အခန်း (၂၃၁၅-၂၃၁၆)

အခန်း ၂၃၁၅ - လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သင့်လျော်ရာကို သိပါစေ

ဒင်းရိဝူ၏ ဆဲဆိုသံများကို ကြားရသောအခါ ဆူတင်ရှို့ ၏ စိတ်ထဲမှ ဒေါသတို့မှာ ရုတ်တရက်ပင် ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။

ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းသားဟောင်း တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက် လူအများရှေ့တွင် ဤမျှ အရှက်ခွဲခံရသည့်အတွက် သူသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် သူတော်စင် တစ်ဦးသည် ကြည့်မရတော့သည့်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဒင်းရိဝူ၊ သူကလည်း ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ ပညာသင်ခဲ့ဖူးသူပဲ၊ မင်း အနည်းဆုံးတော့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံသင့်တယ်။”

“ခင်ဗျား ကိစ္စမဟုတ်တာ မဝင်ပါနဲ့။ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ ပညာသင်ခဲ့ဖူးတာက ဘာဖြစ်လဲ။

နှစ်တစ်ထောင် တိုင်းမှာ ကျောင်းတော်ကနေ ကျောင်းထုတ်ခံရတဲ့ သူတော်စင်တွေ နည်းလို့လား။

သာ၍ ဆူတင်ရှို့ က ဒီနေ့ ဒီအချိန်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်ကိုသာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် ဒင်းရိဝူက သူ့ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက်တောင် ဖိတ်သောက်ဦးမှာပါ။

သူကိုယ်တိုင်ပဲ မကြိုးစားတာလေ။

သူကရော သူကိုယ်သူ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားလို့ ထင်နေတုန်းလား။

ကျွန်တော့် ညီမလေးမှာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ နေရာတကျ ရှိနေပြီဆိုတာ သိရက်နဲ့ သူက အိမ်တိုင်ရာရောက် လာပြီး ဒုက္ခပေးနေတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ဒင်းမိသားစုရဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စကို ဖျက်ဆီးချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ကျွန်တော်သာ ဝင်မပါရင် ကျွန်တော့်အဖေက ဒီကောင်လေးရဲ့ အပြုအမူကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေမှာ။

အရင်တုန်းက ကျွန်တော့်ညီမလေး ဒင်းရူရွှဲ့ မှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေး တစ်ခု ရနိုင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆူတင်ရှို့ ကြောင့်သာ အဲဒီ ထိမ်းမြားခြင်း စာချုပ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာ။

သူ ဆူတင်ရှို့ က အခုထိ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ ကျောင်းသား ဖြစ်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့လည်း တစ်မျိုးပေါ့၊ ကျွန်တော့် ညီမလေးနဲ့ လိုက်ဖက်မှု ရှိမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ အခုက ဘာဖြစ်လဲ ဆူတင်ရှို့ က ဘာမှ မကြိုးစားဘူး၊ ကျောင်းတော် ရောက်ကတည်းက ကျင့်ကြံတာကို ပျင်းရိလာတာ။

တခြားသူတွေက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီး ကျောင်းတော်မှာပဲ အနာဂတ် ရောင်ခြည်ဖြာနေချိန်မှာ ဆူတင်ရှို့ က ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရတာလဲ။

သူက ကျွန်တော့် ညီမလေးရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို တစ်ခါ ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး ”

ဒင်းရိဝူ က အေးစက်စက် အသံဖြင့် ဟတ်ခနဲ ရယ်လိုက်ပြီးနောက် အနီးရှိ သူတော်စင်များကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျုပ် ဒင်းရိဝူ ဒီနေ့ စကားကို ကြိုပြောထားမယ်။ ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို ဝင်ရှုပ်ချင်ရင် သေချာ စဉ်းစားကြ၊ ကျောင်းတော်ကနေ အထုတ်ခံထားရတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင် ဘက်ကနေ ပြောမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လန်ရှောင် ဘက်မှာ ရပ်မလား ဆိုတာပဲ။”

“လန်ရှောင်”

အနီးနားရှိ သူတော်စင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“ရှောင်ဟွာ ရတနာတိုက် ရဲ့ လူငယ်သခင်လေး.. လန်ချူးဟွာ လား"

