခရီး တစ်လျှောက်လုံးတွင် အလွန်ပင် ချောမွေ့ခဲ့ပြီး မည်သည့် တားဆီးပိတ်ပင်မှုနှင့်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

ဖန့်ချန် ဖိန်အန်း ဈေး သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ စာရင်းဇယား တွက်ချက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသည့် ပုံစံအမျိုးစုံရှိသော အဆောက်အအုံများနှင့် လမ်းမကြီးများ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာရှိ သူတော်စင်များ၏ သိပ်သည်းဆမှာလည်း သာမန်လူတို့ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်များကို နေရာတိုင်းလိုလိုတွင် မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင် အဆင့်များမှာလည်း နွားမွေး သကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။

“ဖန့်ငရဲမင်း ဒီနေရာက တကယ်ကို စည်ကားသိုက်မြိုက်တာပဲဗျာ။”

ချီယန်သူတော်စင် သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် ၏ ရုပ်ရည်သည် လှည့်စားခြင်းနတ်ဘုရားစွမ်းရည် အောက်တွင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လုကျိုဝမ် နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုအခါတွင် ‘ကရုဏာတောင်ကုန်း’ မှ ဖန့်ချန် မဟုတ်တော့ဘဲ ဒီဂျွန်း တောင်ကုန်း မှ လုကျိုဝမ် သာ ဖြစ်တော့သည်။

ချီယန်သူတော်စင် နှင့် လီဝူ တို့သည်လည်း လှည့်စားခြင်းနတ်ဘုရားစွမ်းရည် ၏ အစွမ်းကြောင့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပြင်ပတွင် ယာယီ လျှောက်လှမ်းသွားလာနိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ရရှိထားကြသည်။

သူတို့၏ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ကြည့်လိုက်လျှင် သာမန် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့် သူတော်စင် များ နှင့် မည်သို့မျှ ခြားနားခြင်း မရှိပေ။

လှည့်စားခြင်းနတ်ဘုရားစွမ်းရည် သည် လွန်စွာ ဆန်းကြယ်လှပေရာ ‘ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ်’ အဆင့် သို့မဟုတ် အထွတ်ထိပ်တာအို အဆင့်ရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက အနီးကပ် သေချာစစ်ဆေးခြင်း မပြုလုပ်ပါက သာမန် သူတော်စင်များအနေဖြင့် သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရိပ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းက အကိုကြီး လု ရဲ့ နောက်ကနေပဲ လိုက်ခဲ့စမ်းပါ၊ စကားတွေ အပိုမပြောနဲ့။”

ဖန့်ချန် စကားမဆိုရသေးမီမှာပင် လီဝူ က ချီယန်သူတော်စင် ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးကာ ဟောက်လိုက်သည်။

ချီယန်သူတော်စင် ကမူ ထိုစကားကို အရေးမစိုက်ဘဲ ဤနေရာရှိ လေထုကို လောဘတကြီး ရှူရှိုက်ရင်း ရရှိခဲလှသော ယာယီ လွတ်လပ်ခွင့် အချိန်လေးကို အပြည့်အဝ ခံစားနေတော့သည်။

ဖန့်ချန် သည် မှန်လေး က ပေးထားသည့် တိကျသော တည်နေရာအတိုင်း လိုက်ရှာရာ နာရီအနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် သူ၏ ယခုခရီးစဉ်၏ ဦးတည်ရာနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကြည့်ရသည်မှာ လွန်စွာ ရိုးရှင်းလှသော ဆိုင်ခန်းလေး တစ်ခန်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဆိုင်ခန်းမျိုးသည် ထိုလမ်းမပေါ်တွင် လုံးဝ သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် သာမန်ဆန်လွန်းလှသည်။

တည်နေရာမှာလည်း အလွန်ပင် လူသူပြတ်လပ်သော နေရာတွင် ရှိသည်။

ဖန့်ချန် တို့ လူသုံးယောက် ဆိုင်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိရုံတင် ရှိသေးသော်လည်း အတွင်းမှ သူတော်စင်တစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဧည့်သည်တော်ကြီး... ဖြည်းဖြည်းကြွပါဗျာ၊ နောက်လည်း လိုအပ်တာရှိရင် လာခဲ့ပါဦး။”

“အင်း… နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့။”

