အခန်း (၂၃၄၃-၂၃၄၄)
Vol. 235 Ch. 2343-2344
အခန်း (၂၃၄၃) - စီကုပေ့ ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြ
“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ ဒီကောင်က ဒီနေရာက နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို နားလည်သွားတာ မဟုတ်ဘူးပဲ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီး အပြစ်ပေးခံလိုက်ရတာပဲ ”
“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဒီနေရာက နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က ငါတို့ကို ဘယ်တော့မှ ကြိမ်ဒဏ်ပေးလေ့မရှိဘူးလေ၊ အများဆုံးဆိုရင် ထောင်ထဲပဲ ထည့်တာ၊ ဘာလို့ သူ့တင်ပါးတွေတောင် ပြဲစုတ်သွားရတာလဲ ”
“ဟဟ၊ ခံထိုက်ပါတယ်၊ လူ့လောကက အမှိုက်ကောင်က ဒီနေရာထိ လာပြီး စပ်စုချင်နေတာ၊ ဟဟ၊ သေပေါ့ကွာ”
ပေယွမ်ဇီ နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူများမှာ ယခုအခါတွင် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်နေကြပြီး နားစွန်နားဖျား ဆိုးဝါးလှသည့် ရယ်မောသံများဖြင့် လှောင်ပြောင်နေကြသည်။
ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု သုံးဦးမှာမူ စကားမပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုသာ စေ့ထားကာ မျက်လုံးများထဲတွင် အတွေးနက်နေကြသည်။
ရင်တန့် မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။
“မင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားဖြင့် လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။
ငါ အဆင်ပြေရဲ့လား
ငါ အဆင်ပြေရဲ့လား
ဆွေ့ထျန်းဟွမ် မသိပေ။ သူသိသည်မှာ သူ၏ တင်ပါးမှာ အေးစက်စက်ဖြစ်ကာ အလွန်နာကျင်နေသည် ဆိုသည့်အချက်သာ ဖြစ်သည်။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားဖြင့် ရှက်ရွံ့စရာကောင်းလှသည့် ပုံစံမျိုးကို မနေလိုသဖြင့် အလိုလိုပင် ကိုယ်ကို လှည့်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ အကြောင်းမှာ ဤသို့ဆိုလျှင် မည်သူမဆို သူ၏ ပြဲစုတ်နေသည့် တင်ပါးကို မြင်နိုင်သောကြောင့်ပင်။
သို့သော် သူသည် ထိုနေရာ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ ပုံစံပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် အတွင်းနယ်မြေသာမက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကိုပင် အသုံးချနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ဒဏ်ရာကို ကုသရန်အတွက်ပင် မစွမ်းသာတော့ပေ။
“ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ……”
အမှုထမ်းနှစ်ဦး ရောက်ရှိလာစဉ်က ထောင်ဒဏ်ဖိနှိပ်မှုမှ ခဏတာ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။ ၎င်းက ထိုအမှုထမ်းနှစ်ဦးမှာ မျက်နှာစိမ်းများ ဖြစ်သော်လည်း စီရင်စု တားမြစ်နယ်မြေမှ ပုဂ္ဂိုလ်များ အမှန်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
သို့သော် သူတို့... ဘာကြောင့် သူ့ကို ဤသို့ ဆက်ဆံရသနည်း။
“ဆွေ့ထျန်းဟွမ်၊ မင်း ငတုံးဖြစ်သွားတာလား ငါ့ကို ပြန်ဖြေစမ်း၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား ”
ရင်တန့် မှာ ဆွေ့ထျန်းဟွမ်ထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရရှိသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မံ၍ အော်ပြောလိုက်သည်။
“အဆင်... ပြေပါတယ်။”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်မှာ နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အသံမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေသော်လည်း သူ၏ အသက်ကိုမူ မထိခိုက်ကြောင်း သေချာသည်။
“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြစမ်း ဘာလို့ မင်းကို ခေါ်သွားပြီး ကြိမ်ဒဏ်ပေးရတာလဲ ”
ရင်တန့် က မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု သုံးဦးနှင့် ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူ ငါးဦးတို့မှာ နားစွင့်နေကြသည်။
