အခန်း (၂၃၁၇-၂၃၁၈)

အခန်း ၂၃၁၇ - မင်းက အသက်ငယ်သေးတယ်

အနီးနားတွင် သတင်းကို စိတ်ဝင်တစား လာကြည့်ကြသည့် သူတော်စင်များ ပိုမိုများပြားလာသည်။

သူတို့သည် အစကတည်းက ကိစ္စအသေးအဖွဲ တစ်ခုဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သက်ဆိုင်သည့် ကိစ္စရပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ဤသို့ ဖြစ်လာသည့်အခါတွင်တော့ ထိုကိစ္စ၏ သဘောသဘာဝမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူတော်စင် အများအပြားမှာ ဒင်းရိဝူ နှင့် လန်ချူးဟွာ တို့ကို ကြည့်သည့်အကြည့်တို့တွင် မကောင်းသည့် အခြေအနေကို ပျော်ရွှင်စွာ ရှုစားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

“မိတ်ဆွေ၊ ဘယ်လို အဖြေမျိုးကို လိုချင်တာလဲ ”

လန်ချူးဟွာ သည် ရင်ထဲရှိ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရင်း တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဆူတင်ရှို့ ကျောင်းသားကို တောင်းပန်လိုက်၊ ပြီးတော့ ဒီမိန်းကလေးနဲ့ မင်းရဲ့ ထိမ်းမြားခြင်း စာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်။

လောကကြီးမှာ မိန်းကလေးတွေက အများကြီးပဲ။ ဘာလို့ ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ မိန်းကလေးကိုမှ လုယူချင်နေရတာလဲ။

မင်းက အသက်ငယ်သေးတယ်၊ တခြားသူကိုပဲ ရှာလိုက်တော့၊ လမ်းလွဲပြီး မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို မရောက်ပါစေနဲ့။”

ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

လန်ချူးဟွာ မှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။

ဆူတင်ရှို့ ကို တောင်းပန်ခြင်းကိစ္စမှာတော့ ပြဿနာမရှိ၊ အနည်းငယ် အရှက်ကွဲရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူနှင့် ဒင်းရူရွှဲ့ ၏ ထိမ်းမြားခြင်းကိစ္စကိုပါ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဒီစကားနှစ်ခွန်းကြောင့်သာ သူတို့၏ ထိမ်းမြားခြင်းကိစ္စကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရပါက အပြင်သို့ သတင်းပျံ့နှံ့သွားလျှင် လန်မိသားစုမှာ အရှက်ကွဲပြီး ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

“ကျောင်းတော်က လူတွေက တကယ်ပဲ အနိုင်ကျင့်တတ်ကြတာပဲ၊ ဒင်းမိသားစုထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မျိုးနွယ်အသီးသီးမှ သူတော်စင်များက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဖန့်ချန် က လန်ချူးဟွာ နှင့် ဒင်းရိဝူ တို့ကို ဆဲဆိုပြီး ကိစ္စပြီးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူတောင်းဆိုသည့် အဖြေမှာ နှစ်ဖက်လုံး၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စအထိ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ ကျောင်းတော်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာ ပြန်ယူပေးခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဆူတင်ရှို့ ကိုယ်စား ပွဲဝင်ဖြေရှင်းပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်!

ဆူတင်ရှို့ မှာလည်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားကာ မထိန်းနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိသည်။

“လု ကျောင်းသား၊ သူတို့ကို တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်၊ ဒီကိစ္စကို...”

“ဆူတင်ရှို့ ၊ မင်း အပြင်မှာ အရှက်ကွဲတာကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအရှက်ကွဲတာက ကျောင်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ လူသားမျိုးနွယ်ဆိုင်ရာ အကယ်ဒမီရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်နေတယ်ဆိုတာ မင်းစဉ်းစားဖူးလား။

နောင်မှာ ကျောင်းတော်က ထွက်သွားတဲ့ ကျောင်းသားတွေအားလုံး ဒီလိုပဲ အလွယ်တကူ အရှက်ခွဲခံနေရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ထိမ်းမြားခြင်းကို ဖျက်သိမ်းချင်ရင် ဖျက်သိမ်းခံလိုက်ရမယ်ဆိုရင် တခြားသူတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

မင်းလိုပဲ အသည်းအသန် သည်းခံနေရတော့မှာလား”

