အခန်း (၂၃၂၁-၂၃၂၂)

အခန်း ၂၃၂၁ - မင်း အရှုံးပေးမလား

“လု ကျောင်းသား၊ ပျောက်သွားပြီ ”

ဆူတင်ရှို့ မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် လီဝူ နှင့် ချီယန် သူတော်စင် တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါဆိုရင်... သူတို့က လု ကျောင်းသားရဲ့ စွမ်းရည်က... နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားနဲ့ တကယ်ပဲ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား ”

ထို အတွေးမျိုး ပေါ်လာသည်နှင့် ဆူတင်ရှို့ က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

သူသည် လုကျိုဝမ် ကို သိသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ တူညီသော ကျောင်းသားအသုတ်တွင် အရည်အချင်း ကောင်းမွန်သည် မှန်သော်လည်း၊ အလယ်အလတ် အဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။

သူ ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားသည့် နှစ်တွင် လုကျိုဝမ် ၏ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ အလွန်ပင် နောက်ကျကျန်နေသေးသည်။

နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမ၏ အနားစွန်းကိုပင် မထိတွေ့နိုင်သည်က တစ်ကြောင်း၊ လူသား ကျောင်းတော်၏ တူညီသော အဆင့်အတန်းရှိသူများထဲတွင်ပင် အလယ်အောက် အဆင့်သာ ရှိသေးသည်။

ထိုကဲ့သို့သော လက်စွမ်းမျိုးဖြင့် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဒီနှစ်တစ်ထောင်အတွင်းမှာ လု ကျောင်းသားက တစ်စုံတစ်ရာသော ထူးခြားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသိဥာဏ်ပွင့်နိုင်ခဲ့လို့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားကို ယှဉ်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာ ဖြစ်မယ်။

လု ကျောင်းသားဘေးက ဒီနှစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကို ခြေချဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားဆိုတာ ဘာကို ကိုယ်စားပြုလဲ ဆိုတာတောင် သိမှာ မဟုတ်တော့ ဒီလောက်တောင် တည်ငြိမ်နေကြတာပေါ့။”

ထိုအထိ တွေးမိလိုက်သောအခါ ဆူတင်ရှို့ မှာ အမှန်တရားကို ခန့်မှန်းမိပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လုကျိုဝမ် ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို ပိုမို စိုးရိမ်လာမိသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ သူ့အတွက် အရှေ့ကနေ ဝင်ရှင်းပေးခြင်း ဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ ဒီနေ့သာ မတော်တဆ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားလက်ချက်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးသွားပါက သူ ကျေးဇူးတင်စရာ ဖြစ်သွားတော့မည်။

ဖန့်ချန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် စက္ကန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များလည်း ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိသွားကြသည်။

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းနှင့် အလယ်အလတ် အဆင့်ရှိသူများမှာ အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ဖန့်ချန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ပုံစံမှာ သူတို့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပြီး သတိပင် မထားလိုက်မိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော လက်စွမ်းမျိုးသက်သက်ကပင် သူတို့ကို ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။

မိမိကိုယ်မိမိနှင့် ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများအကြား ကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူတို့ မသိသည်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်၊ အသက်စွမ်းအင်၊ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း၊ နှင့် ယခုရောက်ရှိနေကြသော ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် များ၏ မျက်လုံးများတွင်ပင် အံ့ဩရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ကောင်းတယ်ဟေ့၊ ကျောင်းတော်က သူတော်စင်တွေရဲ့ အစွမ်းက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းတာလား”

“မင်းတို့လည်း ခုနက ဟိုလူ သုံးသွားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က ဘာလဲဆိုတာ မသိလိုက်ဘူး မဟုတ်လား ”

“မသိလိုက်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် စိတ်အာရုံချောက်ခြားစေတဲ့ ပညာမျိုး၊ မဟုတ်ရင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပညာမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်။

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်နဲ့ ဒီလို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မျိုး သုံးတာကို ငါတို့တောင် အရိပ်အယောင် မရလိုက်ဘူး။

ဒီနတ်ဘုရားစွမ်းရည်က အလွန်အမင်း ထူးဆန်းလွန်းလို့သာ ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျောင်းတော် ကျောင်းသားတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်က ငါတို့ ထင်ထားတာထက်တောင် အများကြီး ပိုပြီး ထက်မြက်နေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ် ”