ဆူတင်ရှို့ အတွက် စောစောက ဝင်ပြောပေးခဲ့သည့် သူတော်စင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး ထိတ်လန့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဒင်းရိဝူ ၏ မျက်လုံးများတွင် မောက်မာမှုတို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မှန်တယ်”

အနီးနားတွင် တီးတိုး စကားပြောသံများ ဆူညံသွားပြီး သူတော်စင် တစ်ဦးစီ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ ရောထွေးနေသည်။

ဆူတင်ရှို့ သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိပြီး လက်သည်းများပင် အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသယောင် ရှိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က သူတော်စင်များ ထိတ်လန့်သွားသည်ကို မြင်တော့ ဒင်းရိဝူ က ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဆူတင်ရှို့ ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဆူတင်ရှို့ ၊ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က လန်ရှောင်ရဲ့ ဆံစ တစ်ချောင်းလောက်တောင် မတန်ဘူး၊ ဒီနေရာမှာ ထပ်ပြီး မျက်နှာမပြပါနဲ့တော့။

ရူရွှဲ့ က မင်းကို စကားတစ်ခွန်း ပြောခိုင်းလိုက်တယ်၊ သူမရဲ့ ဘဝကို ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တဲ့။”

ဆူတင်ရှို့ သည် ဒေါသကို အံကြိတ် မြိုသိပ်လိုက်ပြီး အသံကို တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ပြောသည်။

“အစ်ကိုကြီး ဒင်း၊ ရူရွှဲ့ က ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တဲ့သူလို့ ကျွန်တော် မယုံဘူး။

သူမက တစ်သက်လုံး ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပေါင်းဖက် မယ်လို့ပြောခဲ့ဖူးတာ၊ ကျွန်တော့်ကို သူမနဲ့ တစ်ခါလောက် တွေ့ခွင့်ပေးပါ။

သူမက တကယ်ပဲ ကျွန်တော်နဲ့ မပေါင်းဖက် ချင်တော့ဘူးဆိုရင် သူမကိုယ်တိုင် ပြောတာကိုပဲ ကျွန်တော် နားထောင်ပါ့မယ်။

မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဘယ်မှ မသွားဘူး”

“အချစ်အတွက် ဒီလောက်တောင် ရူးမိုက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး...”

ဖန့်ချန် နှင့် လီဝူ တို့ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချီယန်သူတော်စင် ကမူ ခြေဖျားထောက်ကာ ဤဇာတ်လမ်းကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။ သူသည် အပြင်လောကသို့ ထွက်လာရသည့် အခွင့်အရေးကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးချင်ပေ။ ဤသို့သော လူ့လောက အငွေ့အသက်ကို ခံစားရမှသာ သူ အသက်ရှင်နေသည် ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒင်းရိဝူ က အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။ ကြည့်ရှုသူ လူအုပ်ကြီး ပိုမို များပြားလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ကိုယ်မှ စွမ်းအင်များမှာလည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာပြီး အသံကို ပိုမို လေးနက်စွာဖြင့် -

“ဆူတင်ရှို့ ၊ မင်း တကယ်ပဲ ငါ မင်းကို မတိုက်ခိုက်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား မင်းလို သူတော်စင် တစ်ပိုင်း အဆင့်က ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ နေခဲ့ဖူးရင်တောင် ငါ့ရှေ့မှာတော့ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်သာ ဖြစ်တယ်။

လက်ချောင်း တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မထနိုင်အောင် ဖိနှိပ်ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံလား”

ဆူတင်ရှို့ ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သွားကို ကြိတ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ကို ရူရွှဲ့ နဲ့ တစ်ခါလောက် ထပ်တွေ့ခွင့်ပေးပါ”

“မင်း”

ဒင်းရိဝူ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ရိုက်နှက်ပစ်ချင်သည့် စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသည်။

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် နောက်ပါ အခြွေအရံများနှင့်အတူ လှပစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ နောက်ပါတို့မှာ အေးစက်စက် မျက်နှာထားများ ရှိကြပြီး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့် သူတော်စင် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က သူတော်စင် များသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် ကြောက်ရွံ့စွာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် သူတော်စင် များကို အခြွေအရံအဖြစ် ငှားရမ်းနိုင်သည့် သူမျိုးမှာ ပင်အန်းရပ်ကွက် ထဲတွင် အထူး အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်ပုဒ် ရှိသည့်အတွက် သာမန်သူများ မစွပ်စွဲရဲသော သူမျိုး ဖြစ်သည်။

“ရှောင်ဟွာ ရတနာတိုက် ရဲ့ လူငယ်သခင်လေး လန်ချူးဟွာ ပဲ ”

“သူတကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ...”