ဖန့်ချန် ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းသည် ဆူတင်ရှို့ ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားသည့် ဓားသွားများကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“လု ကျောင်းသား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စကို... လု ကျောင်းသားပဲ အကုန်လုံး တာဝန်ယူ စီရင်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။”

ဆူတင်ရှို့ သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးပြီးနောက် ဒင်းရူရွှဲ့ တို့ဘက်ကို ကြည့်သည့်အကြည့်တို့မှာ အလွန်ပင် အေးစက်သွားသည်။

ဒင်းရိဝူ မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာမှာ အစိမ်းလိုက် အဖြူလိုက် ဖြစ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ကြောက်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ရင်း -

“မင်းက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသား ဖြစ်ရင်တောင် တခြားသူရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဝင်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူးမဟုတ်လား။

ပြီးတော့... မင်းက ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားဆိုတာကို ဘယ်လိုသက်သေပြမလဲ မင်းက ဆူတင်ရှို့ ဆိုတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်လိုပဲ ကျောင်းတော်ကနေ ထုတ်ပယ်ခံထားရတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်တာပဲနော်”

“ငါတော့ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေက ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာမျိုးကို မလာလောက်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ”

“ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ရွှမ်ရှင်းဟိုင် ပင်အန်းရပ်ကွက်က ဒီလောက်လည်း ဝေးမနေပါဘူးနော်”

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တီးတိုး စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများအပြားမှာ ဖန့်ချန် ကို သံသယဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့အမြင်တွင် ဤနေရာ၌ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှ ထုတ်ပယ်ခံထားရသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦး ရှိနေခြင်းကပင် ဖြစ်ခဲလှသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ရှိ ကျောင်းတက်နေဆဲ ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဒီနေရာမှာ ထပ်ပေါ်လာရတာလဲ။

ဒင်းရိဝူ ၏ စကားကြောင့် အနီးနားရှိ သူတော်စင်များမှာ ဖန့်ချန် ၏ အထောက်အထားကို သံသယဝင်သွားကြရုံသာမက ဒင်းရူရွှဲ့ ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာတွင်လည်း သွေးရောင်ပြန်သန်းလာပြီး လန်ချူးဟွာ ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း အရောင်လက်လာသည်။

လန်ချူးဟွာ က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ -

“မိတ်ဆွေ၊ မင်းက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသား ဆိုတာကို ဘယ်လို သက်သေပြမလဲ ”

သူစကားဆုံးသည်နှင့် လူတိုင်းမှာ ဖန့်ချန် ၏ ကျောနောက်တွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးပေါက်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အင်အားကြီးမားလှသည့် အငွေ့အသက်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များမှာ အသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကြရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ထင်ရှားလှသည့် ရွှေဟွေး တံဆိပ်မှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သူမျှ လျစ်လျူရှု၍ မရအောင် ဖြစ်နေသည်။

“ရွှေဟွေး တံဆိပ်အစစ်ပဲ ”

“ဒီအရာကိုတော့ ဘယ်သူမှ အတုလုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

“သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်က... စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် သူတော်စင်လား ဒါပေမဲ့ ဒီအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ရဲ့ အခြေခံအင်အားကို ကြည့်ရတာ တစ်ဆင့်တည်းတူတဲ့ တခြားသူတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေတာပဲ ”

ဤနေရာတွင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် သူတော်စင်များစွာ ရှိနေသည်။ ဒင်းရိဝူ ကိုယ်တိုင်လည်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ပင်။

သို့သော် သူတို့သည် ဤအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးပေါက်ကို မြင်သောအခါ သေချာနားမလည်သော်လည်း အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားရုံဖြင့်ပင် အင်အားများ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

၎င်းသည် သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်း အဆင့် သူတော်စင်များ၏ အင်အားနှင့်ပင် မတိမ်းမယိမ်း ဖြစ်နေသည်။

ယခုအချိန်၌ ရွှေဟွေး တံဆိပ်မရှိလျှင်တောင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များမှာ ဤသူသည် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသား အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားကြသည်။

ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများသာလျှင် ဤမျှ အင်အားကြီးမားသည့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

ဒင်းရိဝူ ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။

လန်ချူးဟွာ လည်း ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်နေသည်။

ဒင်းရူရွှဲ့ မှာလည်း ထိုအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ၏ ဖိအားကို မခံနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။

“လု ကျောင်းသား... စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီလား ”