“မသိဘူး။”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်၏ ပါးစပ်မှ ထိုစကားသုံးခွန်းသာ ထွက်လာပြီးနောက် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မဖြေတော့ဘဲ ဤနေရာ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အနှစ်သာရကို ပြန်လည် စူးစိုက်လေ့လာတော့သည်။
“ငါ နားလည်သဘောပေါက်သွားတဲ့အချိန်ကျရင် အဲဒီ အမှုထမ်းနှစ်ဦးနဲ့ အဲဒီ မဟာတရားသူကြီးကြီးကို အကုန်သတ်ပစ်မယ် ”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အရှက်ရမှုများကို မဖြစ်မနေ ပြန်လည် ချေဖျက်ပစ်မည်ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။
……
ဆွေ့ထျန်းဟွမ် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖန့်ချန် သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ခုနစ်ဆင့်မြောက် လျှိုပန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း ယခင်ကထက် ဝက်မျှသာ အားနည်းသွားသည်။
“ဒါဆိုရင် ဖမ်းဆီးခြင်း နည်းလမ်း ကို သုံးလိုက်တာက ဒီခုနစ်ဆင့်မြောက် လျှိုပန် ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးစွဲလိုက်တာပဲ။”
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဤနတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ သူ၏ အခြားသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များထက်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်နေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ အခြားစွမ်းရည်များမှာ သူ၏ အတွင်းနယ်မြေနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသော်လည်း၊ ခုနက ဆွေ့ထျန်းဟွမ်ကို ဖမ်းဆီးစဉ်က သူ၏ အတွင်းနယ်မြေမှာ မည်သည့် စွမ်းအားမျှ လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် ဖမ်းဆီးခြင်း နည်းလမ်းမှာ အတွင်းနယ်မြေနှင့် လွတ်ကင်းနေကြောင်း ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ သူသည် ထိုစွမ်းရည်ကို အတွင်းနယ်မြေတွင် ထွင်းထုထားသော်လည်း ၎င်းကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ စွမ်းအားကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ဆိုပါက ဟင်းလင်းပြင် ဟူသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်သာ ရှိသည်။
“ဒီစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုတဲ့အခါမှာ ငါကိုယ်တိုင်တောင် စည်းမျဉ်းကို မဖျက်နိုင်တာ၊ ဖမ်းဆီးခံရသူကို ပုဂ္ဂလိက အပြစ်ပေးလို့မရတာက ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ။ အမြင့်ဆုံး တရားသူကြီးတွေတောင် ဒီဖြစ်စဉ်ကို ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်ဘူး...”
“ဖမ်းဆီးခြင်း နည်းလမ်းမှာ လိုက်ဖက်ညီတဲ့ အရာတွေ ပါဝင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် ဖမ်းဆီးခံရသူကို စစ်ဆေးနေရင်းနဲ့ တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ချင်တယ်ဆိုရင် လျှိုပန်ကို ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို မြှင့်တင်မှ ဖြစ်မယ်။”
ဖန့်ချန် သည် သူ ထိုနေရာသို့ မရောက်မီက သူ စစ်ဆေးခံခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သည်။ ထိုစားပွဲခုံပေါ်တွင် ဝါးဆို့ပြွန် မရှိခဲ့ပေ။
“လျှိုပန်က မပြည့်စုံလို့ ဖြစ်မယ်၊ ထောင်လေးခု ကျန်ရှိနေပေမယ့် ဝါးဆို့ပြွန်ထဲက အမိန့်စာတံဆိပ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် စစ်ဆေးခံရတဲ့သူတွေကို ကြိမ်ဒဏ်ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘဲ ထောင်ထဲမှာပဲ ထည့်ထားနိုင်တာလား ”
“ဒါဆိုရင် မှန်လေး ပြောတာ မှန်နေတာပဲ၊ ဒီနေရာက လျှိုပန်က မပြည့်စုံတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ။ ဒါကို စုပ်ယူလို့ ရနိုင်တယ်...”