“ဒင်းရိဝူ စကားက ဟုတ်တာပဲ၊ ဒင်းမိသားစု တကယ်ပဲ နောက်ခံအင်အားကြီးကို ရသွားတာကိုး”

“ငါကြားတာတော့ ဒင်းမိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ ရှောင်ဟွာ ရတနာတိုက်က ဆက်စပ်နေတယ်တဲ့၊ ဒါက အင်အားကြီးနှစ်ခု ပူးပေါင်းလိုက်တာ ဖြစ်မယ်။”

ဒင်းရိဝူ သည် လာသူကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အလွန် ရိုသေစွာဖြင့် -

“လန်ရှောင်”

“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ လန်ရှောင် လို့ ခေါ်နေတာလဲ အပြင်လူတွေကသာ အဲဒီလို ခေါ်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြားထဲမှာ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို ချူးဟွာ လိုပဲ ခေါ်ပါ။”

လန်ချူးဟွာ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ဒင်းရိဝူ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိမ့်လိုက်သည်။

“ချူးဟွာ ပြောတာ မှန်တယ်”

ယခုအချိန်တွင် ဆူတင်ရှို့ က လန်ချူးဟွာ ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရန်ငြိုးအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

လန်ချူးဟွာ လည်း ဆူတင်ရှို့ ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် နှစ်ချက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် အေးဆေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဆူတင်ရှို့ လား ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားဟောင်း”

သူသည် ‘ဟောင်း’ ဆိုသော စကားလုံးကို အလေးပေး၍ ပြောလိုက်သည်။

ဆူတင်ရှို့ က ခေါင်းကို နှေးကွေးစွာ ငြိမ့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်”

“ကျုပ် အခုလေးတင် ရှောင်ဟွာ ရတနာတိုက်မှာ ဧည့်သည်တော်ကြီးကို ဧည့်ခံနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုုပ်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူကို တစ်ယောက်ယောက်က လာနှောင့်ယှက်နေတယ်လို့ ကြားရလို့ ဧည့်သည်တော်ကြီးကို ခဏ စောင့်ခိုင်းပြီး ကိုယ်တိုင် လာကြည့်တာပါ။”

စကားကို ရပ်လိုက်ပြီးနောက် လန်ချူးဟွာ က ပြုံးလျက် -

“ဆူတင်ရှို့ ၊ ခင်ဗျား ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ နေခဲ့ဖူးလို့ ကျွန်တော် လေးစားတဲ့အနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို မတွက်ချက်တော့ဘူး၊ ဒီနေ့ အတွင်းမှာပဲ ပင်အန်းရပ်ကွက် ကနေ ထွက်သွားလိုက်ပါ။”

“ကျုပ် ရူရွှဲ့ ကို မမြင်ရသရွေ့ ပင်အန်းရပ်ကွက် ကနေ ဘယ်မှ မသွားဘူး။”

ဆူတင်ရှို့ ၏ အသံမှာ ပိုမို ခိုင်မာနေသည်။

လန်ချူးဟွာ ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးတို့မှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။

ဒင်းရိဝူ သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်တော့ ဆူတင်ရှို့ ၏ နှာခေါင်းကို ညွှန်ပြကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“ဆူတင်ရှို့ ၊ မင်းကို ငါ အထင်ကြီးပေးထားတာ နည်းနေလို့လား ကောင်းကောင်းပြောနေတာကို မကြားဘူးလား၊ နားပင်းချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား မင်း ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ ငါ မင်းကို ပင်အန်းရပ်ကွက် ကနေ ထွက်သွားအောင် ရိုက်ထုတ်ရမလား”

ဆူတင်ရှို့ သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒင်းရိဝူ သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်”

သူ၏ ကိုယ်မှ စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။

လန်ချူးဟွာ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ သူ့ကြောင့်နဲ့ ပင်အန်းရပ်ကွက် ရဲ့ စည်းကမ်းကို မဖျက်ပါနဲ့။ ရူရွှဲ့ ကိုပဲ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ။ သူက ရူရွှဲ့ ကို မြင်ချင်တယ်ဆိုတော့လည်း မြင်ပါစေတော့။”

“ဒီတော့...”

