အခန်း (၂၃၂၇-၂၃၂၈)

အခန်း ၂၃၂၇ - ဆုလာဘ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသည့် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုများသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း တစ်ချို့က တိတ်ဆိတ်စွာ စိမ်ပြေနပြေ သောက်နေကြပြီး၊ တစ်ချို့ကမူ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေကြကာ၊ အချို့မှာမူ ကျယ်လောင်စွာဖြင့် ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြသည်။

ပြတင်းပေါက်နားက ခုံတွေကိုတော့ အခြား ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေက သိမ်းပိုက်ထားပြီးဖြစ်၍ ဖန့်ချန်သည် လူမမြင်နိုင်လောက်သည့် ထောင့်ကျကျ နေရာလေးတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ လက်ထဲတွင် ယင်သက်တမ်းအကြွေစေ့ တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယင်သက်တမ်းအကြွေစေ့ တစ်ခုသည် ယင်သက်တမ်း တစ်နှစ်နှင့် ညီမျှသည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် အရေးပေါ်သုံးရန်အတွက် ယင်သက်တမ်းအကြွေစေ့ ရာဂဏန်းကို အမြဲဆောင်ထားလေ့ရှိပြီး၊ အစကတော့ သုံးရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ အရေးပေါ် အသုံးချနိုင်ပေပြီ။

“ဧည့်သည်တော်၊ ဘာလက်ဖက်ရည် သောက်မလဲခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ လက်ဖက်ရည်အမျိုးအစား (၁၃) မျိုး ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဈေးအကြီးဆုံးအမျိုးအစားကတောင် တစ်ခွက်ကို ယင်သက်တမ်း သုံးလပဲ ကျသင့်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”

စားပွဲပေါ်က အကြွေစေ့ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စားပွဲထိုးလေးသည် မျက်လုံးထဲတွင် မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီးနောက် ဖန့်ချန်အား ဆိုင်၏ အသုံးစရိတ်များကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ထိုယင်သက်တမ်းအကြွေစေ့ကို နှစ်ခြမ်း ခွဲလိုက်သည်။

ထိုလုပ်ဆောင်ချက်အတွင်း ယင်စွမ်းအင် အနည်းငယ်မျှ ယိုစီးပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ဆုံးရှုံးမှုမှာ အလွန်အမင်း မများလှပါ။

သူသည် အနည်းဆုံး ယင်သက်တမ်း ငါးလခန့် ပါဝင်သည့် ကျန်ရှိသော အကြွေစေ့ခြမ်းကို စားပွဲထိုးလေးဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီဆိုင်မှာ အကောင်းဆုံး လက်ဖက်ရည် တစ်အိုးလောက် ယူခဲ့၊ ကျန်တာကို မင်းအတွက် ဆုအဖြစ် ပေးလိုက်မယ်။”

“ဟူးးးးး”

စားပွဲထိုးလေးသည် ရင်ထဲမှနေ၍ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိုအကြွေစေ့ခြမ်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

“ဆုချီးမြှင့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်ခင်ဗျာ ”

ထိုကဲ့သို့ ရက်ရောမှုကြောင့် အနီးနားရှိ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဧည့်သည်အချို့က ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ချင်း ငေးကြည့်နေကြသည်။

အချို့၏ အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အချို့မှာမူ မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မကြာမီမှာပင် စားပွဲထိုးလေးသည် လက်ဖက်ရည်ကို ပြင်ဆင်ပြီး ယူလာပေးသည့်အပြင် ဖန့်ချန်အတွက် မုန့်အချို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ယူလာပေးသည်။

“အရှင်၊ ဖြည်းဖြည်းသုံးဆောင်ပါခင်ဗျာ။ တစ်စုံတစ်ရာ အမိန့်ရှိရင်လည်း ခေါ်လိုက်ပါဗျာ။”

စားပွဲထိုးလေး ပြောပြီးသည်နှင့် အရိုအသေပေးကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ဖန့်ချန်သည် မုန့်တစ်ခြမ်းကို လွတ်လပ်စွာ ကောက်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ ဝါးစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ငုံမျှ စုပ်သောက်လိုက်သည်။

အရသာ လုံးဝ မရှိပေ။

ပါးစပ်ထဲတွင် အလွန်ပင် အရသာဖျော့တော့နေပြီး ဖယောင်းကို ဝါးနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