“လန်အိုကြီး၊ မင်းသားက ဒီကလေးကို စော်ကားမိတာတော့ သတိထားဖို့လိုဦးမယ်၊ သူက ကျောင်းတော်မှာ သာမန်လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။”

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒီကလေးကို စော်ကားမိတာက ငါ့သားတစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ၊ မင်းသား လန်ချူးဟွာ၊ ချင်ဖေး မင်းသား၊ ပြီးတော့ ဒီ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားလည်း ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား ”

“ဟွန်း”

“လန် အစ်ကိုကြီး၊ ဒါတွေကိုတော့ စိတ်မရှုပ်ပါနဲ့တော့။ ဒီတစ်ခေါက် မင်းနဲ့ လန်အိုကြီးတို့ မိသားစု အိမ်ထောင်ပြုကြတာကလည်း အင်အားချင်း ပေါင်းစပ်လိုက်တာပဲ မဟုတ်လား။

ပြောရဦးမယ်၊ ကောင်းကင်ပြိုကျလာရင်တောင် အရပ်ရှည်တဲ့သူက အရင်ခံမှာပဲ။ ငါတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ခဏနေရင် မင်းတို့ကပဲ ငါတို့ကို ဟို နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရမယ်၊ ဟဲ”

“စကားမများနဲ့တော့၊ ရပ်ကွက်ပိုင်ရှင် ရောက်လာပြီ ထင်တယ်...”

ထိုနေရာရှိ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးအချို့ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးများ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလွန်းလှပြီး ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် အဆင့်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပင်အန်းရပ်ကွက်တွင် ဤမျှသော ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိသူမှာ လန့်တုန်း မျိုးနွယ်စုအတွက် ပင်အန်းရပ်ကွက်ကို စီမံခန့်ခွဲပေးနေသော ရပ်ကွက်ပိုင်ရှင် တစ်ဦးသာ ရှိသည်။

“ချွီ ရပ်ကွက်ပိုင်ရှင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခေါက် ခင်ဗျားဆီ အလည်လာတာ တကယ်ပဲ အလကား မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီ ကျောင်းတော် ကျောင်းသားနှစ်ယောက်က ခင်ဗျား ခေါ်လာတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေလား”

ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဆင့် သူတော်စင် တစ်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ထိုက်ဟောင်ကျုံး အပေါ်တွင်သာ ရှိနေပြီး၊ ပိုတိကျအောင် ပြောရလျှင် နေမင်းခုနှစ်ပါး အမှတ်အသား အပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

ကျန်ရှိနေသော သူတော်စင်များ၊ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် များအပါအဝင် မည်သူ့ကိုမျှ သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

“ငါ့မှာ တန်လင် ကျောင်းတော်နဲ့ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှာ မျိုးဆက်သစ်တချို့ ရှိတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်ကလည်း အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

“ဟိုကောင်လေးက နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားက နည်းနည်းတော့ ထူးခြားသားပဲ ငါကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ရဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပညာကို ရှာမတွေ့လိုက်ဘူး။”

နောက်ထပ် ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဆင့် သူတော်စင် တစ်ဦးက မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်စင်တီမီတာချင်းစီ ရှာဖွေကြည့်ရှုသော်လည်း ဖန့်ချန် ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရှိခဲ့ရာ သူ၏ အသံထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ပါလာသည်။

“ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေဆိုတာကတော့ နည်းလမ်းလေးတွေ ရှိကြတာပဲ။ ငါတို့တွေက အကြီးကဲတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ထက် အသက်နည်းနည်း ပိုကြီးရုံသက်သက်ပါပဲ။

သူတို့သာ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကများ ငါတို့ထက် ညံ့သွားပါ့မလဲ ”

“ချွီ ရပ်ကွက်ပိုင်ရှင် ပြောတာကို ကြားရတာ ဒါလည်း အမှန်တရားပါပဲ။”

......