ဒင်းရိဝူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ချူးဟွာ... ခင်ဗျား မကန့်ကွက်ဘူးလား”

“ဘာကို ကန့်ကွက်ရမှာလဲ ရူရွှဲ့ နဲ့ သူက ဟိုးအရင်က သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတာပဲ၊ သူတို့က လက်ထပ်တော့မှာမှ မဟုတ်တာ၊ ရူရွှဲ့ က သူ့နောက်ကို လိုက်သွားမှာတဲ့လား”

လန်ချူးဟွာ က ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ဆူတင်ရှို့ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ရူရွှဲ့ ကို တွေ့ပြီးရင်၊ စိတ်ပျက်သွားတဲ့အခါ နောက်ထပ် ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်မနေနဲ့တော့၊ နားလည်လား။

ခင်ဗျား အခုထိ ဒဏ်ရာ မရသေးတာက တခြားကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျား ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ နေခဲ့ဖူးလို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီ အဆင့်အတန်း က ခင်ဗျားကို အပြင်လောကမှာ မောက်မာနိုင်တယ်လို့ မတွေးပါနဲ့။

ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားဟောင်း တစ်ဦးပဲ၊ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေ လာရင်တောင် ပင်အန်းရပ်ကွက် ရဲ့ စည်းကမ်းကို လိုက်နာရမှာပဲ။”

စကားပြောနေစဉ်တွင် အနံ့သင်းသင်းလေး တစ်ခု ရောက်လာပြီးနောက် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် ဒင်းမိသားစု တံခါးဝတွင် ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဆူတင်ရှို့ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အသိစိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

“ရူရွှဲ့ ...”

ဒင်းရူရွှဲ့ ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လန်ချူးဟွာ ရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးသွားကာ ဆူတင်ရှို့ ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် အသံဖြင့် -

“တင်ရှို့ ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးမင်း၊ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သင့်တော်မယ့်အရာကို သိပါ ”

အခန်း ၂၃၁၆ - မင်းက မတန်ဘူး

ဆူတင်ရှို့ မှာ လျှပ်စီးပစ်ခတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့တုန်လှုပ်သွားပြီး ဒင်းရူရွှဲ့ ကို မယုံနိုင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ငေးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် အရင်က တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားကြမည်ဟု ကတိစကားဆိုခဲ့သော ထိုမိန်းကလေး ဖြစ်သည်ကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။

သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေးမှာ သူသိကျွမ်းခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် စိမ်းသက်နေပြီး သူမသည် တကယ်ပဲ ဒင်းရူရွှဲ့ ဟုတ်ပါ့မလားဟုပင် သံသယဝင်လာမိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုသူများလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် အိုဒင်းမိသားစုက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားဟောင်း တစ်ဦးကို အဘယ်ကြောင့် တံခါးပြင်ထုတ်ပစ်ရသည်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ရှောင်ဟွာ ရတနာတိုက်နှင့် မိသားစုချင်း ထိမ်းမြားခြင်းမှ ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်သည် ကျောင်းတော်မှ ထုတ်ပယ်ခံထားရသူ တစ်ဦးထံမှ ရနိုင်မည့် အကျိုးအမြတ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုများပြားနေသည် မဟုတ်ပါလား။

လန်ချူးဟွာ သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဒင်းရူရွှဲ့ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမှန်တကယ် နက်ရှိုင်းလှသော အချစ်စိတ်တို့ လျှံကျနေသည်။

ထို့နောက် လန်ချူးဟွာ က အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် -

“ဆူတင်ရှို့ ၊ အခုတော့ မင်း စိတ်လျှော့လိုက်ပါတော့လား”

ဆူတင်ရှို့ မှာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဒင်းရူရွှဲ့ ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေပြီး သူ့ရှေ့က မိန်းကလေးမှာ အစစ်ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် ခွဲခြားနေဟန်ရှိသည်။

ဒင်းရိဝူ က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဆူတင်ရှို့ ၊ ရူရွှဲ့ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်မဟုတ်လား လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သင့်တော်ရာကို သိပါစေ မင်းသာ အခုထိ ခွေးလှေးနားခိုသလို ဒီမှာ ဆက်ပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်နေဦးမယ်ဆိုရင် ငါ ပင်အန်းရပ်ကွက် ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ထည့်မတွက်တော့ဘူး။ မင်းခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ရိုက်ချိုးပြီး ဒီကနေ ပစ်ထုတ်လိုက်မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် အရှက်ကွဲမှာ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ”

“...”