“နောက်ပြီး ဆွေ့ထျန်းဟွမ်လိုမျိုး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် နောက်ပိုင်းအထိတောင် မသေဘူးဆိုတော့ ခုနစ်ဆင့်မြောက် လျှိုပန် အဆင့်မှာ သူတို့ကို သတ်ပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိသေးဘူး။ ဖမ်းဆီးခြင်း၊ တံဆိပ်ခတ်ခြင်း၊ ကမ္ဘာသတ်မှတ်ခြင်းတွေ လုပ်ရင်တောင် သူတို့ကို သတ်လို့ မရဘူး။”
ဖန့်ချန်မှာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အလွန်ပင် နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။ ခုနစ်ဆင့်မြောက် လျှိုပန် ဖြစ်နေသဖြင့် ချင်ဝူဆန့် ၊ ချင်ဖိုကျား၊ ကော်ယန်လီ တို့လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ဖမ်းဆီး၍ မရပေ။ မဟုတ်ပါက ထပ်မံ၍ စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်သေးသည်။
“ဒီလျှိုပန်ကို နောက်တစ်ခါ အသုံးပြုနိုင်ဦးမှာ...”
ဖန့်ချန်မှာ စဉ်းစားပြီးနောက် စားပွဲခုံအောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့ကို ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ သွားပြီး စီကုပေ့ ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခဲ့ခဲ့ကြ။”
“ဟုတ်ကဲ့ ”
နှစ်ဦးစလုံးမှာ အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် လှည့်ကာ မြူခိုးများထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဖန့်ချန်၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
……
လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့၊ ချန်ယောင် ၊ ချီထျန်း ကျောင်းတော်
ယနေ့ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် သာယာလှသဖြင့် ကျောင်းသားများမှာ ရှုခင်းလှပသည့် နေရာများတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ သူတို့ ပြောဆိုနေသည့် အကြောင်းအရာများမှာ ကျင့်စဉ်၊ ကျောင်းတော် ၊ ပညာရေးတက္ကသိုလ်၊ နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမ၊ ရှေ့တန်းအခြေအနေ နှင့် အင်အားစုများအကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။ ချန်ယောင် ကျောင်းသားများ ဖြစ်သည်နှင့်အညီ သူတို့ရရှိသည့် သတင်းအချက်အလက်မှာ အတိကျဆုံးပင် ဖြစ်သည်။
ကျောင်းသားများမှာ အဖွဲ့ငယ်လေးများ ဖွဲ့ကာ စိတ်ဝင်စားသည့် ခေါင်းစဉ်များကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ စီကုပေ့ အစ်ကိုကြီး က တကယ်ပဲ ကောင်းကင် အရှင် ရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်တော့မှာပဲ။”
ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။
“သူက ကျွန်တော်တို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စု ကံကြမ္မာ စွမ်းရည်ဖြစ်တဲ့ ချီထျန်း ကြီးမားသော ကျောက်စာ မှတ်တမ်း ကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး ”
“ ကမ္ဘာငယ် သူတော်စင် အဆင့်မှာ တန် အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်ပဲ ဆက်ခံသူ ရှိခဲ့တာလေ။ အခုတော့ နောက်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာတော့ အရင်းအမြစ်တွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲ မသိဘူး။”
“မင်းကလည်း မဆိုင်တာတွေကို ပူပန်နေလိုက်တာ၊ ငါတို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုက အဆင့်မရှိတဲ့ လူနည်းစုမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ဆက်ခံသူကို ထောက်ပံ့ဖို့က ခက်ခဲလို့လား ”
ကျောင်းသားတစ်ဦးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာမှ မသိဘဲနဲ့၊ ငါပြောချင်တာက ဘယ်သူက ပိုရမလဲဆိုတာကို ပြောတာ၊ တန် အစ်ကိုကြီးက ဒီစွမ်းရည်ကို နားလည်သွားတာက စီကုပေ့ အစ်ကိုကြီးထက် ပိုကြာနေပြီလေ။”
“ခန့်မှန်းရရင် သူတို့ နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမမှာ ပြသတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။ တန် အစ်ကိုကြီးက အခုဆို စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် နောက်ပိုင်းကို ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား။ အဲဒီအချိန်ကျရင် စီကုပေ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်သူက သာတယ်၊ ဘယ်သူက နိမ့်တယ်ဆိုတာ သိရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုက ဘယ်သူ့ကို အရင်းအမြစ် ပိုပေးမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။”
“ပြောရရင် ဖန့်ချန် က စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် နောက်ပိုင်းကို ရောက်သွားရင် ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ အရမ်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။”
ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဖန့်ချန် အကြောင်းကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် အနီးအနားရှိ အခြားအကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးနေကြသည့် ကျောင်းသားများမှာလည်း စကားစရပ်ကာ အနားသို့ တိုးလာကြသည်။
“ဒီ ဖန့်ချန် က တကယ်တော်တာပဲ၊ သူကမှတစ်ဆင့် ချင်းမင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်မှာ လူသားမျိုးနွယ်စု ဆိုတဲ့ မျိုးနွယ်စု တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ရတာ။”
“လူသားတွေက အရင်က နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမ ကျောင်းသား တချို့ ရှိခဲ့ပေမယ့် ရလဒ်က သာမန်ပါပဲ၊ အဆင့်ကလည်း မမြင့်ဘူး၊ ထူးခြားမှု မရှိဘူး၊ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ထူးခြားနေတာ။ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် အစောပိုင်းမှာ ထိပ်ဆုံးရောက်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေကိုတောင် အဆင့်တက်အောင် ဖိအားပေးခဲ့တာလေ။”
“တကယ်တော့ ဒါကလည်း ကောင်းတဲ့အချက်ပါပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ တခြားသူတွေကို အခွင့်အရေး ပေးသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် နေရာကို အမြဲ သိမ်းပိုက်ထားပြီး ဘာမှ မလုပ်ပြနိုင်ရင် မကောင်းဘူးလေ။”
“သူက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်မှာလည်း တဟုန်ထိုး တက်နေတာနော်၊ သူ နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမကို ရောက်ကတည်းက တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးဘူးဆိုတာကို မင်းတို့ တွက်ကြည့်ဖူးလား ”
“တကယ်ပဲ မရှုံးဖူးဘူး။”
“သူ မရှုံးတာက ရှန်ရှိုးယွမ် တို့လို လူတွေက သူ့ကို အပြိုင်မဆိုင်ချင်လို့သာ ဖြစ်မှာပါ၊ နောက်ကျရင်တော့ အခြေခံ အားနည်းတဲ့သူတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ၊ အဆင့်မြင့်မြင့် မရောက်နိုင်ဘူးဆိုတာကို မင်းတို့ သိလာလိမ့်မယ်။”
အသံ တိုးတိုးလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ လူတိုင်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“စီကုပေ့ အစ်ကိုကြီး”
အခန်း (၂၃၄၄) - တန်ခယ်ရွှမ်၊ မင်းက တကယ်ကို ပေတေလွန်းတယ်
ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျောင်းသားများမှာ တစ်ဖွဲဖွဲ ဝိုင်းရံလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှု၊ တောင့်တမှုနှင့် အားကျမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူတို့၏ ဤနေရာလေးသို့ စီကုပေ့ ကဲ့သို့သော ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
“စီကုပေ့ အစ်ကိုကြီး၊ ကောင်းကင်အရှင်ရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာတာကို ဂုဏ်ယူပါတယ် ”
ကျောင်းသားတစ်ဦးက ရှေ့ထွက်ကာ ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်သည်။
စီကုပေ့ သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -
“အားလုံးပဲ အားနာမနေကြပါနဲ့၊ ငါက ဒီလမ်းကနေ ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ ဖန့်ချန် အကြောင်းကို ပြောနေကြတာ ကြားလိုက်ရလို့ အဖော်လုပ်ပြီး လာပြောတာပါ”
ဟု ပြောသည်။
ယခင်က ဖန့်ချန် ကို အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေကြသည့် ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများမှာမူ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် လန့်ဖြန့်သွားကြသည်။
ကျောင်းသားများအားလုံးလည်း စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဖန့်ချန် နှင့် စီကုပေ့ တို့အကြား အဆင်မပြေမှုများ ရှိကြောင်း သူတို့ ကြားသိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
နှစ်ဦးစလုံးမှာ စကားအပြောအဆိုတွင် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ဖူးကြသည်။
ထို့အပြင် စီကုပေ့ သည် ယခင်က ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းမှ အလားအလာ အလွန်ကောင်းသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်သူ တုန်းဖန်ဟို့ ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။
ဤအချက်ကပင် စီကုပေ့ နှင့် လူသားမျိုးနွယ်စုတို့အကြား ရန်ငြိုးကို အပြီးတိုင် စွဲမြဲသွားစေခဲ့သည်။
စီကုပေ့ သည် ဖန့်ချန် အကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြသည့် ကျောင်းသားအချို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဖန့်ချန် ကို အထင်ကြီးလွန်းနေကြတာပဲ။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ထိုကျောင်းသားများမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