ချင်ဖေး မှာ ဖန့်ချန် ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း မကြာမီပင် စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်လိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ ထိုက်ဟောင်ကျုံး ၏ လက်ရှိ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသောကြောင့်ပင်။

ထိုသည်မှာ သာမန် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်များ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အရာ မဟုတ်ပေ။

ဤမျှသော စွမ်းအားရှိသူ ဖြစ်နေသဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။

သူသည် လန်ချူးဟွာ တို့ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့လည်း စိုးရိမ်နေကြသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“စိတ်ချလက်ချပဲ နေကြပါ။ ထိုက်ဟောင်ကျုံး အစ်ကိုကြီး လှုပ်ရှားလိုက်ရင်၊ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား မဟုတ်ဘဲနဲ့တော့... ဘယ်သူက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ”

“မှန်တယ်”

လန်ချူးဟွာ လည်း သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စိုးရိမ်မှုကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ဒင်းရိဝူ နှင့် ဒင်းရူရွှဲ့ တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတစ်ဦးက လျှို့ဝှက်စကား ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ အကယ်၍ ငါသာ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားနဲ့ လက်ထပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဒင်းမျိုးနွယ်စုအတွက် အကူအညီ အကြီးကြီး မဖြစ်နိုင်ဘူးလား ”

ဒင်းရိဝူ ၏ မျက်နှာမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားလျက် ပြန်လည် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို အစ်ကိုကြီး သေချာ ထပ်စဉ်းစားဦးမယ်။”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ထိုက်ဟောင်ကျုံး သည် ဖန့်ချန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် လှိုင်းတံပိုးဖြင့် အကန့်အသတ်မရှိ တိုက်ခိုက်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ မရှိသည့် ခံစားချက် တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ အစွမ်းမှာ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။

သူ သေချာ မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင်၊ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော လက်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးကို ညှစ်ခြေလိုက်သည်။

“ငါ...”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး မှာ မသိစိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ သူနှင့် အသက်ရှုကြော တစ်မျှ ဆက်စပ်နေသဖြင့် တံခါးကျိုးသွားသည်နှင့် သူ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ယခင်က ထုတ်လွှတ်ထားသည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် လှိုင်းတံပိုးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ အော်ဟစ်သံ အပြည့်အစုံ မထွက်ပေါ်မီမှာပင် ထို ကြောက်မက်ဖွယ် လက်ကြီးမှာ သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူတော်စင် များစွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် ထိုက်ဟောင်ကျုံး ကို ထို ကောင်းကင်ယံမှ ဆွဲထုတ်လိုက်လေတော့သည်။

“...”

သူတော်စင် များအားလုံးမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခုနက ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတော်စင် တစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ချက်ချင်း ခွာလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုပ်ပုံလွှာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပင်အန်းရပ်ကွက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ထိုအခါမှ သူတို့သည် ဖန့်ချန် က ထိုက်ဟောင်ကျုံး ၏ ခေါင်းကို ဆွဲကိုင်ထားလျက် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်လိုက်ရသည်။

ဘုန်း

ပေါက်ကွဲသွားသည့် လေလှိုင်းများမှာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ထိုက်ဟောင်ကျုံး ၏ ခေါင်းကို ဗဟိုပြု၍ ကြောက်မက်ဖွယ် အက်ကြောင်းများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အနီးအနားရှိ အဆောက်အအုံများမှာလည်း ထိုဒဏ်ကို ခံလိုက်ရပြီး နံရံများ ပေါက်ကွဲကာ ပြိုကျသွားသည်။

ပတ်လည် တစ်မိုင်ခန့်မှာ ပျက်စီးသွားသော အပျက်အစီးများ ဖြစ်လာသည်။

“ဟောင်ကျုံးကျောင်းသား၊ မင်း အရှုံးပေးမလား”

ဖန့်ချန် က ထိုက်ဟောင်ကျုံး ၏ ခေါင်းကို ဖိထားလျက် သူ့နားတွင် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ထိုက်ဟောင်ကျုံး မှာ မည်သို့မျှ အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည် ယခုအခါ အလွန်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်ဟု ယူဆသည်။

ထို့အပြင် သူသည် အကယ်၍ အနည်းငယ်မျှပင် စကားမှား ပြောလိုက်မိပါက ထိုနေရာမှာပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

“ငါ အရှုံးပေးတယ်၊ ငါ အရှုံးပေးတယ် ”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး မှာ အော်ဟစ်လုနီးပါး ပြောလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၂၃၂၂ - သူသည် မည်သူမဆို ဖြစ်နိုင်သည်