ဆူတင်ရှို့ သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဒင်းရူရွှဲ့ ကို ထပ်မံကြည့်ကာ အသံအက်ကွဲကွဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရူရွှဲ့... အစ်မ၊ ကျွန်တော် မေးချင်တာက အရင်က အစ်မ ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ အားလုံးက အတုတွေလား”

“အဲဒီ စကားတွေ ဟုတ်လား”

ဒင်းရူရွှဲ့ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး -

“ကျွန်မ ရှင့်ကို တွေ ပြောခဲ့မိလို့လဲ”

“အဲဒီလိုလား... အဲဒီလိုကိုး...”

ဆူတင်ရှို့ မှာ သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်နေပြီးနောက် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အစကနေ အဆုံးထိ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီ စကားလုံးတွေကို ယုံကြည်ခဲ့တာပါလား။ ငါတကယ်ပဲ လူမိုက်ပါပဲ...”

ဒင်းရူရွှဲ့ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်မရှည်မှုတို့ ပေါ်လာသည်။

ထိုစဉ် နောက်ဘက်မှ ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဆူတင်ရှို့ ကျောင်းသား၊ အခုလို သဘောပေါက်သွားတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ သူမပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ဆူတင်ရှို့ ကို ပြောခဲ့တာလေ၊ အခုလက်ရှိ မင်းကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။

အခု မင်းနဲ့ အရင်က မင်းနဲ့က လုံးဝကို ကွဲပြားသွားပြီ။

သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းမှာပဲ ချိတ်ဆွဲမသေပါနဲ့တော့။ လောကကြီးမှာ လှပတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ၊ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ ”

ထိုစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့သည် ဖန့်ချန် ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုအကြည့်များထဲတွင် အံ့ဩမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။

ကိစ္စကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေတာက တစ်မျိုး၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်ပြောရဲတာလဲ။

ဆူတင်ရှို့ သည် မှိုင်တွေစွာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အသံကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖန့်ချန် ၏ ‘မျက်နှာ’ ကို သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

“လု...”

“သောက်ကျင့်မကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ့ ဒင်းမိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝေဖန်ဖို့ မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ ”

ဒင်းရိဝူ က ဖန့်ချန် ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။

လန်ချူးဟွာ နှင့် ဒင်းရူရွှဲ့ တို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း မကောင်းပေ။

တစ်ဖက်လူက သရော်တဲ့အသံဖြင့် ဒင်းရူရွှဲ့ ကို သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ခြင်းမှာ လူအများရှေ့တွင် မလေးစားရာ ရောက်နေသည်။

ဆူတင်ရှို့ မှာ ဒင်းရိဝူ ၏ ကြားဖြတ် ပြောဆိုခြင်းကြောင့် ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဖန့်ချန် ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုတို့ ပိုမိုပေါ်လွင်လာသည်။

သူ့နှင့် တစ်နှစ်တည်း ကျောင်းတက်ခဲ့သော ကျောင်းနေဖက်ကို ပင်အန်းရပ်ကွက် ထဲတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။

ပို၍ပင် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ မိမိ၏ အဖြစ်ဆိုးကို သူငယ်ချင်းရှေ့တွင် ထုတ်ပြမိလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်၌ ဆူတင်ရှို့ မှာ မြေကြီးထဲတွင် အပေါက်ဖောက်၍ ပုန်းကွယ်ချင်စိတ်သာ ပေါက်နေသည်။

“ခင်ဗျားတို့ ဒင်းမိသားစု ကိစ္စကို တခြားသူတွေ ဝေဖန်လို့ မရဘူးလား အနိုင်ကျင့်လွန်းအားကြီးတယ်။”