ဆူတင်ရှို့ မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေပြီး ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံတို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အစောပိုင်းကာလကို အောင်မြင်ပြီးသူ တစ်ယောက်၏ အရည်အချင်းမှာ တကယ့်ကို မသေးလှပေ။

သူနှင့် တစ်ပြိုင်တည်း ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း နှစ်နှစ်ထောင်ကျော်ကြာသည့်တိုင် သူသည် သူတော်စင် တစ်ပိုင်း အဆင့်မှာပင် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ဖန့်ချန် ကမူ သူ့ကို နောက်ကောက်ချသွားခဲ့ပြီး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် လူတိုင်းသည် ဖိအားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖန့်ချန် က သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့မှာ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာများ သံသယရှိသေးလို့လား ”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ဒင်းရိဝူ မှာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး စကားမပြောရဲတော့ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ လန်ချူးဟွာ ကိုသာ ခိုးကြည့်နေသည်။

ထိုအခါ ဖိအားများအားလုံးသည် လန်ချူးဟွာ ထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လန်ချူးဟွာ သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး အတင်းပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေ၊ ကျွန်တော် ဆူတင်ရှို့ ကျောင်းသားကို တောင်းပန်ပါ့မယ်။ ခုနက စကားလုံးတွေက ကျောင်းတော်ကို မလေးမစား ပြောမိသလို ဖြစ်သွားလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့...”

သူသည် စကားကို လှည့်လိုက်ပြီး ဒင်းရူရွှဲ့ ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်နဲ့ ရူရွှဲ့ က အပြန်အလှန် ချစ်ကြိုက်နေကြတာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စကို မစွက်ဖက်ပေးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံချင်ပါတယ်။”

ဒင်းရူရွှဲ့ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျေးဇူးတင်ခြင်းတို့ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် လန်ချူးဟွာ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၏ ဖိအားကြောင့် သူတို့၏ ထိမ်းမြားခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်မည်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ထိုသို့သာ ဖြစ်သွားပါက ဒင်းမိသားစုမှာ ပင်အန်းရပ်ကွက် ထဲတွင် အရှက်ကွဲသွားမည် ဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း အိမ်ထောင်ပြုရန် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လန်ချူးဟွာ က ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၏ ဖိအားကို ရင်ဆိုင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အတွက် ဒင်းရိဝူ လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

“မင်းကတော့ နောက်ဆုံးလမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ သွားတော့မှာပေါ့နော်”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် -

“မင်းတို့ ပျော်ရွှင်ရင် ပြီးတာပါပဲ။ ဘယ်တော့ လက်ထပ်ကြမှာလဲ ပြောပြ၊ ငါ ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဝိုင်သောက်ဖို့ လာခဲ့ဦးမယ်။”

“...”

လန်ချူးဟွာ ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခြေဖဝါးမှတစ်ဆင့် ဦးခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်စက် ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူက ဒီကိစ္စကို လက်မလျှော့သေးပါလား

သူတို့ လက်ထပ်သည့်အချိန်တွင် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားများ လာရောက် ဂုဏ်ပြုလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်နှင့် သူသည် ပျော်ရွှင်ရမည့်အစား အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

လန်ချူးဟွာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသား တစ်ယောက် ဖြစ်တာနဲ့တင် တခြားသူတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး အနိုင်ကျင့်လို့ ရပြီပေါ့လေ ”

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လန်ချူးဟွာ မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး လူအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်း ၂၃၁၈ - ချင် မိသားစုမှ ဘေးထွက်မျိုးနွယ်ငယ်မျှသာ

ထိုရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ အတ္တမာနအပြည့်ရှိပုံရသော လူငယ်တစ်ဦးသည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လန်ချူးဟွာ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

လန်ချူးဟွာ သည် ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ရွှင်လန်းလွန်း၍ သူ၏ အသံမှာပင် တုန်ရီနေသည်။

“ချင်ဖေး မင်းသား”

ချင်ဖေး

ချင် ဆိုတဲ့ နာမ်စားလား

အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ အချို့သော သူတော်စင်များသည် လူသားမျိုးနွယ်အကြောင်း အနည်းငယ် နားလည်ထားကြရာ လူသားမျိုးနွယ်တွင် ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုက အဓိက ဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသည်။

ပြီးတော့ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုတွင် ချင်မိသားစု ကအဓိက ဖြစ်သည်။