သူတော်စင် အသီးသီးတို့သည် ကောင်းကင်ယံမှ ပင်အန်းရပ်ကွက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်လျက် တောင့်ခဲသွားကြသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ချင်ဖေး မှာ ကြက်သေသေလျက် တောင့်ခဲသွားပြီး၊ သူ၏ အတွေးအခေါ်တစ်ခုခုမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လန်ချူးဟွာ၊ ဒင်းရိဝူ နှင့် ဒင်းရူရွှဲ့ တို့မှာလည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကာ၊ ကြာမြင့်စွာပင် သတိပြန်မဝင်နိုင်ကြတော့ပေ။

“ငါ မျက်လုံးမှား မြင်လိုက်တာလား”

ဆူတင်ရှို့ က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူ ဘာကို မြင်လိုက်ရတာလဲ

တန်လင် ကျောင်းတော်မှ ဆင်းသက်လာသော ရှီးမျိုးနွယ်စု ၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်၊ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား ထိုက်ဟောင်ကျုံးမှာ၊ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၊ လူသား ကျောင်းတော်မှ သာမန် ကျောင်းသား လုကျိုဝမ် ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည် လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် သူ၏ ဦးနှောက်ကို တစ်စစီ ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား ခံစားရစေပြီး၊ သူ၏ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အသက်စွမ်းအင်၊ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း၊ နှင့် ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် အဆင့်ရှိသူများမှာလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းမှာ သူတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာ ဖြစ်သည်။

ထို တိုက်ခိုက်မှုတွင် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားက ကြီးမားသည့် အသာစီးဖြင့် အနိုင်ရရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာမူ သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အလှမ်းကွာဝေးစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ထို ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားက အသာစီးဖြင့် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားကိုပင် အနိုင်ရိုက်ချေမှုန်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ချွီ ရပ်ကွက်ပိုင်ရှင်၊ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က ဒီလူ... ဘယ်သူလဲ ”

ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဆင့် သူတော်စင် အချို့က ပင်အန်းရပ်ကွက် ပိုင်ရှင်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“မသိဘူး”

ချွီ ရပ်ကွက်ပိုင်ရှင် က အလေးအနက်ထားသည့် မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“သူက သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒီကလေး... သူကလည်း နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား တစ်ယောက် ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမယ် ”

ဤစကားမှာ အလွန်တိုးသော်လည်း သူတော်စင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ နားထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကာ၊ သူတို့၏ မေးခွန်းထုတ်စရာများကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

“မှန်တယ် သူက နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားပဲ ဖြစ်ရမယ်”

သူတော်စင် များစွာတို့သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြပြီး၊ ဖန့်ချန် ကို ကြည့်သည့် မျက်လုံးများမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ပေ။

ဤအကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းကသာလျှင် မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို အကောင်းဆုံး ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ... နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေထဲမှာ လုကျိုဝမ် ဆိုတဲ့ နာမည်မျိုး တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး...”

ချင်ဖေး မှာ ယခု ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။

လန်ချူးဟွာ၊ ဒင်းရိဝူ နှင့် ဒင်းရူရွှဲ့ တို့၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန်ပင် ကြည့်မကောင်းတော့ပေ။

ထိုက်ဟောင်ကျုံး ၏ အိပ်ရာဘက်သို့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကပ်ရမလဲဟု တွေးတောနေခဲ့သည့် ဒင်းရူရွှဲ့ မှာမူ ယခုအခါ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။

“အော်... နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား ကိုး... ငါပြောသားပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အနိုင်ကျင့်နိုင်ရတာလဲလို့ တွေးနေတာ"

လူအများ သတိမထားမိသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝူယိုဟိုင်း မှာ လက်နောက်ပစ်ပြီး ရပ်နေကာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရိပ်မိသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဟောင်ကျုံး ကျောင်းသား၊ အရှုံးပေးဖို့ သေချာပြီလား ”

ဖန့်ချန် က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သေချာတယ်၊ အသေအချာပဲ ”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး က မဆိုင်းမတွပင် ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြီး ဝင်ပါဦးမလား”

ဖန့်ချန် က ပြုံး၍ မေးသည်။

“မပါတော့ဘူး”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး က ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ”

ဖန့်ချန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ထိုက်ဟောင်ကျုံး ကို ဖိထားသည့် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် လန်ချူးဟွာ တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံး၍ လက်ယှက် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ ဒင်းရူရွှဲ့ တို့ရဲ့ မင်္ဂလာရက်ကို ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၊ လူသား ကျောင်းတော်ကို လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ကျောင်းသားတွေ အလည်လာပြီး ဂုဏ်ပြုပေးကြမယ်။”

“...”