ထိုသူတော်စင်သည် ဖန့်ချန် တို့ လူသုံးယောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဧည့်သည်ကို လိုက်လံပို့ဆောင်သည့် ဆိုင်ရှင်သူတော်စင်သည် မျက်နှာပေါ်ရှိ ထက်ထက်သန်သန် ပြုံးရွှင်နေသော အပြုံးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဖန့်ချန် တို့ လူသုံးယောက်ကို အနည်းငယ် အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ -

“ဧည့်သည်သုံးယောက်... လမ်းမှားလာတာ ထင်တယ် ကျွန်တော့်ဆိုင်က ပိတ်တော့မှာမို့လို့ တခြားနေရာကိုပဲ သွားရှာကြပါဗျာ။”

“အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော်တို့က တခြားသူရဲ့ လမ်းညွှန်ပေးမှုကြောင့် ရောက်လာတာပါ၊ အစ်ကိုကြီးဆီမှာ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းရှိတယ်လို့ ကြားလို့ပါ။

အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံး အတွက်ကတော့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချီယန်သူတော်စင် ကမူ မဲ့ပြုံး ပြုံးလျက် ရွဲ့စောင်းကာ ပြောသည်။

“ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာရင် ဧည့်သည်ပဲလေ၊ စောစောက လူကိုကျတော့ အဲဒီလောက်အထိ ရိုရိုသေသေ ကုန်းရုန်း ဆက်ဆံပြီးတော့၊ ငါတို့ သုံးယောက်ကို မြင်တဲ့အခါကျမှ ဘာလို့ စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်နေရတာလဲ။

ငါတို့ သုံးယောက်က ယင်ကောင်တွေမို့လို့လား။”

လီဝူ ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဖိန်အန်း ဈေး ထဲတွင် တရားမဝင်သော အောက်လမ်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများစွာ တည်ရှိနေသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

ဤကဲ့သို့သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သည့် သူတော်စင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် အလွန်အကျွံ အားနာနာ ဆက်ဆံနေရန် မလိုပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက တစ်ဖက်လူက လှည့်စားလိုစိတ် ပေါ်လာပြီး တမင်သက်သက် လိမ်လည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုဆိုင်ရှင်သည် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ဖန့်ချန် တို့ လူသုံးယောက်ကို အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်ကာ၊ ထို့နောက်တွင်မှ မျက်နှာပေါ်၌ ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ကျူးလိုက်သည်။

“သုံးယောက်စလုံး... ဆိုင်ထဲကို ကြွကြပါဦး။”

ဖန့်ချန် က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်ပင် အဖိုးအို လီ နှင့် ချီယန် တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုသူ၏ နောက်မှ ဆိုင်ထဲသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ဤဆိုင်လေး၏ အဝင်ဝမှာ သေးငယ်သော်လည်း အတွင်း၌မူ သီးခြား ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

တစ်ဖက်လူသည် သူတို့ သုံးဦးကို နောက်ဖေးခန်းမရှိ ဧည့်ခန်းကြီးတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူတို့ သုံးဦး နေရာယူ ထိုင်စရာရှိသည်ကို မြင်သောအခါ၊ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးသည် ချက်ချင်းပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်လုံးများ အေးစက် စူးရှသွားသည်။

“သုံးယောက်စလုံး ရောက်လာတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ပြောကြပါဦး၊ ကျွန်တော့်နေရာက ရိုးရိုးသားသား စီးပွားရေးလုပ်တဲ့ နေရာပါ၊ အကယ်၍ သုံးယောက်စလုံးက ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် မပြောနိုင်ရင်တော့... ဖိန်အန်း ဈေး ရဲ့ လုံခြုံရေး အရာရှိ သူတော်စင်တွေ ကို ခေါ်ပြီး ခင်ဗျားတို့နဲ့ သေချာ ဆွေးနွေးခိုင်းရလိမ့်မယ်။”

စကားပြောနေစဉ် ထိုသူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖျော့တော့သော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်သည် ရေးရေးမျှ ပေါ်လာသည်၊ သူသည် အစစ်အမှန် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်း အဆင့် သူတော်စင် တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်အဆင့်မျိုးသည် ချင်းမင် ထဲတွင် ဆိုလျှင် နယ်မြို့လေး တစ်မြို့၏ ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