ဒင်းရိဝူ မှာ ချင်ဖေး ၏ နောက်ခံကို ခန့်မှန်းမိသွားပုံရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီးနောက် ရွှင်လန်းအားရ ဖြစ်သွားကာ အမြန်ပင် လက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ထူးပြီး အလေးအနက် လုပ်မနေပါနဲ့၊ မင်း အပြင်မှာ ထွက်သွားတာ ကြာနေပြီး ပြန်မလာသေးလို့ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်မလို့ လာခဲ့တာပါ။”

ချင်ဖေး က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

သူတော်စင်များအားလုံးမှာ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ လန်ချူးဟွာ ခုနက ပြောခဲ့သည့် ဧည့်သည်တော် ဆိုသည်မှာ ဤသူပင် ဖြစ်ရမည်။

လန်ချူးဟွာ မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဒင်းရူရွှဲ့ ကို အမြန်ဆွဲခေါ်ကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ရူရွှဲ့၊ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ချင်ဖေး မင်းသား၊ ငါ့ရဲ့ ရှောင်ဟွာ ရတနာတိုက်ရဲ့ ဧည့်သည်တော်ပဲ”

သူသည် ‘ဧည့်သည်တော်’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို အလေးပေး ပြောဆိုလိုက်ပြီး ဖန့်ချန် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခုနကကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်မှုများဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

ချင်ဖေး ရောက်ရှိလာခြင်းက သူ၏ တုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားကို ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားစေသည့်အလား။

“ရူရွှဲ့ က ချင်ဖေး မင်းသားကို အရိုအသေပြုပါတယ်။”

ဒင်းရူရွှဲ့ မှာ အမြန်ပင် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ကြည်လင်ချိုမြပြီး နားထောင်လို့ အလွန်ကောင်းသည်။

ထိုလုပ်ဆောင်ချက်အတွင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မသိမသာဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာများ လျှံကျနေသည်ကို ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။

ချင်ဖေး သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။

“ညီမလေးက တကယ့်ကို အလှပဆုံးပါပဲ၊ လန်အစ်ကိုက ဘာကြောင့် မင်းကိုပဲ ဒီလောက်အထိ ချစ်ခင်နေရတာလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။”

ဒင်းရူရွှဲ့ ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးရောင်တို့ ပြေးသွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ဖန့်ချန် သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆူတင်ရှို့ ကို သူတို့က ဘာကြောင့် ခွေးတစ်ကောင်လို ဆက်ဆံပြီး အနိုင်ကျင့်နေရသလဲဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ ထိုကိစ္စတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဘာမှ မသိသေးသည့် သူတော်စင် တစ်ဦးသာဆိုလျှင် ဒင်းရူရွှဲ့ ၏ ထိုအမူအရာကို မြင်လိုက်ရပါက အနည်းနှင့်အများ ကာကွယ်ပေးချင်သည့် စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ထိုစဉ် ချင်ဖေး က ဖန့်ချန် ကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၊ လူသားမျိုးနွယ်ကျောင်းတော် ကလား မင်း ချင်ထောင် ၊ ချင်းကွမ်း ၊ ချင်းယွဲ့ ၊ ချင်းလွမ်း တို့အကြောင်း ကြားဖူးလား...”

သူသည် နာမည် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို တစ်ဆက်တည်း ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားကြသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဤနာမည်အားလုံးမှာ ချင် ဟူသော အမည်များ ချည်းသာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဆူတင်ရှို့ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားသည်။ အမှားအယွင်း မရှိပါက၊ ဤသူသည် ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုမှ ချင် မိသားစုဝင် အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက သူသည် ကျောင်းတော်တွင် ပညာသင်ကြားနေသည့် ချင်း မိသားစုမှ ဘေးထွက်မျိုးနွယ်ခွဲများအကြောင်းကို ဤမျှအထိ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်း ပြောတဲ့သူတွေအားလုံးက လူသားမျိုးနွယ် ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေပါပဲ။”

ဖန့်ချန် က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖေး သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သိရင်ပြီးတာပါပဲ၊ သူတို့နဲ့ ငါက တစ်မျိုးနွယ်တည်းပါပဲ။ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ နေရာရဖို့ မခက်ဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့၊ ငါ့ ချင် မိသားစုမှာ ကျောင်းတော်နဲ့ တန်လင် ကျောင်းတော်တွေမှာ ပညာသင်ကြားနေတဲ့ သားသမီးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။