ဖန့်ချန် သည် ရယ်မောလျက် လူအုပ်ကြားထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် သူတော်စင် နှစ်ပါး ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ လူအများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဒင်းရိဝူ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း လန်ချူးဟွာ ရှိနေသည်ကို သတိရလိုက်သောအခါ အားအင်တို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်လိုက်သည်။

“ဒါကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မခေါ်ဘူး။ ငါ့ ဒင်းမိသားစုရဲ့ ကိစ္စကို မင်းတို့လိုကောင်တွေ ဝေဖန်ခွင့် မရှိဘူးလို့ ပြောတာ။”

“ဟုတ်ပြီ၊ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ဒင်းမိသားစု ကိစ္စကို ခဏထားလိုက်။ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် ကိစ္စကိုပဲ ပြောကြရအောင်။

ဆူတင်ရှို့ ကျောင်းသား က ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ အချိန်အတန်ကြာ နေခဲ့ဖူးသူပဲ။ ဘယ်တုန်းကတည်းက ခင်ဗျားတို့က သူ့ကို ဒီလို စော်ကားပြီး ဆဲဆိုခွင့် ရှိသွားတာလဲ ”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ဒင်းရိဝူ မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟာဟာဟာ၊ စော်ကားတယ် ဟုတ်လား ငါ ပြောတဲ့ စကားထဲမှာ ဘာတစ်ခု မှားနေလို့လဲ။

သူက ဒီမှာ အတင်းကပ်တွယ်နေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူးလား။

အခု ငါ့ညီမက အမှန်တရားကို သူ့ကို ပြောပြပြီးပြီ၊ သူက မထွက်သွားချင်သေးဘူး။ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေသာ အကုန်လုံး သူ့လိုစိတ်မျိုး ရှိနေရင်၊ ငါ့အမြင်တော့ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကလည်း အဲဒီလောက်ကြီး မြင့်မြတ်မနေလောက်တော့ဘူး ”

“ဒင်းရိဝူ၊ ပါးစပ်ကို ပိုသန့်အောင် ပြောစမ်း”

ဆူတင်ရှို့ မှာ အသည်းအသန် သည်းခံနေရုံမှ မရတော့ဘဲ ပြတ်သားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအသံအော်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဒင်းရိဝူ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆူတင်ရှို့ က ဖန့်ချန် ကို ကြည့်ကာ -

“လု ကျောင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ တခြားနေရာ သွားပြောကြရအောင်။”

သူသည် ထွက်သွားချင်နေပြီ၊ ထိုနေရာတွင် တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ထပ်မနေချင်တော့ပေ။

ဒင်းရိဝူ မှာ အခုမှ သတိဝင်လာပြီး မျက်နှာနီရဲကာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ် ဆူတင်ရှို့ ၊ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ငါ့ကို အော်ပြောရဲတယ်ပေါ့ မင်းကို ဒီသတ္တိ ဘယ်သူပေးတာလဲ။ ဒီနေ့တော့ မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားဟောင်း ဆိုတာ ဘယ်လောက်ထိ အသုံးမကျသလဲဆိုတာကို သူတစ်ပါးတွေ မြင်အောင် ပြလိုက်မယ် ”

ထိုစကားကြားသောအခါ ဆူတင်ရှို့ ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိတော့ဘဲ စိတ်မကောင်းခြင်းနှင့် ရှက်ရွံ့ခြင်းသာ ရှိနေသည်။

“ဆူတင်ရှို့ ကျောင်းသား၊ ဒီကိစ္စကို ငါတာဝန်ယူပေးမယ်၊ ရမလား ”

ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြုံးပြောလိုက်သည်။

ဆူတင်ရှို့ မှာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန် ၏ နောက်သို့ ဝင်ရပ်လိုက်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။

လန်ချူးဟွာ သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တစ်နေရာရာတွင် မှားယွင်းနေသလို ခံစားရသော်လည်း အဘယ်အရာမှန်း မသိနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဒင်းရိဝူ က ထပ်ပြောဖို့ ပြင်ဆင်နေစဉ် ဖန့်ချန် က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ‘ရွှေဟွေး’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို နောက်တစ်ခါ မပြောနဲ့၊ မင်းက မတန်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောရင် ဒီနေရာမှာပဲ သေမယ်၊ မင်းကို သဂြိုဟ်ပေးမယ့်သူတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။”

“... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ပြောရဲတာလဲ ”

ဒင်းရိဝူ ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဆူတင်ရှို့ က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လု ကျောင်းသား က ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားစစ်စစ်ပဲ။ အစောပိုင်းကာလကို အောင်မြင်ပြီးသား ရွှေဟွေး ကျောင်းသား တစ်ယောက်ပဲ။”

ဤစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့သည် ဖန့်ချန် ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အံ့ဩခြင်း၊ သိလိုစိတ်ရှိခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒင်းရိဝူ ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ခုနက မောက်မာမှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ယခုအခါ၌မူ ကြောက်ရွံ့မှုတို့ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

လန်ချူးဟွာ သည်လည်း ဘာမှားနေလဲဆိုတာကို အခုမှ သဘောပေါက်သွားသည်။

ဆူတင်ရှို့ က ခေါ်တဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကိုး

‘လု ကျောင်းသား’ တစ်နေရာတည်းမှာ အတူတူ ကျင့်ကြံဖူးတဲ့ သူတော်စင်တွေသာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဒီလို ခေါ်ကြတာလေ။

ဒင်းရူရွှဲ့ လည်း သတိဝင်လာပြီး အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဆူတင်ရှို့ က ပင်အန်းရပ်ကွက် သို့ ရောက်လာသည့်အခါ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသား တစ်ဦးကို အားကိုးရာအဖြစ် ခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားမိပေ။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် နောင်တတရားတို့ ရောထွေးနေသည်။

ဒီနေ့ သူမ ဒီနေရာကို မလာခဲ့သင့်ဘူး

လန်ချူးဟွာ မှာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး သတ္တိမွေးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ -

“ဩော်... လု ကျောင်းသား ပါလား၊ ကျွန်တော်ကတော့ ရှောင်ဟွာ ရတနာတိုက်ရဲ့ လူငယ်သခင် လန်ချူးဟွာ ပါ။ ခုနက ဆူတင်ရှို့ ကျောင်းသားနဲ့ ဒင်းမိသားစုကြားမှာ နားလည်မှုလွဲတာလေး ရှိသွားတာပါ၊ ညှိနှိုင်းလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ...”

“မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ကျောင်းသားလို့ ခေါ်ရဲတာလဲ ”

ဖန့်ချန် က လန်ချူးဟွာ ကို သရော်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါနဲ့ မင်းက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ အတူတူ ကျင့်ကြံဖူးလို့လား ”

“...”

လန်ချူးဟွာ ၏ မျက်နှာမှာ အစိမ်းလိုက်၊ အဖြူလိုက် ဖြစ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် မွန်းကျပ်ကာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

“မင်းတို့က ဒီ ဒင်းရိဝူ ဆိုတဲ့လူနဲ့ ပေါင်းပြီး ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကို အထင်သေးနေကြတာ မဟုတ်လား။ မဟုတ်ရင် ဆူတင်ရှို့ ကျောင်းသားကို ဘာလို့ အနိုင်ကျင့်ပြီး စော်ကားနေရတာလဲ ”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် မေးသည်။

“မိတ်ဆွေ မှားယွင်း နားလည်နေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်...”

လန်ချူးဟွာ မှာ အတင်းပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ငါ အစအဆုံး အကုန်မြင်ပါတယ်။ နားလည်မှု လွဲတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆူတင်ရှို့ ကျောင်းသားက အခုလက်ရှိ ကျောင်းတော်က ကျောင်းသား မဟုတ်တော့ပေမယ့် သူက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ နှစ်ထောင်ချီ နေခဲ့ဖူးသူပဲ။

သူ အပြင်လောကမှာ သွားလာနေတာက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကိုယ်စားပြုနေတာပဲ။ မင်းတို့လို အဆင့်မရှိတဲ့သူတွေက ဘာလို့ သူ့ကို လာပြီး စော်ကားရတာလဲ ”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် -

“ဒီနေ့ကိစ္စအတွက် မင်းတို့ ငါ့ကို အဖြေတစ်ခု ပေးရမယ်။ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငါ နဲ့ ဆူတင်ရှို့ ကျောင်းသား လက်ထဲမှာ ဆုံးရှုံးသွားလို့တော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်စေရဘူး။”