ချီယန်သူတော်စင် ၏ အရင်ချိန်တုန်းက ယခင် ရှန်းချန် နတ်ဘုရားနယ်မြေ တွင် ပညာရှင်တစ်ဦးဟု ရေတွက်နိုင်သော်လည်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် မျှသာ ရှိခဲ့သည်။

“မင်းက ဘာသဘောလဲ ”

ချီယန်သူတော်စင် သည် စားပွဲကို ရိုက်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် လှည့်စားခြင်းစွမ်းအား ကြောင့် ပြန်လည်ရရှိထားသော မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် စွမ်းအင်စုစည်း ခြင်း သူတော်စင် ၏ စွမ်းရည်များကို အမှန်တကယ် ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို အလွန် စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေမိသည်။

ချီယန်သူတော်စင် ၏ အလျှော့မပေးသော အမူအရာကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ဆိုင်ရှင်သည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး ဖန့်ချန် ကိုသာ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

လီဝူ သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချီယန်သူတော်စင် ကို ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

“အကိုကြီး လု က ဘာမှ မပြောသေးဘူး၊ မင်းက ဆရာလုပ်ပြီး ဝင်မရှုပ်နဲ့။”

“ဟွန်း… ငါက အကိုကြီး လု ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားလို့ပဲ၊ ငါတို့က မင်းနဲ့ စီးပွားရေး လာပြောတာကို မင်းက လာပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသေးတယ် စီးပွားရေးကို ဒီလိုပဲ လုပ်တာလား။ ဆိုင်ကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ရမလား သတိထားဦး။”

ချီယန်သူတော်စင် သည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ နေရာတွင် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ ထိုကဲ့သို့သော ပြုမူလှုပ်ရှားမှုသည် တစ်ဖက်လူကို ဒေါသထွက်မသွားစေသည့်အပြင်၊ တစ်ဖက်လူ၏ အေးစက်လှသော မျက်လုံးများထဲတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှု တစ်ခုကို ပိုမို ပေါ်ပေါက်လာစေပြီး သံသယစိတ်များကို အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားစေသည်။

“မိတ်ဆွေ… ထပ်ပြီး စမ်းသပ်မနေပါနဲ့တော့။”

ဖန့်ချန် ၏ နောက်ကျောရှိ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးပေါက်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် ၏ အမှတ်အသား တံဆိပ်သည် တစ်ချက်မျှ လင်းလက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဪ… ဒါက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် က ထိပ်တန်း တပည့်ကြီး ကိုး။”

တစ်ဖက်လူသည် အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်သော အမူအရာကို ရုပ်သိမ်းကာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးသည်။

“ကျွန်တော့်နာမည်က ဝူယူဟိုက် ပါ၊ မိတ်ဆွေကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

ဖန့်ချန် သည် ဝူယူဟိုက် ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မလာခင်ကတည်းကပင် မှန်လေး ၏ သတိပေးချက်ကို သူ ကြားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဤ ဝူယူဟိုက် တွင် နည်းလမ်း အချို့ရှိပြီး ဖိန်အန်း ဈေး ၏ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် အဆက်အသွယ် အတော်အတန် များပြားကာ လူသိအင်မတန် ကျယ်ပြန့်သည်။

ထို့ကြောင့်သာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ယင်လောကဝင် အမွှေးတိုင် ကဲ့သို့သော တားမြစ်ပစ္စည်းမျိုး ရှိနေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိမိ၏ လုံလောက်သော အဆင့်အတန်း အခြေအနေကို ထုတ်မပြပါက တစ်ဖက်လူသည် ထိုအချက်ကို မည်သည့်အခါမျှ ဝန်ခံမည် မဟုတ်သလို၊ တံခါးဖွင့်၍ စီးပွားရေး လုပ်မည်လည်း မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ချန် က စကားမပြောဘဲ မိမိကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယူဟိုက် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းလာပြီး ဟန်မပျက် ထိန်းထားရန် ခက်ခဲလာသည်။

ဝူယူဟိုက် ၏ အပြုံးသည် လုံးဝ ပျက်စီးတော့မည့် အချိန်ကျမှပင် ဖန့်ချန် က စကားစလိုက်သည်။