ကောင်းကင်အထက်မှာလည်း နောက်ထပ် ကောင်းကင်တစ်ခု ရှိသေးတယ်ဆိုတာ သိထားဖို့ လိုတယ်။ ကျောင်းသားဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို တပ်ပြီး လူတွေကို လိုက်ပြီး အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့။

လန်အစ်ကိုကို တောင်းပန်လိုက်၊ ပြီးတော့ ငါ့ညီမလေးကိုလည်း တောင်းပန်လိုက်၊ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ပေးမယ်။”

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသည့် အမူအရာများ ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ကိစ္စရပ်က ဤသို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ဒင်းရိဝူ ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖန့်ချန် ကို အောင်နိုင်သူလို ကြည့်နေသည်။

လန်ချူးဟွာ လည်း ချင်ဖေး က သူ၏ဘက်မှ ရပ်တည်ပေးလိုက်သည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ ခုနကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်သွားပြီး ဖိအားများကို ခံစားရတော့မည် မဟုတ်တော့ပေ။

“လု ကျောင်းသား၊ သူတို့ကို ကျွန်တော်ပဲ တောင်းပန်လိုက်ပါ့မယ် ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်ကိစ္စပါ၊ ခင်ဗျားကို ဆွဲထည့်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး ”

ဆူတင်ရှို့ ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားပြီး ဖန့်ချန် ဆီသို့ အသံလှိုင်း ပို့လိုက်သည်။

သူသည် ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စု၏ ကျောင်းတော်အတွင်း အင်အားကို ကောင်းကောင်း သိသည်။

ချင်ဖေး ပြောလိုက်သည့် ကျောင်းသား ဆယ်ဂဏန်းသာမက ကျောင်းတော် ရှိ ဆရာအချို့မှာလည်း ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်ကြသည်။

ကျောင်းတော် ကို ကာကွယ်ရေးဆရာ တစ်ဦးဆိုလျှင်လည်း ချင် အမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် လုကျိုးဝမ် ၏ ကျောင်းတော် အတွင်း အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ ဒီဂျွန်း တောင်တန်း မှ သာမန် ကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး အဆင့်လည်း မမြင့်မားသလို နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားလည်း မဟုတ်ပေ။

ဤအခြေအနေတွင် ချင် မိသားစု ဘေးထွက်မျိုးနွယ်ခွဲကို သွား၍ ရန်စမိပါက နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းတော် ၌ နေထိုင်ရန် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

သူသည် လု ကျောင်းသား ကို ထိုအန္တရာယ်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်စေလိုခြင်း မရှိပါ အရှက်ကွဲလျှင် သူတစ်ယောက်တည်း ကွဲရုံသာ ဖြစ်သည်။

အသံလှိုင်း ပို့ပြီးနောက် ဆူတင်ရှို့ သည် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး စကားစပြောတော့မည့်အချိန်တွင် ဖန့်ချန် က သူ့ကို အသာအယာ ဖိထားလိုက်သည်။

“လု ကျောင်းသား”

ဆူတင်ရှို့ မှာ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ဒီကိစ္စကို ငါပဲ တာဝန်ယူ စီရင်ပေးမယ်လို့။”

ဖန့်ချန် က အေးစက်စက် ပြောသည်။

ဆူတင်ရှို့ မှာ ဒေါသထွက်သွားခြင်း မရှိဘဲ ရင်ထဲတွင် ပိုမိုလှုပ်ရှားသွားသည်။

သူသည် ထိုသို့သော နောက်ခံ အင်အားကြီးသူကို ခေါ်လာသည့်တိုင် လု ကျောင်းသား သည် သူ၏ဘက်မှ ရပ်တည်ပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသေးသည်။

“မင်းအချိန်ဆွဲတာ ရပ်လို့ မရဘူးလား ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ကျောင်းသား ဖြစ်လာပြီးရင် ဘယ်လိုတောင်းပန်ရမလဲဆိုတာ မသိတော့တာလား။

အမြန်တောင်းပန်လိုက်၊ ငါနဲ့ လန်အစ်ကိုမှာ လုပ်စရာ စီးပွားရေး ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။”

ချင်ဖေး က သရော်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

“ချင်ဖေး မင်းသား၊ တကယ်တော့ ဒါကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူ မတောင်းပန်ချင်ရင်လည်း ကျွန်တော် အတင်းမလုပ်ပါဘူး။”

လန်ချူးဟွာ က စိတ်သဘောကောင်းသည့်အလား ပြုံးကာ ပြောသည်။

ချင်ဖေး မှာ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။

“ဒီကိစ္စမှာ မင်း ဝင်စွက်ဖက်စရာ မလိုဘူး။”

“...”