လက်ဖက်ရည်၏ အနံ့က မွှေးကြိုင်သော်လည်း သောက်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အရသာ မရှိပြန်ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုလက်ဖက်ရည် သို့မဟုတ် မုန့်များသည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုများအတွက် အလွန် အကျိုးရှိပြီး အနည်းဆုံး သူတို့သည် သတိမရှိတော့သည့် ယင်မိစ္ဆာများ မဖြစ်သွားစေရန် ကူညီပေးနိုင်သလို၊ ယင်သက်တမ်းကိုလည်း အနည်းငယ် တိုးပွားစေနိုင်သည်။

ထို့ပြင် တကယ့် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုများကသာ လက်ဖက်ရည်ကို အနုပညာဆန်ဆန် သောက်သုံးခြင်း ပြုလုပ်ပါက ထိုအရာ၏ အနှစ်သာရကို သိရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အဆုံးတွင် ဖန့်ချန်သည် ယခုထိ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။ လူသားတစ်ယောက်က သေသူတို့၏ အရာကို စားသုံးရာတွင် အရသာရှိနေဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံချင်းစီ သောက်လိုက်၊ မုန့်ကို တစ်ခါတစ်ရံ စားလိုက်နှင့် ဖန့်ချန်သည် တစ်ယောက်တည်း တစ်နာရီခန့် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး အလွန်ပင် အေးဆေးသက်သာ ရှိနေသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် အနီးနားရှိ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုများ၏ ပြောစကားများမှတစ်ဆင့် အချက်အလက်အချို့ကို နားလည်လာခဲ့သည်။

ပြောရလျှင် ထို ဆုန်းချိခရိုင် သည် ပိုင်ဇီ မျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေဖြစ်သည်။

မင်လော့ မျိုးနွယ်စုနှင့် နီးကပ်နေသော်လည်း ဆုန်းချိခရိုင်သည် အရေးပါသော စစ်ရေးဗျူဟာမြောက် နေရာမျိုး မဟုတ်သည့်အတွက် ပိုင်ဇီ မျိုးနွယ်စုဖြစ်စေ၊ မင်လော့ မျိုးနွယ်စုဖြစ်စေ ဤနေရာကို အလေးအနက် မထားကြပေ။

ထို့ကြောင့် ဤအကြိမ်တွင် မျိုးနွယ်စုကြီး နှစ်ခုကြားက ပဋိပက္ခများသည် ဆုန်းချိခရိုင်အပေါ် သက်ရောက်မှု မကြီးမားလှပေ။

ထိုမျှသာမက မျိုးနွယ်စုကြီး နှစ်ခုမှာလည်း လူသိရှင်ကြား စစ်ကြေညာခြင်းမျိုး မရှိကြသဖြင့် ငရဲမင်းကြီးဘက်မှလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိပေ။

အငြင်းပွားမှု အတော်များများသည် လျှို့ဝှက်စွာသာ ဖြစ်ပျက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“မကြာသေးခင်ကပဲ ကြားလိုက်တယ်၊ မင်လော့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဓိက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကို ပိုင်ဇီမျိုးနွယ်စုက ဖမ်းမိသွားတယ်တဲ့။ ပိုင်ဇီမျိုးနွယ်စုက သူ့ကို ပြစ်မှုပေါင်းများစွာနဲ့ တရားစွဲဆိုပြီး သေဒဏ်ပေးလိုက်ပြီတဲ့။”

“တကယ်လား မင်လော့မျိုးနွယ်စုဘက်က ဘာပြောလဲ။”

“ဘာပြောရမှာလဲ။ မင်လော့မျိုးနွယ်စုကလည်း ပိုင်ဇီမျိုးနွယ်စုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်အချို့ကို ဖမ်းမိထားပြီး ပြစ်မှုပေါင်းများစွာကိုပဲ ပြန်ရှာထားတာပေါ့။”

“အခုကြည့်ရသလောက်တော့ နှစ်ဖက်စလုံးက အပြန်အလှန် ဖမ်းဆီးနေကြတာ ယင်လောကရဲ့ ဥပဒေကို အသုံးချပြီး အပြန်အလှန် ဖိနှိပ်နေကြတာပဲ။ ဒီအတိုင်းသာ ရှည်ကြာသွားရင် ဘယ်ဘက်ကမှ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တကယ်ပဲ စစ်ကြေညာတော့မှာ။”