“အခု မင်း ငါ့ကို မသံသယဖြစ်တော့ဘူးလား။ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် ရဲ့ အမှတ်အသားက အတု ဖြစ်နေမှာကို မကြောက်ဘူးလား။”

“မိတ်ဆွေကလည်း ဘာစကားတွေ ပြောတာလဲ၊ ချင်းမင် တစ်ခွင်လုံးမှာ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် ရဲ့ တံဆိပ်ကို ဘယ်သူကများ အတုလုပ်ရဲမှာလဲ။

ဒါက မိသားစုတစ်ခုလုံး သေရမယ့် ပြစ်မှုတင် မဟုတ်ဘူး၊ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံး မျိုးပြုတ်သွားမယ့် ကိစ္စလေ။”

ဝူယူဟိုက် က ကပ်ဖားရပ်ဖား အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် သူသည် သူတို့ သုံးဦးအတွက် လက်ဖက်ရည်ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ချီယန်သူတော်စင် နှင့် လီဝူ တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကြသည်။

“မင်း ငါ့ရဲ့ ကျောင်းတော်တံဆိပ်က အစစ်အမှန် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သေချာပြီဆိုရင်တော့... ငါလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောတော့မယ်။

တစ်ယောက်ယောက် ပြောတာ ကြားတယ်၊ မင်းဆီမှာ ယင်လောကဝင် အမွှေးတိုင် ဝယ်လို့ရတယ်ဆို

ငါ နည်းနည်း ဝယ်ချင်လို့။”

ဖန့်ချန် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက လျှောက်ပြီး ပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာလဲ ဒီလို တားမြစ်ပစ္စည်းမျိုးကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောင်းရဲမှာလဲ။

ဒါက ခေါင်းဖြတ်ခံရမယ့် အလုပ်ဗျ။”

ဝူယူဟိုက် သည် မျက်နှာပျက်သွားပြီး လက်ကို အတင်း ကာယကာ လွှဲယမ်းကာ ငြင်းဆိုသည်။

“ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ယင်လောကဝင် အမွှေးတိုင်လုံးဝ မရှိပါဘူး၊ မိတ်ဆွေ နောက်ခါ ဒါမျိုး မပြောပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော်က စီးပွားရေး အသေးအဖွဲလေး လုပ်တာမို့လို့ ဒီလို ခြောက်လှန့်တာတွေကို မခံနိုင်ပါဘူးဗျာ။”

လူသုံးယောက်စလုံးသည် ဝူယူဟိုက် ၏ ဟန်ဆောင် သရုပ်ဆောင်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

အတော်ကြာမှ ဖန့်ချန် က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် -

“ငါ ဖိန်အန်း ဈေး ကို ရောက်ရောက်ချင်း ဘယ်နေရာမှမသွားဘဲ မင်းဆီကိုပဲ တန်းလာခဲ့တာ။”

“……”

ဝူယူဟိုက် သည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

“ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာတော့ ယင်လောကဝင် အမွှေးတိုင် တကယ် မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီမှာတော့ နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်၊ အဲဒါကို မိတ်ဆွေဆီ လွှဲပြောင်းရောင်းချပေးဖို့ ကျွန်တော် ပြောပေးလို့ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကြားလူ အဖြစ်ပဲ လုပ်ပေးတာနော်၊ ကိုယ်တိုင် ရောင်းချတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ မိတ်ဆွေ နားလည်ပေးစေချင်ပါတယ်။”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဝူယူဟိုက် က စကားကို ခဏ ဖြတ်လိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။

“မိတ်ဆွေ… ကျွန်တော် ကြားတာတော့၊ မကြာခင်ကစပြီး ယင်လောက ကလည်း သိပ်ပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်တဲ့၊ မိတ်ဆွေ အခုအချိန်မှာ အောက်ကို ဆင်းသွားရင် အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်။”

ယင်လောကက မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ် ဟုတ်လား။

ဖန့်ချန် က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်လျက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် -

“ငါက ယင်လောကဝင် အမွှေးတိုင် ဝယ်ဖို့ပဲ တာဝန်ရှိတယ်၊ မင်းကလည်း မင်းရဲ့ ကြားလူ အလုပ်ကိုပဲ သေချာလုပ်၊ ဘယ်သူမှ အောက်ကို ဆင်းမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်အချိန်မှာ အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့ရမလဲ။”