လန်ချူးဟွာ ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်ခဲသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ထိတ်လန့်မှုမှာ မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် ဖန့်ချန် ၏ စကားကို ပြန်မဖြေရဲဘဲ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိသည်။

“ဆူ ကျောင်းသား၊ သွားကြရအောင်လား”

ဖန့်ချန် က ဆူတင်ရှို့ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဆူတင်ရှို့ မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဖန့်ချန် နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုနေရာရှိ သူတော်စင် များသည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားပုံကို ကြည့်ပြီး၊ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် မိတ်ဖွဲ့ခွင့် ရမည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်လိုက်ရသဖြင့် နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း...”

“ငါ့ကို သေမတတ် ကြောက်ခိုင်းတာပဲ။”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး မှာ မြေပြင်မှ ထလာပြီး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်ရင်း၊ အရိုးအဆစ်များကို လှုပ်ရှားကာ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးနေသည်။

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အခြေခံမှာ အနည်းငယ်သာ ပျက်စီးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ အတွင်းကမ္ဘာရတာနာ လေးငါးခုလောက် သုံးပြီး ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် အနားယူလိုက်ပါက ပြန်ကောင်းလာမည် ဖြစ်သည်။

ချင်ဖေး လည်း ယခုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုက်ဟောင်ကျုံး ထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးလာကာ မရေမရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ထိုက်ဟောင်ကျုံး အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလို့ ဒီတစ်ခေါက် တိုက်ခိုက်မှုက...”

“ဘာလို့လဲလို့ မင်းကပဲ မေးနေရသေးတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား ”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး က အေးစက်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖေး က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ လုကျိုဝမ် ဆိုတဲ့ နာမည်က နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမမှာ တကယ် မရှိဘူးလေ...”

“သူက ဘယ်သူမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လုကျိုဝမ် တော့ မဟုတ်ဘူး။”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး က ချင်ဖေး ကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရာ ထိုအသံမှာ ထိုနေရာရှိ သူတော်စင် များအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ချင်ဖေး မှာ ပါးကို ကိုင်ထားလျက် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ထိုက်ဟောင်ကျုံး ကို ကြည့်သည်။

“မင်း ဒီတစ်ခေါက် ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ပြဿနာကြောင့် ငါပါ ဒီမှာ သေမတတ် ဖြစ်သွားရတာ၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးမျက်နှာကို ထောက်ပြီး ငါတစ်ချက်ပဲ ရိုက်လိုက်တာ၊ ကျေနပ်လား ”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ဒေါသထွက်စရာ နေရာတစ်ခု ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတော်စင် ဖြစ်ပါလျက် ပင်အန်းရပ်ကွက်လို နေရာသေးသေးလေးမှာ ဒီလောက်တောင် ရှက်စရာကောင်းအောင် ဖြစ်ခဲ့ရတာကို သူ မကျေနပ်ပေ။

သူ့ကို တိုက်ခိုက်သည့်သူကို မုန်းတီးခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ယခု အရှေ့တွင် ရှိနေသော ချင်ဖေး ကိုသာ အလွန် မုန်းတီးနေသည်။

ဒီကောင်သာ မဟုတ်ပါက သူသည် ရတနာ တစ်ခု ဝယ်ဖို့သာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲ အထိုးခံရစရာ မလိုပေ။

သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ဖိနှိပ်ထားပြီး ဒုတိယ အကွက်ကိုပင် ထုတ်ဖို့ မလိုအောင် လုပ်သွားသည့်အထိ သူ အရှက်ကွဲခဲ့ရသည်။

“ကျေနပ်ပါတယ်၊ ကျေနပ်ပါတယ်၊ ထိုက်ဟောင်ကျုံး အစ်ကိုကြီး ဒေါသ မထွက်ပါနဲ့တော့၊ ဒီတစ်ခေါက်က ကျွန်တော့်အမှားပါ၊ အစ်ကိုကြီးကိုပါ ဒုက္ခပေးမိတယ်”

ချင်ဖေး မှာ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်နေပြီး ဒေါသထွက်ဖို့ပင် မဝံ့ရဲပေ။ အရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား အစစ် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