လန်ချူးဟွာ မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ချင်ဖေး ကို စိတ်ဆိုးရန် မရဲဝံ့သဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

ဒင်းရူရွှဲ့ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖေး ကို ကြည့်သည့်အကြည့်တို့မှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများပင် တောက်ပနေသည်။

ချင်ဖေး သည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသော်လည်း ဒင်းရူရွှဲ့ ကို ကြည့်မနေဘဲ ဖန့်ချန် ကိုသာ အေးစက်စက် ပြုံးကြည့်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များလည်း ဖန့်ချန် ဆီသို့ အကြည့်ရောက်နေကြသည်။ ထိုကျောင်းတော်က ကျောင်းသားသည် ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စု၏ ဖိအားကို အရှုံးပေးမလားဆိုတာ သိလိုစိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“မင်း ခုနက လူသားမျိုးနွယ် ကျောင်းတော် က ကျောင်းသားတွေကို သိတယ်လို့ ပြောတယ်မလား သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ပြန်ရွတ်ပြလို့ ရမလား ”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖေး ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်ပေ။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက သရော်လိုက်သည်။

“မင်း ကြားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါ ထပ်ပြောပြပေးတာပေါ့...”

သူသည် ခုနက နာမည် ဆယ်ဂဏန်းကို ထပ်မံ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်ချန် က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ -

“မင်း ပြောတဲ့ ဒီလူတွေကို ငါ တစ်ယောက်မှ မသိဘူး။

မင်းက သူတို့ကို ပင်အန်းရပ်ကွက်ကို လာခိုင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားမလား။

မင်းက ချင် မိသားစုရဲ့ ဘေးထွက်မျိုးနွယ်ခွဲ ငယ်မျှသာပဲ ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတောင် မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ရှိတယ်ဟုတ်လား ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေက အလွန်ကို အားနည်းနေတယ်။ ကျောင်းတော် ကို ဝင်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှိမယ် မထင်ဘူး။

မင်းက ဘာအရည်အချင်းနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ဝါကြွားပြီး မိုက်ရူးရဲ လုပ်နေတာလဲ ”

“...”

“ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားဆိုတာ... တကယ်ပဲ အနိုင်ကျင့်တတ်တာပဲ ”

ဤသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များ၏ ရင်ထဲတွင် ပေါ်လာသော တစ်ခုတည်းသော အတွေးပင်။

သူတို့သည် ဖန့်ချန် က ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုမှ သူကိုပင် ဤမျှ တင်းမာစွာ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

လန်ချူးဟွာ နှင့် ဒင်းရိဝူ တို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖေး သည် သူ၏ နောက်ခံကို ထုတ်ပြောသည့်တိုင် တစ်ဖက်လူ၏ ဝေဖန်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ခဏတာ ကြောင်အပြီးတွင် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ -

“မင်း သူတို့ကို မသိဘူးလို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့ ”

“မသိရင် မသိဘူးပေါ့၊ ဒါကို ဘာလို့ မပြောရဲရမှာလဲ မင်းကတော့ ချင်မိသားစုရဲ့ ဘေးထွက်မျိုးနွယ်ခွဲငယ်လေးပဲ ဖြစ်လျက်နဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ မိုက်ရူးရဲ လုပ်နေတာလဲ။

မင်းက ရွှေဟွေး ကျောင်းသားလား ဒါမှမဟုတ် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားလား ”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ပြန်မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖေး မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ အံ့ဩသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်နောက်မှ ပျင်းရိဖွယ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ချင်ဖေး၊ မင်းက ချင် မိသားစုရဲ့ ဘေးထွက်မျိုးနွယ်ခွဲ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အိမ်မှာလည်း နယ်မြေအုပ်ချုပ်သူ နှစ်ယောက်တောင် ရှိနေတာ၊ ဘာလို့ ဒီလိုနေရာလေးမှာ အရှက်ကွဲနေတာလဲ ”

ဖန့်ချန် မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အသံလာရာကို ကြည့်လိုက်ရာ တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ချင်ဖေး သည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် ရွှင်လန်းသွားသည်။

“ထိုက်ဟောင်ကျုံး အစ်ကိုကြီး ”