“ငါတို့ ဆုန်းချိခရိုင်က မင်လော့မျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေနဲ့ နီးကပ်နေတော့ တကယ်ပဲ စစ်ဖြစ်တဲ့နေ့ကျရင် ဒီနေရာက ပထမဆုံး အထိခိုက်ဆုံး ဖြစ်လာမှာ။ အားလုံးပဲ လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလောက် ကြိုတွေးထားကြတာ ကောင်းမယ်။”

“လမ်းကြောင်းလား ဘယ်လောက်လွယ်လိုက်မလဲ။ ငါ ဒီနှစ်တွေအတွင်း လုပ်ကိုင်လာတဲ့ ဆိုင်တွေအားလုံးက ဆုန်းချိခရိုင်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာ။ ငါ ထွက်ပြေးလို့ရပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေက ထွက်ပြေးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟူး……”

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ အမြစ်က ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ် လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်သွားလို့ရမလဲ။ ပိုင်ဇီနဲ့ မင်လော့တို့ တိုက်ခိုက်ကြတဲ့အခါ ငါတို့လို သာမန် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေကို မထိခိုက်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပေါ့။”

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု အချို့မှာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ သူတို့မှာ အတော်ပင် ခန့်ညားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ငွေကြေးအနည်းငယ် ချမ်းသာပုံရကာ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာမှာလည်း လမ်းစဉ်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြသဖြင့် ဆုန်းချိခရိုင်တွင်တော့ သူတို့မှာ ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ပြီး သတင်းအချက်အလက်များကို ပိုမိုသိရှိကြသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဟေ့ စားပွဲထိုး”

ဖန့်ချန်သည် ရုတ်တရက် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူ့ကို အမြဲတစေ အကဲခတ်နေသော စားပွဲထိုးလေးသည် အမိန့်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် အနားသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာကာ ဖားယားသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အရှင်၊ တစ်စုံတစ်ရာ အမိန့်ရှိပါသလားခင်ဗျာ။”

“မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးစရာရှိတယ်။”

ဖန့်ချန်သည် ကျန်ရှိနေသေးသော ယင်သက်တမ်းအကြွေစေ့ခြမ်းကို စားပွဲထိုးလေးဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေးမှာ နှမြောတသဖြစ်သွားရသည်။ အစကတည်းကသာ သိခဲ့ပါက ဒီလူကြီးကို ယင်သက်တမ်းအကြွေစေ့ နှစ်ခြမ်း မခွဲခိုင်းမိစေရဘူးဟု နောင်တရမိသည်။

နှစ်ခြမ်းခွဲလိုက်သည့်အတွက် ယင်သက်တမ်း ထက်ဝက်နီးပါး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

“ဒီအနီးအနားမှာ ဟွမ်ရွှီး ရောင်းတဲ့သူ ရှိလားလို့ မေးချင်တာ။”

ဖန့်ချန်သည် သာမန်သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလိုအလျောက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ အသံကို တိုး၍ ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်၊ ဒါက တားမြစ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းလေ၊ ပြီးတော့ ဒီအရာက လူ့လောကက ကောင်တွေပဲ သုံးတာ။ အရှင် ဒီအကြောင်းကို စုံစမ်းနေတယ်ဆိုတာ အစိုးရဘက်က သိသွားရင်တော့ ဖမ်းဆီးပြီး သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ်လောက် ထောင်ချခံရနိုင်တယ်……”

“မင်း မသိဘူးဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။”

ဖန့်ချန်သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးပြောလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ပေါ်လာသည်။

ဖန့်ချန်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ နောက်ထပ် ယင်သက်တမ်းအကြွေစေ့ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ့ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေးသည် သွားကို တင်းတင်းစေ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အရှင် ဆုန်းချိခရိုင်ရဲ့ အမှောင်လမ်း ကို သွားကြည့်ပါ။ ဟိုဘက်မှာတော့ ဒီတားမြစ်ပစ္စည်းတွေကို ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”

“ဟုတ်ပြီ၊ ခုနက ပေးတဲ့ ဆုက မင်းရဲ့ ဧည့်ဝတ်ပြုမှု ကောင်းလို့ ပေးတာ။”