“နောက်ဆိုရင် ဒီလို အမှိုက်ကိစ္စတွေကို ဝင်မပါနဲ့၊ ကြားလား သူများကိုလည်း ဒုက္ခမပေးနဲ့။”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ ”

ချင်ဖေး မှာ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ နောက်ဆိုရင် သူ လုံးဝ ဝင်မပါတော့ပေ။

သာမန် ရွှေဟွေး ကျောင်းသား တစ်ယောက်က နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ဖိနှိပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူကများ ထင်မှတ်ထားမှာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် ထိုက်ဟောင်ကျုံး ၏ အကြည့်မှာ လန်ချူးဟွာ ထံသို့ ရောက်သွားသည်။

လန်ချူးဟွာ မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ရှိနေသော သူ၏ ဖခင်မှာလည်း ထိုနေရာသို့ ထွက်မလာရဲဘဲ၊ ရိုးရိုးကြည့်ရှုသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ဟန်ဆောင်နေသည်။

“ဟေ့၊ ခုနက ပြောလိုက်တဲ့ စကားကို ကြားလိုက်တယ် မဟုတ်လား မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ မိန်းမ မင်္ဂလာရက်ကို သတ်မှတ်ပြီးရင် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၊ လူသား ကျောင်းတော်ကို လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ ပြီးတော့ တန်လင် ကျောင်းတော်၊ ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ကိုလည်း လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ဦး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါလည်း လာပြီး ဂုဏ်ပြုပေးမယ်။”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လန်ချူးဟွာ မှာ အမှန်တရားကို လုံးဝ သိမြင်သွားလေပြီ။

သူသည် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား တစ်ယောက်ကို စော်ကားမိရုံသာမက၊ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားကိုပင် မြေပြင်တွင် ဖိနှိပ်နိုင်သူ တစ်ယောက်ကိုပါ စော်ကားမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ထိုက်ဟောင်ကျုံး အစ်ကိုကြီး၊ အထင်မှားသွားပါပြီ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဒင်းရူရွှဲ့ ရဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စက တိုင်ပင်တုန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ မသတ်မှတ်ရသေးပါဘူး...”

လန်ချူးဟွာ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြနေသည်။

ဒင်းရူရွှဲ့ မှာ ယုံနိုင်စရာမရှိအောင်ပင် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ ဒင်းရိဝူ မှာလည်း ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ အရောင်ဖျော့နေသည်။

“မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိနေရတာလဲ စကားပြောရင် သတိထား။”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး က အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် အေးဆေးစွာပင် ဆက်ပြောသည်။

“ဒီမိန်းကလေးကို မယူတော့ဘူးလား”

“မယူတော့ပါဘူး၊ လုံးဝ မယူတော့ပါဘူး”

လန်ချူးဟွာ က ဒင်းရူရွှဲ့ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

“မယူတာက မှန်တယ်၊ လူသား ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားကိုတောင် အခုချိန်မှာ မင်းက စော်ကားရဲနေတာလား။

သူ့ကို ကျောင်းတော်က ထုတ်လိုက်တယ်ပဲ ထားပါဦး၊ သူ ကျောင်းတော်မှာ အဆက်အသွယ် မရှိတော့ဘူးလို့ မင်းက ထင်နေတာလား။

ပြီးတော့ အခု ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၊ လူသား ကျောင်းတော်မှာ အလွန်တက်ကြွတဲ့ သူနှစ်ယောက် ထွက်လာသေးတယ်။”

ထိုက်ဟောင်ကျုံး က လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုကာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချင်ဖေး လည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး လန်ချူးဟွာ တို့ကိုမူ လှည့်ကြည့်ဖို့ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

“လန် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စ...”

ဒင်းရူရွှဲ့ က လန်ချူးဟွာ ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးသည်။

“ငါ မင်းကို မယူဘူး၊ ယူဖို့လည်း မရဲဘူး၊ သွားတော့မယ်။”

လန်ချူးဟွာ က ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဒင်းရူရွှဲ့ မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဒင်းရိဝူ မှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင် များ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ခံစားရပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။

သူ့ ညီမကို လက်ထပ်ရဲသည့်သူ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် နောင်တရသွားမိသည်။ အကယ်၍သာ အစကတည်းက ဆူတင်ရှို့ ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက၊ ယခုအခြေအနေမှာ လုံးဝ ကွဲပြားသွားမည် မဟုတ်ပါလား။