“ဖန့်ချန် မှာ နည်းနည်းပါးပါး လက်ရည်ရှိတာ မှန်ပေမယ့်၊ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကလည်း နည်းနည်း ထူးခြားနေလို့ တစ်ခုခုတော့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ကြုံရမှာပါ။
ပြီးတော့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် အစောပိုင်းမှာ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသစ်သီးတွေကို အများကြီး စားခဲ့တာကြောင့် သူ့ရဲ့ နောက်ခံအချက်အလက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ လူသားမျိုးနွယ်စုနဲ့ ငါတို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံ အမြစ်တွယ်မှုချင်းကတော့ အများကြီး ကွာခြားပါတယ်။
တခြားကို မပြောနဲ့၊ ဒီ ‘ချီထျန်း ကြီးမားသော ကျောက်စာ မှတ်တမ်း’ ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် လူသားတွေက ငါတို့နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။
ကောင်းကင်ငါးပါး ကာလအတွင်းမှာ မျိုးနွယ်စုကြီး တိုင်းမှာ မျိုးနွယ်စု ကံကြမ္မာ စွမ်းရည်တွေ ရှိကြတယ်။ ဒါက တခြားမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ သူတော်စင်တွေ ဘယ်တော့မှ လိုက်မမီနိုင်တဲ့ အတားအဆီးပဲ။”
စီကုပေ့ သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်ညိုမှုနှင့် အားကျမှုတို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားကာ ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်သည်။
ယခင်က သူသည် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း ကျောင်းသားများကို ကြည်ညိုစေရန် လုံလောက်သော်လည်း၊ ယနေ့ကဲ့သို့ စိတ်ကျေနပ်မှုမျိုးကိုမူ မရရှိခဲ့ပေ။
နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား၊ ကောင်းကင်အရှင်၏ ဆက်ခံသူ၊ ဤကဲ့သို့သော ဂုဏ်ပုဒ်များဖြင့်သာ သူ၏ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းမှာ မည်မျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ရှန်ရှိုးယွမ် တို့လို လူမျိုးဆိုရင် ချုံးချန် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီး အသက်ကိုးသက်နဂါး မျိုးနွယ်စုက ကောင်းကင်အရှင်ရဲ့ ဆက်ခံသူပဲ။
ဖူယွမ်ဖေး ဆိုရင်လည်း လင်ချုံ အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီး သူတော်စင် ဝိညာဉ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူပဲ။
ရင်တန့် ဆိုရင်လည်း ပီလော့ အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီး ပြစ်ဒဏ်ပေး နတ်ဆိုး မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူပဲ။
သူတို့ထဲက ဘယ်သူကများ ဖန့်ချန် ထက် အားနည်းနေလို့လဲ။
ဒီသုံးယောက်က သန့်စင်သော အဆင့် အကန့်သက်ကျော်လွန်ခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွန်နိုင်မနိုင် မပြောနိုင်ပေမယ့်၊ သူတို့မှာ မျိုးနွယ်စု ကံကြမ္မာ စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသားဆိုတာ သေချာတယ်။”
စီကုပေ့ သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်
“ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေနဲ့ ဖန့်ချန် က တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင်၊ အနိုင်ရဖို့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ မပြောနိုင်ရင်တောင် ကိုးပုံတော့ ရှိမှာပဲ မဟုတ်လား။
ဖန့်ချန် က ယခင်က ဆက်တိုက် အနိုင်ရခဲ့ပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေထဲမှာ ဒီလိုမျိုး တကယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ပါဝင်ရဲ့လား ”
ကျောင်းသားများမှာ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားမိသွားပြီး စီကုပေ့ ၏ စကားကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာကြသည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ၊ သူက ဖိနပ်မပါတဲ့သူက ဖိနပ်ပါတဲ့သူကို မကြောက်ဘူးဆိုတဲ့ အားသာချက်ကို ရသွားတာပါ။ သူတို့ကို အဆင့်တက်အောင် ဖိအားပေးတယ်ဆိုတာထက်... မင်းတို့ လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့ ခွေးချီးတစ်ပုံနဲ့ တွေ့ရင် ရှောင်လွှဲကြမှာပဲ မဟုတ်လား။
မင်းတို့ကရော... အဲဒီ ခွေးချီးတစ်ပုံလောက်တောင် မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား ”
စီကုပေ့ သည် ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
ကျောင်းသားများမှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြပြီး စီကုပေ့ ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် လေးစားအားကျသွားကြသည်။