ဖန့်ချန် အေးဆေးစွာ ပြုံးပြောလိုက်သည်။

သူ၏ လျှို့ဝှက်စွမ်းအား အနည်းငယ်သည် စားပွဲထိုးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်ပတ်လည်ပတ်လိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေး၏ အကြည့်များမှာ ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်၊ နောက်ထပ် ဘာများ အမိန့်ရှိပါသေးလဲခင်ဗျာ။”

“မရှိတော့ဘူး”

ဖန့်ချန်သည် လက်ဝါးကာပြလိုက်ပြီး ထိုင်နေရာမှ ထကာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ စားပွဲထိုး ပြောသည့် အမှောင်လမ်း ဆိုသည်မှာ ထိုနေရာတစ်ဝိုက်ရှိ လူဆိုးလူမိုက်များနှင့် သာမန်မဟုတ်သူများ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်ရပေမည်။

တိကျသည့် အချက်အလက်ကို မေးမြန်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ ရလဒ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဟွမ်ရွှီး ရောင်းတဲ့နေရာရှိရင်၊ ဟွမ်ရွှီး ကိုလည်း ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

ဖန့်ချန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စားပွဲထိုးလေးသည် ပုံမှန်အတိုင်း အခြားဧည့်သည်များကို ဆက်လက် ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေသည်။

သို့သော် ခဏကြာပြီးနောက် သူသည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု တစ်ဦးကို ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေစဉ် ထိုလူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ခုနက မင်းကို ဆုပေးသွားတဲ့လူ၊ သူက မင်လော့မျိုးနွယ်စုကလား သူက ဘာတွေ လာစုံစမ်းတာလဲ။”

စားပွဲထိုးလေးမှာ ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အရှင်၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ဝန်ဆောင်မှုပဲ ပေးတာပါ၊ သူ ဘာမှ လာမစုံစမ်းပါဘူး……”

“မင်း ငါတို့ရဲ့ အမှောင်တပ်ဖွဲ့ ကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာလား။ မင်းက ငါတို့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ဟုတ်သေးရဲ့လား။”

“ခုနက သူ ပြောတဲ့အမူအရာက မင်းဆီကနေ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုခုကို စုံစမ်းနေတာ သေချာပေါက်ပဲ။”

ထိုဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုသည် မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။

စားပွဲထိုးလေးမှာမူ မည်သည့်အရာမှ မသိဘဲ -

“အရှင်၊ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အမှောင်တပ်ဖွဲ့ကို သစ္စာဖောက်ရမှာလဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာကိုမှ မစုံစမ်းခဲ့တာတော့ အမှန်ပါ……”

“မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို တစ်စုံတစ်ရာနဲ့ လွှမ်းမိုးခံထားရပုံပဲ။”

ထိုဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုသည် အလေးအနက် ရှိသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အဲ့ဒီလူက မင်လော့မျိုးနွယ်စုက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့က ငါတို့လက်ထဲက မင်လော့မျိုးနွယ်စုဝင်ကို ပြန်ကယ်ထုတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ။”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

စားပွဲထိုးလေး တစ်ယောက်သာ မည်သို့ဖြစ်ပျက်မှန်း မသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရတာလား

စားပွဲထိုးလေး၏ အမူအရာမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်လာကာ သွားကို ကြိတ်ပြီး -

“မင်လော့မျိုးနွယ်စုက ခွေးမသားတွေ၊ တကယ်ပဲ ဘယ်နေရာမဆို ဝင်ရောက်နိုင်တာပဲ……”

အခန်း ၂၃၂၈ - အမှောင်တပ်ဖွဲ့

ဖန့်ချန်သည် အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေရင်း ထိုဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

“အမှောင်တပ်ဖွဲ့ တဲ့လား၊ ဒါက ချင်းမင် ယင်လောကရဲ့ ဌာနလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုင်ဇီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဌာနပဲလား။”

သူသည် အမြဲတစေ ကျင့်သားရနေသည့် သတိကြီးစွာ ထားတတ်သော အကျင့်ကြောင့်သာ ပြုမူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအကျင့်ကြောင့်ပင် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ပိုင်ဇီမျိုးနွယ်စုနှင့် မင်လော့မျိုးနွယ်စုတို့၏ ပဋိပက္ခများကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သလို၊ ထို ငြိမ်းချမ်းနေပုံပေါက်သော ဆုန်းချိခရိုင်သည် အပြင်ပန်းတွင်သာ အေးဆေးနေသော်လည်း အတွင်း၌မူ အလွန် တင်းကျပ်နေသည်။

သူလျှိုများစွာမှာ ထိုနေရာတွင် ရောနှောနေပြီး လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဖန့်ချန်သည် ဆုန်းချိခရိုင်မှ အရင်ထွက်ခွာသွားပြီး ဤသူလျှိုများထံမှ ရှောင်ရှားသင့်မသင့် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကျောစိမ့်သွားရလောက်အောင် ကြောက်လန့်ဖွယ် ခံစားချက်မျိုး သူ့ရင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ မှောင်မိုက်နေသည့် အရိပ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူ ။

ဖန့်ချန်သည် အသေးစိတ် စဉ်းစားနေချိန် မရှိတော့ပေ။ အရိပ်ထဲမှ ချက်ချင်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းထွက်လိုက်သည်။

ထိုသို့ စိုက်ကြည့်ခံထားရသည့် ခံစားချက်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် ထိုအရိပ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။

“ကြည့်ရတာ ယင်လောကထဲမှာ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ကျင့်စဉ်ကို စိတ်ကြိုက် သုံးလို့ မရတော့ဘူးပဲ။ ခုနက ငါရှိနေတဲ့ အရိပ်နေရာက ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ (၁၉) ထပ်မြောက် ဖြစ်ရမယ်။”

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများတွင် လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ဟင်းလင်းပြင် (၁၉) ထပ်မြောက်မှာ ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူများ လှုပ်ရှားသွားလာသည့် နေရာဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ယခင်က နယ်မြေကိုးခု ယင်လောကတွင် ရှိစဉ်အခါက ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ကျင့်စဉ်ကို မသုံးခဲ့ဘူးသည်မဟုတ်။

“အဲ့ဒီတုန်းက ဒီလိုအခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီဘက်မှာက သိပ်ပြီး တောကျလွန်းတော့ ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတောင် သိပ်မရှိလို့လား။”

ဖန့်ချန်သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တန့်ကာ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အရိပ်အယောင်အချို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အရပ်ရှစ်မျက်နှာမှ သူ့ကို ဝိုင်းရံလာကြသည်။

သို့သော် ထိုသူတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖော်ထုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ဖန့်ချန်နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားကာ လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဖန့်ချန်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော်လည်း မသိဟန်ဆောင်ကာ အမှောင်လမ်း ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူသည် ဟွမ်ရွှီး မရှိပါက ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ကျင့်စဉ်ကို လွယ်လွယ်နှင့် မသုံးတော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ထိုနေရာရှိ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ သက်ရောက်မှု ပိုမိုနည်းပါးသည်။

“ဖုန်းချွန်း အရှင် ၊ သူ အမှောင်လမ်းကို သွားနေတယ်။”

အရင်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် စားပွဲထိုးလေးကို မေးမြန်းခဲ့သော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုသည် ဖန့်ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင်မူ အရပ်ရှည်ပြီး အသားအရေ ဖြူဖွေးကာ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

ပိုင်ဇီဖုန်းချွန်းသည် ဖန့်ချန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“အိုရှူ သူက ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။”

“ဘယ်အဆင့်လား ”

အိုရှူမှာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူတကယ်ပင် ထိုလူ၏ အဆင့်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ပါက၊ သူ၏ အဆင့်မှာ သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။

“ငါတို့ရဲ့ သူလျှိုက သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ကိုယ်ပေါ်မှာ အမှတ်အသားလေး တစ်ခုခု ကျန်ခဲ့သင့်ပေမဲ့၊ ငါ ခုနက ကိုယ်တိုင် စစ်ကြည့်လိုက်တော့ ဘာအမှတ်အသားမှ မတွေ့ရဘူး။ အကယ်၍ မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှားတာမဟုတ်ရင် ဒီလူက ငါတို့ သူလျှိုကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူက ငါ့ထက်တောင် အဆင့်မြင့်နေတာ ဖြစ်မယ်။”

ပိုင်ဇီဖုန်းချွန်းသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒီလို ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမျိုးက အကယ်၍ မင်လော့မျိုးနွယ်စုက စေလွှတ်လိုက်တာဆိုရင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို အဲ့ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ပေါက်ကြားသွားပါ့မလား။”