“စီကုပေ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စကားက တကယ်ကို နားဝင်ချိုပြီး ဉာဏ်ပွင့်သွားစေတာပဲ ”
“စီကုပေ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ထိုက်တန်လိုက်တာ၊ ကိစ္စတွေကို ဒီလောက်တောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြင်နိုင်တာပဲ”
“ငါတို့တွေက တကယ်ကို အတုအယောင်တွေရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပဲ ”
ချီးကျူးဂုဏ်ပြုသံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
စီကုပေ့ သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ မတိုက်ခိုက်ခင် ကြောက်မနေကြပါနဲ့။ ငါက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် နောက်ပိုင်းမှာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေဦးမှာပါ။ ဖန့်ချန် နဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘယ်လိုမျိုး အားပြိုင်မလဲဆိုတာ မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် တွေ့ရမှာပါ။”
ကျောင်းသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ တောက်ပလာသည်။
“တကယ်တော့ ဒီကို လာတာက နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုအတွက် မင်းတို့ကို အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ။ ငါ့ညီ စီကုချွမ်း က မန်ရှမ်းလမ်းမှာ သေဆုံးသွားတယ်။ သူ့ကို ဘယ်သူ သတ်သွားတာလဲဆိုတာ သိချင်တယ်၊ အားလုံးပဲ အခွင့်အရေးရှိရင် ငါ့အတွက် တစ်ချက်လောက် မေးပေးကြပါဦး။”
စီကုပေ့ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ရှေ့မှ ကျောင်းသားများထဲတွင် နောက်ခံ အလွန်ကြီးမားသူများ ပါဝင်သဖြင့် သူတို့၏ အကူအညီဖြင့် သူ၏ ညီကို မည်သူက သတ်သွားသည်ကို သိရန် ပိုမို လွယ်ကူလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် စီကုပေ့ ၏ နောက်ကွယ်မှ မြူခိုးများ ရုတ်တရက် လိပ်တက်လာသည်။
ထို့နောက် ရုပ်ရည်ကြီးမားသော အရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ဝတ်ရုံရှည်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဓားရှည်နှင့် သံကြိုးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။
အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများမှာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ။
စီကုပေ့ အစ်ကိုကြီး အခုလေးတင် နားလည်သွားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် တစ်ခုခုများလား။
စီကုပေ့ လည်း တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားကာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
သို့သော် ကျောင်းသားများမှာမူ မည်သည့် သတိထားမှုမျှ မရှိကြပေ။
အကြောင်းမှာ ဤနေရာသည် ချန်ယောင် ကျောင်း၊ ချီထျန်း ကျောင်းတော်ကြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ကောင်းကင်ငါးပါး အတွင်းတွင် ဤနေရာသို့ လာရောက်ပြီး ပြဿနာ ရှာရဲသူ မည်သူမျှ မရှိပေ။
ထိုနေရာတွင် လုံးဝ စိတ်ချလုံခြုံမှု ရှိသည်
“မင်းက စီကုပေ့ လား”
လီဝူ သည် စီကုပေ့ ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”
စီကုပေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။
“ခေါ်သွားမယ် ”
လီဝူ က အေးစက်စက် အမိန့်ပေးသည်။
ချီယန်သူတော်စင် သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သံခြေချင်းများကို စီကုပေ့ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စွပ်ချလိုက်ကာ နှစ်ယောက်စလုံး လှည့်ထွက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများမှာ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။
စီကုပေ့ လည်း ကြက်သေသေသွားပြီး ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ ချုပ်နှောင်ခံထားရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အတွင်းနယ်မြေကိုပင် အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။
“မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ”
စီကုပေ့ သည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် အကူအညီ တောင်းရန် မဝံ့ရဲဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျောင်းသားများကို သတိပေးရန်သာ ရည်ရွယ်သည်။
အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများမှာလည်း ထက်မြက်ကြသဖြင့် အခြေအနေ မမှန်ကြောင်း သိလိုက်ကြကာ လီဝူ တို့နှစ်ဦးကို တားဆီးရန် အတွင်းနယ်မြေများကို အသုံးချပြီး ပြေးဝင်လာကြသည်။
သို့သော် သူတို့၏ နည်းလမ်းများမှာ လီဝူ တို့နှင့် နီးကပ်သွားသည့်အခါ မည်သည့် စွမ်းအားမှန်း မသိသော အရာဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒါ……”
“ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် တစ်ဦးများ လှုပ်ရှားလိုက်တာလား ဒါပေမဲ့ ချီထျန်း ကျောင်းတော်ကြီးမှာ လူဖမ်းရဲတဲ့ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် ဘယ်သူရှိလို့လဲ ”
“မြန်မြန်၊ ဆရာ့ကို သွားခေါ်ကြ မဟုတ်ဘူး၊ ကာကွယ်ရေးဆရာကို သွားခေါ် ”
အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တစ်ဖက်က လိုက်ပါရင်း တစ်ဖက်က သတင်းစကား ပေးပို့ရန် လူလွှတ်လိုက်ကြသည်။
“နည်းနည်းလောက် ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ပါဦး။”
လီဝူ က စိတ်ထဲမှ ကြံစည်ကာ ချီယန်သူတော်စင် ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။
ချီယန်သူတော်စင် လည်း နားလည်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကာ ထူးခြားသော ခံစားချက်ကို ရရှိသွားသည်။
မကြာမီပင် သူတော်စင်များ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကမူ သူတို့ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။
“ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
တန်ခယ်ရွှမ် သည် ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး သံကြိုးနှင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့် စီကုပေ့ ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
စီကုပေ့ လည်း တန်ခယ်ရွှမ် ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ တစ်ချက် နီလိုက်၊ တစ်ချက် ဖြူလိုက် ဖြစ်သွားကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
တန်ခယ်ရွှမ် က သူ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ တစ်စုံတစ်ဦးကို တမင်ခိုင်းထားတာများလား။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူသည် မိမိ၏ လည်ပင်းပေါ်မှ သံခြေချင်းကို အလိုလိုပင် ကိုင်ဆွဲပြီး ဖြုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ဤသံခြေချင်းကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ချီထျန်း ကျောင်းသားများ ပိုမို များပြားလာသည်ကို မြင်သောအခါ စီကုပေ့ ၏ စိတ်ထဲတွင် အရှက်ရမှုများ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
“တန်ခယ်ရွှမ်၊ မင်းက တကယ်ကို ပေတေလွန်းတယ်”
သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“.......”
တန်ခယ်ရွှမ် မှာ ဘာမှ မသိဘဲ ငေးမောနေသည်။ သို့သော် အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများမှာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စနဲ့ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
ပြောပြီးနောက် သူသည် ချီယန်သူတော်စင် နှင့် လီဝူ တို့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် လှိုင်းတံပိုးမှာ နီးကပ်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“မဟုတ်တော့ဘူး”
တန်ခယ်ရွှမ် ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် တစ်ဦးတောင် ဤသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။
သူသည် ကောင်းကင်အရှင်၏ ဆက်ခံသူ၊ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုမှ တန်ခယ်ရွှမ် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အေးစက်သော အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအသံနှင့်အတူ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး လီဝူ တို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။
အော်ဟစ်လိုက်သူမှာ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် များထက်ပင် အဆင့်မြင့်ပြီး ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှ ကာကွယ်ရေး ဆရာ၊ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဆင့် သူတော်စင် ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လို အဆင့်နိမ့်တဲ့ ကောင်တွေက ချီထျန်း ကျောင်းတော်ကို လာပြီး ငါတို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုသားကို ဖမ်းရဲတာလဲ ”
ထိုကာကွယ်ရေး ဆရာ သည် လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆရာများပင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
ထိုနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြင့် လီဝူ တို့နှစ်ဦးကို ဖိနှိပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်နေချိန်တွင် ၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“တကယ်ပဲ၊ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဆင့် သူတော်စင် တောင် မတားနိုင်ဘူး။”
လီဝူ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။