အိုရှူ၏ မျက်လုံးများတွင် တုန်လှုပ်ခြင်းများ ပေါ်လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဖုန်းချွန်းအရှင် သူ့ရဲ့ အဆင့်က အရှင့်ထက်တောင် မြင့်နေတာလား။”

အိုရှူ၏ ရင်ထဲတွင် မယုံနိုင်စရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဖုန်းချွန်း အရှင် မှာ ပိုင်ဇီမျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်ရုံသာမက ဆုန်းချိခရိုင် အမှောင်တပ်ဖွဲ့၏ အဆင့်မြင့် အရှင်သခင် (၁၂) ဦးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤရာထူးကို ထမ်းဆောင်ရန်မှာ နောက်ခံကောင်းရုံတင်မကဘဲ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ကို ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။

ဆုန်းချိခရိုင် တစ်ခုလုံးတွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု အစွမ်းထက်သူ ဘယ်နှဦးများ ရှိသနည်း။

ယခုတော့ ပိုင်ဇီဖုန်းချွန်းထက်တောင် အဆင့်မြင့်နိုင်ဖွယ်ရှိသည့် မျက်နှာစိမ်း ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု သူတော်စင်တစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူက လမ်းသလားနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်...

အိုရှူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။ အမှောင်တပ်ဖွဲ့၏ တာဝန်အရ ထိုအကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိရန် သူတို့ဘက်မှသာ စွက်ဖက်ရမည် ဖြစ်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တယ်”

ပိုင်ဇီဖုန်းချွန်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။

“သူက အမှောင်လမ်းဘက်ကို သွားနေတာဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ အမှောင်တပ်ဖွဲ့ကို နောက်ကနေ လိုက်ပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်။ အကယ်၍ ဒီနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ သူတော်စင်သက်သက်သာ ဆိုရင်တော့ သူ့ကို မနှောက်ယှက်နဲ့။”

“အကယ်၍ သူ ဝယ်မယ့်အရာက... တားမြစ်ပစ္စည်းဆိုရင်ကော။”

အိုရှူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

အမှောင်လမ်းကို သွားရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်မလဲ။ မမြင်ကွယ်ရာမှာ လုပ်ဆောင်ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ဖို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ သို့သော် အမှောင်လမ်း၏ တည်ရှိမှုမှာ အဖွဲ့အစည်းတိုင်း၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ အမှောင်တပ်ဖွဲ့သည်လည်း အမှောင်လမ်း၏ ကိစ္စများတွင် အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရပေ။

“အဆင့်ကို ကြည့်လိုက်ပါ။ အကယ်၍ ပထမအဆင့် တားမြစ်ပစ္စည်း မဟုတ်ရင်၊ ဒုတိယအဆင့်နဲ့ အောက်ဆိုရင်တော့ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။”

ပိုင်ဇီဖုန်းချွန်းက ပြောသည်။

အိုရှူသည် ရင်ထဲတွင် သဘောပေါက်သွားကာ အနီးနားရှိ ထောင့်အချို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဖွဲ့သားအချို့နှင့်အတူ အမှောင်လမ်းဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်သွားလေသည်။

အမှောင်လမ်း

ဖန့်ချန်သည် ထိလမ်းမကြီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့် အငွေ့အသက်မှာ ရှေ့က လမ်းများနှင့် လုံးဝ မတူညီသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုများ သိပ်မများလှသော်လည်း အဆင့်အတန်းမှာ ပိုမိုမြင့်မားကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်ခြင်း အဆင့်ရှိ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုများ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

လမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်ခန်းအချို့မှာ တံခါးတစ်ဝက်သာ ဖွင့်ထားပြီး အချို့ဆိုင်ခန်းများမှာမူ ဧည့်သည် လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။ ဖန့်ချန် ဖြတ်လျှောက်သွားသည့်အခါ အကြည့်များစွာက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်လာသည်။

ထိုအကြည့်များမှာ ကုန်ပစ္စည်းကို ရောင်းချရန် စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အေးစက်စက်နှင့် အကဲခတ်သည့် အကြည့်များသာ ဖြစ်သည်။

“ဧည့်သည်တော်၊ ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲလောက် စားပါဦးမလား။”

ခေါက်ဆွဲဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားသည့်အခါ ဆိုင်ရှင်မှာ ထောင့်ကို မော့လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သာမန်ဧည့်သည်များသာ ထိုအမူအရာကို မြင်လိုက်ရပါက ခေါက်ဆွဲစားဖို့ နေနေသာသာ ခဏလေးတောင် ရပ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ချန်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ စဉ်းစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ဟီးဟီးရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လာပါ၊ ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ စားကြည့်ပါ။ ကျွန်တော့်ဆိုင်က ခေါက်ဆွဲက တကယ့်ကို အရသာရှိတယ်၊ တစ်ပွဲကို ယင်သက်တမ်း အကြွေစေ့ ငါးခုပဲ ကျမယ်။”

“ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်ခြင်း ဒုတိယအဆင့် ရှိပါလျက်နဲ့ ဒီနေရာမှာ ခေါက်ဆွဲ ရောင်းနေရတာတော့ မင်းအတွက် နှမြောစရာပဲ။”

ဖန့်ချန်သည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှင်မှာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မမှုမရွံ့ ခေါက်ဆွဲကို စတင် ပြုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင်လည်း အဓိပ္ပာယ်မသိရသော အပြုံးကို ချိတ်ဆွဲထားဆဲဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် အရသာ သာမန်ထက်ပိုသော ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကို ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ယူလာပေးသည်။

“ယင်သက်တမ်း အကြွေစေ့ ငါးခု။”

ဆိုင်ရှင်က လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ပြောသည်။

ဖန့်ချန်သည် ယင်သက်တမ်း အကြွေစေ့ ငါးခုကို ပေးလိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲကို မစားဘဲ ဆိုင်ရှင်ကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်သည် အကြွေစေ့ကို ရရှိပြီးနောက် သာမန်သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဧည့်သည်တော် ဒီနေရာကို ဘာဝယ်ဖို့ လာတာလဲ။”

“ဟွမ်ရွှီး”

ဖန့်ချန်က ပြောသည်။

“ဟွမ်ရွှီး”

ဆိုင်ရှင်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကြည့်ရတာ ဧည့်သည်တော်က အထက်လူကြီးတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိပုံပဲ။”

ထို့နောက် သူသည် စကားကို လှည့်လိုက်ပြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ဧည့်သည်တော် ခေါက်ဆွဲစားပြီးရင် ဟိုဘက်ကို သွားပြီး မေးကြည့်လိုက်ပါ။”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် မိမိအလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေပြီး ဖန့်ချန်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဖန့်ချန်သည် ပြုံးရင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင် ညွှန်ပြသော ဆိုင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုခေါက်ဆွဲပွဲကိုမူ သူ မစားခဲ့ပေ။ ဆိုင်ရှင်မှာလည်း စိတ်မဆိုးဘဲ ရယ်မောပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စားပွဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

“ငါ့ကိုလည်း ခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲ ပေးပါဦး။”

အိုရှူသည် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ ရောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို တည်လိုက်ကာ အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ယင်သက်တမ်း အကြွေစေ့ ငါးခု၊ မင်း ပေးနိုင်လို့လား။”

“ဟီး၊ အစိုးရဘက်က ပေးတာကို ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။”

အိုရှူသည် ယင်သက်တမ်း အကြွေစေ့ ငါးခုကို စားပွဲပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူ့အတွက် ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ ပြုတ်ပေးလိုက်သည်။

ခေါက်ဆွဲကို ချပေးသည့်အခါ အိုရှူက -

“ခုနက လူက ဘာဝယ်ဖို့ လာတာလဲ။”

“အမှောင်လမ်းရဲ့ စည်းကမ်းကို မင်းတို့ အမှောင်တပ်ဖွဲ့က မသိဘူးလား။”

ဆိုင်ရှင်က အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အမှောင်တပ်ဖွဲ့မှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်လေ။ အကယ်၍ သူဝယ်တာက ပထမအဆင့် တားမြစ်ပစ္စည်း မဟုတ်ရင် ငါတို့ မဝင်စွက်ဖက်ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့်ပါ၊ အကယ်၍ ဒါက ပထမအဆင့် မဟုတ်ရင်... မင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် အမှောင်လမ်းရဲ့ စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ရာ မရောက်ဘူး မဟုတ်လား။”

အိုရှူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။